θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, August 29, 2010

To ακάνθινο στεφάνι μια ακόμη πλαστογραφία του Ελληνικού τρόπου ζωής










Στην Αρχαία Ελλάδα ο αθλητής είχε ύψιστη σημασία για την κοινωνία γι' αυτό και ο Χριστιανισμός αφού δεν μπόρεσε να καταργήσει την έννοια αυτή, την πλαστογράφησε, την υπονόμευσε και την παρουσίασε διεστραμένη προωθώντας το πρότυπο του "μάρτυρα της πίστης" που λαμβάνει τον "στέφανο της Δόξης".

Saturday, August 28, 2010

25 -από τα 47- λεωφορεία του ΠΑΟΚ σπασμένα, αφού χτυπήθηκε κι εκείνο που μετέφερε μέλη της ΠΑΕ!

Τραυματική εμπειρία στην Πόλη
Σάββατο, 28 Αύγουστος 2010 11:23
Οι άνθρωποι της διοίκησης του ΠΑΟΚ έλεγαν στην Κωνσταντινούπολη πως η ρεβάνς με τη Φενερμπαχτσέ ήταν μία ευκαιρία για επιστροφή στις ρίζες της ομάδας. Ωστε να μην ξεχνούν από πού προέρχονται. Για τους οπαδούς του «Δικεφάλου», πάντως, η εκδρομή θα παραμένει επίσης αξέχαστη, όχι μόνο λόγω της πρόκρισης στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ...

Η ακατάλληλη προετοιμασία της τουρκικής αστυνομίας οδήγησε σε συμπλοκές που είχαν ως αποτέλεσμα 4 τραυματίες (όχι σοβαρά) και 25 -από τα 47- λεωφορεία τους σπασμένα, αφού χτυπήθηκε κι εκείνο που μετέφερε μέλη της ΠΑΕ! Συνολικά 5 φίλοι του ΠΑΟΚ συνελήφθησαν, αλλά έμειναν ελεύθεροι τα ξημερώματα, έπειτα από παρέμβαση του Ελληνα πρόξενου. Ενώ το «καψώνι» των αρχών περιελάμβανε καθυστερημένη άδεια εισόδου στο γήπεδο, καθώς οι τελευταίοι εισήλθαν στο ημίχρονο, αν και όλοι ήταν συγκεντρωμένοι από τις 8 μ.μ.

Δεν έχουν το Θεό τους

Για να ικανοποιηθεί ο εθνικιστικός φανατισμός των Τούρκων


Την Πέμπτη το βράδυ κατά τη διάρκεια του αγώνα Φενέρ Μπαχτσέ - ΠΑΟΚ, ο Τούρκος σκηνοθέτης αποφάσισε να κάνει κάτι που δεν έχει γίνει στο παρελθόν, κάτι πρωτάκουστο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, κάτι που δεν χαρακτηρίζει ένα λαό που επιθυμεί να γίνει μέλος της μεγάλης οικογένειας της Ε.Ε.

Πιο συγκεκριμένα στην ενημερωτική μπάρα που συνήθως τοποθετείται στις αναμεταδόσεις των αγώνων και η οποία περιλαμβάνει τα ονόματα των ομάδων, την ώρα και το σκόρ, ο Τούρκος σκηνοθέτης αποφάσισε να παραποιήσει το όνομα του ΠΑΟΚ (Πανθεσσαλονίκειο Αθλητικό Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών) και να το μετατρέψει σε ... ΠΑΟ.

Ο λόγος για τον οποίο ο Τούρκος σκηνοθέτης έπραξε κάτι τέτοιο λέγεται, ότι ήταν επειδή δεν χώραγε το γράμμα "Κ" στο διαθέσιμο χώρο που υπήρχε στην μπάρα. Θα μας επιτραπεί να πιστέψουμε ότι ο λόγος για τον οποίο έγινε κάτι τόσο απαράδεκτο δεν ήταν επειδή δεν χωρούσε το γράμμα Κ", αλλά επειδή κάποιοι στην Τουρκία αρνούνται να δεχτούν την πραγματική ονομασία της πόλης που είναι "Κωνσταντινούπολη" ακόμα και στον τίτλο ενός αθλητικού συλλόγου.

Κάποιοι άνθρωποι στην Τουρκία σκέφτονται με τόσο μικρόψυχο και κακεντρεχή τρόπο που δεν μπορούν να δεχτούν ότι αυτό το όνομα το έφερε η Πόλη για 1600 περίπου χρόνια. Οι ίδιοι δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι υπάρχουν ακόμα και σήμερα οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και οι απόγονοι τους που τιμούν αυτό το όνομα.

.... "πιθανότατα" ανήκει στην Αγία Θεοδώρα;





ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ...


ΟΠΟΥ ΘΑ ΜΑΘΕΤΕ ΟΤΙ:
ήταν από τη νεανική της ηλικία πόρνη και .....διέμεινε εντός ορύγματος επί πέντε έτη «προσκαρτεροῦσα ἐν νηστείᾳ καὶ προσευχὴ καὶ γυμνότητι σαρκὸς καὶ ταλαιπωρία»


.


όπερ και σημαίνει ότι γυμνή μέσα σε μία τρύπα ανέμενε.... κάποια θεϊκή εντολή.


πρότυπα (πρός αποφυγήν) για τον Έλληνα.


.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ: το βιβλίο Βίοι Αγίων – Πρότυπα προς αποφυγήν του Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη. (Εκδόσεις “Δαδούχος”, Θεσσαλονίκη 2004),









Η είδηση μεταδόθηκε ως εξής:





Η ανακάλυψη ενός τάφου που.... πιθανότατα ανήκει στην Αγία Θεοδώρα, αλλάζει τα δεδομένα της ανασκαφικής πορείας στο οικόπεδο επι της Βασιλέως Ηρακλείου, φερόμενης ιδιοκτησίας της εταιρείας “Δομοτεχνική Α.Ε.”.





Μετά εμπλουτίστηκε:





Έναν καμαροσκεπή τάφο με μαρμάρινο δάπεδο και τοίχους χωρίς επιχρίσματα έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη σε οικόπεδο της οδού Βασιλέως Ηρακλείου, στη Θεσσαλονίκη. Όπως ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η προϊσταμένη της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μελίνα Παϊσίδου, ο τάφος, που ενδέχεται να είναι της Αγίας Θεοδώρας, άρχισε να φαίνεται στις αρχές Αυγούστου και πριν από λίγες ημέρες αποκαλύφτηκε ακέραιος. Ο τάφος βρέθηκε στο πρωτοβυζαντινά στρώματα και ήταν κενός, λόγω του ότι είχε γίνει παλαιότερα ανακομιδή των οστών. Οι ανασκαφές θα συνεχιστούν μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, ενώ για την ενίσχυση των υπονοιών - για το αν ο τάφος ανήκε στην Αγία Θοδώρα - θα πραγματοποιηθούν έρευνες σε ιστορικές πηγές, σε συνάρτηση με όλα τα ανασκαφικά ευρήματα. Να σημειωθεί ότι η ανασκαφή πραγματοποιείται σε οικόπεδο ιδιοκτησίας της εταιρείας «Δομοτεχνική ΑΕ», με χρηματοδότηση της ίδιας της εταιρείας, η οποία ενδιαφέρεται να το οικοδομήσει. Πάντως, όπως ανέφερε η κα Παϊσίδου, έπειτα την ολοκλήρωση των ανασκαφών θα κριθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού το πώς θα αξιολογηθεί ο τάφος και το αν θα οικοδομηθεί το οικόπεδο.





...αλλάζει τα δεδομένα της ανασκαφικής πορείας, ... ενδέχεται, .... πιθανότατα... ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΑ ΜΙΣΟΛΟΓΑ;





Μήπως άλλη είναι η ουσία στο όλο θέμα;

"...θα αξιολογηθεί ο τάφος και το αν θα οικοδομηθεί το οικόπεδο"

Να πάει το μυαλό μου στο πονηρό;





Γιατι το οικοπεδο είναι μεγίστης αξίας;

Με τίτλο "Η τέχνη αντιγράφει την ζωή"

Μια χυδαία προσβολή πρόν τον γενάρχη των Δωριέων Ηρακλή παρουσιάζεται ως "Ντιζάιν άρτ"

Μάθημα δημοκρατίας τα Αρχαία Ελληνικά




Σε πρόσφατη έκδοση της γερμανικής εφημερίδας Frankfurter Allgemeine Zeitung δημοσιεύεται ολοσέλιδο άρθρο του δημοσιογράφου και αρχαιογνώστη Konrad Adam, ο οποίος αναφέρει ότι στα πλαίσια ορισμένων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που επιχειρούνται σε αρκετά γερμανικά κρατίδια, πρέπει να ενισχυθεί η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα γερμανικά σχολεία.


Κύριο επιχείρημά του είναι ότι τα αρχαία ελληνικά ακονίζουν το δημοκρατικό φρόνημα και την πολιτική συνείδηση των παιδιών σε μια κοινωνία καταναλωτική που την χαρακτηρίζει η πνευματική νωθρότητα.
Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ποτέ ένας αρχαίος συγγραφέας δε μεταδίδει ένα μόνο μήνυμα, ένα δόγμα ή ένα πρόγραμμα. Συνήθως πρόκειται για δύο ή και περισσότερες αρχές που αντιτίθενται μεταξύ τους και προσπαθεί η μια να επιβληθεί στην άλλη: Ο Κρέων και η Αντιγόνη, ο Ιάσων και η Μήδεια, ο Σωκράτης και ο Καλλικλής, ο Έρως και το Νείκος. Πάντα η πάλη ενός λόγου και ενός αντίλογου, αυτή η πάλη που έφτασε στην τελειότητά της με τους σοφιστές…»
Στη συνέχεια ο κ. Adam θυμίζει στους αναγνώστες του ότι «ο τελευταίος γερμανός αυτοκράτορας ήθελε τα γερμανικά σχολεία να βγάζουν νέους Γερμανούς και όχι Έλληνες και Ρωμαίους. Ορθά ο αυτοκράτορας δεν ήθελε τα αρχαία, αφού γνώριζε ότι μόνο την τυφλή υπακοή στον ανώτατο άρχοντα δεν θα ενστάλαζαν στην ψυχή των παιδιών. Ο φόβος του δεν ήταν μήπως οι γερμανοί μαθητές διδαχτούν κάτι περιττό γι αυτούς, αλλά μήπως μάθουν κάτι περιττό γι αυτόν, μήπως μάθουν να αντιδρούν, να αντιστέκονται, να εξεγείρονται».
«Η ελληνική λογοτεχνία, συνεχίζει το άρθρο, βρίθει από τέτοιους αυτόνομους ανθρώπους. Ας αφήσουμε την Αντιγόνη και τους επώνυμους. Ο Πλούταρχος μας διασώζει την περίπτωση ενός ανώνυμου. Όταν ο στρατηγός Μιλτιάδης ζήτησε από το δήμο των Αθηναίων να του χαρίσουν έναν τιμητικό στέφανο, αυτός ο ανώνυμος αντιτάχθηκε με το επιχείρημα ότι, απ όσο ήξερε, στο Μαραθώνα ο Μιλτιάδης δεν είχε πολεμήσει μόνος του. Αν στο μέλλον πολεμούσε κατά των Περσών μονάχος και τους νικούσε, τότε μπορούσε να υποβάλει πάλι το αίτημά του στο δήμο. Μακάρι να είχαμε τέτοιους πολίτες σήμερα. Όχι να δέχονται τα πάντα, αλλά να υποβάλλουν ενστάσεις».
Τα αρχαία ελληνικά, λοιπόν, μας βοηθούν όχι απλώς να θυμηθούμε τις απαρχές της δημοκρατίας, αλλά, όπως σχολιάζει και ο συνεργάτης της Deutsche Welle Σπύρος Μοσκόβου, να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα της δημοκρατίας σήμερα.




Το πιο πάνω δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung μας θυμίζει και ένα άλλο δημοσίευμα της αυστριακής εφημερίδας Neue Presse (Βιέννη, 10/8/2004), σύμφωνα με το οποίο ιατροί επιστήμονες κατέληξαν στο παράξενο αλλά και πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα ότι η απαγγελία των ομηρικών επών επιδρά θετικά στην κυκλοφορία του αίματος, αφού με το ρυθμό που επιβάλλει η απαγγελία του δακτυλικού εξάμετρου συντονίζονται οι λειτουργίες της καρδίας και της αναπνοής, με αποτέλεσμα να πέφτει η πίεση του αίματος!



Σήμερα διερωτάται κανείς ποια θέση, για να μην πούμε ποια τύχη, έχουν τα αρχαία ελληνικά στο σύνολο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που τελευταία, ομολογουμένως, επιχειρείται με περισσότερη προσοχή και υπευθυνότητα. Τι προνοούν για τα αρχαία ελληνικά τα αναλυτικά προγράμματα που ετοιμάζονται από τις ειδικές επιτροπές; Πόσο λαμβάνεται υπόψη η διαχρονική τους αξία; Θα συνεχίσουμε να μη βλέπουμε και να μην κατανοούμε αυτό που βλέπουν και κατανοούν οι ξένοι όσον αφορά τα αρχαία ελληνικά; Η αρχαία ελληνική γραμματεία είναι γεμάτη από παραδείγματα που βοηθούν το σύγχρονο άνθρωπο να κατανοήσει ότι η διατύπωση μιας θέσης, οδηγεί στην αντίθεση και ότι στη συνέχεια και τα δυο μαζί οδηγούν στη σύνθεση. Ή ότι ο λόγος οδηγεί στον αντίλογο με κατάληξη το διάλογο που είναι και το μόνο μέσο να βρεθεί συναινετική λύση για οποιοδήποτε πρόβλημα. Θα περιοριστεί και πάλιν η διδασκαλία του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών σε εκείνους τους λίγους μαθητές που θα «τολμήσουν» να το επιλέξουν; Ας προβληματιστούν περισσότερο οι επικεφαλής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και ας δώσουν επιτέλους στα αρχαία ελληνικά τη θέση που τους αξίζει στην εκπαίδευση των παιδιών μας. Και ας μη κρυβόμαστε πίσω από τον μέχρι σήμερα λανθασμένο ίσως τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος, γιατί αυτό αποτελεί ένα άλλο ξεχωριστό κεφάλαιο.


του Χρίστου Παντελίδη, φιλόλογου,
τ. Πρώτου Λειτουργού Εκπαίδευσης
hellasontheweb.org

Η Ελληνική Μουσική Δημιουργία και το όνειδος του Ρεμπετισμού









Έχουν ύπερβή πάν όριον προκλήσεως οί, εύάριθμοι βεβαίως, άνά την Έλλάδα…ρεμπετολόγοι και λοιποί ίδιότροποι, οί είς έξεζητημένας προτιμήσεις προς τά ύποπροϊόντα έκείνα «μουσικής», τά καλούμενα «ρεμπέτικα» …ρέποντες!


Αποδύονται είς άγωνιώδεις προσπαθείας, προκειμένου να μας «πείσουν» πώς τάχα, πέραν όλων των άλλων «καλών», τά έμετοφόρα το πλείστον «ρεμπετοειδή» άσματα συνιστούν την «άπόκρυφον ίστορίαν των Έλλήνων»!!!


Αύτοί οί όποίοι έκστομίζουν τοιαύτα βλάσφημα, άπαράδεκτα και άνιστόρητα, γνωρίζουν τι έστί άπόκρυφον είς την Έθνικήν μας Θρησκευτικήν και έν ταύτώ και την Μουσικήν(Ύμνολογίαν των Θεών μας) μας Παράδοσιν; Όχι, ως άποδεικνύεται άπό τάς άμετροεπείας των.


Θα ήδύναντο να το μάθουν μόνον, έφ΄ όσον ήνήγοντο(άναχθούν) είς την Παιδείαν των Όρφικών Μουσικών Διδασκάλων. ΄Απόκρυφον έστί έκείνο, το όποίον δεν κοινολογείται προς πάντας. Και τούτο διά τον λόγον ότι, πάς όστις δεν έχει την στοιχειώδη έστω μυητικήν προπαρασκευήν είς τον Λόγον του Όντος και της Κοσμικής Ύπάρξεως, έκρίνετο άπό τά Ίερατεία μας ως άκατάλληλος προς μέθεξιν προς τά Άγια Ρήματα της Μυστηριακής Γνώσεως.


Ύπό την έννοιαν αύτήν ή τοιαύτη Γνώσις καλείται Άπόκρυφος, έφ΄όσον δεν παρέχεται άπό τους Μύστορας είμή μόνον είς τους Μεμυημένους. Τίνα σχέσιν έχει λοιπόν προς την τοιαύτην λειτουργίαν Αύτογνωσίας ό ...ΧΑΜΕΝΟΣ είς την πνευματικήν και κοινωνικήν άδράνειαν ψευδορεμπέτης, ό το πλείστον παρασιτών, ό έμφανισθείς άμα τη ένάρξει του 20ού μ.Ά.Τ. αίώνος; Δηλαδή ό μήπω ρεμβαστής, ό αύτοαποκαλούμενος «ρεμπέτης», ό όποίος άποτροπιάζεται τον «ρέμπελον», ήγουν τον έπαναστάτην, τον φιλελεύθερον; Ούδεμίαν.


΄Ως προκύπτει άπό την έπανεμφανιζομένην, και δή άπό κρατικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα, τοιαύτην εύτελίζουσαν το Έλληνικόν μουσικόν αίσθημα «κουλτούραν» των άσχημονούντων και προς τον ίωνικόν και τον φρυγικόν μουσικόν ρυθμόν τοιούτων «ρεμπετών», μετά τούτους παραμένουν άμετανόητοι είς τάς άπαραδέκτους παραποιήσεις των μουσικών μας πραγμάτων και παραδόσεων καί αύτοί ούτοι οί έπίγονοί των.


Ύμνολογούν και αύτοί το χασίσιον με τους μπαγλαμάδας των (:«Δε μού λέτε-δε μού λέτε/το χασίσι πού πουλιέται;»), την διακίνησιν του «χόρτου»(:«Το καράβι άπ’ την Περσία/πιάσθηκε στην Κορινθία»), την κοινωνικήν άδράνειαν(: «Όταν καπνίζη ό λουλάς/έσύ δεν πρέπει να ΄μιλάς» κ.ά.π!!!).


Ούδέποτε ό τοιούτος «ρεμπέτης» έδωκε σημεία διαλογισμού προς την κατάστασιν τών του κόσμου πραγμάτων. Ούδεμίαν τοιαύτην διάσκεψιν με τον έαυτόν του έποίησεν. Διό ούδέ αύτό το δικαίωμα της άποκλήσεως αύτού του ίδίου ως ρεμπέτου-ρεμβαστού κέκτηται.


Τό έχουν παραεξευτελίσει οί διάφοροι έλκόμενοι άπό τοιαύτα έπινοήματα νόων, τά όποία ούτε τον λαόν έδιασκέδαζον, ούτε βεβαίως είχον καμμίαν σχέσιν προς τους όμίλους του έσωτερικού μας λόγου, τους Φρύγας και τους Ίωνας έσμούς των Γνωστικών, οί όποίοι έθεράπευον μουσικούς ρυθμούς γνωστούς είς την σημερινήν δημώδη μουσικήν παράδοσιν της Άσιατικής ΄Ελλάδος.


Προς τους τοιούτους έσμούς όμως ούδεμίαν σχέσιν είχον και έχουν οί «ρεμπέται». Είναι ξένοι προς την έσωτεριστικήν μουσικήν φιλολογίαν. Μάλλον ρέπουν προς την φλυαρίαν και τους κλαυθηρισμούς μέ παράγωγα-ύποπροϊόντα «μουσικής», τά «ρεμπέτικα».


Πλήν, ούτοι καταχρώμενοι προσβάσεών των είς την διαβόητον «κουλτούραν» των άρεσκομένων είς προσεγγίσεις του κρυπτομένου είς το περιθώριον της κοινωνίας-και όχι του άποκρύφου-και, δι΄ αύτών, των μέσων δημοσίων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, προβαίνουν είς μίαν άπαράδεκτον, μονομερή προβολήν αύτών, των ρεμπετοειδών, ως τάχα της μόνης έν Έλλάδι ύπαρχούσης σοβαράς παραγωγής είς τον τομέα της μουσικής!


Ποίους όμως έμπαίζουν; Διότι προσβάλλουν την αίσθητικήν μας καταφώρως, όλων ήμών οί όποίοι έχομεν έπαφήν μέ τήν Μουσικήν μας Παράδοσιν, την Παράδοσιν του ΄Ελληνισμού. Δηλαδή την Μεγάλην Δημώδη Μουσικήν μας Παράδοσιν, την όποίαν άποστρέφονται οί ρεμπετοειδείς. Διότι ούτοι ούτε το ζήν όμολογουμένως τη Φύσει όμολογούν, ούτε το ήρωϊκώς ζήν έξαίρουν, ούτε προς το φιλελεύθερον πνεύμα φιλικώς διάκεινται, ούτε παράγοντες τής συλλογικότητος έπιζητούν να είναι, ούτε τον έρωτα ύμνούν.


Θέλουν να ζούν είς το περιθώριον της κοινωνίας προκαλούντες την κοινωνίαν. Και-πρό παντός!- άποφεύγουν έπιμελώς τάς προκλήσεις προς την έξουσίαν, της όποίας δεν έξετάζουν το ποιόν, ήγουν την ύπαρξιν ή μη ύπαρξιν νομιμοποιήσεως. Τους είναι άδιάφορον τούτο, έφ΄ όσον αύτη δεν τους άποτρέπει άπό την μαστούραν των.


Άποτελεί έντροπήν διά την Έλλάδα, ή τοιαύτη έκτροπή των πραγμάτων είς τον μουσικόν μας χώρον. Ή Έλλάς, όμως, πέραν των «ρεμπετών» και των (έξ ίνδίας κλαπέντων)«λαϊκών», ώς και άλλων έξ αύτών έλκομένων μπουζουκοσυνθετών, έχει πραγματικήν Έλληνικήν Μουσικήν Παραγωγήν. Και είς τον τομέα της Συμφωνικής και της Μουσικής του Μελοδράματος.


Όμως έπεβλήθη, διατηρείται και συντηρείται άπό τους γνωστούς κύκλους ή παραθεώρησις του έργου των πραγματικών Έλλήνων Μουσουργών. Προβάλλονται δε κατά κόρον άπό άρκετών δεκαετιών ήδη μονομερώς οί μπουζουκοσυνθέται!


Γνωρίζει το Έλληνικόν κοινόν, -διότι αύτό του μεταδίδουν οί πολυπληθείς πρώην παράνομοι ραδιοτηλεοπτικοί δίαυλοι-, πάν άσμα(χάσμα) ρεμπετοειδές ή «λαϊκόν»(τούτο προήλθεν κατά την δεκαετίαν του ΄60 έξ ύποκλοπής άπό μουσικά μέρη ίνδικών κινηματογραφικών ταινιών, μη ύποβαλλούσης μέχρι τούδε της άρμοδίας ίνδικής ύπηρεσίας έγκλήσεως και άγωγής κατά των τοιούτων ύποκλοπέων ψευδολαϊκών «συνθετών» και «τραγουδιστών»).


Άλλά ένα άλλο μεγάλο κοινόν, το όποίον δεν θέλει ν΄ άποβάλη την σχέσιν του και έπαφήν με τον Μουσικόν μας Πολιτισμόν, διατηρεί τους δεσμούς του πρός την Έλληνικήν Μουσικήν Δημιουργίαν. Και άπαιτεί άπό τους διαφόρους διαχειριζομένους την λειτουργίαν των δημοσίων ραδιοτηλεοπτικών μέσων να τό σεβασθούν. Διότι και έκ των ίδικών του είσφορών προς αύτά συναριθμούνται και συναποτελούνται αί παχυλαίς των άμοιβαίς.


Δεν είναι δυνατόν να έχωμεν άκούσει τά πάντα άπό τά «τέλια» των μπουζουκίων και να μην έχωμεν άκούση το άριστούργημα του Σπύρου Σαμάρα «Η ΚΙΘΑΡΑΤΑ», ένα έργον διά τεσσαράκοντα(40) κιθάρας! Τούτο το έργον παρεστάθη και είς Παρισίους. Είς το περιώνυμον θέατρον αύτών «ΟΛΥΜΠΙΑ». Και κατά την παράστασιν ήτο παρών και ό μεγάλος Γαλλός Μουσουργός Κάρολος Γκουνώ. Όστις, τόσον συνεκινήθη έκ της άκροάσεως του τοιούτου Έλληνικού μουσικού έργου, ώστε, καίτοι ύπέργηρος, άλλά συνειδητός Γαλάτης, άνήλθεν έπί της σκηνής και ένηγκαλίσθη και ήσπάσθη τον Έλληνα Μουσουργόν!


Το έχει άκούσει τούτο το έργον κανείς Έλλην της σήμερον; Προφανώς ούδείς! Και τούτο, διότι κάποιοι παράγοντες της έγχωρίας μουσικής μας ύποκουλτούρας πράττουν το πάν, ίνα μη έχωμεν γνώσιν και έπαφήν με την πραγματικήν Μουσικήν Δημιουργίαν και να προβάλουν δε τάς άρρωστημένας «μουσικάς» των ίδιοτροπίας! Τούτ΄ αύτό, βεβαίως πράττουν και είς τον τομέα της Γλώσσης μας, διαιωνίζοντες το πάντοτε σοβούν Γλωσσικόν μας Ζήτημα. Είναι δε ό Σπύρος Σαμάρας ό συνθέτης του «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΥΜΝΟΥ».


Όφείλομεν όμως νά γνωρίζομεν το έργον των πρό και μετά την Παλιγγενεσίαν Μουσουργών, Συνθετών Έλληνικής Μουσικής. Αύτής, την όποίαν κακώς άποκαλούμεν «δυτικήν» και, δήθεν, ξενόφερτον. Είναι αύτη Έλληνική Μουσική, ή όποία προήλθεν κατά την Άναγέννησιν είς την Μεγάλην ΄Ελλάδα, την Καλαυρίαν και την έξ Έλλήνων και Ίλλυριών(άρβανιτών) κατοικουμένην «ίταλοποιηθείσαν» Βενετίαν.


Τά Ριζώματα αύτής της Μουσικής ύπάρχουν είς την Δημώδη μουσικήν μας Παράδοσιν, τάς «Όμιλίας». Την όποίαν άποστρέφεται, βεβαίως, ό «ρεμπετισμός»(ό όποίος άπό του 1970 άπέκτησεν και κομματικήν «ταυτότητα», άφού τον περιέθαλψαν οί καιροσκοπούντες άεργοι «φιλεργατικοί» παρακμίαις του πολιτικού μας βίου, ως δήθεν έκφραστήν των πόθων «...για μια παραπέρα θεώρησι του λαϊκού αίτήματου άποστασιοποίησης άπό τά φτιαξίματα της άστικής τάξης…», ως λέγουν και γράφουν τινές, παρασιτούντες όμως είς τά άστη…).


Ή Όπερα είναι δημιούργημα των Έλλήνων της Καλαυρίας. Έξ αύτής οί λοιποί πληθυσμοί της Εύρώπης ήρχισαν να διδάσκωνται την όργανικήν μουσικήν τής Ίταλίας, να την έκτιμούν, να την οίκειοποιούνται και να την άναπαράγουν. Αύτήν την μουσικήν ήγάπησαν Γερμανοί και Ρώσσοι. Οί όποίοι ήργάσθησαν δραστηρίως και άόκνως σχετικώς και την έμβολίασαν αύτήν την Έλληνικήν Μουσικήν με τάς έγχωρίας αύτών μουσικάς δημώδεις παραδόσεις.


Μόνον έν Έλλάδι, παραλλήλως προς τον γλωσσικόν ψευδοδημοτικισμόν, -αύτό το αίσχος τού νύν γλωσσικού μας καταντήματος, δηλαδή της ζερβοδεξιόθεν «έκτραφείσης» ΑΓΛΩΣΣΙΑΣ (γλωσσικής άπισχνάνσεως), το όποίον έπιβληθέν πραξικοπηματικώς τώ 1975, έφερεν την Άγγλωσίαν είς τον λαόν μας-προέβαλεν το άναιδές πρόσωπόν του και ό ρεμπετισμός έπί σκοπώ ύποσκελίσεως πέραν της «κλασσικής» μας και αύτής ταύτης της δημώδους μουσικής μας παραδόσεως!


Ποίος; ΄Ο ρεμπετισμός των λάγνων της εύτελίσεως της μουσικής αίσθητικής μας και «νομιμοποιήσεως» της άντικοινωνικότητος των έκφραστών αύτού! Διότι το μόνον το όποίον δεν δύνανται να ίσχυρισθούν οί θεωρητικοί της παρακμιακής αύτής παραμουσικής, του ρεμπετισμού, είναι πώς οί «ρεμπέτες» διέθετον μουσικήν άγωγήν ή κοινωνικάς εύαισθησίας. Δέν δύνανται να ίσχυρισθούν τοιούτον τι. Διότι τους γνωρίζομεν. Διότι, οί Θεσσαλονικείς ίδία, τους έγνώρισαν καλά.


Και κατά την περίοδον του καθεστώτος της 4ης Αύγούστου και κατά τά έπόμενα έτη της- ταίς άμαρτίαις της κοινής ζερβο-δεξιάς μισελληνικότητος-, έθνικής μας άποδιοργανώσεως. Και έχουν άποψιν έπί του θέματος της στάσεως και της συμπεριφοράς των τοιούτων αύτοβούλως περιθωριοποιηθέντων είς τον κοινωνικόν μας χώρον. Πολύ δε περισσότερον γνωρίζουν ποίαι ήσαν αί πολυσχιδείς «διασυνδέσεις» τούτων με την έξουσίαν και την παραεξουσίαν.


Ή Θεσσαλονίκη ύπήρξεν άείποτε λάτρισσα της Καντάδας και της Κιθαρωδίας. Το μαρτυρούν τούτο οί πολλοί σύλλογοι αύτής των μουσοφίλων και των χορωδών. Είναι έγκληματική ή προσπάθεια τινών προσδώσεώς της τής ίδιότητος ώς περιθαλψάσης τάχα τον έσμόν των «ρεμπετών», οί όποίοι έξεβράσθησαν προπολεμικώς είς τον λιμένα της προέρχόμενοι-διωχθέντες έκ του λιμένος Πειραιώς.


Και τούτο ούτοι έπραξαν, ίνα, λάθρα βιούντες είς πολυπληθές άστικόν περιβάλλον, άποφύγουν το ρετσινόλαδον των μεταξικών-μανιαδικών καθαρμάτων, με το όποίον ταύτα έπότιζον τους Βλάχους και τους Ποντίους της ύπαίθρου της Κεντρικής Μακεδονίας, έπειδή τους ένοχλούσαν τά Έλληνοπρεπέστατα ίδιώματά των και ή άπροθυμία των άναγνωρίσεως του καθεστώτος της φάρας των Γκλύγκξμπουργκ.


Χρέος ήμών των Έλλήνων Όλυμπιστών Θρησκευτών είναι να συγκροτήσωμεν Ένώσεις Προωθήσεως της Έλληνικής Κλασσικής Μουσικής και δή έκείνης, ή όποία διεσώθη έκ του πυρός των πυρπολήσεων των μελανηφορούντων κακοποιών, Έθνικής Μουσικής της Άπολλωνίου Λύρας.


Πρέπει να ύποχρεωθούν τά δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα να μεταδίδουν Έλληνικήν Κλασσικήν Μουσικήν. Οί Θεοδωράκις(«Μουσική για τις μάζες», 1973) και Χατζηδάκις (παθιασμένος με τους ρεμπέτας, δίδει διαλέξεις ύπέρ αύτών τώ 1948) δεν είναι αύτοί, οί όποίοι έκφράζουν την μουσικήν μας αίσθητικήν, ούτε τάς προσδοκίας μας διά μίαν Μουσικήν ΄Αναγέννησιν.


Άς μείνουν με τά μπουζούκια και τους ρεμπέτες των και τά άπό αύτούς παραχθέντα. Δεν είναι δυνατόν να είναι αύτοί γνωστώτεροι του Λεονταρίτου, του Χαλκιοπούλου_Μαντζάρου, του Καρέρη, του Σαμάρα, του Καλομοίρη, του Σακκελαρίδου, του Σκαλκώτα, του Ριάδη, του Μιχαηλίδου κ.ά.π.


Το Γ΄ Πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας και ή Τηλοψία ΕΡΤ3 ύποχρεούνται ν΄ άφήσουν την ξενομανίαν των, την «τζάζ» και τά άμερικανικά ή άμερικανόφερτα «φωνητικά» - ήχορρυπαντικά συγκροτήματα και να μεταδίδουν είς χρόνους προσφόρους (πρωΐ και άπόγευμα) Έλληνικήν Κλασσικήν Μουσικήν, όπως και Μαθήματα ΄Αρχαίας Έλληνικής Γλώσσης.


Το Γ΄ Πρόγραμμα άλλωστε δι΄ αύτό συνεστήθη άπό τον λόγιον Διονύσιον Ρώμαν. Και θα πρέπει να κόψη την μετάδοσιν καθ΄ έκάστην και ώραν 08.00 π.μ τής «κυριακής προσευχής» προς τον Ίεχωβάν, τον όποίον ό άτυχής μικρός άναγνώστης αύτής της «κυριακής προσευχής» τόν παρακαλεί «να έλθη έν τη Βασιλεία του»!


Δεν τον θέλομεν ήμείς οί Όλυμπισταί ούδέ ως θεόν, ούδέ να έλθη έν τη «βασιλεία» του. Διότι ήμείς είμεθα Έλληνες. Και ό Έλλην είναι Δημοκράτης, είτε κατά το Λυκούργειον, είτε κατά το Σολώνειον Πολιτειακόν Σύστημα. Έν Έλλάδι ό λαός μας άτύπως έχει κηρυχθή ύπέρ της Θρησκείας και της Πολιτείας της Δημοκρατίας των Πνευμάτων. Όπότε, ού τόπος διά τον Ίεχωβάν και την «βασιλείαν» του.


Ή Έλλάς έχει ΄Εθνικήν Θρησκείαν, την Όλυμπικήν. Και τάς εύχάς και προσευχάς μας προς την Μητέρα Θεάν ήμών Δήμητρα(την μετά του Ήρωος Ήρακλέους έμπεδωσάσης το Δημοκρατικόν μας Ίδεώδες) και τον Μουσηγέτην Άπόλλωνα θα πρέπει να τάς άπευθύνωμεν και άπό ραδιοφωνίας και άπό τηλοψίας την πρωϊαν και το έσπέρας καθ΄ έκάστην, και δή άπό των δημοσίων τούτων μέσων ένημερώσεως. Τά όποία όφείλουν να ύπηρετούν τον Λαόν και όχι τους άποκεκομμένους άπό τάς, σύν ταίς άλλαις, αίσθητικάς του παραδόσεις.


Δεν ύπηρετείται ή Μουσική μας Παιδεία και Αίσθητική είς τάς διαβλητάς(και διά λόγους μη είσπράξεως δημοσίων έσόδων) «συναυλίας» των μπουζουκοσυνθετών και μπουζουκοτραγουδιστών. Οί όποίοι μάλιστα άναγνωρίζουν πώς αί ίδιαι αύτών «μουσικαί» καταβολαί, ως και έκείνη του «ρεμπετισμού», άνάγονται είς το «Βυζάντιον» και την έκ των έβραιοϊουδαϊκών χαβρών προερχομένην «μουσικήν» των άπεχθών ρινοφωνιών ρασοφόρων και «ψαλτών»!


Ύπάρχει έν προκειμένω πλήρης άσυδοσία μεταδόσεως προϊόντων «μουσικής» τά όποία δεν άπηχούν την Παράδοσίν μας. Έφ΄ όσον έχομεν Δημοκρατίαν, έστω και έπιτροπευομένην-έπισκοπουμένην, ό καθείς δύναται να πράττη ό,τι βούλεται, έφ΄ όσον, όμως, δεν προσβάλη τους άλλους και τάς Άξίας του Έθνους έκ του όποίου προέρχεται.


Διό, δεν δικαιούνται να μας δίδουν «μαθήματα» «μουσικής για τις μάζες», ούτε να παραθεωρούν τά έκ κοινού νοός προερχόμενα μουσικά μας κριτήρια οί «θεωρητικοί» των ρεμπετικών κρυπτομένων άπό τον τραφέντα με την μεγάλην Μουσικήν Δημώδη Παράδοσίν του Έλληνα, είς την όποίαν έν ούδεμιά περιπτώσει δύνανται να καταλεχθούν τά «ρεμπέτικα»…





(Άπόσπασμα άπό το άνέκδοτον έργον Βασιλείου Πελασγού-Γουσίου: «Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»)


17η μηνός Δημητρίου 2010 μ.Ά.Τ.(μετά Άπολλώνιον Τυανέα)


Διά το Δ/Σ του «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΟΣ»


Βασίλειος Πελασγός-Γούσιος


Δικηγόρος-Θεσσαλονίκη





Ελληνικός Θρησκευτικός Ολυμπικός Σύλλογος «Ο Δευκαλίων»


Έδρα: Θεσσαλονίκη


http://www.ellanikos.gr/


email: ellanikos@gmail.com

Grace Slick an American singer has sent her message



This bizare photo has a message

Thursday, August 26, 2010

Τι περίεργος πίνακας;

Μας είπαν πως είναι ο Τζώνυ Γουώλκερ. Γουώλκερ όμως σημαίνει πεζοπόρος.

Ο κύριος όμως στον πίνακα είναι έφιππος .

Άλλοι ισχυρίζονται πως είναι ο Κεμάλ. Ποιός θα λύσει τον γρίφο;

Και γιατί το αυτί του αναβάτη μας θυμίζει εξωγήϊνο;


Το διαβάσαμε στο λήμμα "Πολυθεϊσμός" Από τη wapedia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

........Από τη Wapedia, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η Ελληνική Θρησκεία προήλθε........ απο τις στέπες της Κεντρικής Ασίας.
Ωραίο πράγμα η ελευθερία να γράφεις ότι σου κατέβει αρκεί να υπονομεύεις και να αλοιώνεις την μία και μοναδική αλήθεια που είναι το αυτόχθονον του Ελληνικού πολιτισμού.

Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Αριστοτέλους στο ΑΠΘ στις 25.08.2010













































ΕΥΓΕ!

Tα περί φιλανθρωπίας



Γνωρίζετε περί φιλανθρωπίας ότι αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της στρατηγικής «Δούρειος Ίππος» ως επιθετική κίνηση με σκοπό ένα και μοναδικό την εξουδετέρωση των αμυντικών αντιδράσεων του λαού προς τους κατακτητές;
Ο ιδεολογικός μηχανισμός χρησιμοποιείται ως πρόσχημα, προπομπός για να κρύπτονται πίσω από το προσωπείο του καλού και φιλάνθρωπου πράκτορες και ύποπτες κινήσεις και ως δεσμευτικός σύστημα μελών για οργανώσεις. Χρησιμοποιείται ως τέχνασμα η φιλανθρωπία για να προσφέρουν δήθεν αγαθοεργίες ενώ στην πραγματικότητα οι θεσμοί αυτοί αποτελούν την προμετωπίδα της αλαζονείας και της συναισθηματικής αυταπάτης περιορισμένη σε επιδερμικές ανθρωπιστικές αντιλήψεις μαζί με τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνουν οι ιθύνοντες αυτής της ψυχικής δολιοφθοράς.




Από το βιβλίο του Μανώλη Τσάμη, Εύμολπος: Η Ελληνική θρησκευτική παράδοση.



Η φιλανθρωπία εμφαίνεται ως η μόνη ειρηνική κίνηση κατά της αδικίας ενώ στην πράξη εξουδετερώνει όσους καταπολεμούν αυτήν ακριβώς. Είναι η ειρήνη ένα ιδανικό αυθύπαρκτο στην ζωή των ανθρώπων αλλά κατάκτηση και μάλιστα πολιτισμικού επιπέδου. Είναι προσδοκία των ευγενικών ψυχών είναι προορισμός και στόχος της κοινωνικής ζωής αλλά δεν παρέχεται ούτε χαρίζεται. Είναι δικαίωμα κατακτημένο με πολύ σκληρούς αγώνες είναι διαδικασία και όχι αποτέλεσμα.




...από το ίδιο βιβλίο του Μανώλη Τσάμη: Η Ελληνική θρησκευτική παράδοση

Tuesday, August 24, 2010

"Ελληνική θρησκεία του ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ". ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΕΣ, ΕΘΝΙΚΟΙ ή ΑΡΧΑΙΟΘΡΗΣΚΟΙ.

Η τάσις που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια προς την Αρχαία Ελληνική Θρησκεία έχει δημιουργήσει διάφορες ασάφειες, παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Ανάμεσά τους και η σύγχυσις μεταξύ Πολυθεϊσμού και λατρείας του Δωδεκαθέου. Σήμερα πολλοί αδυνατούν να κατανοήσουν και να διαχωρίσουν τις δύο αυτές έννοιες και λανθασμένα θεωρούν πως η ύψιστη έκφραση της θρησκευτικότητας, το Δωδεκάθεο, δεν είναι παρά μία Πολυθεϊστική Θρησκεία, ανάμεσα στις τόσες άλλες.
Ο Πολυθεϊσμός αποτελεί ένα προηγούμενο στάδιο της Θρησκείας, πρόδρομός της ή και βάσις της, αλλά αυτός ο ίδιος δεν είναι ακόμη Θρησκεία. Στην Θρησκεία έχουμε μία θετική σχέση του ανθρώπου με τις ανώτερες δυνάμεις από τις οποίες ζητεί προστασία και τις λατρεύει.
Στις Πολυθεϊστικές λατρείες ο άνθρωπος λατρεύει όντα αυθαίρετα και ασταθή ενώ στην λατρεία του Δωδεκαθέου η θρησκευτική συνείδηση συνδέεται με την συναίσθηση σταθερών κανόνων και διατάξεων που διέπουν την πορεία των φαινομένων.
Ο Πολυθεϊσμός ως προστάδιο της Θρησκείας σχετίζεται με την δαιμονολατρεία και τον τοτεμισμό. Επί της λογικής αυτής ακούμε τον ισχυρισμό ότι ο Ζεύς είναι ο κεραυνός, η Ήρα ο αέρας, ο Άρης ο πόλεμος ή ο Ήφαιστος η φωτιά. Ο Πολυθεϊσμός δεν είναι παρά μία πρωτογενής δεισιδαιμονία, μία εκδήλωση κοσμοθεωρίας των πρωτογενών λαών ή τουλάχιστον ένα ουσιώδες γνώρισμα αυτής. Σ’ αυτήν την πρωτογενή θρησκεία τα πάντα είναι συγκεχυμένα χωρίς να έχει διαμορφωθεί μιά σταθερή κοσμοθεωρία.
Με την εισαγωγή της λατρείας του Δωδεκαθέου επέρχεται τάξη στις Πολυθεϊστικές αντιλήψεις. Δημιουργείται σύστημα και όχι τάξη από το χάος του ασυνάρτητου πλήθους των θείων όντων όπως τα πνεύματα, οι τοπικοί θεοί, οι δαίμονες, οι ήρωες, τα φετίχ και τα λοιπά αντικείμενα της λατρείας.
Από το πλήθος απείρων μεγάλων και μικρών τοπικών θεοτήτων που είναι περιορισμένοι κατά τόπο, όνομα και φύση, αναφύονται οι μεγάλοι θεοί του Δωδεκαθέου που έχουν γενικότερη σημασία. Οι παλαιοί θεοί που ανήκουν στον Πολυθεϊσμό, θηριόμορφοι συνήθως, υποχωρούν και δίνουν την θέση τους στους ύψιστους ανθρωπόμορφος θεούς του Ολύμπου. Οι γίγαντες κατανικώνται και δεσμεύονται. Ο Απόλλων εκθρονίζει στους Δελφούς την πανάρχαια θεότητα της γής και τον ιερό της όφι, τον Πύθωνα.
Συστηματοποιούνται οι Θεοί και ο Ηρόδοτος απαριθμεί, ταξινομεί, και ενοποιεί τα θεία όντα όπως κάνει και ο Όμηρος και ο Ησίοδος. Αυτοί δίνουν στου Έλληνες την Θεογονία. Οι θεοί περιγράφονται ο καθένας σύμφωνα με την ενέργειά του, τις ικανότητες και την μορφή του. Κατά την Θεογονία συσχετίζονται στην μεγάλη οικογένεια των Ολυμπίων, των ουράνιων δηλαδή θεών, της οποίας κεφαλή είναι ο Ζεύς. Ως υιοί, αδελφοί και σύζυγοι αποκτούν όλοι θέση επί του Ολύμπου.
Η ανθρωπομορφική παρουσίαση του θείου σε καμμία περίπτωση δεν οδηγεί σε απώλεια του κύρους και της απρόσιτης φύσης του θεού. Με την βοήθεια των μεγάλων θεόπνευστων γλυπτών όπως ο Φειδίας, τα αδέξια ξόανα αποκτούν περικαλλή μορφή.
Ο Πολυθεϊσμός εξελίσσεται στην λατρεία του Δωδεκαθέου και δεν αποτελεί ένα κενό αριθμητικό σχήμα αλλά ένα βαθύτερο θρησκευτικό νόημα που μόνον τα ευσεβέστερα πνεύματα μπορούν να συναισθανθούν.
Ο αριθμός Δώδεκα είναι ένας θείος αριθμός με τον οποίο μετρώνται όλα τα θεία πράγματα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Βιβλος τέταρτη 4) με τον τρόπο αυτό παρουσιάζει το απαραβίαστο του αριθμού Δώδεκα στον Όλυμπο:
«τον δ' ουν Ήρακλεα λεγουσι καταλεγόμενον υπό τον Διός εις τους δώδεκα θεούς μη προσδεξασθαι την τιμήν ταύτην αδύνατον γαρ ην τούτον καταλεχθηναι μη πρότερον ενός των δώδεκα θεών εκβληθέντος άτοπον ουν είναι προσδεξασθαι τιμήν ετέρω θεώ φερουσαν άτιμιαν).
(Λένε, επίσης, για τον Ηρακλή πως ο Δίας τον κατέταξε στους δώδεκα θεούς, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε τούτη την τιμή· γιατί ήταν αδύνατον να συγκαταλεχτεί σ' εκείνους, αν πρώτα δεν αποβαλλόταν ένας από τους δώδεκα- ήταν άτοπο, λοιπόν, να δεχτεί μια τιμή που θα ατίμαζε κάποιον άλλο θεό).
Ο ουρανός διαιρείται στα δώδεκα σημεία του Ζωδιακού κύκλου, ενώ ο Πυθαγόρας δημιουργεί το πέμπτο και τελευταίο των κανονικών στερεών, το Δωδεκάεδρο, το οποίο αποτελείται από κανονικά πεντάγωνα.
Βασίζεται στην χρυσή τομή, τον χρυσό αριθμό και εκφράζει την τελειότερη σύνθεση. Συμβολίζει το πέμπτο στοιχείο, τον Αιθέρα και το Σύμπαν ολόκληρο.
Τους Πυθαγορικούς κύκλους απέκτησε τις πλέον καταπληκτικές ιδιότητες τάξεως μαθηματικής, φυσικής αλλά και μεταφυσικής. Είναι ένα σύμβολο που ανάγεται στην κοσμική ανάπτυξη στον χώρο και συμβολίζει την ιστορία και τον σκοπό του σύμπαντος.




ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

ΣΤΡΑΒΩΝ «ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΙΓ» 48
«επί δε τω Λεκτώ βωμός των δώδεκα θεών δείκνυται, καλούσι δ' Αγαμέμνονος ίδρυμα»
(Πάνω στο Λεκτό υπάρχει βωμός των δώδεκα θεών και λένε ότι τον έχτισε ο Αγαμέμνων).


ΣΤΡΑΒΩΝ «ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΙΓ» 5
«του μεν ούν στόμα­τος το πλάτος περί όγδοήκοντα σταδίους εστίν, έγκολπιζοντι δε Μύρινα εν εξηκοντα σταδίοις, Αίολίς πόλις έχουσα λιμένα, είτ' Αχαιών λιμήν, όπου οι βωμοί των δώδεκα θεών, είτα πολίχνιον Μυριναίων Γρύνιον και ιερόν Απόλλωνος και μαντείον αρχαίον και νεώς πολυ­τελής λίθου λευκού»
«Η είσοδος του κόλπου έχει πλάτος ογδόντα στάδια. Μέσα στον κόλπο η Μύρινα, στα εξήντα στάδια. Είναι Αιολική πόλη με λιμάνι. Μετά ο λιμήν Αχαιών, όπου οι βωμοί των δώδεκα θεών, μετά πολίχνη των Μυριναίων, το Γρύνιο, ιερό Απόλλωνα, αρχαίο μαντείο, ναός πολυτε­λής από λευκό μάρμαρο.»


ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤ' 54
«και άλλοι τε αυτών ήρξαν τήν ενιαύσιον Άθηναίοις αρχήν και Πεισίστρατος ό Ίππίου του τυραννεύσαντος υιός, του πάππου έχων τούνομα, ος τών δώδεκα θεών βωμόν τον εν τη αγορά άρχων άνέθηκε και τον του Απόλλωνος εν Πυθίου»
«Πολλοί απ' αυτούς άσκησαν την εξουσία του ετήσιου άρχοντα, κι ιδιαίτερα ο Πεισίστρατος, γιος του τυράννου (Ιππίας που είχε το όνομα του πάππου του, ο οποίος, όταν ήταν άρχοντας, αφιέρωσε στην αγορά βωμό στους δώδεκα θεούς και άλλον στο Πύθιο στον Απόλλωνα».


ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΕΡΑΤΩ (6) 108
«Λακεδαιμόνιοι μεν νυν Πλαταιεύσι ταύτα συνεβούλευσαν, οι δε ουκ ήπίστησαν, αλλ’ Αθηναίων ιρά ποιεύτων τοίσι Δυώδεκα Θεοίσι ικέται ιζόμενοι επί τον βωμόν εδίδοσαν σφέας αυτούς».
«Αυτά συνεβούλευσαν οι Λακεδαιμόνιοι στους Πλαταιείς και αυτοί δεν απίστησαν. Έστειλαν μια πρεσβεία στους Αθηναίους, οι οποίοι έτυχε να ασχολούνται με τις θυσίες τους προς τιμήν των Δώδεκα θεών οι πρέσβεις κάθισαν στον βωμό ως ικέτες και παραδόθηκαν».
Πίνδαρος - ολυμπιονικος χ 49,50
«τιμάσαις πόρον Άλφεού μετά δώδεκα ανάκτων θεών και πάγον Κρόνου προσεφθέγξατο»
«Έτσι τον ποταμό Αλφειό και τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου τους υπέρτατους τίμησε και τον λόφο ονόμασε Κρόνιο»


ΠΟΛΥΒΙΟΣ ΙΣΤΟΡΙΩΝ Δ 6
«από μεν τής Προποντίδος το κατά Καλχηδόνα διάστημα και Βυζάντιον, ο δεκατεττάρων εστί σταδίων, άπό δε του Πόντου το καλούμενον Ιερόν, εφ' ου τόπον φασι κατά την εκ Κόλχων άνακομιδήν Ιάσονα θύσαι πρώτον τοις δώδεκα Θεοίς ό κείται μεν επί τής Ασίας, απέχει δε τής Ευρώπης επί δώδεκα στάδια προς το καταντικρύ κείμενον Σαραπιείον τής Θράκης».
(Στο στόμιο από την Προ­ποντίδα δεσπόζει η απόσταση ανάμεσα στην Καλχηδόνα113 και στο Βυζάντιο, που είναι δεκατέσσερα στάδια, και από τον Εύξεινο πόντο το λεγόμενο Ιερό, στον τόπο όπου λέ­γεται ότι πρόσφερε για πρώτη φορά θυσία στους δώδεκα θεούς ο Ιάσονας, όταν επέστρεφε από τη χωρά των Κόλ­χων αυτό βρίσκεται στην Ασία και απέχει από τήν Ευρώπη δώδεκα στάδια από το Σαραπιείο της
Θράκης).


ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΘΝΙΚΟΙ
(κάντε κλικ στον τίτλο)

Ο όρος «Εθνικός» στην πρώτη του έννοια , αναφέρεται σε αυτόν που ανήκει στο έθνος , ως όμως θρησκευτικός προσδιορισμός είναι απαξιωτικός . Είναι ο ειδωλολάτρης , αυτός που δεν είναι Χριστιανός η Ιουδαίος .

Ειναι ο GOY



Τα «έθνη» είναι ένας τεχνικός όρος που χρησιμοποιήθηκε από τους Εβδομήκοντα και σημαίνει όλους εκείνους που δεν είναι Ιουδαίοι , και αργότερα σημαίνει κάθε μη μονοθεϊστική θρησκεία , σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό , τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό .
Οι ιδέες για τα έθνη και την εθνική θρησκεία στην περίοδο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου , παρουσιάζονται στην Παλαιά Διαθήκη και δεν είναι παρά μια πολεμική η οποία απορρίπτει και καθυβρίζει την Ελληνική Θρησκεία .
Την πολεμική των Ιουδαίων κατά της Ελληνικής Θρησκείας την κληρονόμησαν οι Χριστιανοί συγγραφείς των πρώτων αιώνων . Έτσι το Δωδεκάθεο δεν είναι παρά ένα δημιούργημα του ανθρωπίνου πνεύματος που στερείται του φωτός της αποκαλύψεως στο οποίο αποκλειστικό προνόμιο έχει η Χριστιανική θρησκεία και η Ισραηλιτική.
Η Θρησκεία του Δωδεκαθέου δεν είναι παρά πλάνη , διαστροφή , ματαία ζήτησις , έκπτωση και απομάκρυνση από την αρχή της Δημιουργίας και την αποκάλυψη στον άνθρωπο του Θεού .
Αυτά διδάσκουν ο Παύλος και ο Αυγουστίνος , θεωρώντας το Δωδεκάθεο ως έκπτωση από την απλή και καθαρή αλήθεια , την αμαύρωσή της και την διαστροφή της . Σ’ αυτά βέβαια δεν περιλαμβάνεται ούτε η Χριστιανική , ούτε η Ιουδαϊκή Θρησκεία .
Όλη η ιστορία των θρησκευμάτων είναι η ιστορία της «αποκαλύψεως» , που στον χριστιανισμό είναι πλήρης Κεντρική ιδέα είναι ότι ο Θεός έδωσε το θείο φως του αποκλειστικά και μόνον στον μικρό λαό του Ισραήλ , εγκαταλείποντας το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας στο σκοτάδι .
Μόνος ο Χριστιανισμός είναι απαλλαγμένος από κάθε κακό και περιέχει αγαθά που η «Εθνική» Θρησκεία δεν μπορεί να συλλάβει ούτε κι όταν κατακτά τις υψηλότερες έννοιες . Ο Χριστιανός πρέπει να διακρίνει τον εαυτό του από τα έθνη και να καταδικάσει τους Εθνικούς οι οποίοι έχουν βουλιάξει σε μια κρίση ηθικής και διαβιώνουν μέσα στην πορνεία , την παιδεραστία , την ομοφυλοφιλία και κάθε ανηθικότητα .
Κατά συνέπεια ο Έλλην που σέβεται την Ελληνική Θρησκεία του Δωδεκαθέου δεν είναι δυνατόν να αυτοπροσδιορίζεται ως Εθνικός καθόσον ο όρος αυτός είναι υβριστικός, ανάλογος του «Ειδωλολάτρη» και δημιουργήθηκε με μόνο σκοπό να καθυβρίσει τα σεβάσματα των προγόνων μας .


Γιατί δεν είμεθα "άρχαιόθρησκοι", αλλά ανήκουμε στην


"Ελληνική Θρησκεία τού Δωδεκαθέου"

Παναγιώτης Μαρίνης

Περοδικό «Τρίτο μάτι».

Νοεμβρ. 2006



Δεν είμεθα "άρχαιόθρησκοι" διότι:

Α) Ό όρος "άρχαιόθρησκοι" αναιρεί τον έθνικόν χαρακτήρα της θρησκείας μας. Ή θρη­σκεία μας είναι ή θρησκεία του Ελληνικού Πολι­τισμού καί ως τοιαύτη καλείται "Ελληνική", όπως ακριβώς λέγομε "Ιαπωνική θρησκεία" ή "θρησκεία των Μαορί". Αυτό συμβαίνει με όλους τους λαούς της Γης, λέγομε λ.χ. "ή θρη­σκεία της φυλής Γιορούμπα'" της Νιγηρίας (Υοruba Religion εις την διεθνή βιβλιογραφίαν), δέν λέγομε ή "άρχαιοθρησκεία των Γιορούμπα". έστω κι αν αρκετοί εξ αυτών έγιναν σήμερον Χριστιανοί. Δέν είναι δυνατόν άπαντες οι παρα­δοσιακοί Λαοί, λ.χ. της Αφρικής, να τιμούν τάς παραδόσεις τής φυλής των ώς σύγχρονον πραγ­ματικότητα καί να είναι υπερήφανοι δι’ αύτάς καί εμείς να τάς αποκαλούμε "αρχαίας".

Εις την διεθνή φιλολογικήν βιβλιογραφίαν ή Ελληνική θρησκεία έχει όνομα:Greek Religion. Το νά απεμπολούμε τον διεθνώς κατωχυρωμένον τίτλον σημαίνει ένα πράγμα, ότι δηλώνομε πώς δέν ακολουθούμε εκείνην την θρησκείαν, άλλα ανήκουμε εις το ρεύμα τού νεο-παγανισμού, δηλαδή ακολουθούμε ένα ρεύμα θρησκευτικής αναζητήσεως (απολύτως σεβαστόν), Όχι όμως μίαν έθνικήν παράδοσιν. H θρησκεία μας παρουσιάζεται μ' αυτήν τήν ονομασία πρωτίστως ώς "πνευματική άναζήτησις" (Όπως η Yoga) όχι ώς εθνική παράδοσις (όπως δηλαδή διάφοροι βορειοαμερικανοί τελούν "παγανιστι­κάς" πρακτικάς, όχι όπως οι Ιάπωνες τηρούν τάς πανάρχαιας παραδόσεις των).

Β) Κατ' άναπόδραστον συνέπειαν τών ανωτέ­ρω, διά τού όρου "άρχαιόθρησκοι" άρνούμεθα τό γεγονός ότι ή Ελληνική θρησκεία έφθασε εις ημάς ως ζώσα κληρονομιά διά συνεχούς επιβιώσεως, ώς προς τάς φιλοσοφικάς αντιλή­ψεις καί πλείστας τελετουργικάς πρακτικάς, καλυπτομένας ύπό υποχρεωτικής μυστικότητος, διά τών Έλληνιζόντων τού Βυζαντίου καί κατό­πιν διά τών φιλοσόφων τής Ελληνικής Γραμμής, ώς προς δε τήν εύρυτέραν κοσμοθέασιν, τα

έθιμα και τήν δημοτελή πλευράν της διά τού Λαϊκού Πολιτισμού.

Τήν έλληνικήν Κοσμοθέασιν τήν έμάθαμε άπό τήν οίκογένειάν μας, όχι από τα βιβλία. Ή σύγχρονος ελληνική θρησκευτική έκφρασις δεν αποτελεί άναδημιουργίαν ή άναβίωσιν, αλλά δημοσίαν έπανεμφάνισιν.

Γ) Ή χρήσις τού όρου "άρχαιόθρησκοι" δικαι­ώνει — πανηγυρικώς — τήν θέσιν της Όρθοδόξου εκκλησίας, και δή διττώς.

Πρώτον δικαιώνει τήν προσπάθειάν της νά μάς παρουσίαση ώς άτομα πού επιχειρούν νά αναβιώσουν εκ τού μηδενός μίαν "νεκράν θρησκείαν" "εν μέση Χριστιανική και όρθοδόξω Ελλάδι".

Δεύτερον, δικαιώνει ειδικώτερον τήν άποψιν ότι προσπαθούμε νά άναβιώσωμε ένα πλήθος αρχαίων λατρειών, ασχέτων μάλιστα με τήν "ούσίαν" τής Έλληνικότητος.

Επιπλέον, ό όρος "άρχαιόθρησκοι", άκυρώνων τον έθνικόν χαρακτήρα τής θρησκείας (βλ. § α' ανωτέρω), υπονομεύει τήν έννοιαν τών "πατρώων Θεών", εις τήν λατρείαν τών οποίων θεμελιούται η ελληνική ταυτότης.

Τούτο επιτυγχάνεται ιδίως διά τού παραγκω­νισμού τού όρου Δωδεκάθεου ("Ελληνική Θρη­σκεία τού Δωδεκαθέου"), διότι ούτος αναφέρε­ται εις τους Όλυμπίους Θεούς, οίτινες αποτε­λούν τό πλέον σεβαστόν διά το έπίπεδον τού άνθρωπου σημείον αναφοράς εις τους θείους κόσμους. Επιπλέον δέ, ή λατρεία των ώς συνό­λου συνιστά ίδιον χαράκτηριστικόν τής Ελληνικής θρησκείας, διαφοριζομένης ούτως αυτής άπό τών λοιπών παραδοσιακών θρησκειών τής αρχαιότητος (λ.χ. τής Αιγυπτιακής).

Προκειμένου, λοιπόν, νά μάς στερήσουν τού όρου αυτού διάφοροι άπολογηται τού Χριστιανισμού εν πρώτοις μάς ...ενθυμίζουν ότι οί αρχαίοι Έλληνες ελάτρευαν πλειάδα Θεών και όχι μόνον δώδεκα* εδώ παρέλκει οιαδήποτε επιχειρηματολογία: εννοείται ότι τιμούμε απαντάς τους Θεούς (διό και ό βωμός "τω Αγνώστω Θεώ") και όχι μόνον δώδεκα.

Επιπλέον, αρνούνται και τήν ιδίαν τήν ύπαρξιν λατρείας τού Δωδεκαθέου εις τήν αρχαιότη­τα. Τους διαψεύδει πανηγυρικώς ό Βωμός τών Δώδεκα Θεών εις τήν Άγοράν τών Αθηνών (Ίδέ τό θεμελιώδες κείμενον «Δωδεκάθεον» με όλα τά στοιχεία πού αποδεικνύουν τον κυριαρχικόν

ρόλον του κατά τήν Κλασσικήν έποχήν και ότι πραγματικά «βιώθηκε», εις "Έλλ. Πάνθεον", τ. 23).

Δ) Πέραν αυτών, ό όρος "αρχαιόθρησκοι" μάς κάμνει "παρίες" εντός τού ιδίου τού κράτους μας. Άναγνωρίζομε δηλαδή οί ίδιοι εις τόν Χριστιανισμόν τήν ιδιότητα τής "εθνικής θρη­σκείας", ένω εμείς αύτοπαρουσιαζόμεθα ώς "παράξενοι", ώς "οί γραφικοί με τις χλαμύδες".

Επιπλέον επιβεβαιώνει τους ιστορικούς μύθους πού έχει διασπείρει ό Χριστιανισμός. Συσκοτίζει τό γεγονός ότι ό όρος "Έλλην" ήτο ύβρις διά τους Χριστιανούς μέχρι και τού 19ου αιώνος: ό Αγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης απο­καλεί τά λαϊκά έθιμα "σατανικά και ελληνικά". Αφήνεται επομένως ελεύθερον τό πεδίον εις τήν Όρθόδοξον ίεραρχίαν νά παίξη τόν έθναρχικόν ρόλον της, καλύπτουσα τό παρελθόν της και συνεχίζουσα τήν συκοφάντησιν τής αρχαιό­τητος. Προσφέρομε δικαίωσιν εις τό ψευδές ιδεολόγημα τού "ελληνοχριστιανικού πολιτισμού", άκυρούντες ούτω τήν προοπτικήν μιας αναγεννήσεως τού Ελληνικού Πολιτισμού!

Ε) Τέλος, ό όρος "άρχαιόθρησκος" είναι αδό­κιμος επειδή είναι ασαφής. Εις ποίαν θρησκείαν άραγε αναφέρεται; "Αρχαίαι θρησκείαι" είναι πολλαί: Ελληνική, Αιγυπτιακή, Βαβυλωνιακή, Φρυγική. Ακόμη και εάν θεωρηθή ότι εξυπακού­εται πώς αναφερόμεθα εις τόν έλληνικόν χώρον - πού δεν εξυπακούεται- και πάλιν ύπήρχον πολλαί θρησκείαι εις τόν ελληνικόν χώρον. Είμεθα λάτρεις τής αιγυπτιακής θρησκείας; Φαντασθήτε τί θά συμβή εις ένα διεθνές συνέδριον παραδοσιακών θρησκειών: άλλοι θά όνομάζωνται "Όδδινισταί", άλλοι "θρησκεία τής Λιθουανίας" και εμείς "άρχαιόθρησκοι". Δηλα­δή;

Περαιτέρω, έφ' όσον κάποιος θελήση νά προκαλέση σκόπιμον σύγχυσιν και νά εισαγάγη μή ελληνικά στοιχεία εις τήν πρακτικήν του, θά δύναται νά ίσχυρισθή ότι παρ' όλα αυτά παρα­μένει άρχαιόθρησκος. Άς διευκρινισθή εδώ ότι σεβόμεθα απολύτως και τήν αίγυπτιακήν και τάς άλλας αρχαίας θρησκείας, άλλα άλλο αυτό και άλλο νά μήν προσδιορίζωμε ότι ακολου­θούμε τήν Έλληνικήν θρησκείαν... Άλλο ό γόνι­μος, φιλοσοφικός συγκρητισμός και άλλο ή χαο­τική μείξις ετεροκλήτων στοιχείων.

Μέχρις εδώ ασαφής ό όρος, περαιτέρω όμως

και επικίνδυνος, καθώς καλύπτει υπό τήν γενι­κότητα του κάθε πιθανήν ή άπίθανον παρεκτροπήν έκ τών κοινώς αποδεκτών ορίων συμ­περιφοράς. Υπάρχει, δηλαδή, ό κίνδυνος κάποι­ος (πιθανώς "προβοκάτορας") νά είσαγάγη διαφόρων ειδών παραβατικάς πρακτικάς, ισχυρι­ζόμενος ότι είναι αρχαίαι (εξάλλου και ή ρωμαϊκή "συνωμοσία τών Βάκχειων" αρχαία είναι)...

Έάν λοιπόν δέν υπάρχει η σαφήνεια ότι ανα­φερόμεθα εις τήν Έλληνικήν θρησκείαν, τότε αι θύραι είναι άνοικταί δι' ένδεχομένην νόθευσιν τής έλληνικότητος τής κοσμοθεάσεως και τής λατρείας μας διά μή παραδοσιακών στοιχείων.

Έν κατακλείδι, είμεθα κατά οιουδήποτε εξα­ναγκασμού εις χρήσιν συγκεκριμένων όρων, και δή κατόπιν εντολής ...δικαστηρίου. Καταδικάζομε πλήρως τόν όρον «Άρχαιόθρησκοι»! Περαιτέρω δέ, μένομε σταθεροί εις τους τετιμημένους όρους "Έλλην" και "ελληνικός", καθώς και εις τήν όνομασίαν "Ελληνική Θρησκεία τού Δωδεκαθέου", ώς σαφή και καθαράν.


Sunday, August 22, 2010

Βεβήλωση σαρκοφάγου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.





Επιτέλους μία σαρκοφάγος βρίσκει μιά δεύτερη χρήση από τους τουρίστες:
Λειτουργεί και ως σκουπιδοτενεκές.

Ευτυχώς εισακούσθημεν και η Δ/ση του Μουσείου καθάρισε την σαρκοφάγο και τοποθέτησε προστατευτικά για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο αυτό.


Saturday, August 21, 2010

ΤΑ ΔΗΘΕΝ «ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ»

ΤΑ ΔΗΘΕΝ «ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ»


Όσοι έρχονται σε επαφή τα τελευταία χρόνια με «Ελληνοκεντρικούς» χώρους , θα έχουν διαπιστώσει ένα κύμα σταθερά αυξανόμενης διάθεσης των Ελλήνων να αναζητήσουν και να μάθουν ποιοι υπήρξαν οι πρόγονοί τους , τι είπαν , τι έπραξαν και πάνω απ’ όλα ποιους θεούς λάτρευαν .

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει υπερβολές τις απόψεις ότι όλα εφευρέθηκαν από τους Έλληνες , ότι όλα τα είπαν και τα έκαναν οι Έλληνες , ωστόσο αυτές οι εξάρσεις φιλοπατρίας δεν είναι κάτι νέο για τους Έλληνες, αφού επικρατούσαν και στην αρχαιότητα . Εξ ου και η γνωστή ρήση πως οι Έλληνες «όσα παρά βαρβάρων παραλάβουσι ες κάλλιον τούτο απεργάζονται».

Επιπροσθέτως η συμπεριφορά αυτή είναι η μόνη που μας παρέχει ουσιαστική βοήθεια ώστε να ορθοποδήσουμε πνευματικά και εθνικά . Ένα Έθνος δεν είναι μόνον μια οικονομική και φυλετική ένωση . Έχει και κάτι άλλο που συμβατικά θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ψυχή» . Κι αν αψηφήσει την «ψυχή» του αυτή , θα πεθάνει . Η «ψυχή» του δικού μας έθνους είναι η ομοθυμία που φλογίζει τους Έλληνες ιδιαίτερα σε καιρούς ζοφερούς .

Επιβάλλεται να εκλάβουμε κάποιες «υπερβολές» ως ένα είδος θετικής αυτο-ομιλίας . Αν λέμε και ακούμε πως έτσι έχουν τα πράγματα , δεν μπορεί παρά να γίνουν όπως τα λέμε . Τελικά αν δεν πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι στον Ελληνικό εαυτό μας , πως θα πείσουμε τα άλλα έθνη ότι είμαστε κάτι το ξεχωριστό ;

Η μέθοδος της πίστης στην φυλή ως «εκλεκτό λαό» έχει αποδείξει ιστορικά την σαρωτική της επιτυχία. Επιπλέον δεν λέμε ψέματα στον εαυτό μας , διότι είμαστε ένας λαός με ένα παρελθόν συγκλονιστικό , που χάνεται στα βάθη της προϊστορίας, με αδιάλειπτη ιστορική συνέχεια και δεν γεννήθηκε το 1821 όπως ακούμε τελευταία από τους εθνομηδενιστές.

Είμαστε κάτι παραπάνω από καλοί – είμαστε άριστοι . Κι αυτό αποδεικνύεται κάθε φορά που ξεφεύγουμε από χώρους ελεγχόμενους όπου τα συμφέροντα και ο νεποτισμός καταρρακώνουν ψυχολογικά και περιθωριοποιούν τα μεγάλα πνεύματα . Εκεί όπου κυριαρχεί η αξιοκρατία , όπου το παιγνίδι είναι καθαρό , εκεί όπου αναζητάται ο καλύτερος , ο Έλληνας διαπρέπει διότι ΕΙΝΑΙ ο καλύτερος .

Η Ελληνική ψυχή είναι σήμερα ζωντανή και παλλόμενη όσο ποτέ και είναι η αιτία που προσεγγίζουν πνευματικά άνθρωποι που δεν θα είχαν κανένα σημείο επαφής . Αυτή κάνει να συνδέονται με δεσμούς ειλικρινούς φιλίας άνθρωποι που τους χωρίζει απόσταση – πνευματική , χιλιομετρική , επαγγελματική , κομματική ….

Ένας φίλος μου διηγήθηκε μια τέτοια παράξενη (τουλάχιστον οπτικά) προσέγγιση . Μια μέρα συνάντησε στον δρόμο έναν συμφοιτητή του , του οποίου η μουσική προτίμηση προς το χέβυ μετάλ ήταν εμφανής στο ντύσιμό του: μαύρο μπλουζάκι με νεκροκεφαλές .

Ενώ μιλούσαν , τον πλησίασε ένας φίλος του πωλητής – περιποιημένος , με κοστούμι και γραβάτα . Όταν τους σύστησε είπε στον φίλο του : «Ο συμφοιτητής μου είναι κι αυτός Έλληνας , σαν εσένα». Και τότε οι δύο νέοι αντάλλαξαν μια θερμή χειραψία κι άρχισαν να συζητούν με ενδιαφέρον .

«Τι ήταν αυτό που συνέδεσε αυτούς τους δύο άγνωστους ;» με ρώτησε ο φίλος μου . «Ξέρω πως τους χωρίζει ένα πέλαγος από διαφορές , όμως είχαν κάτι κοινό που είναι δυνατότερο απ’ όλα . Δεν θα ξεχάσω ποτέ την παράξενη εικόνα τους».

Ωστόσο στους ελληνοκεντρικούς χώρους έχουν ενσκήψει διάφοροι «ομιλητές» , που με το πρόσχημα της «σύνεσης» και το προσωπείο του «σκεπτικιστή» άλλοτε Έλληνος και άλλοτε αθέου, άλλοτε απάτριδος και άλλοτε πατριδοκάπηλου, προσπαθούν να προκαλέσουν σύγχιση και να αναχαιτίσουν την ομολογουμένως επιτακτική απαίτηση του «Ραγιά», του υπόδουλου δηλαδή , για την ανάκτηση της Ελληνικής του ταυτότητος, εδώ και τώρα.

Οι ομιλητές λοιπόν αυτοί χρησιμοποιούν διάφορα «επιχειρήματα» κυρίως για την ενστάλαξη αμφιβολιών και την δημιουργία εντυπώσεων σχετικά με την χρονική στιγμή ή τον τρόπο που επέλεξε ο Έλληνας για να ζητήσει την πνευματική του ελευθερία και ισχυρίζονται πως η υποταγή μας πρέπει να συνεχιστεί , διότι :

Α) ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ .

Από την Ιστορία αποδεικνύεται ότι τίποτε δεν ξεκίνησε απόλυτα οργανωμένο και τέλειο . Κανένα κίνημα δεν προετοιμάστηκε απόλυτα .

Δεν ξύπνησε μια μέρα ο Πετράρχης και είπε : «Σήμερα είμαι απόλυτα έτοιμος να ιδρύσω τον Ουμανισμό και η ανθρωπότητα ώριμη για να τον ενστερνιστεί». Στην πραγματικότητα οι ορισμοί , οι τίτλοι που δίδονται στα κοινωνιολογικά ρεύματα ή στις ιστορικές περιόδους , δίδονται εκ των υστέρων.

Οι άνθρωποι που ζούσαν στον Μεσαίωνα δεν είχαν επίγνωση του ορισμού αυτού , όπως κι εκείνοι που έζησαν σε μια εποχή που πολύ αργότερα ονομάστηκε Αναγέννηση .

Έτσι κι εμείς σήμερα δεν γνωρίζουμε πως θα καταχωρηθεί στην ιστορία η εποχή που ζούμε : Ως ένας άλλος μεσαίωνας ή ως μια νέα άνθηση του Ελληνικού Πολιτισμού;

Όχι όλα , αλλά πάρα πολλά εξαρτώνται από εμάς – από εμένα , από εσένα . Θα παραμείνουμε αδρανείς ή θα δράσουμε δυναμικά , άμεσα και υπεύθυνα ;

Κανείς ποτέ δεν πέτυχε τίποτε απόλυτα προετοιμασμένος . Κανείς δεν είχε προβλέψει από πριν τα πάντα . Δεν υπάρχει κανείς που να μην έκανε λάθη .

Αυτός που σκέπτεται πως πρέπει να κάνει κάτι αφού πρώτα προετοιμαστεί απόλυτα , δεν είναι ευέλικτος , και όλο και κάτι θα συμβαίνει κάθε φορά που θα τον πείθει πως δεν είναι αρκετά έτοιμος .

Όταν ξεκίνησε την δράση του ο Ρήγας Φεραίος ήταν γιατί πίστευε πως οι Έλληνες ήταν αρκούντως προετοιμασμένοι και ικανοί να απελευθερωθούν; Όχι ! Ξεκίνησε γιατί τον προέτρεπε το ίδιο το πάθος που γεννιέται σήμερα στους Έλληνες , το πάθος της Ελευθερίας. Ξεκίνησε , γιατί κάποτε κάποιος έπρεπε να ξεκινήσει .

Στα 1796 (δολοφονήθηκε δυο χρόνια αργότερα) κατέστησε την Βιέννη έδρα της εθνεγερτηρίου δράσης του . Ο Ρήγας ήταν ήδη νεκρός 23 χρόνια πριν την επίσημα αποδεκτή ως έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης . Ποιος θα κρίνει ότι ήταν πολύ νωρίς για να κάνει αυτά που έκανε ;

Ο Ρήγας Φεραίος (Αντώνιος Κυριαζής) έχασε την ζωή του για την Ελληνική Υπόθεση όπως έπραξαν και εκατομμύρια άλλοι γνωστοί και άγνωστοι Έλληνες . Αν ένας άνθρωπος δεν ανακαλύψει κάτι για το οποίο θα μπορούσε να πεθάνει , δεν του αξίζει να ζει .

Η τελειότητα είναι ανέφικτη και τελικώς μια ουτοπία . Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναζητήσουμε την τελειότητα . Η εμμονή μας σ’ αυτήν υποκρύπτει δυο τινά :

1) Τον αρτηριοσκληρωτικό φόβο μας απέναντι σε κάθε νεωτερισμό και όσα αυτός συνεπάγεται .

2) Την αναχαίτιση του ενθουσιασμού , αυτού του τόσο ζωτικής σημασίας παράγοντος .

Η αναχαίτιση αυτή υπό το πρόσχημα της «φρόνησης» εξυπηρετεί τα συμφέροντα του καθεστώτος, που το τελευταίο πράγμα που επιθυμεί αυτήν την στιγμή είναι η διασάλευση της μακαριότητάς του . Πόσο μάλλον όταν απειλούνται τα συμφέροντα και τα προνόμια του .

Η «κοινωνική ειρήνη» είναι ένας όρος για την παγκόσμια επιβολή του οποίου γίνονται ακάματες προσπάθειες , διότι σημαίνει την φίμωση κάθε ατόμου που τολμά να εκφράσει αντίθετη άποψη .

Είναι πολύ καλύτερα να δράσουμε και να αποτύχουμε , παρά να παραμείνουμε αδρανείς . Η δράση είναι αυτή που θα μας κρατήσει ζωντανούς είτε ως άτομα , είτε ως Έθνος . Η δράση θα κρατήσει ζωντανό το φρόνημα , την αγωνιστικότητα , την ευφυΐα μας . Με το παράδειγμά μας θα παρακινήσουμε και τους μεταγενέστερους από εμάς .

Η αδράνεια γεννά την παθητικότητα , την απογοήτευση , την οκνηρία , την ηθική καθίζηση και τον μαρασμό .

Όποιος επιζητεί την τελειότητα το κάνει για να μην γίνει ποτέ τίποτε . Αν περιμένουμε πρώτα να γίνουν όλα τέλεια , δεν θα κάνουμε ποτέ φίλους , δεν θα επιλέξουμε σύντροφο , γιατί όλο και κάποιο ελάττωμα θα τους βρίσκουμε , δεν θα πάμε ποτέ στο σχολείο , γιατί η Παιδεία έχει τα χάλια της, δεν θα αναζητήσουμε εργασία γιατί οι εργοδότες είναι εκμεταλλευτές , δεν θα κάνουμε δική μας επιχείρηση γιατί η οικονομία περνά κρίση και δεν θα βγούμε ποτέ από το σπίτι μας γιατί τα πεζοδρόμια είναι στενά .

Β) ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Αυτό είναι αλήθεια και είναι ένα μείζων θέμα για τον Ελληνισμό και την ίδια την ύπαρξή του . Μια μερίδα Ελλήνων έχουν επηρεαστεί από την ύπουλη άποψη που διαδίδεται εντέχνως από τους αθέους «Εμείς δεν θα αντικαταστήσουμε τα μαύρα ράσα με τα λευκά».

Ωστόσο είναι απαραίτητο να πολεμούμε την κάθε εποχή με τα ίδια της τα όπλα , που σημαίνει ότι πολλές φορές οι περιστάσεις είναι αυτές που καθορίζουν τις μεθόδους μας , ιδιαίτερα όταν είμαστε αδύναμοι .

Ακούμε συχνά πως στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε οργανωμένη θρησκεία . Η άποψη αυτή αποδεικνύει είτε την άγνοια πάνω στον τρόπο ζωής των προγόνων μας , είτε τον δόλο εκείνων που εσκεμμένα διαδίδουν τις ιδέες αυτές για να προλάβουν ενδεχόμενη οργάνωση των Ελλήνων σήμερα .

Παρά την απουσία δόγματος ή ιερού βιβλίου στην αρχαία Ελλάδα , η θρησκεία ήταν οργανωμένη και στηριζόταν στις παραδόσεις που ήταν μακραίωνες και τηρούντο ευλαβικά από τις Ελληνικές πόλεις κατά τις πολυάριθμες γιορτές με κέντρα τους Δελφούς , την Δήλο , την Ελευσίνα , την Ολυμπία, τη Νεμέα , τα Δίδυμα , την Έφεσο ές και την Βακτρία και όπου αλλού υπήρχαν Ελληνικοί ναοί .

Η μακραίωνα υποδούλωσή μας στον Χριστιανισμό έχει διαφθείρει την σκέψη μας και νομίζουμε πως όλες οι θρησκείες είναι ίδιες . Η Ελληνική Θρησκεία δεν μοιάζει με καμία άλλη, για την σεπτή διάθεση και την ελευθεροφροσύνη με την οποία ο Έλλην άνθρωπος προσεγγίζει το Θείον . Είναι ο μόνος που απευθύνεται στον Θεό του με την προσφώνηση «Φίλε Ζευ». Πως μπορεί η θρησκεία του να μοιάζει με όλες εκείνες που ενσταλάσσουν τον φόβο και επιβάλλουν την υποταγή στην ψυχή των οπαδών τους;

Όμως οφείλουμε να κατανοήσουμε πως Επανελλήνιση χωρίς επανασύσταση της Ελληνικής Θρησκείας δεν μπορεί να υπάρξει . Δεν είμαστε ούτε κίνημα , ούτε κόμμα , ούτε πολιτιστικός σύλλογος, ούτε μη κυβερνητική οργάνωση . Κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρξει Ελληνική Θρησκεία χωρίς Έλληνες ιερείς και ιέρειες .

Ποιος θα τελέσει τους Ελληνικούς γάμους ; Ποιος τις Ελληνικές ονοματοθεσίες , τις Ελληνικές κηδείες; Αν τις αφήσουμε στην αρμοδιότητα των Δήμων θα χάσουν την ιερότητά τους , θα παραμείνουν ψυχρές πολιτικές πράξεις.

Ποιος θα μας διδάξει την θρησκεία των Ελλήνων Θεών ; Τον τρόπο που θα τους τιμούμε ; Τους ύμνους που θα άδουμε ; Ποιος θα αναλάβει την μελέτη και διάδοση της Ελληνικής Γραμματείας ; Ποιος θα αντιτεθεί με επιχειρήματα κατά του Χριστιανισμού και των λοιπών ανελέητων εχθρών της ιεράς μας παραδόσεως ; Ποιος θα αναλάβει την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας των προγόνων μας; Ποιος θα αναλάβει την αναστύλωση των Ελληνικών ναών, την αποκατάσταση των αγαλμάτων μας, την προστασία και την συντήρηση των ιερών μας ;

Η θρησκεία μας είναι αγνή και όχι ένα ιμπεριαλιστικό επαναστατικό κίνημα , όπως ο χριστιανισμός που κρύβει τους σκοπούς του (την κατάκτηση της παγκόσμιας εξουσίας) και τα συμφέροντά του (την συλλογή χρημάτων και προνομίων) πίσω από την πρόφαση της αγάπης .

Μια οργανωμένη θρησκεία αντιμετωπίζεται μόνον με μια άλλη οργανωμένη θρησκεία . Σήμερα οι περιστάσεις απαιτούν να αποκτήσουμε οργάνωση και μάλιστα πολύ πιο υψηλής ποιότητας και πειθαρχίας ώστε να αποκτήσουμε κύρος .

Δεν υπήρξε ούτε ένα επίτευγμα που να έγινε χωρίς οργάνωση , χωρίς πειθαρχία , χωρίς στόχο , χωρίς ιεραρχία , χωρίς μια ιδέα . Η έλλειψη όλων αυτών οδηγεί στην αναρχία κι εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε και όχι να καταστρέψουμε .

Η αναβίωση της Ελληνικής Θρησκείας πρέπει να γίνει σε νέα βάση . Ελληνίδες ιέρειες και Έλληνες ιερείς θα προσδώσουν υπόσταση στην Θρησκεία μας ώστε να απαιτήσουμε την μισθοδοσία τους από το Ελληνικό κράτος και την χρήση των Ελληνικών Ναών μας για θρησκευτικούς λόγους , καθώς και την ανάκτηση των καταπατηθέντων περιουσιών αυτών των Ναών.

Γ) ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟ

Ασφαλώς και έχουμε : Την αναγέννηση του Ελληνικού πολιτισμού, του Ελληνικού μας κόσμου.

Αυτή θα προέλθει από την επαναδραστηριοποίηση του Ελληνικού μας εγκεφάλου , δηλαδή την παραγωγή επιστημονικής και αδογμάτιστης σκέψης που και αυτή με την σειρά της θα προέλθει από την παιδεία – όχι αυτήν που παρέχει το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων , αλλά την πραγματική Ελληνική Παιδεία .

Το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν πολλές Ελληνικές ομάδες που πολλές από αυτές δεν συμφωνούν με άλλες, δεν σημαίνει τίποτε , δεν προεξοφλεί τίποτε και δεν θα πρέπει να απογοητεύει κανέναν . Απλά διανύουμε μια περίοδο ζυμώσεων .

Μέσα στην Ελλάδα σήμερα (αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο) συμβαίνει ότι συμβαίνει μέσα σ’ ένα βαρέλι γεμάτο συνθλιμμένα σταφύλια : μια διάσπαση ενώσεων .

Αυτή η παραφύσιν ένωση δηλαδή , ο Ελληνοχριστιανισμός , που συντελείται εδώ και 17 αιώνες , και που συντηρείται με σφαγές και σήμερα πια με ανελέητη προπαγάνδα και σκανδαλώδεις «τελετές», όπως η προσπάθεια αναγόρευσης του αρχιεπισκόπου σε επίτιμο διδάκτορα της Ιατρικής Σχολής της Θεσσαλονίκης , σήμερα διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη .

Οι εφευρέσεις ολοκληρωτικών συστημάτων καταρρέουν η μια μετά την άλλη , ακριβώς διότι δεν υπήρξαν φυσική εξέλιξη στις πορείες των εθνών , αλλά βίαιες επιβολές από τις κατά τόπους κυριαρχούσες μειοψηφίες .

Το «μοντέλο» αυτό απέτυχε . Το παγκόσμια επιβαλλόμενο Παγκοσμιοποιητικό πρότυπο διακυβέρνησης – η απόλυτη δικτατορία, είναι ένα αρχαίο σχέδιο που παρ’ όλο που στοίχισε ποταμούς αίματος στα έθνη και κολοσσιαίες θυσίες από την πλευρά των εμπνευστών του , αποδείχθηκε τελικά ανέφικτο .

Θα συνεχίσω όμως με την μεταφορά που χρησιμοποίησα παραπάνω και που αφορά την αλκοολική ζύμωση που οφείλεται στα ένζυμα . Η Ελληνική εγκυκλοπαίδεια , στο λήμμα «ζύμωσις» γράφει: «Τα ένζυμα ταύτα παράγονται υπό ζώντων κυττάρων ….εις πολλάς όμως περιπτώσεις ταύτα δύνανται και μετά την θανάτωσιν του ζώντος πρωτοπλάσματος να επιτελούν ειδικάς χημικάς αντιδράσεις».

Προσπαθήστε για μια στιγμή να δείτε την περίπτωσή μας μέσα από τα μάτια της παγκόσμιας εξουσίας . Η ιστορία έτσι όπως είναι γραμμένη στα επίσημα κρατικά εγχειρίδια δεν διαφέρει από την ιστορία που γράφει το Κόμμα στο βιβλίο του Τζωρτζ Όργουελ «1984» : Πλήρης διαστρεύλωση της ιστορικής αλήθειας γιατί μόνο έτσι επιτυγχάνεται η υποδούλωση .

Λάβετε υπ’ όψιν σας ότι ροκάνισαν και διέλυσαν ολόκληρο τον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό ρίχνοντας πάνω του τόνους λάσπης ψεύδους , ύβρεων και παραχάραξης . Έφεραν από τα βάθη της Ασίας τους πλέον βάρβαρους μογγόλους και μας υπέταξαν σ’ αυτούς , επέβαλαν τον πνευματικό , σωματικό και ηθικό Μεσαίωνα. Έκαναν επί αιώνες ότι πιο αποκρουστικό μπορεί να φανταστεί ένας άρρωστος εγκέφαλος .

Ωστόσο μέσα από τα ερείπια ξαναφυτρώνει ζωντανό και ελπιδοφόρο το Ελληνικό πνεύμα , εκείνο που φθόνησαν πάνω απ’ όλα και που αιώνες τώρα πολεμούν για να το εξαφανίσουν .

Ελάτε στη θέση τους ! Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ακατανόητο για τα φτωχά τους μυαλά . Επί αιώνες ισοπέδωναν και ερήμωναν την Ελλάδα από τους ανθρώπους της , από το πνεύμα της , από το μεγαλείο της . Κι όμως μετά από τόσο αίμα ο Έλληνας σήμερα ορθώνει το ανάστημά του και ζητά το δίκιο του , τον πολιτισμό του . Διεκδικεί την θέση που του ανήκει παγκόσμια: του γεννήτορα του πολιτισμού .

Η παγκόσμια δικτατορία απέτυχε , οδήγησε στο αδιέξοδο όχι μόνον τους λαούς ή τα άτομα , αλλά και τον ίδιο τον πλανήτη . Η αντίληψη της «κατακυρίευσης» των πάντων είναι αδιέξοδη .

Η απάντηση είναι Ελληνική και είναι σπουδαία : Μέτρον άριστο . Και το μέτρο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την Ελληνικότητα . Ελληνικότητα λοιπόν σε όλα : στην γνώση , στην τεχνολογία , στην κοινωνία . Η Ελληνική αντίληψη του κατά φύσιν ζειν είναι μια ιδέα πανάρχαια και ταυτόχρονα τόσο νέα . Είναι η μοναδική απάντηση και ο μοναδικός στόχος .

Κι αν καμμιά φορά παρατηρείτε μια άνοδο των τόνων εκατέρωθεν , τόσο από την πλευρά των Ελλήνων που πληροφορούνται για τους μακραίωνους διωγμούς των προγόνων τους και την συστηματική σφαγή τους , όσο και από την πλευρά των χριστιανών που πνέουν τα λοίσθια και αυτό δεν τους άρεσε καθόλου , πρέπει να γνωρίζετε πως «η ζύμωσις συνοδεύεται υπό εκλύσεως θερμότητος» και να θεωρήσετε το γεγονός φυσικότατο .

Δ) ΘΑ ΔΙΧΑΣΤΟΥΜΕ

Οι τελευταίοι που έχουν δικαίωμα να μιλούν για διχασμό είναι οι Χριστιανοί κι αυτό γιατί η ιστορία αποδεικνύει πως ο Χριστιανισμός άλλο δεν έκανε από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής του μέχρι σήμερα , από το να διχάζει .

Αρχής γενομένης από την ρήση του φημολογούμενου ως ιδρυτού της , του Ιησού : «ήλθον γάρ διχάσαι άνθρωπον ….» (Ματθαίος Ι΄ 35 ) (γιατί ήλθα να διχάσω τον άνθρωπο) . Το κείμενο συνεχίζει με λεπτομέρειες για τον τρόπο που θα επιτευχθεί ο διχασμός μέσα στην οικογένεια και θα εξαπλωθεί μέσα στην μεγαλύτερη οικογένεια που είναι η φυλή . Το ζήτημα της επιβολής του «διχασμού» απασχολεί το «ιερό βιβλίο» σε πλείστα αποσπάσματα, γεγονός απαράδεκτο για θρησκευτικό κείμενο. Όσο μάλιστα για το πόσο ισχύει το «όστις θέλει οπίσων ελθεί …» υπενθυμίζουμε στους λίγους που το γνωρίζουν το: «εί τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα. Μαράν αθά» Α΄ Κορινθίους ιστ. 22 (όποιος δεν αγαπά τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ανάθεμα. Και σε άπταιστα Αραμαϊκά «Μαράν αθά» για τους θιασώτες της «Ελληνικής» καταγωγής του «Σωτήρα μας»).

Ακούω συχνά χριστιανούς να ισχυρίζονται πως δεν φταίει ο Χριστιανισμός για τις καταστροφές αλλά οι άνθρωποι που δεν εφάρμοσαν τα λόγια του Ευαγγελίου . Αντιθέτως όλα έγιναν διότι οι άνθρωποι αυτοί εφάρμοσαν κατά λέξιν τα λόγια του ηγέτη τους .

Οι πρώτοι χριστιανοί ανέπτυξαν αντικοινωνική δράση που στόχο της είχε την διάλυση των κοινωνιών μέσα στις οποίες βρίσκονταν . Υπήρξαν αντιρρησίες συνειδήσεως , αρνητές της στρατιωτικής και πολιτικής υπηρεσίας , αρνητές της εννόμου τάξεως . Αν αυτό δεν λέγεται διχασμός , τότε πως λέγεται;

Κι αν νομίζετε ότι η νοοτροπία αυτή υπήρξε ίδιον της πρώϊμης περιόδου και την δικαιολογείτε ως απαραίτητο μέσον για την διατήρηση του παράνομου χριστιανισμού κάτω από την Ρωμαϊκή κυριαρχία , λάβετε υπ’ όψιν σας ότι αυτό ισχύει και σήμερα που ο χριστιανισμός αποτελεί την επίσημη θρησκεία του κράτους . Η Εκκλησία δηλώνει πως δέχεται τους νόμους της Πολιτείας μόνον όταν δεν έρχονται σε σύγκρουση με τον δικό της «θείο νόμο» . Αυτή η δήλωση σημαίνει πως μια μερίδα πολιτών θέτει υπό αίρεσιν τους νόμους του κράτους και καλεί σε απείθεια .

Το παρελθόν βρίθει από διχαστικές ενέργειες της Χριστιανικής εκκλησίας : Η κατακρεούργηση της φιλοσόφου Υπατίας, των τελευταίων ιεροφαντών των Ελευσινίων μυστηρίων και εκατομμυρίων άλλων γνωστών και αγνώστων Ελλήνων, αποτελούν διχαστικές ενέργειες . Η ύπουλη δολοφονία του Αυτοκράτορος Ιουλιανού από τον «άγιο» Μερκούριο είναι διχαστική ενέργεια .

Η εξύβριση των Ελλήνων προγόνων μας ως «ειδωλολάτρες» , «μιαρούς», «σατανιστές» και τόσα άλλα είναι διχαστική . Πρόσφατα ακόμη κάποιος τηλε-ορθόδοξος έλεγε : «Είναι εγκληματίας όποιος δεν πιστεύει στον Χριστό» . Πως αλλιώς , αν όχι διχαστική , να ονομάσουμε την παραπάνω φράση .

Οι απαγορεύσεις προς τους Έλληνες προγόνους μας να τελούν συμπόσια, χορούς , θέατρο , Ολυμπιακούς και άλλους αγώνες , να συχνάζουν στα λουτρά και να άδουν τα κάλαντα είναι διχαστικές πράξεις . Με την πάροδο των αιώνων και την παρέμβαση ορισμένων πολιτισμένων εγκεφάλων υπήρξε άτυπη άρση των απαγορεύσεων αυτών , ωστόσο για την επίσημη εκκλησία εξακολουθούν να ισχύουν και να συμπεριλαμβάνονται στο Πηδάλιο που αποτελεί την συλλογή των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων .

Ακόμη και σήμερα οι απαγορεύσεις των πυροβασιών (Αναστενάρια) και άλλων κατά τόπους εορτών όπως τα καρναβάλια , οι Μπούλες , τα Φαλληφόρια , κ.λ.π. είναι πράξεις διχαστικές , αφού αντιστρατεύονται το λαϊκό αίσθημα .

Η παράδοση της Θεσσαλονίκης , των Σερρών και άλλων πόλεων στους Τούρκους καθώς και η πρόσκληση δι’ επιστολής προς τον Χίτλερ , αρκεί να μην θιγούν τα μοναστηριακά προνόμια δεν υπήρξαν απλά διχαστικές αλλά ενέργειες εσχάτης προδοσίας .

Ο αφορισμός της Επανάστασης του 1821 και αρκετών πρωτοστατών της , όπως ο Ρήγας Φεραίος , ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, και οι άλλοι , που εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα , αφού με κανένα επίσημο έγγραφό της η Εκκλησία δεν πιστοποίησε την άρση του , ήταν πράξη διχαστική . Η προδοσία και ο θάνατος του Εμμανουήλ Παπά είναι διχαστική ενέργεια .

Οι 18 χριστιανικές εξεγέρσεις κατά του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους , που όλες οργανώθηκαν σε μοναστήρια που είχαν μετατραπεί σε συνωμοτικά κέντρα, ήταν διχαστικές ενέργειες .

Λίγα μόλις χρόνια πριν , όταν η Πολιτεία θέλησε να εξαλείψει από την αστυνομική ταυτότητα το σημάδι του νηπιοβαπτισμού στον χριστιανισμό , που χωρίς την συγκατάθεσή τους φέρουν οι Έλληνες πολίτες , η Εκκλησία δεν δίστασε καθόλου να εξαπολύσει έναν διχασμό .

Κάθε αίρεση υπήρξε και ένας διχασμός . Το περίφημο Σχίσμα των Εκκλησιών ήταν ένας διχασμός. Η Εικονομαχία ήταν ένας διχασμός .

Ο προσηλυτισμός και ο εγκλεισμός στα μοναστήρια των νέων ανδρών που δεν υπηρετούν την στρατιωτική τους θητεία και των νέων γυναικών που δεν γίνονται μητέρες , η αποκοπή και των δυο φύλων από τις οικογένειές τους , τις χαρές της ζωής και την δημιουργικότητα , είναι πράξεις διχαστικές.

Οι βαπτίσεις λαθρομεταναστών ώστε να θεωρούνται Έλληνες πολίτες είναι πράξη διχαστική και προδοτική. Η αντιμετώπιση των Σέρβων , των Ρώσων και των λοιπών Σλαύων ως «αδελφών» μας επειδή είναι ορθόδοξοι , είναι ενέργεια διχαστική . Η προτροπή στους Έλληνες να παντρεύονται όχι μόνον με Βαλκάνιους «ορθόδοξους» αλλά και με Αφρικανούς «ορθόδοξους», «δια την έμπρακτον κατάργηση του ρατσισμού», δεν σπέρνει μόνον τον διχασμό αλλά μεθοδεύει τον βιολογικό αφανισμό του Ελληνισμού. Είναι αλήθεια πως για την επονομαζόμενη «Εκκλησία της Ελλάδος» περισσότερο μετρά ένας ορθόδοξος Σλαύος ή ένας Αφρικανός, από έναν Έλληνα Εθνικό .

Η προτροπή των κληρικών στο ποίμνιο να επισκέπτεται προς προσκύνησιν το Ισραήλ , χωρίς να αναγνωρίζει την Ελλάδα ως «άγιο τόπο» είναι πράξη μειοδοτική , διχαστική και επαίσχυντος .

Αυτός είναι ένας κατάλογος από χοντροειδείς διχασμούς για τους οποίους ευθύνεται ο χριστιανισμός , γιατί εάν πει κάποιος να μελετήσει και να καταγράψει λεπτομερώς όλους τους διχασμούς θα χρειαστούν τόμοι ολόκληροι .

Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος διχασμού για τους Έλληνες εάν αυτοί μάθουν την αληθινή τους ιστορία και τον προδοτικό ρόλο που έπαιζε η Εκκλησία όλους αυτούς τους αιώνες εκμεταλλευόμενη τα ευγενέστερα αισθήματα των Ελλήνων .

Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος διχασμού για τους Έλληνες να μάθουν ότι τελούν υπό κατάκτησιν από εχθρούς που καπηλεύονται τον σεβασμό που δεν τους ανήκει .

Φανταστείτε όταν το 1941 κατέκτησαν οι Γερμανοί την Ελλάδα να προπαγάνδιζαν δια του ψιθύρου «Έλληνες μην ζητάτε την ελευθερία σας , γιατί θα διχαστούμε».

Ε) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΓΕΤΗΣ .

Συμφωνώ , πως σήμερα δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός και γενικά αποδεκτός ηγέτης που να μπορέσει να ηγηθεί στο Ελληνικό κίνημα και να σηκώσει στις πλάτες του το Τιτάνειο αυτό έργο . Και δεν θα υπάρχει όσο θα βρίσκουμε κάτι στους ήδη υπάρχοντες ηγέτες για να αποφανθούμε για την επάρκειά τους , όσο δεν θα κάνουμε έκπτωση στις ιδέες μας προκειμένου να βοηθήσουμε .

Ούτε ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τα προσόντα , αν το καλοσκεφτούμε . Μπορεί να ήταν δημοφιλής και σχετικά έμπειρος αλλά το εγχείρημα ήταν μεγάλο κι εκείνος σχεδόν παιδί .

Ποιος όμως μπορεί να προεξοφλήσει τα γεγονότα ; Ποιος μπορεί να πει πως κάποιος από τους ήδη υπάρχοντες άνδρες δεν θα συγκεντρώσει την προτίμηση ; Ποιος μπορεί να πει πως κάποιος από αυτούς που τώρα διαβάζουν το κείμενο αυτό δεν θα αναφανεί ως ο μελλοντικός του ηγέτης; Μπορεί ο ηγέτης να μην έχει γεννηθεί ακόμη .

Ωστόσο με τις σκέψεις αυτές καταλήγουμε σ’ ένα είδος Μεσσιανισμού που είναι εντελώς ξένος προς την Ελληνική αντίληψη των πραγμάτων εν γένει . Ο Έλληνας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την εξουσιαστική δομή , γι’ αυτό και γέννησε την Δημοκρατία , πολίτευμα αδιανόητο για υποταγμένους εγκεφάλους , διότι απαιτεί ολοκληρωμένες προσωπικότητες που αναλαμβάνουν ευθύνες , πράγμα που δεν μπορεί να γίνει από την άλογη μάζα που κατευθύνεται από ένα μονολιθικό κέντρο εξουσίας .

Οφείλουμε να κατανοήσουμε πως για όλα χρειάζεται ο κατάλληλος χρόνος . Η Αναγέννηση δεν επετεύχθη μέσα σε μια δεκαετία . Ο Χριστιανισμός χρειάστηκε 400 και περισσότερα χρόνια για να εδραιωθεί θεωρητικά, ιδεολογικά, στρατιωτικά (Μοναστικά τάγματα) και πολιτικά. Εμείς θέλουμε να το πετύχουμε αυτό μέσα σε 10 χρόνια;

Εκείνο που χρειαζόμαστε πάνω απ’ όλα είναι χρόνος , αρκετός ώστε να αποβάλλουμε τον Ραγιά από μέσα μας . Χρόνος ώστε να αυτοπαιδευτούμε, να ωριμάσουμε . Χρόνος ώστε να αποβάλλουμε την χριστιανική νοοτροπία , να πάψουμε να είμαστε ποίμνιο . Χρόνος ώστε να αλλάξουμε εμείς μέσα μας γιατί μόνον έτσι θα κατορθώσουμε να αλλάξουμε και τον Κόσμο γύρω μας – πρώτα τον μικρό κόσμο του στενού μας περιβάλλοντος κι αργότερα τον Κόσμο με την ευρύτερη έννοια .

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε την εμφάνιση ενός ηγέτη για να δράσουμε . Ο καθένας μπορεί να κάνει κάτι . Ο καθένας γνωρίζει ένα μικρό κομμάτι αλήθειας , ας το πει . Ο καθένας ξέρει και μπορεί να κάνει κάτι , ας το κάνει . Ας μην τα περιμένουμε όλα από έναν ηγέτη . Ας δώσουμε τέλος στην μοιρολατρεία και την νωθρότητα .

Ας σκεφτούμε όμως κι αυτό : Ένας ηγέτης είναι εύκολος στόχος . Εξαγοράζεται , παγιδεύεται, ποδηγετείται , δολοφονείται . Και τότε τα πρόβατα σκορπίζουν . Αντίο επανελλήνιση .

Εκείνο που φοβάται πάνω απ’ όλα ο αρχαίος μας εχθρός είναι ο ανεξέλεγκτος Έλληνας στρατιώτης . Όχι ο αξιωματικός . Αυτός έχει υποστεί την διαδικασία ποιμνιοποίησης , έχει υποταχθεί , έχει γίνει κομμάτι του συστήματος . Κανείς όμως δεν μπορεί να γνωρίζει τι μπορεί να υπάρχει μέσα στο κεφάλι ενός Έλληνα στρατιώτη .

Είναι λίγοι αυτοί που αντιλαμβάνονται πόσο ισχυρός είναι ένας ανεξέλεγκτος Έλληνας στρατιώτης. Πριν από μερικά χρόνια έμαθα μια ιστορία : Κάποτε σε ένα στρατιωτικό τάγμα ένας στρατιώτης αισθάνθηκε δυσαρεστημένος . Ίσως να δέχθηκε κάποια βαρύτατη προσβολή , ίσως να στερήθηκε την έξοδο για αρκετό καιρό , ποιος ξέρει . Έκλεψε λοιπόν ένα όπλο και το έριξε μέσα στον υπόνομο .

Ένα όπλο χάθηκε . Ποιος το έκανε , κανείς δεν γνωρίζει . Αναζήτησαν το όπλο με κάθε τρόπο. Μέχρι και μέντιουμ χρησιμοποιήσανε. Έτσι οι ευθύνες αποδόθηκαν στους αξιωματικούς . Ο διοικητής του τάγματος πήρε δυσμενή μετάθεση και από το άγχος και την πίεση έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε. Ο ανεξέλεγκτος στρατιώτης πήρε την εκδίκησή του .

Δεν χρειαζόμαστε ηγέτη για να αναζητήσουμε την ταυτότητα , τις ρίζες μας . Για να μάθουμε την αληθινή μας ιστορία . Για να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες. Δεν χρειαζόμαστε ηγέτη για να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει .

Ο Ελληνισμός δεν έχει ανάγκη από αιματοβαμμένους επαναστάτες. Δεν θέλουμε να κάνουμε επανάσταση . Δεν θέλουμε να ανατρέψουμε τους κρατικούς θεσμούς. Δεν έχουμε στόχο την κατάλυση του κράτους όπως είναι σήμερα . Εκείνο που θέλουμε είναι τον εξελληνισμό και την ισχυροποίησή του , με άλλα λόγια να πάψει να εξυπηρετεί μόνον τα ξένα συμφέροντα και να εξυπηρετήσει τα Ελληνικά πράγματα που είναι σήμερα ζητούμενο για όλους τους Έλληνες σ’ όποια παράταξη κι αν ανήκουν .

ΣΤ) Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ

Πείτε μου εσείς μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα δεν κινδύνευε . Πότε θα εκλείψει ο κίνδυνος για την Ελλάδα ; Σε δέκα , εκατό , διακόσια χρόνια ; Πότε οι λαοί γύρω μας (Αλβανοί, Τούρκοι Βούλγαροι και λοιποί) θα κουραστούν να μας εχθρεύονται ; Θα μας αγαπήσουν ξαφνικά ή θα μαζέψουν τα πράγματά τους και θα φύγουν ώστε κι εμείς με την ησυχία μας να απολαύσουμε την θρησκευτική μας ελευθερία ;

Ποτέ δεν θα εκλείψει ο εξωτερικός κίνδυνος λοιπόν , και οι Έλληνες έχουν αποδείξει επανειλημμένως πως κάτω από συνθήκες εθνικού κινδύνου ενώνονται αδιαφορώντας για οποιαδήποτε διαφορά που τους χωρίζει .

Επιτέλους , ας πάψουμε να περιμένουμε την προστασία της Ελλάδος από τους Ορθοδόξους. Η ηγεσία τους πρόδωσε την Ελλάδα όποτε είχε την ευκαιρία κι όσο για τους Ελληνορθόδοξους που έδωσαν την ζωή τους για την πατρίδα αυτό το έκαναν επειδή αισθάνθηκαν περισσότερο Έλληνες και λιγότερο ορθόδοξοι .

Ο χριστιανισμός έχει διεθνιστικό χαρακτήρα. Δεν ενδιαφέρεται από τη φύση του για τις πατρίδες των λαών στους οποίους διεισδύει και καθυποτάσσει.

Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διαφύλαξη των συμφερόντων του , κι αυτό απέδειξε πως γνωρίζει να το κάνει με κάθε κόστος . Η ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» είναι χριστιανική .

Αυτό ακριβώς το δήθεν «δίλημμα» είναι και το πιο ύπουλο , διότι ενώ οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονται διόλου για την πορεία της Ελλάδος ή την ύπαρξή της στο μέλλον , γνωρίζουν πως αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο των Ελλήνων . Γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Έλληνας πονάει για την πατρίδα του και δεν λογαριάζει τίποτε μπροστά στην υπεράσπισή της .

Πρέπει ωστόσο να παρατηρήσουμε ότι ο Χριστιανισμός έχει χάσει πάρα πολλή από την ισχύ που κατείχε σε άλλες δοξασμένες εποχές . Πριν από μερικές δεκαετίες ακόμη εξαπέλυε αφορισμούς και όλοι έτρεμαν . Είχε ακόμη την δύναμη να σκοτώνει ηθικά και κοινωνικά , όλους όσοι τολμούσαν να διατυπώσουν διαφορετική άποψη .

Η συλλογή υπογραφών για την αναγραφή του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες υπήρξε ένα άτυπο δημοψήφισμα και μια μέγιστη πανωλεθρία της Εκκλησίας .

Σε καθαρούς αριθμούς υπολόγισε τις δυνάμεις της και βρέθηκε ελλιπής . Πριν από αυτό , κάθε χριστιανός επαναλάμβανε την γνωστή επωδό «το 98% των Ελλήνων είναι ορθόδοξοι» . Οι αριθμοί όμως τους διέψευσαν .

Η Εκκλησία δεν έχει πλέον την δύναμη που είχε παλαιά. Αν είχε θα άναβε τις πυρές στις πλατείες και θα ξεμπέρδευε με τους «νεοειδωλολάτρες» . Δεν θα δίσταζε ούτε στιγμή . Το έκανε στο παρελθόν σε κάθε ευκαιρία . Επειδή λοιπόν δεν έχει την παλιά του δύναμη , το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να καλεί τους νέους να «πάνε όπως είναι» να ρίχνει κανένα ψεύτικο δάκρυ που και που για να μας συγκινήσει και να στέλνει τους «ομιλητές» της και τους προπαγανδιστές της να διασπείρουν παραπλανητικά ψευδοδιλήμματα.