θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, August 06, 2011

Ο «Θεολόγος – Καθηγητής» και τα Ορθόδοξα χειρόγραφα της Νεκρής Λογικής. ΑΠΑΝΤΗΣΗ



ο «Θεολόγος – Καθηγητής» και τα Ορθόδοξα χειρόγραφα της


Νεκρής Λογικής


Narcissus wall-painting



Wall-painting from the House of Marcus Lucretius Fronto

Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα κείμενο κάποιου Θεολόγου – Καθηγητή που ισχυρίζεται υποτιμητικά πως Η Ελληνική Θρησκεία ήταν «των σαθρών και αποβλήτων στοιχείων των αγραμμάτων χωρικών».
Τα σχόλια με κόκκινο ανήκουν στον Πυθαγόρα Πυθαγορίδη.
Τα σχόλια "κίτρινο" ανήκουν στην φίλη Ερμιόνη.

Το λευκο ανήκει στον «Θεολόγο – Καθηγητή»
--------------------------------------------------
κ. Λάμπρου Κ. Σκόντζον, Θεολόγου - Καθηγητού
Είναι γνωστό ότι τον τελευταίο καιρό προ­στέθηκε ένας ακόμα εχθρός στό μακρύ κατάλο­γο των εναντίων της Εκκλησίας μας. Πρόκειται για το νεοφανές κίνημα των νεοειδωλολατρών - δωδεκαθεϊστών, οι οποίοι, όπως είναι γνωστό, αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται «ελληνολά­τρες» (λες και εμείς οι χριστιανοί είμαστε... μισέλληνες)!

1. Το χριστιανικό ιερατείο συνομιλεί με όλα τα άλλα θρησκευτικά δόγματα πλήν του ελληνικού ! Δεν είναι αυτό ένδειξη μισελληνισμού ;
2. «Θεολόγου – Καθηγητού (γυμνασίου ή λυκείου)»: δηλαδή ανθρώπου που μισθοδοτείται από το Ελληνικό κράτος για να επιτίθεται σε Έλληνες που επιθυμούν να λατρεύουν τα πάτρια, και όχι θρησκείες εισαγωγής που αποκαλούν υβριστικά τους Έλληνες, «ειδωλολάτρες».
3. «ένας ακόμα εχθρός στό μακρύ κατάλο­γο των εναντίων της Εκκλησίας μας». Όπως ομολογεί ο εν λόγω κύριος η Εκκλησίας «μας» διατηρεί καταλόγους και μάλιστα μακρείς. Προφανώς προτίθεται να τους εκμεταλλευτεί σε καιρούς βολικούς.
4. [αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται «ελληνολά­τρες»]. Προφανώς για τον εν λόγω κύριο είναι κακό να λατρεύει κανείς τους προγόνους του, τους θεούς του και την πατρίδα του.


Μέσα από τα πύρινα άρθρα των περιοδικών τους και των τηλεοπτικών συζητήσεων οι "καθο­δηγητές" τους επιχειρούν να πείσουν τους αδα­είς, ότι η αρχαία ελληνική θρησκεία, την οποία έχουν ανασυστήσει, δεν είναι ειδωλολατρική, αλλά ''η πιο εξευγενισμένη θρησκεία που υπήρξε ποτέ στην ιστορία", ''η γνησιότερη θρησκευτική έκφραση του Ελληνισμού" (περ. ΙΧΩΡ, Δεκ. 2000, σελ. 23)!
1. Η αρχαία θρησκεία μας δεν ήταν τέλεια . Για όποιον όμως θέλει να θρησκεύεται , είναι απείρως καλύτερη απο τον χριστιανισμό .
2.''η πιο εξευγενισμένη θρησκεία που υπήρξε ποτέ στην ιστορία", ''η γνησιότερη θρησκευτική έκφραση του Ελληνισμού". Ποιος τίμιος μελετητής των θρησκειών μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο;

Ή "Μεγάλη Εθνική Εκκλησία των Ελλήνων", όπως ονομάζουν την ειδωλολα­τρική "εκκλησία" τους σύμφωνα με τα χιτλερικά πρότυπα της παγανιστικής "Εθνικής Γερμανικής Εκκλησίας", είναι κατ' αυτούς "δημιούργημα του ελληνικού πνεύματος", έχει πνευματικό χαρακτή­ρα και οφείλουν οι "γνήσιοι" έλληνες να αποβάλουν κάθε άλλη πίστη και να ακολουθήσουν τη μόνη ... αληθινή θρησκεία, παραμερίζοντας το "τε­χνητό δίλημμα μεταξύ πολυθεϊσμού και μονοθεϊ­σμού" (Περιοδ. "Απολλώνειο Φώς"). Μοναδικός τους αντίπαλος είναι ο Χριστιανισμός ο οποίος αποτελεί γι' αυτούς στόχο εξόντωσης, διότι τον θεωρούν "κατασκεύασμα των Εβραίων, προκει­μένου να χτυπηθεί ο ελληνισμός"!
Ο αντίπαλός μας είναι οποιοδήποτε ιερατείο που δρά με βάση τις δύο αρχές : Α) Για εμάς οι τρελλές μάσες .
Β) Για όλους τους άλλους μαζική αποβλάκωση για να μην μας ενοχλούν στις μάσες.

2. «σύμφωνα με τα χιτλερικά πρότυπα της παγανιστικής "Εθνικής Γερμανικής Εκκλησίας"». Εδώ έχουμε τον εν λόγω «Θεολόγο – Καθηγητή» να προσπαθεί ύπουλα να συνδέσει την Ελληνική θρησκεία με τον Χιτλερισμό, για του επιτεθεί μετέπειτα κατηγορώντας τον ως Ναζιστή κλπ κλπ. …. ΣΑΤΑΝΙΚΟ!
3. «Μοναδικός τους αντίπαλος είναι ο Χριστιανισμός». Πολύ εύκολο συμπέρασμα, για να εμφανιστούν ως ….διωκόμενοι. Ο Ελληνισμός έχει πολλούς εχθρούς και όχι μόνον τον Χριστιανισμό.

Μέσα όμως από τα δημοσιεύματά τους απο­δεικνύεται πως η θρησκεία των "ελληνολατρών" όχι μόνο είναι ειδωλολατρική, αλλά αναβίωση της πιο πρωτόγονης μορφής της αρχαιοελλη­νικής θρησκείας, η οποία δεν λατρεύτηκε από την πλειοψηφία των μορφωμένων προγόνων μας, αλλά από τον απλοϊκό λαό και τους αμαθείς και δεισιδαίμονες χωρικούς της αρχαίας Ελλάδος!
1.«απο­δεικνύεται» έτσι φλού και αόριστα…. απο­δεικνύεται. Καμμία απόδειξη όμως δεν μας φέρνει.
2.«της πιο πρωτόγονης μορφής». Το «πρωτόγονο» χρησιμοποιείται ως ύβρις. Βέβαια κανένα στοιχείο δεν παραθέτει για τον ισχυρισμό του αυτόν: «δεν λατρεύτηκε από την πλειοψηφία των μορφωμένων προγόνων μας, αλλά από τον απλοϊκό λαό και τους αμαθείς και δεισιδαίμονες χωρικούς της αρχαίας Ελλάδος!».
3.Ποιος μιλάει τώρα … ο Χριστιανός που ο κύριος προπαγανδιστής του ο Σαούλ από την Ταρσό δήλωσε ότι τους ταϊζει με γάλα σαν τα μωρά παιδιά και ο ημίθεος Γιεχοσούα είπε: «Οι πόρνες και οι τελώνες άγωσιν ημάς εις την βασιλεία των ουρανών».

Όπως είναι γνωστό, κύριες πηγές της αρχαί­ας ελληνικής θρησκείας είναι τα έργα του Ομήρου και του Ησιόδου. Αυτοί οι δύο μεγάλοι ποι­ητές της πρώιμης αρχαιότητας, χρησιμοποιώντας παλιές πρωτόγονες θρησκευτικές παραδόσεις και προφανώς, ποιητική αδεία, έπλασαν τους γνω­στούς μας ανθρωπομορφικούς μύθους περί θεών. Προκειμένου να δώσουν τόνο στα ποιήματά τους προσέδωσαν στους θεούς ανθρώπινα σώμα­τα με ανθρώπινες ανάγκες, πάθη, κακίες, ανηθικότητες κ.λ.π. Οι θεοί του Ομήρου και του Η­σιόδου δεν είναι τίποτε περισσότερο από υπε­ράνθρωπα όντα. Ο αμαθής όμως λαός εξέλαβε αυτά τα ποιητικά σχήματα ως πραγματικότητες και έτσι με το πέρασμα του χρόνου δημιούργη­σε ιδεατά θεία όντα, σύμφωνα με τις ποιητικές φαντασιώσεις των προειρημένων ποιητών. Κά­πως έτσι γεννήθηκε η αρχαιοελληνική θρησκεία, (βλ. P. Nilsson, Ιστορία της Αρχαίας Ελλ. Θρη­σκείας, μετ. Αικ. Παπαθωμοπούλου, Αθήνα 1977, Μεγ. Ελλην. Εγκυκλ. Τομ. Ι, σελ. 146).
1. «παλιές πρωτόγονες θρησκευτικές παραδόσεις και προφανώς, ποιητική αδεία». Το «πρωτόγονο» χρησιμοποιείται ως ύβρις για δεύτερη φορά. Ποιητικές άδειες δεν εκδίδοντο στην αρχαιότητα. που σημαίνει σε απλά Ελληνικά για τον εν λόγω κύριο … «τα κατέβασαν από το κεφάλι τους».
2. «Προκειμένου να δώσουν τόνο στα ποιήματά τους προσέδωσαν στους θεούς ανθρώπινα σώμα­τα με ανθρώπινες ανάγκες, πάθη, κακίες, ανηθικότητες κ.λ.π».
Α. Ο Ιαχωβάς της Π. Διαθ. Βέβαια περπατάει στον «παράδεισο», μιλάει και δηλώνει : Ποιήσωμεν άνθρωπον «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» δηλ. εδώ δεν υπάρχει ανθρωπομορφισμός; Επίσης ο Ιαχωβάς γράφει με το χέρι του και στον Ησαΐα (59:1)γράφει: «Δείτε το χέρι του Ιαχωβά δεν μίκρυνε τόσι πολύ… ούτε το αυτί του βάρυνε….» ούτε εδώ υπάρχει ανθρωπομορφισμός;
Β. «ανθρώπινες ανάγκες»…. Για να ικανοποιήσει την περιέργειά του ρωτά το Κάιν που είναι ο αδελφός του.
Γ. «Κακίες»… και τον κατακλυσμό ποιος τον έκανε;
«...και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ...και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ΄αυτού και αποκτενείς από ανδρός έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου» (Βασιλειών Α.ΙΕ΄3)
ΑΥΤΟΣ ο Θεός δεν είναι κακός ; Τί του φταίνε τα νήπια και οι όνοι ;
Δ. «ανηθικότητες». Εκείνη την ιστορία με τον Λώτ και τις κόρες του να την αναφέρουμε;

3.Ο αμαθής όμως λαός εξέλαβε αυτά τα ποιητικά σχήματα ως πραγματικότητες». Το «αμαθής» χρησιμοποιείται ως ύβρις. Οι Χριστιανοί άλλωστε όλοι το γνωρίζουν όλοι ήταν απόφοιτοι των καλλίτερων πανεπιστημίων της εποχής. Σαν αυτούς που τεμάχισαν την Υπατία… διανοούμενοι.
4.«ποιητικές φαντασιώσεις» που δεν συγκρίνονται με τις νοσηρές Χριστιανικές φαντασιώσεις

Η θρησκεία αυτή έγινε αποδεκτή από τους Έλληνες της πρώιμης αρχαιότητας, κατά την οποία η επιστημονική σκέψη ήταν εμβρυώδης (βλ. Κ. Γεωργούλη, λ. Ειδωλολατρία στη Θ.Η.Ε. τομ. 5, 360). Αφότου όμως άρχισε να αναπτύσσεται η λογική σκέψη και η επιστήμη (6ος π.χ. αιώνας), η αρχαιοελληνική ειδωλολατρική θρη­σκεία τέθηκε σε κριτική από τους μορφωμένους, ξεκίνησε η αμφισβήτησή της και άρχισε να πε­ριορίζεται στον αμόρφωτο λαό και τους χωρι­κούς. Όλα σχεδόν τα μεγάλα πνεύματα της αρχαιότητας άσκησαν κριτική και αρνήθηκαν την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία. Πρώτος ο Ξε­νοφάνης (570 - 480) τόλμησε να διακηρύξει επίσημα ότι Εις Θεός, εν τε θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος ούτε δέμας θνητοίσιν όμοιος ουδέ νόημα". Όμως "πάντα θεοίσ' ανέθηκαν Όμηρος θ' Ησίοδός τε... όσα παρ' ανθρώποισιν ονείδεα και ψόγος εστίν, κλέπτειν, μοιχεύειν τε και αλλήλους απατεύειν" (Ξενοφ. Απ. 11)! Ο Ηρά­κλειτος (540 - 480) επιζητούσε "εξαγνισμόν από τα είδωλα" και πνευματική λατρεία του θείου (Αποσπ. 5, Diels) και υποστήριζε ότι ο Όμη­ρος και ο Ησίοδος, αποδίδοντας στους θεούς κακίες και ανηθικότητες είχαν ολέθρια επίδραση στα ήθη των ανθρώπων. Ακόμα στηλίτευσε τον ανόητο ανθρωπομορφισμό, τόνισε την απόλυτη διαφορά ανθρώπου και Θεού (Αποσπ. 88) και απειλούσε όσους έκαναν ανίερες τελετές (Βακχισμός, ιερά όργια, ιερή πορνεία κ.λ.π.). Ο Αναξαγόρας (490 - 427) απεφάνθη ότι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα, δεν είναι θεοί, όπως πρέσβευε η ειδωλολατρική θρησκεία και η οποί­α απαιτούσε λατρεία γι' αυτά, αλλά πύρινες υλι­κές μάζες. Το ίδιο είχαν υποστηρίξει και ο Α­ναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Θαλής, ο Δημό­κριτος. Ο Μητρόδωρος, (5ος αιών.), μαθητής του Αναξαγόρα, διακήρυξε πως "οι θεοί δεν είναι εκείνο που νόμιζαν, όσοι τους έχτιζαν να­ούς και τους προσκυνούσαν" (P. Decharme, Ελ­ληνική Μυθολογία, τομ. Α', σελ. 286). Ο Πρω­ταγόρας (480 - 411) θεμελίωσε την έννοια της απολύτου υπερβατικότητας του θείου και σατίρισε την παιδαριώδη θρησκευτικότητα της εποχής του, γι' αυτό οι φανατικοί αθηναίοι ειδωλολάτρες αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Ο Ηρόδοτος δε δίστασε να ασκήσει κριτική στο Μαντείο των Δελφών για ψεύτικους χρησμούς,

“Ο Ηρά­κλειτος (540 - 480) επιζητούσε "εξαγνισμόν από τα είδωλα" και πνευματική λατρεία του θείου (Αποσπ. 5, Diels)”
Άς δούμε τι πραγματικά γράφει στο Αποσπ. 5, Diels ο Ηρά­κλειτος:
(5). Καθαρίζονται μιαινόμενοι μ' άλλο αίμα, όπως κάποιος που, χωμένος μέσα στη λάσπη, θα ήθελε να ξεπλυθεί με λάσπη. Αν κά­ποιος τον έβλεπε να κάνει κάτι τέτοιο θα τον έπαιρνε για μανιακό. Και σε τέτοια αγάλματα προσεύχονται, όμοιοι μ' εκείνον που θα φλυαρούσε μέσα στο σπίτι του, χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι θεοί και ποιοι ήρωες.
Καθαίρονται δ' άλλω αίματι μιαινόμενοι οίον ει τις εις πηλόν έμβάς πηλώ άπονίζοιτο- μαίνεσθαι δ' άν δοκοίη, ει τις αυτόν ανθρώ­πων έπιφράσαιτο ούτω ποιέοντα καί τοις άγάλμασι δέ τουτέοισιν εύχονται, όκοίον εί τις δόμοισι λεσχηνευοιτο, ού τι γινώσκων θεούς ούδ' ήρωας οίτινές εισί.
Ο Ηρά­κλειτος δεν ζητά ασφαλώς "εξαγνισμόν από τα είδωλα" όπως παραπλανητικά ισχυρίζεται ο εν λόγω κύριος αλλά συμβουλεύει για ορθή γνώση των θεών και των ηρώων. (ού τι γινώσκων θεούς ούδ' ήρωας οίτινές εισί.)
Ακόμα (Ο Ηρά­κλειτος) στηλίτευσε τον ανόητο ανθρωπομορφισμό, τόνισε την απόλυτη διαφορά ανθρώπου και Θεού (Αποσπ. 88)
Στο Αποσπ. 88 διαβάζουμε:
(88). Το ίδιο πράγμα υπάρχει σε μας, το ζωντανό και το πεθαμέ­νο, το ξύπνιο και το κοιμισμένο, το νέο και το γερασμένο· γιατί αυ­τά μεταβάλλονται σ' εκείνα και αντίθετα, εκείνα μεταβάλλονται σ' αυτά.15
«Ταύτό τ' ένι ζών καί τεθνηκός καί (τό) έγρηγορός καί καθεύδον καί νέον καί γηραιόν τάδε γάρ μεταπεσόντα εκείνα έστι κάκείνα πάλιν μεταπεσόντα ταύτα.»
Ούτε για «ανόητο ανθρωπομορφισμό» μίλησε ο Ηρά­κλειτος ούτε για διαφορά ανθρώπου και Θεού. Το απόσπασμα αυτό δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με αυτό που ισχυρίζεται. Πρόκειται για χοντροειδή ψευδολογία. Για μία παλιά τεχνική να αποδίδουν σε συγγραφείς θέσεις που δεν έχουν διατυπώσει, για να διευκολύνουν την πολεμική τους κατά των Ελλήνων.
«απειλούσε (ο Ηρά­κλειτος) όσους έκαναν ανίερες τελετές (Βακχισμός, ιερά όργια, ιερή πορνεία κ.λ.π.)»
Πουθενά στα αποσπάσματά του ο Ηρά­κλειτος δεν απειλεί κανέναν.
Θα κλείσουμε με τον Ηρά­κλειτο αναφερόμενοι στα αποσπάσματά του:
(96). Τα πτώματα είναι πιο πολύ για πέταμα από την κοπριά.
Νέκυες γάρ κοπριών έκβλητότεροι.
Αυτό απέφυγε να το αναφέρει ο υπερασπιστής μίας θρησκείας που γέμισε τον πλανήτη και όχι μόνο την Ελλάδα με ιερές κάρες, σεπτά λείψανα και ταριχευμένα ανθρώπινα μέλη.
(93). Ο άρχοντας, που δικό του είναι το μαντείο στους Δελφούς, ούτε λέει ούτε κρύβει, αλλά μονάχα σημαίνει.
Ό άναξ, ου τό μαντείόν έστι τό έν Δελφοίς, ούτε λέγει ούτε κρύπτει άλλα σημαίνει.
(92). Η Σίβυλλα, που με στόμα μαινόμενο εκστομίζει λόγια αγέ­λαστα, αφτιασιδωτα και αμύριστα, διασχίζει με τη φωνή της χιλιά­δες χρόνια με τη βοήθεια του θεού.
Σίβυλλα δέ μαινομένφ στόματι καθ' Ηράκλειτον αγέλαστα καί άκαλλώπιστα καί αμύριστα φθεγγομένη χιλίων ετών εξικνείται τη φωνή διά τόν θεόν.
ο Ηρά­κλειτος εκ των ανωτέρω αποδεικνύεται θεοσεβής και όχι άθεος , σέβεται το Μαντείο των Δελφών και δεν θεωρεί πως έδινε «ψεύτικους χρησμούς» Όσο για τους Χριστιανικούς χρησμούς «είναι γραπτό η πόλις να Τουρκέψει πρόκειται ασφαλώς για αληθινό χρησμό που τον υλοποίησαν οι ίδιοι οι Χριστιανοί.


Αναξαγόρας κατηγορήθηκε όχι γιατί «απεφάνθη ότι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα, δεν είναι θεοί» αλλά για να πληγεί ο Περικλής από τους εχθρούς του που δεν μπορούσαν να στραφούν εναντίον του ιδίου. (Πλάτων Απολ. Ζ 6 θ).

Βέβαια οι αυτοαποκαλούμενοι «Ορθόδοξοι Χριστιανοί» εδίωξαν απηνώς όσους και στο ελάχιστο απέκλιναν του δόγματος τους, όπως το Άρειο τον οποίο και τελικά εδολοφόνησαν, τους εικονομάχους που κατέστρεψαν κάθε τι που έγραψαν ακόμη και τις αποφάσεις των συνόδων τους.
«Το ίδιο είχαν υποστηρίξει και ο Α­ναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο Θαλής, ο Δημόκριτος».

Ποιο «ίδιο είχαν υποστηρίξει»; Πού είναι τα αποσπάσματα; Χωρίς επιχειρήματα κάνει πόλεμο ο εν λόγω Θεολόγος – Καθηγητής.
«Ο Μητρόδωρος, (5ος αιών.), μαθητής του Αναξαγόρα, διακήρυξε πως "οι θεοί δεν είναι εκείνο που νόμιζαν, όσοι τους έχτιζαν να­ούς και τους προσκυνούσαν" (P. Decharme, Ελ­ληνική Μυθολογία, τομ. Α', σελ. 286).»

Μάλλον ο «Θεολόγος – Καθηγητής» αναφέρεται στον Μητρόδωρο τον Λαμψακηνόν.
Ο P. Decharme δεν αποτελεί βιβλιογραφία. Να γράψει ο «Θεολόγος – Καθηγητής» το αρχαίο απόσπασμα μήπως και μάθουμε ότι ανήκει στον Χριστιανό Κλήμη τον Αλεξανδρέα και οι κατηγορίες πέσουν στο κενό.
Άς μας πληροφορήσει λοιπόν τι είναι οι θεοί για τους οποίους οι Χριστιανοί κτίζουν να­ούς και τους προσκυνούν. (Ναι ο Χριστιανισμός είναι πολυθεϊσμός είτε το ομολογούν είτε όχι.)


«Ο Πρω­ταγόρας (480 - 411) θεμελίωσε την έννοια της απολύτου υπερβατικότητας του θείου και σατίρισε την παιδαριώδη θρησκευτικότητα της εποχής του, γι' αυτό οι φανατικοί αθηναίοι ειδωλολάτρες αποφάσισαν να τον σκοτώσουν.»

Ο Πρω­ταγόρας διατύπωσε στο έργο του «Περί θεών» το γνωστόν: «περί μεν θεών ουκ έχω ειδέναι, ουθ’ ως εισίν, ουθ’ ως ουκ εισίν. Πολλά γαρ τα κωλύοντα ειδέναι η τ’ αδηλότης και βραχύς ων ο βίος του ανθρώπου». Δεν αρνήθηκε την ύπαρξη των Θεών. Αν και αυτό έδωσε αφορμή στους εχθρούς του να τον θεωρήσουν άθεο. Ας μας περιγράψει ο «Θεολόγος – Καθηγητής» με την παιδαριώδη θρησκευτικότητα της εποχής του, την ουσία του θείου μιας και έχει την «αληθινή θρησκεία».
Ο Πυθόδωρος κατήγγειλε τον Πρω­ταγόρα επί ασεβεία με αποτέλεσμα ο Πρωταγόρας να φύγει από την Αθήνα πρίν γίνει η δίκη. «Φανατικοί αθηναίοι ειδωλολάτρες που αποφάσισαν να τον σκοτώσουν» βρίσκει ο «Θεολόγος – Καθηγητής» μόνο στην βολική φαντασία του.
Άς μας εξηγήσει επίσης γιατί οι φανατικοί Χριστιανοί εξόντωσαν τους Έλληνες τους λατρεύοντες τα πάτρια, την Υπατία, τους ιερείς των Ελευσινίων, όπως και κάθε οπαδό άλλης θρησκείας. Τους Μιθραϊστές, τους λάτρεις της Κυβέλης, της Ίσιδας, του Άττη, του Αδώνιδος…….

«η επιστημονική σκέψη ήταν εμβρυώδης» … που να συγκριθεί με την σκέψη των Χριστιανών στα ανεκδιήγητα συναξάρια τους.
« Όλα σχεδόν τα μεγάλα πνεύματα της αρχαιότητας άσκησαν κριτική και αρνήθηκαν την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία.» ψεύδος μέγιστο. Ουδείς των Ελλήνων φιλοσόφων δεν αρνήθηκε την Ελληνική θρησκεία. Ούτε ακόμη και ο Επίκουρος που τόσο αρέσκονται να διαδίδουν οι οπαδοί του Δαρβίνου.
Κανείς παπάς δεν «απεφάνθη» για την «ζώνη της παναγίας» που προσκυνούν οι Χριστιανοί

ο δε Αριστόδημος και ο Δημοσθένης περιγελούσαν τις ανόητες μαντείες του, (P. Dech. όπου ανωτ.). Ο Πρόδικος (5ος αιών.) υποστήριξε με πάθος πως οι άνθρωποι της αρχαιότητας θεώρησαν ως θεούς ό,τι ήταν χρήσιμο για τη ζωή τους, όπως ο ήλιος, η σελήνη, τα ποτάμια, οι πηγές κ.λ.π. Ο Αντισθένης (414 - 365) διακή­ρυξε πως ο Θεός είναι ένας και απόλυτα υπερβατικός για τον ανθρώπινο νού. Αποκήρυξε αηδιαστικά τη θρησκεία της εποχής του, διότι οι θεοί της ήταν θεοποιηθέντες άνθρωποι! (Cicero de Nat. Deor. I, II, 13). Ο Θεόφραστος (372 -287) ζήτησε να πάψουν οι ανόητες ζωοθυσίες, τόσο από σεβασμό προς τα ζώα, όσο και από το ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από τέτοιες ενέργειες (Θ.Η.Ε. τομ. 6, 415).
Οι Χριστιανοί όμως που δεν «θεώρησαν ως θεούς ό,τι ήταν χρήσιμο για τη ζωή τους» κατάντησαν τον πλανήνη απέραντο σκουπιδότοπο.
«Ο Θεόφραστος ζήτησε να πάψουν οι ανόητες ζωοθυσίες, τόσο από σεβασμό προς τα ζώα». Όπως μας αποκρύπτει ο «Θεολόγος – Καθηγητής» οι θυσίες των ζώων γίνονταν προς τιμή του θεού και το σφάγιο εμοιράζετο ως τροφή στους πιστούς. Μάλιστα πολλοί πεινασμένοι Χριστιανοί πήγαιναν και τα έτρωγαν (τα ειδωλόθυτα κατ’ αυτούς) κάτι που εξόργιζε το καλοταϊσμένο ιερατείο τους. Σήμερα που τα ζώα δεν θυσιάζονται στους θεούς μετετράπησαν σε βιομηχανικά προϊόντα στα οποία δεν δείχνουμε κανένα σεβασμό. Βέβαια το «Άγιον Πάσχα» χιλιάδες αρνιά και κατσίκια σφάζονται προν τιμήν του «εσφαγμένου αρνίου».
Έχει ο Ιεχωβά Θεός ανάγκη τα κεριά , τα καντήλια , τα χρυσά τάματα , τα χρυσά άμφια , τις θωρακισμένες Mercedes και τις χρυσές μίτρες ; !!!!

Ο Ευριπίδης (480 -406) χαρακτήρισε τις γελοίες για τους θεούς διηγήσεις των ποιητών ''αοιδών δυστήνους λό­γους" (Εύρ. Ηρακλ. Μαιν. 1346) και υποστήρι­ξε πως "ει οι θεοί εισί κακοί ουκ εισί θεοί" (Ευρ. Βαλλεροφ. 23) με αποτέλεσμα να γίνει στόχος των φανατικών ειδωλολατρών.
Ο Ευριπίδης γράφει στον Ηρακλή Μαινόμενο 1345:
«δείται γαρ ό θεός, είπερ εστ' ορθώς θεός,
ουδενός αοιδών οίδε δύστηνοι λόγοι.»
Ο θεός δεν έχει ανάγκη από κανέναν, αν είναι αληθινός των ποιητών οι μύθοι πανάθλιες ψευτιές εξιστορούνε.
Κανείς δεν εσφαγίασε τον Ευριπίδη για «τις γελοίες για τους θεούς διηγήσεις» όπως και οι Χριστιανοί δεν έσφαξαν κανέναν που έγραφε γελοίες για τον θεό διηγήσεις όπως για το «ιερόν μανδήλιον», για επιστολές που έστελνε ο Ιησούς μετά τον θάνατό του, για την αλυσίδα του Παύλου, για τους λάκκους των λεόντων, για οφθαλμοϊατρική με λάσπη…
«με αποτέλεσμα να γίνει στόχος των φανατικών ειδωλολατρών». Ψέμμα μέγιστον. Ο Ευριπίδης ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον απλό λαό. Τώρα το "ει οι θεοί εισί κακοί ουκ εισί θεοί" αυτό δεν βολεύει καθόλου τον «Θεολόγο – Καθηγητή» διότι με τα αποσπάσματα της Π. Διαθήκης που θα αναφέρουμε τώρα,
αποδεικνύεται ότι ο θεός της είναι κακός και άρα …..ουκ εισί θεός.

ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ....
"και κατακυριεύσατε αυτής (=της γης) και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών επί της γης" (Γένεσις Α' 28)
"πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου. Εν λύπαις τέξη τέκνα και προς τον άνδρα σου η αποστροφή σου και αυ­τός σου κυριεύσει.....επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου. Εν λύπαις φαγή αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου" (Γεν. Γ' 16)
Τιμωρίες και κατάρες του Γιαχβέ στους πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύα....κι όλα αυτά επειδή θέλησαν να γνωρίσουν το καλό και το κακό.....(Το ξύλον του ειδέναι γνωστόν καλού και πονηρού) (Γεν. Β' 9)
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΘΕΟΣ....ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΑ ΖΩΑ ΣΚΟΤΩΣΕ.
"Εγενήθη δε μεσούσης της νυκτός και Κύριος επάταξε παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω, από πρωτοτόκου Φαραώ του καθήμενου επί του θρόνου έως πρωτοτόκου της αιχμαλώτιδος της εν τω λάκκω και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους" (Έξοδος ΙΒ' 29)
"τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των Θεών αυτών κατακαύσατε εν πυρί" (Εξ. ΛΔ' 13)
Απίστευτη βαρβαρότης...ο Γιαχβέ διατάσσει την καταστροφή των αγαλμάτων μέχρι και την καταστροφή δασών!!!
Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΖΗΛΙΑΡΗΣ ΚΑΙ ΒΑΝΑΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚ0Σ.
"...εγώ γαρ ειμί Κύριος ο θεός σου, θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με..." (Εξ. Κ' 5)
"και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν υιών Ισραήλ" (Αριθμοί ΛΑ' 1)
ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΙΠΑΤΕ:
"και τας σφηκίας αποστελεί Κύριος ο Θεός σου εις αυτούς, έως αν εκτριβώσιν οι καταλελειμένοι και οι κεκρυμμένοι από σου.,.και καταναλώσει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη ταύτα από προσώπου σου κατά μικρόν-μικρόν ου δυνήση εξαναλώσαι αυτούς το τάχος, ίνα μη γένηται η γη έρημος και πληθυνθή επί σε τα θηρία τα άγρια. Και παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τάς χείρας σου και απολείς
αυτούς απώλεια μεγάλη, έως αν εξολοθρεύσητε αυτούς" (Δευτερονόμιον Ζ' 20-23)
Για να μην γλυτώση κανείς ο Κύριος στέλνει και σφήκες για να εντοπίσουν όσους θα έχουν κρυφθή (!!!).
Η γενοκτονία όμως πρέπει να γίνη σιγά σιγά μη τυχόν και ερημωθή η γη και γεμίση με άγρια θηρία (!!!).
"ου ζωγρήσατε απ'αυτών πάν έμπνεον,αλλ'ή αναθέματι αναθεματιείτε αυτούς, τον Χετταίον και Αμορραίον και Χαναναίον και Φερεζαίον και Ευαίον και Ιεβουσαίον και Γεργεσαίον, όν τρόπον ενετείλατο σοι Κύριος ο Θεός σου" (Δευτ. Κ' 16)
ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΛΛΗΦθΗ ΚΑΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ!! ΣΦΑΞΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΠΝΕΕΙ...ΛΕΓΕΙ ΚΥΡΙΟΣ.
"ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταωάγεται γήν και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια ορέων. Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτοΰς...οδόντας θηρίων απαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρρόντων επί γήν" (Δευτ. ΛΒ' 22-25)
"μεθύσω τα βέλη μου αφ' αίματος και η μάχαιρα μου φάγεται κρέα, αφ'αίματος τραυματιών και αιχμαλωσίας, από κεφαλής αρχόντων εχθρών" (Δευτ. ΛΒ' 42)
Τί να σχολιάση κανείς; Πως δεν υπάρχει ευνοϊκή μεταχείρηση τραυματιών και αιχμαλώτων;
"και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες, πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων...κατά πρόσταγμα Κυρίου." (Ιησούς Ναυί Η' 25-27)
12.000 άνδρες και γυναίκες σκοτώνονται ... κατά πρόσταγμα κυρίου Γιαχβέ.
"και Κύριος επέρριψεν αυτοίς λίθους χαλάζης εκ του ουρανού έως Αζηκά, και εγένοντο πλείους οι αποθανούντες διά τους λίθους της χαλάζης η ούς απέκτειναν οι υιοί Ισραήλ μαχαίρα εν τω πολέμω.,.και έστη ο ήλιος και η σελήνη εν στάσει, έως ημύνατο ο θεός τους εχθρούς αυτών" (Ιησ. Ναυ.' 11-13)
Εδώ ο Κύριος σκοτώνει περισσότερους δια λίθων χαλάζης απ'όσους οι Εβραίοι δια της μαχαίρας. Πιο αποτελεσματικός ο Κύριος.....φυσιολογικό αλλοιώς τι θεός θα ήτο! Επειδή όμως νύχτωνε και οι Εβραίοι δε θα έβλεπαν καλά για να τους σφάξουν όλους, ο Γιαχβέ σταμάτησε μέχρι και τον ήλιο και την σελήνη(!).
"και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ...και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου ωείση απ'αυτού και αποκτενείς από ανδρός έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου" (Βασιλειών Α. ΙΕ' 3)
Εξολόθρευση πάντων, μηδέ εξαιρουμένων μόσχων, προβάτων, καμήλων και όνων....
Ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την σφαγή ΝΗΠΙΩΝ και θηλαζόντων βρεφών (!!!)
"διότι ΘΥΜΟΣ Κυρίου επί πάντα τα έθνη και ΟΡΓΗ επί τον αριθμόν αυτών του απολεσαι αυτο'ύς και παραδούναι αυτούς εις ΣΦΑΓΗΝ. Οι δε ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ αυτών ριφήσονται και οι νεκροί, και αναβήσεται αυτών η οσμή, και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών" (Ησαίας ΛΔ' 2)
Ούτε στους τραυματίες δε δείχνει έλεος ο Θεός τους.....η ατμόσφαιρα θα μυρίζη από τα πτώματα, τα βουνά θα γεμίσουν με αίματα....(!!)
"κόψει Κύριος πάντας τους λαούς,όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών,και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών,και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών" (Ζαχαρίας ΙΔ' 12) Ο Γιαχβέ θα "κόψη" όλους τους λαούς....σάρκες και γλώσσες θα λιώσουν (!!) τα μάτια τους θα πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους (!!!)
"και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη, τους ανθρώπους και τα κτήνη, εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται" (Ιερεμίας ΚΑ'6) μανία με τα κτήνη...και καλά οι άνθρωποι...τα ζώα τι του έφταιγαν... ο δε θάνατος θα είναι μεγάλος (!!!)
Ο ΓΙΑΧΒΕ ΘΑ ΠΟΤΙΣΗ ΤΑ ΕΘΝΗ ΜΕ "ΑΚΡΑΤΟΝ ΟΙΝΟΝ" ΠΑ ΝΑ ΜΕΘΥΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΜΑΧΑΙΡΑ.
"Ούτως είπε Κύριος ο Θεός Ισραήλ. Λάβε το ποτήριον του οίνου του ακράτου τούτου εκ χειρός μου και ποτιείς πάντα τα έθνη, προς α εγώ αποστέλλω σε προς αυτούς, και πίονται και εξεμούνται και εκμανήσονται από προσώπου της μαχαίρας, ης εγώ αποστέλλω ανά μέσον αυτών" (Ιερεμίας ΛΒ' 1-2)
"ότι οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης, εξήλθεν οργή στρεφόμενη, επ'ασεβείς ήξει. Ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου, έως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού" (Ιερ. ΛΖ' 23-24) οργή....θυμός.....συνήθεις εκδηλώσεις ενός θεού της ΑΓΑΠΗΣ(!)
"θεός ζηλωτής και ΕΚΔΙΚΩΝ Κύριος, εκδικών Κύριος μετά θυμού, εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού" (Ναούμ Α' 2)
ζηλιάρης,εκδικητικός,θυμωμένος και δολοφόνος.....πολύ υψηλού επιπέδου θεολογία...

Ο Επίχαρμος (530 - 440) λοιδωρεί την αρχαία ειδωλολατρία, διότι αυτή δέχεται
''τους θεούς είναι ανέμους, ύδωρ, γην, ήλιον, πυρ, αστέρες" (Στοβ. Ανθ. 91, 92).


Επειδή αναζήτησα το απόσπασμα αυτό σε όλο τον Στοβαίο (18 τόμοι) και δεν το βρήκα, αυτό σημαίνει πως ο μεγάλος «Θεολόγος – Καθηγητής» τα αποσπάσματα τα πήρε από κάπου ετοιμοπαράδοτα και δεν έκανε πρωτότυπη έρευνα.

...ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΑΔΙΚΟ. ΤΟ ΠΗΡΕ ΑΠΟ ΕΔΩ:
http://www.oodegr.com/neopaganismos/filosofoi/theoi1.htm

Ευτυχώς που δεν είπανε πως ο Θεός είναι κάκτος ή «καιόμενη βάτος» γιατί αυτός είναι ο θεός των Χριστιανών.


Ο Πίνδαρος (522 - 446) στα πε­ρίφημα ποιήματά του απογύμνωσε τους θεούς από τις μυθολογικές γελοιότητες, που προσβάλλουν το θείο (Πινδ. Ολυμ. Θ' 35 και P. Dech. όπου άνωτ. σελ. 7).

Να τι γράφει λοιπόν ο Πίνδαρος στον Ολυμπιόνικο Θ' 35:
30 πώς αν τριόδοντος Ήρακλέης σκύταλον τίναξε χερσίν, άνίκ’ άμφί Πύλον σταθείς ήρειδε Ποσειδάν, ήρειδεν δε νιν άργυρέω τόξω πελεμίζων Φοίβος, ουδ' Άΐδας άκινήταν εχε ράβδον, βρότεα σώμαθ' ά κατάγει κοίλαν προς άγυιαν
35 θνασκόντων; από μοι λόγον τούτον, στόμα, ρίψον επει τό γε λοιδορήσαι θεούς
έχθρα σοφία, και τό καυχάσθαι πάρα καιρόν
αντ. β μανίαισιν υποκρεκει.
40 μη νυν λαλάγει τα τοιαύτ’ έα πόλεμον μάχαν τε πάσαν χωρίς αθανάτων
στρ. β' Πώς αλλιώς ρόπαλο ενάντια στην τρίαινα
ο Ηρακλής θα ξετίναζε, όταν μάχη στην Πύλο τού έστησε ο κρατερός Ποσειδώνας και ο Φοίβος σαΐτευε με τόξα ολάργυρα και όταν ακόμα κι ο Χάρος που σέρνει τα κορμιά των θνητών στον αγύριστο, δίσταξε;
Διώξ’ τον, ψυχή μου, τούτον το λόγο σου το να κρίνεις θεούς άμυαλο είναι, κι ο επαρμός ο παράταιρος
αντ. β' συνοδεύει την τρέλα. Μη λοιπόν τέτοια τώρα τραγούδα. Άσε τον πόλεμο και κάθε μάχη και από τους θεούς μακρυά.
Προφανώς ο Πίνδαρος δεν «απογύμνωσε τους θεούς από τις μυθολογικές γελοιότητες» αλλά μάλλον
το απόσπασμα ταιριάζει στον «Θεολόγο – Καθηγητή»: «το να κρίνεις θεούς άμυαλο είναι, κι ο επαρμός ο παράταιρος συνοδεύει την τρέλα.»

Ο Σωκράτης (469 - 399) υπήρξε σαφώς μονοθεϊστής.

Ο Σωκράτης όταν λέει «μα τον Δία» και «μα την Αθηνά» μάλλον δεν ήξερε πρόσθεση. 1+1=1 Άσε που προσεύχεται και στον ήλιο, τον οποίο μάλλον τον θεωρεί θεό που πριν από λίγο ο «Θεολόγος – Καθηγητής» μας είπε πως οι φιλόσοφοι τον είχαν απορρίψει. Είναι να χάνει κανείς την λογική του όταν διαβάζει τους Χριστιανούς. Και όλα αυτά «σαφώς».
Αφού ο Σωκράτης ήταν ο ΠΡΩΤΟΣ μονοθεϊστής γιατί δεν ονομάζετε την θρησκεία σας ΣΩΚΡΑΤΙΣΜΟ ;

Στους μαθητές του δίδασκε διαφορετική θρησκευτική πίστη, γι' αυτό καταδικάστηκε σε θάνατο ως ''έτερα και­νά δαιμόνια εισφέρων".

Καμμία «διαφορετική θρησκευτική πίστη» δεν δίδασκε ο Σωκράτης εκτός και αν ο «Θεολόγος – Καθηγητής» έχει στα χέρια του τίποτε Ορθόδοξα χειρόγραφα της Νεκρής Λογικής.

Ο Πλάτων (428 - 347) φυγάδευσε κυριολεκτικά τον Όμηρο από την ''Πολιτεία" του, διότι θεώρησε ότι οι ανήθικοι μύθοι για τους θεούς αποτελούν επιζήμια πρό­τυπα για τους νέους (Πολιτ. 368Α - 383C).

Η απάτη του Ιακώβ προς τον (πατέρα) Ισαάκ και ( αδελφό ) Ησαύ και η αιμομιξία θυγατέρων Λώτ με τον πατέρα τους δεν είναι επιζήμιο πρότυπο ;
Η πώληση του Ιωσήφ απο τους αδελφούς του είναι ΘΕΤΙΚΟ πρότυπο ;
Ο Αβραάμ που εκδίδει την γυναίκα του και "συμμίγνυται" με την δούλη Άγαρ ( για να γεννηθούν οι Αγαρηνοί ) δεν είναι επιζήμιο πρότυπο ;
Ο φόνος του Ουρία απο τον Δαυϊδ ( για να του πάρει την ωραία γυναίκα ) είναι ΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ;


Αρνήθηκε ουσιαστικά την πατρώα ειδωλολατρική θρησκεία και προσηλώθηκε στη δική του ιδεατή θεότητα, το "Όντως Ον".

«Ουσιαστικά» όπως όλοι γνωρίζουμε οι Εβραίοι τον Ιεχωβά τον ονομάζουν το "Όντως Ον"
Ο Αριστοτέλης (384 - 322) όρισε το θείο ως το ''Πρώτον κι­νούν ακίνητον" (πνευματικός μονοθεϊσμός), αρνούμενος τις ανόητες περί θεών πίστεις της αρχαιοελληνικής θρησκείας, γι' αυτό κατηγορή­θηκε για αθεϊσμό!

Αν υπάρχει «πνευματικός μονοθεϊσμός» τότε θα υπάρχει και «υλικός μονοθεϊσμός». Ο Αριστοτέλης, δεν είναι για τα δόντια σου.

Οι Στωικοί, ακολουθώντας τη διδασκαλία του Ζήνωνα καθιέρωσαν την πίστη στον ένα Θεό και ερμήνευσαν τους μύθους του Ομήρου αλληγορικά (P. Nilsson, όπου αντωτ. σελ. 304). Αρνητές της αρχαιοελληνικής θρησκείας υπήρξαν ακόμα ο Καρνεάδης, ο Θεόδω­ρος ο Κυρηναίος, ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, ο Επίκουρος και όλοι οι σοφιστές και οι κυνικοί φιλόσοφοι.
Αρνητές της αρχαιοελληνικής θρησκείας …. Στο ίδιο τσουβάλι ο αναρχικός και άθεος Θεόδω­ρος ο Κυρηναίος με τον Λεύκιππο, τον Δημόκριτο , τον Επίκουρο.
Προφανώς όλοι αυτοί περίμεναν τον Σαούλ να τους ανοίξει τα μάτια.

Το τελειωτικό κτύπημα στην αρχαιοειδωλολατρική θρησκεία το έδωσε ο Ευήμερος (317 -297) ο οποίος διατύπωσε τη θεωρία και η οποία έγινε τελικά ευρέως αποδεκτή, πως οι θεοί της αρχαιοελληνικής θρησκείας ήταν κάποιοι επιφανείς άνθρωποι της παλιάς αρχαιότητας, τους οποίους θεοποίησαν μετά το θάνατό τους οι αμαθείς άνθρωποι!
Αν ο Ευήμερος έγραφε κάτι ανάλογο για τον Χριστιανισμό και ζούσε τον λαμπρό Μεσαίωνα, θα άναβαν μια καλή φωτιά για να τον ψήσουν.

Αυτές είναι μερικές από τις πάμπολλες μαρ­τυρίες σύμφωνα με τις οποίες η αρχαιοελληνική ειδωλολατρική θρησκεία δεν υιοθετήθηκε ποτέ από τους μορφωμένους και σοφούς προγόνους μας, αλλά αντίθετα έγινε αντικείμενο άγριας κριτικής από αυτούς. Οι πιο πολλοί μορφωμένοι της Αρχαιότητας αποφάνθηκαν ότι η θρησκεία αυτή των χωρικών (παγανισμός) δεν ταίριαζε στους σοφούς και τους λοιπούς καλλιεργημένους Έλληνες.

Ενώ ο χριστιανισμός τους πήγαινε "γάντι" ! Τότε γιατί οι καλλιεργημένοι Ελληνες δεν έβγαλαν μεγάλους αγίους αλλά τα "μεγαθήρια" του χριστιανισμού ήταν Αιγύπτιοι ( Αντώνιος ) και Σύροι ( Συμεών Στυλίτης ) ;
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... . Ούτος ο βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου (του βαρβάρου) καθ’ έκαστη λαμπρότερα γίνονται» .( ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ : "ΠΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΝ" )

Η φύση της ήταν σαφώς ειδωλολατρική διότι λάτρευε θεούς ανθρωπόμορφους, γεμάτους πάθη και ανάγκες, έχοντας οι ίδιοι χρεία βοηθείας. Επί πλέον η λατρεία του ηλίου, της σελήνης, των ποταμών, των ιερών λίθων "βαιτύλων", ερμαίων λιθίνων στηλών, Ακόμα και του φαλλού, μαρτυρεί σαφώς την ειδωλολατρική της υφή.
Ενώ η λατρεία της Αγίας Ζώνης και των λειψάνων δείχνει ύψιστη πνευματικότητα !

Με τον φαλλό εσείς καμμία σχέση!

Κάποια στιγμή μάλιστα έφτασαν στο ση­μείο να λατρεύουν Ακόμα και ζώντες Ανθρώπους ως θεούς! Οι Αθηναίοι λάτρεψαν ως θεούς τον εκπορθητή της Αθήνας Λύσανδρο το Σπαρτιά­τη, το Δημήτριο τον Πολιορκητή και το Νέρω­να!

Μπορούσαν οι υπόδουλοι Αθηναίοι να αρνηθούν να λατρέψουν τους κατακτητές τους ( όταν οι κατακτητές το απαιτούσαν ) ;
Οι Χριστιανοι βέβαια ποτέ δεν λάτρεψαν ως θεούς τους μητροπολίτες και τους πατριάρχες αλλά σαν δούλοι τους αφέντες τους.

Η απόπειρα των Στωικών, όπως προαναφέ­ραμε, να ερμηνεύσουν αλληγορικά τους μύθους και να ταυτίσουν τους ψευτο-θεούς με προσω­ποποίηση φυσικών η ηθικών δυνάμεων, δεν κατόρθωσαν να άρουν από τη θρησκεία αυτή το ειδωλολατρικό και παγανιστικό στοιχείο και να ανακόψουν την περιθωριοποίησή της στον Αμόρ­φωτο λαό και τους χωρικούς.

Γι αυτό χρειάστηκε να επιστρατευθούν τα βαρβαρικά στίφη των Αβάρων για να σταματήσει περιθωριοποίησή της στον Αμόρ­φωτο λαό και τους χωρικούς και να μας «αλλάξουν την πίστη» οι Χριστιανοί.

Κατόπιν αυτών είναι φανερό πως οι σύγχρονοί μας "ελληνολάτρες" οι οποίοι επιδιώκουν (υποτίθεται) τη βίωση του Αρχαιοελληνικού πολιτισμού και μαζί την επαναφορά της ειδωλολατρίας, δεν επιδιώκουν ουσιαστικά την αναβίωση των αληθών πολιτισμικών στοιχείων της αρχαιό­τητας, αυτά που διαμόρφωσε το γνήσιο ελληνικό πνεύμα της διανόησης, αλλά την νεκρανάστα­ση των σαθρών και αποβλήτων στοιχείων των αγραμμάτων χωρικών!







Εμείς θέλουμε να επαναφέρουμε το ΓΝΗΣΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ .
Εσείς κύριε Σκόντζο μπορείτε να δώσετε έναν ορισμό του ΓΝΗΣΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ ;
Αναμένουμε με αγωνία !

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ:
«ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΥΣ».







Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ ( ΔΙΑΛΟΓΟΣ με ποιόν ; Μόνοι σας κάνετε διάλογο ; Πλάκα έχετε !!! )
Τεύχος 23 - 2001