NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, June 27, 2010

Sir Lawrence Alma-Tadema - Ο μεγάλος αρχαιολάτρης για τον οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτε.








Χρήστος Γιανναράς: «Χαλασοχώρηδες»: μονά-ζυγά δικά τους




Tου Χρηστου Γιανναρα



Μοιάζει απειλητικά δυσοίωνο: Ακόμα και με δεδομένη την κατάρρευση, με τη χώρα να επιτροπεύεται, να έχει ανταλλάξει την εθνική κυριαρχία με δανεικά, ακόμα και τώρα, είναι αδύνατο να βρούμε κοινή γλώσσα συνεννόησης.
Τα κόμματα συνεχίζουν τον σκυλοκαβγά, όπως και χθες και πάντοτε, για φτηνές σκοπιμότητες ιδιοτέλειας. Οι συνδικαλιστές, με αρρωστημένη πώρωση, ιλιγγιώδη ασυνειδησία, εντείνουν στο έπακρο τον εκβιασμό για εξωπραγματικές διεκδικήσεις. Δημοσιογράφοι, κανάλια και ραδιόφωνα πουλάνε σκόπιμο κερδοφόρο πανικό ή βλακώδες ψυχολογικό νταϊλίκι. Πανεπιστημιακοί και λόγιοι στο παλκοσένικο της δημοσιότητας αναμηρυκάζουμε τα ίδια, δεκαετίες τώρα, άσπερμα και στείρα κλισέ επιπόλαιων, σχηματικών ερμηνειών της «κρίσης», μόνο για να δικαιολογήσουμε τον αυτευνουχισμό ή την υποταγή μας στην ημιμόρφωση, αν όχι σε συμφέροντα.
Λόγος ικανός να χαλινώσει το χάος της ασυνεννοησίας, δεν υπάρχει. Ούτε ήθος επαρκές, στον χώρο υψηλόβαθμων κρατικών λειτουργών ή εξωκομματικών με δημόσια αναγνώριση προσωπικοτήτων, για να διακινδυνεύσουν πρωτοβουλίες αναζήτησης κοινής γλώσσας, κοινής συνεννόησης για το πρακτέο. Να χαρακτηρίσουμε το φαινόμενο σαν γενική ηθική έκπτωση, δεν βοηθάει σε τίποτα – η καταφυγή στην ηθικολογία διευκολύνει μόνο την αποφυγή έμπρακτης ανάληψης ευθυνών και δράσης.
Ακόμα και οι μάζες οι πιο εξηλιθιωμένες από τον τζόγο, την «ποδοσφαιροφιλία», τα «εκδημοκρατισμένα» σχολειά, τον κρετινισμό της εμπορικής τηλεόρασης, ακόμα και αυτές, μπορούν από ένστικτο να ξεχωρίσουν την ειλικρίνεια από την ιδιοτέλεια. Καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν λόγια του αέρα και λόγια που γεννάνε πράξη. Οπως υπάρχει και πράξη που πρέπει να προηγηθεί για να εγγυηθεί την αξιοπιστία του λόγου. Ομως, αυτά που όλοι τα καταλαβαίνουν από ένστικτο, είναι αδύνατο να τα αντιληφθούν οι ψυχικά χαλασμένοι (και χαλασοχώρηδες) επαγγελματίες της πολιτικής. Γι’ αυτό και χρειαζόμαστε τόσο πολύ τον λόγο αδέσμευτων στα κομματικά πολιτών, να θυμίζει ή να απαιτεί τα όσα οι εξουσιαστές μας οφείλουν να καταλαβαίνουν.
Είναι παραφροσύνη σκέτη, οι υπαίτιοι και αυτουργοί της οικονομικής χρεοκοπίας, της σπατάλης και κλοπής του κοινωνικού χρήματος, να τιμωρούν για τα δικά τους εγκλήματα τους αναίτιους, τα θύματα. Να ξεκινάνε περιορισμό των δημόσιων δαπανών με περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, τρελές αυξήσεις των έμμεσων φόρων που συντρίβουν τη φτωχολογιά, περικοπές του «κοινωνικού κράτους». Να μην διανοούνται, οι αχρείοι, να θίξουν τις δικές τους εξωφρενικές «αποζημιώσεις», τους πακτωλούς των κρατικών επιχορηγήσεων που οι ίδιοι έχουν αποφασίσει για τις συντεχνίες τους, το ασύδοτο χρήμα που ρέει στους κομματανθρώπους των κρατικών εταιρειών, της καμαρίλας τους.
Ο απελπιστικά ολίγιστος πρωθυπουργός μας δεν καταλαβαίνει (δεν έχει τις προϋποθέσεις για να καταλάβει) ότι μένοντας αμετανόητος για τις ενοχές που βαρύνουν το κόμμα του (και τον ίδιο ως άλλοτε υπουργό και προβεβλημένο «στέλεχος») μένει σε όλα αναξιόπιστος. Οσα λόγια - φούμαρα κι αν του γράφουν για να παπαγαλίζει, η αναξιοπιστία του δεν αναιρείται. Το ίδιο περίπου ισχύει και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Μας εμπαίζει προκλητικά, όταν εκφέρει γνώμες και προτάσεις για «ανάκαμψη» περιστοιχιζόμενος ή εκπροσωπούμενος από φιγούρες της πιο εξοργιστικής ανικανότητας, ολιγόνοιας, πιθανόν και φαυλότητας, που υποστήκαμε στην εγκληματική κυβερνητική πενταετία του κόμματός του. Αν δεν τολμάει ή δεν μπορεί να βάλει νυστέρι στο σάπιο και απονεκρωμένο κόμμα του, πώς να τον εμπιστευθούμε να διαχειριστεί (ή να έχει γνώμη) για την εθνεγερσία που χρειαζόμαστε;
Αν εμείς, το λαϊκό σώμα, ξέρουμε τι θέλουμε, τότε διευκολύνουμε τις διεργασίες για να καρπίσει το αίτημά μας. Να ξέρουμε, λοιπόν, με κριτικό έλεγχο της βεβαιότητάς μας, ότι ένας (και μόνο) ενεργός πολίτης, με ηγετικό χάρισμα και ανιδιοτέλεια, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν καταλύτης για να αναχαιτιστεί η παντοδαπή χρεοκοπία μας, να μεταστραφεί σε δημιουργική, καινοτόμο ανάκαμψη. Αρκεί ο λόγος του να βεβαιώνει την ανιδιοτέλεια, τον πόνο και καϋμό για την κοινωνία και την πατρίδα, αλλά και το ταλέντο του. Και να συμπέσει με διεγερμένη, για την υποδοχή τέτοιου λόγου, κοινωνική ετοιμότητα. Το διακηρύττουν και οι πιο στυγνοί τεχνοκράτες οικονομολόγοι: η οικονομία (όπως κάθε έκφανση κοινωνικής δυναμικής) είναι, σε μέγιστο ποσοστό, συνάρτηση του κοινωνικού «κλίματος», της κοινωνικής ψυχολογίας.
Δεν περιμένουμε από μηχανής μεσία, αλλά ούτε είναι παραπλανητικό ή εφησυχασμός να πούμε ότι κάποιος χρειάζεται να εμπνεύσει τους πολίτες, να τους μεταγγίσει πείσμα και ελπίδα. Να τους ξεσηκώσει όπως σε δίκαιο πόλεμο, σε λαϊκή αυτοάμυνα. Να τους μπολιάσει με την περηφάνια της αντίστασης, να τους συνεγείρει στη χαρά της δημιουργίας, σε όραμα συλλογικού κατορθώματος. Δεν υπάρχει κοινωνία, οσοδήποτε εκφαυλισμένη, σαπισμένη, αποβλακωμένη, που ένας ταλαντούχος ηγέτης να μην μπορεί να την αναστήσει – το πέτυχε ακόμα και η πεθαμένη Ρωσία του αλητήριου Γιέλτσιν μόλις εμφανίστηκε ο Πούτιν, το πέτυχε με τον Ερντογάν η Τουρκία φτασμένη στον βυθό της «Εργκένεκον» και του «Σουσουρλούκ».
Σίγουρα η ανάκαμψη μόνο συλλογικό κατόρθωμα μπορεί να είναι, επίτευγμα κοινωνικό, των πολλών. Αλλά κάποιος πρέπει να πείσει τους πολλούς ότι μπορούν. Μπορούν να ξανακερδίσουν τη λεηλατημένη από ανάξιους και ανίκανους πολιτικάντηδες ζωή τους, να ξανακερδίσουν την αξιοπρέπεια του κοινού τους ονόματος. Να ξαναστήσουν κράτος από την αρχή, καινούργιους θεσμούς, κοινωνικά οράματα, στόχους πολιτισμού. Να τους πείσει ο ένας, ο ταλαντούχος στην πράξη. Στην πράξη που εγγυάται την αξιοπιστία του λόγου.
Για μία και μόνη φορά, σε αυτή την πολύ κρίσιμη (για όλους, δίχως εξαίρεση) ώρα, ας γινόταν να σιωπήσουν οι «εξυπνάδες», ο μηδενιστικός αρνητισμός, η επαγγελματική, χρυσαμειβόμενη αρνησιπατρία, ο «προοδευτικός» χλευασμός κάθε ιερού και όσιου, η «δημοσιογραφία» και τηλεοπτική «ενημέρωση» που επιμένει να σκυλεύει το τυμπανιαίο και οδωδός κουφάρι της πατρίδας. Οχι να αλλάξουν οι άνθρωποι, να μεταμεληθούν, να μεταστραφούν από οδού πονηράς – αυτά δεν γίνονται. Μόνο να σιωπήσουν, απλά και μόνο, ώσπου να περάσει το κακό.
Μήπως και, αν ανασταλούν προς ώρας ο αλαζονικός αρνητισμός, οι συμπλεγματικοί κρωγμοί της αρνησιπατρίας, οι ακκισμοί της επηρμένης ιδιοτέλειας, ξεμυτίσει ο αξιόπιστος λόγος. Και καταφέρουμε να τον αφουγκραστούμε.


http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_39_20/06/2010_405297

Saturday, June 26, 2010

Προβολή της ταινίας: "Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ"






ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ" ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ APOLOGY OF AN ECONOMICAL HITMAN
του Στέλιου Κούλογλουμε τους Κωνσταντίνο Βελέντζα, Ναταλία Λιονάκη
Υπόθεση: Βασισμένο σε σπάνιο προπαγανδιστικό υλικό, με δραματοποιημένες στυλ φιλμ- νουάρ σκηνές, κι αποκλειστικές εξομολογήσεις του best seller συγγραφέα Τζον Πέρκινς, αυτό το συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, ρίχνει φως στους άγνωστους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν αυτοί που κυβερνούν σήμερα τον κόσμο μας, στις ρίζες της ισλαμικής τρομοκρατίας, και τους λόγους που ένα τόσο μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στα όρια της ανέχειας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ:

Δημήτριος Δρουμπούκης «Ελληνικά: Ή γλώσσα τών πρωτοπλάστων»



Τα Ευαγγελικά (Νοέμβριος 1901)
Τα Ορεστειακά (Νοέμβριος 1903)
Πότε θα τιμηθούν, ώς εθνική εορτή
της φοιτητιώσης νεολαίας;

"Αν ύπάρχη ιστορική εθνική μνήμη θα πρέπει κάπο­τε νά τιμηθούν τα άξια θύματα μιας υγιούς επανα­στάσεως των νέων. Μιας εποχής, κατά τήν οποίαν, ή νεολαία πρωτοστατούσε εις τα εθνικά θέματα και μά­λιστα εις το γλωσσικόν. Εις τήν πραγματικότητα επρό­κειτο περί δύο εξεγέρσεων. Ήσαν τά "Ευαγγελικά" (Νοέμβριος 1901) και "Όρεστειακά" (Νοέμβριος 1903).
Ή πρώτη έξέγερσις έγένετο τον Νοέμβριον του 1901 με άφορμήν τήν μετάφρασιν του Ευαγγελίου από τον πρώτον διδάξαντα τήν ταφήν τής ελληνικής γλώσσης, τον 'Αλέξανδρον Πάλλην. Ή φοιτητική νεο­λαία, μετά τήν ήτταν του 1897 και κυρίως μετά τον κίνδυνον τον όποιον άντιμετώπισεν ή Μακεδονία από τήν δράσιν τών Βουλγάρων κομιτατζήδων, είχε εντο­πίσει τήν τότε συνωμοσίαν, ή οποία έξυφαίνετο εις βάρος τών ιερών και τών οσίων του Ελληνισμού. Τήν Κυριακήν τής 9ης Σεπτεμβρίου, ή Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη ήρχιζε τήν δημοσίευσιν τής μετα­φράσεως του Πάλλη. Ήγέται τής νεολαίας, οι καθηγηταί, Κόντος, Μιστριώτης, Βάσσης και άλλοι. Την 8ην Νοεμβρίου 1901 έγράφη μία από τάς πλέον λαμπράς σελίδας της ιστορίας μας. Ή Βασίλισσα Όλγα είχε πιστεύσει(;) ότι ένα μεταφρασμένο Ευαγγέλιο θα ανέβαζε τον λαό πνευματικά και ηθικά. Έβολιδοσκόπησε τον αρχιεπίσκοπο Προκόπιο, ή άνηψιά του οποί­ου Ιουλία Σωμάκη προέβη εις την μετάφρασιν. Με έγκρισιν της Ιεράς Συνόδου κυκλοφόρησε ή πρώτη μετάφρασις τών Ευαγγελικών.
Όμως, ή μετάφρασις αύτη, αρκετά μετριοπαθής, δεν προεκάλεσε αυτή καθ' έαυτήν τήν έξέγερσιν, όσον, κυρίως, το "κουλτουριάρικο" μεταφραστικό άρθρο του Πάλλη εις τήν Άκρόπολιν:

"Κι ενώ μιλούσε ακόμα, νά ό Ιούδας ένας από τους δώδεκα ήρθε, και μαζί του πλήθος πολύ με μαχαίρια και ξύλα από τους άρχιπαππάδες και δημογερόντους. Κι ό παραδότης του τους έδωκε σημάδι κι είπε: Όποιονε φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον". Κι αμέσως πήγε στον Ιησού και είπε: "Σε χαιρετώ, Ραββί" και τόνε φίλησε". Το άρθρο αυτό υπήρξε το έναυσμα τών ταραχών. Όκτώ νεκροί καί 70 τραυματίαι ήσαν τά θύματα τών συμπλοκών τής 8 ης Νοεμβρίου με τήν αστυνομία, και θά ήσαν πολύ περισσότεροι, αν ό Γεώργιος δεν απέσυ­ρε τον στρατόν. Ή Κυβέρνησις Θεοτόκη και ό Αρχιε­πίσκοπος Προκόπιος ήσαν τότε οί υπεύθυνοι τών Ευαγγελικών.
Τά 'Όρεστειακά" ήσαν προέκτασις τών "Ευαγγε­λικών". Τά γεγονότα αυτά ήσαν και πάλιν αιματηρά, αλλά ευτυχώς με ένα μόνον νεκρόν. Τά γεγονότα έκράτησαν από 6 έως 9 Νοεμβρίου τού 1903. Άφορμήν έδωσε το ανέβασμα τής τριλογίας του Αισχύλου Όρέστεια" εις το Βασιλικόν Θέατρον, μεταφράσεως του καθηγητού Σωτηριάδου εις άπλήν καθαρεύουσαν. Ό Γεώργιος Μιστριώτης ύπεστήριξεν ότι τά αρχαία δράματα πρέπει νά παίζωνται εις τήν γλώσσαν τού πρωτοτύπου. Παρά τήν φοιτητικήν απαίτηση, ό τότε πρωθυπουργός Δημήτριος Ράλλης, δεν απεδέχθη το αίτημα νά σταματήσουν οί παραστάσεις. Μετά τις τα­ραχές, εναντίον τού Μιστριώτου έκινήθη ή εισαγγε­λία Πλημμελειοδικών καί ό είσαγγελεύς Μπενή-Ψάλτης (έξήτασε κανένας ιστορικός τήν εθνικότητα του;) τον παρέπεμψεν εις δίκην, ώς ύπεύθυνον τών αιματηρών ταραχών. Ή δίκη, τελικώς, δεν έγινε ή δεν ήκούσθη δτι έγινε, κάτω από τήν φοιτητικήν πίεσιν. Καί νά σκεφθή κανείς ότι ή μετάφρασις τής Όρέστειας ήτο απλή μεταφορά άπό τήν άρχαίαν εις τήν καθα­ρεύουσαν. Ή ένταφίασις τής καθαρευούσης το 1975 υπό Γεωργίου Ράλλη και της απλής δημοτικο-νεοελληνικής το 1981 έπί Ανδρέα Παπανδρέου, τι κατηγορητήριον στηρίζει δια τήν παραπομπήν τών νεωτέρων υπαιτίων, έστω καί μετά θάνατον;
Όμως, ή καθαρά ελληνική δεν ένεταφιάσθη παρά πάσαν ελπίδα τών Ράλληδων, Παπανούτσων, Κριαράδων καί άλλων "εκπαιδευτικών". Ούτε ήταν ή πρώτη φορά προσπάθειας ενταφιασμού. Είχαν προηγηθή άλλαι, πολλάς δεκάδας έτη προηγουμένως, ώς ανα­φέρω εις το βιβλίον "Στόχος: Ελληνική γλώσσα", (έκδοσις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, 1985. Όπως δέν "έπιασαν" οί ανούσιες, θλιβερές καί δυσφημιστικές "μεταφράσεις" τής Ίλιάδος τών πρώτων ενταφιαστών Νικολάου Καζαντζάκη καί Ιωάννου Κακριδή, δείγματα τού άηδώς κατεδαφιστικού έργου τών οποίων παραθέτω ώς έλαχίστην μνήμην διά το καταστροφικόν των έργον: Τήν μάνητα θεά τραγουδά μας - είναι ή παράφρασις "μήνιν άοιδε θεά...". Και την "μήνιν" μετα­φράζει σε... "μάνητα"(!) κι επειδή ουδείς γνωρίζει αυτήν τήν λέξιν ό επίσης κατεδαφιστικός Οργα­νισμός Εκδόσεως Διδακτικών (!) Βιβλίων, σε έκδοσι 1990 δια τους μαθητάς των Γυμνασίων τής Β' τάξεως παραθέτει εις ύποσημείωσιν τήν μετάφρασιν τής μεταφράσεως: Τή μάνητα= Το θυμό.
Με λύτρα άρίφνητα (όλα αυτά χωρίς πνεύματα και τόνους, βεβαίως). Τά μεταφράζει εις υποση­μείωσιν "αμέτρητα", αφού τά άρίφνητα δεν τά γνωρίζει κανένας ούτε στην δημοτική, ούτε καν στά κορακίστικα.
Τήν ευκή σου. Ποιος λέει τήν ευχή, ευκή; Ακόμη, "σαγίτα", "αλάργα", "ξεγδικιωμός", "Ύγιέ του Ατρέα", τήν έριβώλακα Φθία τήν μετέτρε­ψαν σέ..."παχιοχώματη", ακόμη: "ό πέρφανος" (περήφανος;), "στρουφιχτό δοξάρι", "άπηλογιά" (τι θά πή;), "ό...γαύρος Διομήδης" (άκουσον, άκουσον!), "μάζωξη". Και πόσα άλλα ακόμη.

Sunday, June 20, 2010

ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ;





ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΑΤΗ;

ΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ



Τι σχόλια ακούσαμε για τη Κωμωδία του Αριστοφάνη "ΑΧΑΡΝΗΣ", από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος



Το ΚΘΒΕ με τους «Αχαρνής» ανά την Ελλάδα





Οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη είναι η παράσταση που θα παρουσιάσει φέτος το καλοκαίρι το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Το έργο σκηνοθετεί ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, Σωτήρης Χατζάκης, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Σταμάτης Κραουνάκης (Δικαιόπολις), ο οποίος υπογράφει και τη μουσική, Γρηγόρης Βαλτινός (Λάμαχος) και ο Κώστας Βουτσάς (Μεγαρίτης).





Οι «Αχαρνής», έργο της νεανικής περιόδου του δημιουργού του, είναι ένα κείμενο που φωτίζει με έναν έξοχο τρόπο τη δυνατότητα του ανθρώπου να επιβιώνει στα κρίσιμα όρια της υπάρξεώς του, επισημαίνει ο Σ. Χατζάκης.



«Η μοναχικότητα του δικαιώματος στην προσωπική ειρήνη με τον εχθρό, όταν συγκρούεται με τις κρατικές συντεταγμένες και τις ιστορικές συνθήκες, παράγει ένα σπινθήρα που ή ακραία κωμικός ή ακραία τραγικός μπορεί να είναι. Η προσωπική ειρήνη του Δικαιόπολη, προσπερνώντας τις κατηγορίες περί προδοσίας, ανακηρύσσει ως πρωταρχικές τις αξίες της γης και της ευγονίας και δεν είναι τυχαίο που ένας γεωργός τις προτάσσει ενάντια στον πόλεμο κα την καταστροφή», επισημαίνει ο Σ. Χατζάκης.



Μεταπτυχιακό χαρακτήρισε τη συνεργασία του με το ΚΘΒΕ ο Σταμάτης Κραουνάκης και εκμυστηρεύτηκε ότι ελάττωσε το κάπνισμα και ξεκίνησε διατροφή για να φέρει το σώμα του σε τέτοια κατάσταση, ώστε να μπορέσει να υπηρετήσει το ρόλο.



Ο Γρ.Βαλτινός δήλωσε ότι δεν πιστεύει σε δεύτερους ρόλους. Αντίθετα, τόνισε, θεωρεί ότι ένας δεύτερος ρόλος τον πεισμώνει περισσότερο για να τον αναδείξει.



Ο Κώστας Βουτσάς χαρακτήρισε «μικρό, αλλά διαμάντι» το ρόλο του «Μεγαρίτη» και δήλωσε ότι παραμένει μαθητής απέναντι στους σκηνοθέτες, αλλά και στους νεότερους ηθοποιούς, από τους οποίους συνεχίζει να μαθαίνει.



Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 2 Ιουλίου στο Αρχαίο Θέατρο Δελφών «Φρύνιχος» στην εναρκτήρια παράσταση των εκδηλώσεων του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών.



Στη Θεσσαλονίκη θα παρουσιαστεί στις 14 και 15 Ιουλίου, στο Θέατρο Δάσους, ενώ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στις 23 και στις 24 Ιουλίου.



Το έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση Κώστα Μύρη, σκηνικά Γιώργου Πάτσα, κοστούμια Ερσης Δρίνη, χορογραφίες Φωκά Ευαγγελινού, ενορχήστρωση και μουσική διδασκαλία Αρη Βλάχου και φωτισμούς Ελευθερίας Ντεκώ.



ΔΡΑΓΩΝΑ: ΕΦΗΜΕΡΙΣ "ΤΟ ΠΑΡΟΝ"



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Saturday, June 12, 2010

Ο Άγνωστος Ναός της Αφροδίτης στην Θεσσαλονίκη




Σώστε τον Ναό της Αφροδίτης



Ένα παράξενο μυστικό, ένα μοναδικό ντοκουμέντο κρύβεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αντιγονιδών. Πολλοί από τους κατοίκους της περιοχής και τα μέλη του Σωματείου Φίλοι του Πρασίνου Θεσσαλονίκης έβαλαν στόχο να αναβαθμίσουν την περιοχή τους και το πέτυχαν δημιουργώντας με την υποστήριξη και τη βοήθεια της Διεύθυνσης Πρασίνου του Δήμου Θεσσαλονίκης μια όμορφη καταπράσινη πλατεία. Τώρα όμως αναζητούν τρόπο να απεγκλωβίσουν από τις λαμαρίνες ένα οικόπεδο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην πλατεία και κρύβει μέσα του έναν μοναδικό θησαυρό! Το μοναδικό Ναό της Αφροδίτης που είχε στηθεί στην πλατεία των Ιερών, δηλαδή πριν από αιώνες στη θέση που βρίσκεται σήμερα η πλατεία.
Πριν από ένα χρόνο περίπου, οι κάτοικοι όχι μόνο της περιοχής αλλά ολόκληρης της Θεσσαλονίκης κινητοποιήθηκαν για να απαλλοτριωθεί το οικόπεδο και να προχωρήσει η ανάδειξη του μνημείου. Ένα σχεδόν χρόνο μετά ενώ έχει λυθεί η απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων, ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου δεν έχει ακόμη αποζημιωθεί. Μάλιστα προσφεύγει τώρα στο ΣτΕ διεκδικώντας να αξιοποιήσει την περιουσία του, η οποία παραμένει σε εκκρεμότητα για πολλά χρόνια λόγω του μνημείου που έχει εντοπιστεί στο συγκεκριμένο σημείο.
Μια Πλατεία Γεννιέται, Μια Συνοικία Κινητοποιείται!
Η μελέτη για την ανάπλαση της πλατείας Αντιγονιδών έγινε από τον πρώην Διευθυντή Πρασίνου και μέλος του Σωματείου Φίλων του Πρασίνου Θεσσαλονίκης Χρήστο Αποστολίδη, σε συνεργασία με τον Στέφανο Δάγγα, κινητήριο μοχλό αυτής της προσπάθειας και κάτοικο της πλατείας Αντιγονιδών.
“Ενημερώσαμε πόρτα-πόρτα τους δημότες της περιοχής, για την προσπάθεια του Δήμου Θεσσαλονίκης να αναβαθμίσει τη γειτονιά τους αλλά και για την ανάγκη να συμμετέχουμε όλοι ενεργά στη φύλαξη της πλατείας από κακόβουλες ενέργειες.
Πέρα από αυτά που κάναμε ήδη γίνεται και προσπάθεια να τοποθετήσουμε καθιστικά και ζαρντινιέρες ώστε να δημιουργήσουμε ένα χώρο αναψυχής για τους ταλαιπωρημένους από το θόρυβο και την κυκλοφορία των αυτοκινήτων κατοίκους της περιοχής μας. Εδώ κάποτε ήμασταν μια ήσυχη γειτονιά. Τώρα αλλάζει σιγά-σιγά η σύνθεση του πληθυσμού. Γι αυτό και η προσπάθεια που γίνεται έχει ιδιαίτερη αξία”, λέει στη “Μ” το μέλος του ΔΣ του Σωματείου Φίλοι του Πρασίνου Θεσσαλονίκης Στέφανος Δάγγας.
Η ανάπλαση της πλατείας Αντιγονιδών που έγινε με χρήματα του Σωματείου και στοίχισε περίπου 5000 ευρώ, περιλαμβάνει τη φυτοτεχνική και αρδευτική μελέτη της πλατείας, ενώ στα σχέδια των Φίλων του Πρασίνου είναι όπως εξηγεί ο Πρόεδρος Γ. Νικολαΐδης “να πραγματοποιηθεί κυκλοφοριακή μελέτη, μελέτη ηλεκτροφωτισμού ώστε να αναδειχθεί το συντριβάνι που θα τοποθετήσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης και θα στοιχίσει 50.000 ευρώ, αντικατάσταση του πλακόστρωτου των πεζοδρομίων και περίφραξη του αρχαιολογικού χώρου”.
Οι κάτοικοι της περιοχής είναι αποφασισμένοι να αναδείξουν την περιοχή τους η οποία βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της πόλης και αποτελεί σημείο αναφοράς του εμπορικού κόσμου της πόλης. Μάλιστα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν οι ίδιοι για να περιφραχθεί το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται τα ερείπια του Ναού της Αφροδίτης.
Ωστόσο και παρά το γεγονός ότι έχει δοθεί το “πράσινο φως” για να αποζημιωθεί ο οικοπεδούχος που ταλαιπωρείται χρόνια τώρα από την ολιγωρία των αρμοδίων φορέων, όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει και το οικόπεδο μετατρέπεται μέρα με τη μέρα σε σκουπιδότοπο.
“Στην περιοχή μας έχει αυξηθεί κατακόρυφα η εγκληματικότητα. Οι μικροκλοπές είναι πια καθημερινό φαινόμενο. Φοβάμαι να βγάλω εμπόρευμα στο πεζοδρόμιο”, λέει καταστηματάρχης της περιοχής.“Νομίζω ότι η κίνηση αυτή του Σωματείου να βάλει πράσινο στην πλατεία Αντιγονιδών ήταν σημαντική για ολόκληρη την περιοχή. Το πράσινο το έχουμε ανάγκη. Γυρνάω στο σπίτι μου το βράδυ και παρά την κούρασή μου φροντίζω τις γλάστρες μου” λέει η ιδιοκτήτρια καταστήματος στην περιοχή Κική Πόππη.
Το Ταξίδι της Αφροδίτης Από την Αινεία στην Πλατεία Αντιγονιδών
Κι όμως, ο ανεκτίμητος θησαυρός μέρος του οποίου βρίσκεται παραχωμένο σε οικόπεδο κοντά στην πλατεία έχει μοναδική αξία για ολόκληρη την περιοχή.
Ο υστεροαρχαϊκός Ναός της Αφροδίτης ήταν γνωστός από τα διάσπαρτα στην πόλη της Θεσσαλονίκης ιωνικά αρχιτεκτονικά μέλη του, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονταν από την εκσκαφή των θεμελίων που έγινε το 1936 για την ανέγερση διώροφης οικοδομής στο οικόπεδο που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κρυστάλλη και Διοικητηρίου.
Στην ίδια περιοχή, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, στα θεμέλια οικοδομής που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα ερείπια του ναού, έχουν βρεθεί μέλη αγαλμάτων, τα οποία παραχώθηκαν βιαστικά, στη διάρκεια της οικοδομικής ανέγερσης τις δεκαετίες 1960 και 1970.Η περιοχή που τώρα πια ονομάζεται Διοικητήριο ήταν γνωστή στους ρωμαϊκούς χρόνους της πόλης ως περιοχή των ιερών, αφού εκεί ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι ναοί αφιερωμένοι σε Θεούς αλλά και σε αυτοκράτορες.
Όπως εξηγεί ο καθηγητής στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου αρχαιολόγος Γιώργος Καραδέδος, “φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος Ναός ανήκει στο είδος των περιπλανώμενων ναών. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και άλλοι ναοί της ίδιας περιόδου. Πρόκειται για ναούς που δημιουργήθηκαν σε μια περιοχή και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε κάποια άλλη.
Όπως προέκυψε από την αρχική μελέτη, ο Ναός της Αφροδίτης διαλύθηκε και ξαναστήθηκε στην ίδια θέση στα πρώιμα αυτοκρατορικά χρόνια της πόλης. Μάλιστα η ύπαρξη δύο ακατάστατων πελώριων γραμμάτων Δ και ΙΘ σε φανερά σημεία δύο κιονόκρανων του ναού οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι το ξαναστήσιμο του ναού επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά”.
Από αυτό καταλαβαίνει κάποιος ότι στο Ναό της Αφροδίτης προστέθηκαν πολλά στοιχεία της ρωμαϊκής περιόδου. Άλλωστε τα αγάλματα της θεάς Ρώμης και του Διός Αιγίοχου, που έχουν βρεθεί στο ναό και βρίσκονται σήμερα σε ειδική αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ο Ναός χρησιμοποιήθηκε ως ναός αυτοκρατορικής λατρείας.Πώς όμως ο Ναός της Αφροδίτης λειτούργησε ως κέντρο λατρείας των αυτοκρατορικών χρόνων και τι σχέση έχει ο Αινείας που πολέμησε στην Τροία με αυτό;
Το Ναό της Αφροδίτης φαίνεται ότι δημιούργησε ο Αινείας, ο οποίος θεωρούνταν γιος της. Αρχικά ο ναός είχε στηθεί στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται λίγο έξω από τη Νέα Μηχανιώνα. Εκεί λέγεται ότι είχε στήσει το βασίλειό του ο Αινείας, ο οποίος όπως ήταν φυσικό αφιέρωσε ένα ναό στη μητέρα του, για να την τιμήσει.
Ο Αινείας, όμως, είναι ο δημιουργός της γενιάς των Ιούλων, πρόγονος δηλαδή του Ιουλίου Καίσαρα. Πιθανόν λοιπόν οι Θεσσαλονικείς που είχαν συμμαχήσει με τον Αντώνιο, ο οποίος όμως ηττήθηκε από τον Οκταβιανό στο Άκτιο, να προσπάθησαν να εξευμενίσουν τον αυτοκράτορα, μεταφέροντας το ναό, ο οποίος χτίστηκε από τον γενάρχη των Ιούλων.
Η Παρέμβαση του ΚΑΣ για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου
Το 2000, με την ευκαιρία της κατεδάφισης της διώροφης οικοδομής στο συγκεκριμένο οικόπεδο, που βρίσκεται στην πλατεία Αντιγονιδών, πραγματοποιήθηκε ανασκαφή από την αρχαιολόγο Α. Τασιά, η οποία ξανάφερε στο φως την κρυμμένη πλούσια ιστορία της πόλης. Αποκαλύφθηκε τότε το ανατολικό τμήμα της κρηπίδας του ναού, αγάλματα των ρωμαϊκών χρόνων και πλήθος θραυσμάτων αρχιτεκτονικών μελών, πολλά από τα οποία συνανήκουν με τα ήδη γνωστά, τα οποία φυλάσσονταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
“Ο υπόλοιπος Ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από το οδόστρωμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών, όπου σήμερα παρκάρουν παράνομα αυτοκίνητα, περιοχή η οποία δεν διαταράχθηκε ποτέ από ανοικοδόμηση, γεγονός που δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι το νέο ανασκαφικό υλικό που θα προκύψει θα είναι πλουσιότερο από αυτό που ήδη έχει αποκαλυφθεί”.
Μέρος του οικοπέδου στο οποίο εντοπίζονται τα ερείπια του ναού έχει ανασκαφεί, όμως, όπως εξηγεί ο κ. Καραδέδος, “θα πρέπει ακόμη να ανασκαφεί σημαντικό τμήμα της οδού Διοικητηρίου και του υπόλοιπου οικοπέδου. Έτσι αρχικά αποφασίστηκε να μεταφερθούν τα πρώτα ευρήματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Η λύση αυτή βέβαια κρίθηκε προσωρινή, αφού η καλύτερη λύση για την ανάδειξη του ναού είναι να τοποθετηθεί στο φυσικό του χώρο”.
Η αρχική απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, λίγο μετά την ανασκαφή του μνημείου, ήταν να απαλλοτριωθεί το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται και να προχωρήσει η ανάδειξή του. Αργότερα η απόφαση αυτή αναθεωρήθηκε και αποφασίστηκε να διατηρηθούν κάποια ευρήματα στο υπόγειο τής υπό ανέγερση πολυκατοικίας. Ο σχετικός φάκελος με τη μελέτη για την ανέγερση της πολυκατοικίας υποβλήθηκε πάλι στο ΚΑΣ με τη θετική εισήγηση της αρμόδιας εφορείας.
Ωστόσο και η νέα γνωμοδότηση τάχθηκε υπέρ της απαλλοτρίωσης και της προσπάθειας εφαρμογής της ανωτέρω προτεινόμενης ανάδειξης των αρχαιολογικών λειψάνων. Αποφασιστικός ήταν ο ρόλος του θεσσαλονικιού τότε γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Χρ. Ζαχόπουλου, ο οποίος συντέλεσε στο να πάρει το ΚΑΣ νέα απόφαση για “την απαλλοτρίωση του οικοπέδου με σκοπό τη συνέχιση της ανασκαφής του μνημείου και την ανάδειξή του”.
Τελικά πέρυσι δόθηκε η οριστική έγκριση για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου. Ωστόσο ο οικοπεδούχος δεν έχει ακόμη αποζημιωθεί.
Τα Σχέδια για την Αξιοποίηση της Πλατείας Αντιγονιδών
“Η αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αξία του είναι μεγάλη και μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη ειδικά εάν σκεφτεί κάποιος ότι τα μέχρι τώρα ευρήματα αποτελούν μόνο το ένα τρίτο των ευρημάτων που μπορεί να προκύψουν από την ανασκαφή”, δηλώνει ο αρχαιολόγος Γιώργος Καραδέδος. Ο υπόλοιπος ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από το οδόστρωμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών, όπου σήμερα παρκάρουν παράνομα αυτοκίνητα, περιοχή η οποία δεν διαταράχθηκε ποτέ από ανοικοδόμηση, γεγονός που δημιουργεί τη βεβαιότητα ότι το νέο ανασκαφικό υλικό που θα προκύψει θα είναι πλουσιότερο από αυτό που ήδη έχει αποκαλυφθεί.
Πριν φθάσουμε στο δύσκολο σημείο της συνέχισης της ανασκαφής εκείνο που άμεσα μπορεί να γίνει είναι να περιφραχθεί με κολωνάκια το οικόπεδο και να αναρτηθεί ένα μεγάλο πανώ που θα φιλοτεχνήσει ο κ Καραδέδος όπου θα εμφανίζεται ο Ναός της Αφροδίτης στην πρώτη του μορφή. Αυτή και μόνο η κίνηση είναι πολύ σημαντική για την περιοχή καθώς θα την αναδείξει συνολικά ενώ θα μπορούσε ακόμη και το λεωφορείο του ΟΑΣΘ , η πολιτιστική γραμμή να κάνει μια στάση για να βλέπουν οι επισκέπτες τη θέση όπου ήταν στημένος ο Ναός στην ευρύτερη περιοχή των Ιερών.
Σύμφωνα με την υπάρχουσα σχεδιαστική πρόταση, η πλατεία Αντιγονιδών μπορεί να διαμορφωθεί σε αερογέφυρα, για να δοθεί η δυνατότητα να παραμείνει ο Ναός ορατός στο σύνολό του και να αναστηλωθεί. Ο Ναός έχει έξι κίονες, ύψους 7 μέτρων ο καθένας. Το έργο όπως προβλέπει η σχεδιαστική πρόταση θα είναι τοποθετημένο τέσσερα μέτρα κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του δρόμου. Στο υπό απαλλοτρίωση οικόπεδο μπορούν να τοποθετηθούν γιγαντοαφίσες με πληροφόρηση για το μνημείο, η ολοκλήρωση της μορφής του οποίου, εκτός από την αναστήλωση, μπορεί να επιτυγχάνεται με ολογράμματα.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό μνημείο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και για ολόκληρο το βορειοελλαδικό χώρο”, λέει ο Γιώργος Καραδέδος την ώρα που μας δείχνει το οικόπεδο, στο κέντρο της πόλης, το οποίο έχει καταντήσει σκουπιδότοπος. “Η αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αξία του Ναού είναι μεγάλη και μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη, ειδικά εάν σκεφτεί κάποιος ότι τα μέχρι τώρα ευρήματα αποτελούν μόνο το ένα τρίτο των ευρημάτων που μπορεί να προκύψουν από την ανασκαφή”, συμπληρώνει.
Η κίνηση στην πλατεία Αντιγονιδών είναι πυκνή, όπως κάθε μέρα. Οι καταστηματάρχες της περιοχής κοιτούν με περιέργεια τον φωτογράφο. Ίσως όταν ολοκληρωθεί η ανάδειξη του έργου, να δημιουργηθεί ένας νέος πόλος έλξης για Έλληνες και ξένους επισκέπτες στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά στην εφημερίδα Κυριακάτικη Μακεδονία από τη Στελίνα Μαργαριτίδου (smargaritidou@gmail.com).

Προκειμένου ο Πολίτης, λοιπόν, που ήθελε να γίνει βουλευτής, ο νόμος απαιτούσε:



Στην Αρχαία Αθήνα:





Προκειμένου Πολίτης, λοιπόν, πο θελε ν γίνει βουλευτής, νόμος παιτοσε τ ξς:



1. Ν εναι λλην πολίτης.



2. Ν κατέχει τν λληνικ θρησκεία κα παιδεία.



3. Ν ΜΗΝ εναι κίναιδος Καί,



4. Ν καταγραφε ΟΛΗ περιουσία το κυρίου, μέχρι κα τ σανδάλια πο φοράει, καθς κα οκογενειακή του περιουσία.



Ἐὰν τηρονταν λα ατ, τότε ν λόγω κύριος, μποροσε ν γίνει βου­λευτής.



ν, μως, ς βουλευτής, πολίτης ατς περνοσε νόμο στ βουλή, ποος ποδεικνύονταν οκονομικ ζημιογόνος γι τν θήνα, τν Πολιτεία δηλαδή, τότε πρεπε ν κατασχεθε, π τν καταγεγραμμένη περιουσία του λο τ ποσόν, κατ τ ποο ζημιώθηκε οκονομικά Πολιτεία, θήνα.



ν δν φθανε περιουσία του γι τν κάλυψη το ποσο ατο, τότε πρεπε ν κατασχεθε ΟΛΗ περιουσία του -μέχρι κα τ σανδάλια πο κα­ταγράφονταν- κα τ πόλοιπο πο δυνατοσε πάλι ν τ καλύψει, ν τ ξοφλοσε, ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ («Καταναγκαστικά»).



ν νόμος πο πρότεινε κα πέρασε, βουλευτς ατός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ τν θήνα, τότε ποιν ταν μία: ΕΚΤΕΛΕΣΙΣ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ!..

Ο Φιλέλλην Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός



Αδριανός (Publius Aelius Hadrianus, Ιτάλικα, Ισπανία 76 - Ρώμη 138 μ.Χ.)



Γεννήθηκε από Ρωμαίους γονείς, αλλά έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία. Τον πήρε τότε υπό την κηδεμονία του ο αυτοκράτορας Τραϊανός (98 - 117), τον οποίο διαδέχτηκε, παίρνοντας το όνομα Καίσαρ Τραϊανός Αδριανός Αύγουστος. Κύριο μέλημα της πολιτικής του ήταν να εξασφαλίση την ειρήνη, αδιαφορώντας κάθε φορά για το τίμημα. Έτσι, δεν δίστασε να εγκαταλείψει την Ασσυρία, τη Μεσοποταμία και την Αρμενία, για να δώσει τέλος στον μακροχρόνιο και δαπανηρό πόλεμο εναντίον των Πάρθων. Η εγκατάλειψη των επαρχιών αυτών, τις οποίες είχε κατακτήσει ο προκάτοχός του, και ο συνακόλουθος περιορισμός των συνόρων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στον Ευφράτη, προκάλεσαν την εχθρότητα ορισμένων στρατιωτικών, οι οποίοι οργάνωσαν μια αποτυχημένη συνωμοσία εναντίον του (118). Όταν παγίωσε τη θέση του, άρχισε να εφαρμόζει το πολιτικό του πρόγραμμα, επιχειρώντας μια σειρά από ταξίδια στα οποία διέθεσε μεγάλο μέρος της ζωής του, και επισκέφθηκε όλα τα εδάφη της αυτοκρατορίας. Πέρα όμως από την έμφυτη αγάπη του για κάθετι νέο και τον ακόρεστο πόθο του να δει και να γνωρίσει, τα μακρινά του ταξίδια είχαν πολιτικά και διοικητικά αίτια. Έπαιρνε πάντοτε μαζί του πολυάριθμη ακολουθία από μελετητές και τεχνικούς, οι οποίοι συγκ΄ρνρωναν παρατηρήσεις, κατέστρωναν προγράμματα και επεξεργάζονταν γενικά όλα τα στοιχεία που ήταν αναγκαία για να λυθούν τα πιο επείγοντα προβλήματα σχετικά με την οικονομία, την ευημερία και την ασφάλεια των διαφόρων περιοχών της αυτοκρατορίας. Αναχώρησε το 121 από τη Ρώμη και ταξιδεύοντας επί δύο χρόνια επισκέφθηκε τη Γαλατία, τη Γερμανία, το Νόρικο και τη Βρετανία, όπου φρόντισε να ενισχύσει τα σύνορα εναντίον των βαρβαρικών επιδρομών. Στη Βρετανία προγραμμάτισε τότε την κατασκευή ενός περίφημου αμυντικού έργου μήκους 117 χλμ., το οποίο εκτεινόταν από τη Βόρεια έως την Ιρλανδική θάλασσα (Αδριάνειο Τείχος). Πέρασε έπειτα στην Αφρική, στη Συρία και διασχίζοντας τη Μικρά Ασία και το Αιγαίο, έφτασε στην Αθήνα (125), όπου έγινε δεκτός με τιμές τις οποίες ανταπέδωσε με την ανέγερση σπουδαίων έργων και δωρεές. Στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα, έμεινα αρκετά. Έφυγε για ένα διάστημα και επέστρεψε το 128. Αγαπούσε και θαύμαζε τον ελληνικό πολιτισμό τόσο πολύ, ώστε οι Ρωμαίοι του έδωσαν την προσωνυμία graeculus (Γκρέκουλους). Στην Αθήνα ζούσε ως πλούσιος ιδιώτης με ελληνική περιβολή. Το όνομα του Αδριανού συνδέθηκε με πολλά έργα της αρχαίας Αθήνας, που είτε δημιούργησε ο ίδιος είτε κατασκευάσθηκαν προς τιμήν του. Επεξέτεινε την πόλη προς τα Ανατολικά, δημιουργώντος μια νέα συνοικία με μεγαλύτερες και πολυτελέστερες οικοδομές, η οποία εκτεινόταν στους σημερινούς χώρους του Ζαππείου, του Εθνικού Κήπου και της πλατείας Συντάγματος. Μέσα στην αριστοκρατική του συνοικία ο Αδριανός περιέλαβε και τον ναό του Ολυμπίου Διός, τον οποίο και αποπεράτωσε (132). Τη νέα συνοικία περιέβαλε ένα τείχος που φέρει το όνομά του και το οποίο άρχιζε κάπου από τη γωνία των οδών Βουλής και Κολοκοτρώνη, από το Θεμιστόκλειο τείχος, προχωρούσε Ανατολικά έως τη σημερινή Βουλή και κατέληγε στη νοτιοανατολική γωνία του ναού Ολυμπίου Διός πάλι στο Θεμιστόκλειο τείχος. Το τείχος του Αδριανού είχε δύο πύλες. Στα όρια της νέας συνοικίας οι Αθηναίοι άστησαν προς τιμήν του αυτοκράτορα τη γνωστή Πύλη του Αδριανού. Το λαμπρότερο οικοδόμημα του Αδριανού στην Αθήνα ήταν η Βιβλιοθήκη η οποία φέρει το όνομά του. Ένα μεγάλο έργο κοινής ωφέλειας για την Αθήνα, το οποίο άρχισε ο Αδριανός και ολοκλήρωσε ο Αντωνίνος ο Ευσεβής ήταν το υδραγωγείο, ένα σύστημα αγωγών εξαιρετικής κατασκευής το οποίο άρχιζε από την πλαγιά της Πεντέλης και μετέφερε νερό έως τον Λυκαβηττό, τη σημερινή Δεξαμενή. Κατά διάφορα τμήματα και με διάφορες μορφές εξυπηρέτησε για αρκετούς αιώνες την ύδρευση της Αθήνας. Δύο άλλα έργα του Αδριανού των οποίων η θέση ωστόσο είναι άγνωστη, είναι το Πάνθεον και το Γυμνάσιον. Κατάλοιπο της εποχής του Αδριανού είναι μια τετράτοξη γέφυρα στον Ελευσίνιο Κηφισό, στη θέση Καλό Πηγάδι. Κατάλοιπα επίσης, και τεκμήρια τηε ευγνωμοσύνης των Αθηναίων είναι οι ανδριάντες του και οι πολλές επιγραφές.
Ο Αδριανός στη διάρκεια των ταξιδιών του έχτισε πολλές πόλεις με την ονομασία Αδριανούπολις. Η περιφημότερη από αυτές είναι της Θράκης (125) η οποία επέζησε όλων των επιδρομών και καταστροφών. Συνέχισε τα ταξίδια του έως το 134, οπότε κουρασμένος και άρρωστος επέστρεψε οριστικά στη Ρώμη. Σε όλο αυτό το διάστημα οι λαοί της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας γνώρισαν περίοδο ευημερίας. Η ανάπτυξη της γεωργίας, η πρόοδος στο εμπόριο και στις επικοινωνίες συνέβαλαν στην ανύψωση του βιοτικού επιπέδου. Η ειρήνη βασίλευσε στην αυτοκρατορία με μία μόνο εξαίρεση, την εξέγερση των Εβραίων, την οποία έπνιξαν στο αίμα οι ρωμαϊκές λεγεώνες εξανδραποδίζοντας τον πληθυσμό και εξολοθρεύοντας 58.000 ανθρώπους (132 - 135). Σημαντικό ήταν το έργο του Αδριανού στον διοικητικό τομέα. Εγκαθίδρυσε νέα και σταθερή τάξη στον κρατικό οργανισμό και στα δημόσια γραφεία. Απογύμνωσε τη Σύγκλητο από τις εξουσίες της, τις οποίες και παραχώρησε στο Consilium Pricipis (συμβούλιο του ηγεμόνα), που σύμφωνα με τις υποθέσεις που διαχειριζόταν, ήταν χωρισμένο σε τόσους κλάδους όσα περίπου τα σημερινά υπουργεία. Ο επικεφαλής κάθε κλάδου ήταν υπόλογος μόνο στον αυτοκράτορα. Στην αρχή το συμβούλιο αυτό στελεχώθηκε από ευφυείς απελεύθερους του αυτοκράτορα. Επειδή όμως οι Ρωμαίοι το περιφρονούσαν το αναδιοργάνωσε με άντρες που προέρχονταν από την ευγενή τάξη των ιππέων κι έτσι αποτέλεσε την πραγματική κυβέρνηση της αυτοκρατορίας. Όταν επέστρεψε στη Ρώμη άρχισε την κατασκευή του περίφημου μαυσωλείου του το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος ταφής των Ρωμαίων αυτοκρατόρων έως τον θάνατο του Σεπτίμιου Σεβήρου (211). Την ίδια εποχή μερίμνησε για την ολοκλήρωση της περίφημης έπαυλής του κοντά στο Τίβολι, 25 χλμ. ΝΑ της Ρώμης. Εκεί προσπάθησε να αναπαραστηήσει σε μικρογραφία άσα αρχιτεκτονικά καλλιτεχνήματα ή τοπία του είχαν προξενήσει εντύπωση στα ταξίδια του όπως η Ποικίλη Στοά στην Αθήνα, το Κανώπειον από την Αίγυπτο, τα Τέμπη κ.α. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν αρκετά θλιβερά. Χτυπημένος από κάθε λογής αρρώστιες, εκλιπαρούσε οικείους και δούλους να τον σκοτώσουν για να πάρουν τέλος τα βάσανά του. Σε αυτή την οδυνηρή περίοδο τον πρόδωσαν ακόμη και οι φίλοι του, τόσο ώστε ο διάδοχός του Αντωνίνος ο Ευσεβής χρειάστηκε να παρακαλέσει πολύ τη Σύγκλητο για να του αποδοθούν οι τιμές που έως τότε μόνο χειρότερους αυτοκράτορες είχε αρνηθεί.

Ο "αγιος" Νεκτάριος προστάτης των γυμναστών









Άξιζε νά ιδεί κανείς το θέαμα, πώς διάλεγε ή κάθε ψυχή τόν τρόπο της ζωής της.



Πλατων "ΠΟΛΙΤΕΙΑ Γ"

Αυτός ήταν άπό κείνους πού ήλθαν από τόν ουρανό, και είχε ζήσει κατά την προηγουμένη ζωή του σε μια πολιτεία καλά οργανωμένη, άλλα είχε αποκτήσει την αρετή, από συνήθεια και όχι άπό φιλοσοφική μόρφωση. Και μάλιστα μπορεί νά λεχθη πώς σε τέτοια κακά έπεφταν περισσότερες ούρανοφερμένες ψυ­χές, επειδή δεν ήξεραν άπό τά κακά της γήινης ζωής εκείνες όμως οι ψυχές πού ήσαν φερμένες άπό τη γη, και γιατί οι ίδιες είχαν υποφέρει πολλά βάσανα, και γιατί είχαν ιδεί και άλλους βασανισμένους, δεν έκαναν την εκλογή τους με βιασύνη. Γι αύτόν τόν λόγο λοιπόν, καθώς και εξαιτίας της τύχης του κλή­ρου, γίνεται σε πολλές ψυχές μεταβολή άπό καλό σέ κακό ή και το αντίθετο γιατί αν κανείς, κάθε φορά πού θάρχεται στην επίγεια ζωή, αφοσιώνεται σέ μιά υγιή φιλοσοφία και αν έχει την τύχη νά μήν πέση τελευταίος o κλήρος του κατά το διάλεγμα, φαίνεται, άpό όσα διηγείται ο αγγελιαφόρος, ότι όχι μόνο εδώ στη γη μπορεί νά ζή ευτυχής, αλλά και ο δρόμος πού θά διατρέξη άπό εδώ στον άλλον κόσμο και άπό κει πάλι στη γη, δεν θά· ναι υπόγειος και τραχύς, άλλα ουράνιος και μαλακός. Έλεγε λοιπόν πώς άξιζε νά ιδεί κανείς το θέαμα, πώς διάλεγε ή κά­θε ψυχή τόν τρόπο της ζωής της* ήταν θέαμα και ελεεινό νά τό βλέπη κανείς και γελοίο και θαυμάσιο ως έπί τό πλείστον ή εκλο­γή γινόταν σύμφωνα με τις συνήθειες της πρώτης ζωής. Γιατί είδε, καθώς έλεγε μιά ψυχή, πού κάποτε ήταν του Όρφέως, νά διαλέγη τή ζωή του κύκνου, γιατί δεν ήθελε νά ξαναγεννηθεί άπό γυναίκα, εξ αίτιας του μίσους πού είχε κατά των γυναικών επειδή τόν σκότωσαν. είδε τήν ψυχή του Θαμύρου νά διαλέγω τή ζωή του αηδονιού, είδε και έναν κύκνο νά άλλάζη τή ζωή του με ανθρώπινη, καθώς και άλλα μουσικά ζώα. Ή εικοστή στη σειρά ψυχή έδιάλεξε τή ζωή του λιονταριού αυτή ήταν ή ψυχή του Τελαμωνίου Αΐαντος, πού απέφυγε νά γίνει άνθρωπος, γιατί θυμόταν τήν κρίση των οπλών. Ύστερα άπ' αύτή ήλθε ή ψυχή του Αγαμέμνονος και αυτή άπό τό μίσος της κατά του ανθρω­πίνου γένους για τά όσα έπαθε, άλλαξε τήν ανθρώπινη ζωή μέ τή ζωή του αετού. Στή μέση είχε κληρώσει ή ψυχή της Άταλάντης, πού αμα είδε μεγάλες τιμές ενός ανθρώπου αθλητού, δεν μπόρεσε να προσπέραση αδιάφορη, και τις πήρε. Ύστερα άπ' αυτή είδε τήν ψυχή του Έπειοΰ, γυιού του Πανοπέως, να παίρνη τή φύση μιας άξιας τεχνίτρας γυναίκας πολύ μακρυά ανά­μεσα στις τελευταίες είδε τήν ψυχή του γελωτοποιού Θερσίτου να παίρνη τή ζωή πιθήκου. Κατά τύχη πέρασε και ή ψυχή του Όδυσσεως πού της είχε πέσει ο τελευταίος κλήρος γιά νά έκλέξη, και από τήν ανάμνηση των βασάνων πού πέρασε στή γη, είχε περιορίσει υπερβολικά τή φιλοδοξία της, καΐ γι αυτό γύριζε πολλή ώρα ζητώντας νά βρή ζωή ενός ανθρώπου απλοί χωρίς αξιώματα, και μόλις και μετά βίας τή βρήκε κάπου περιφρονη­μένη από όλες τις άλλες ψυχές· άμα τήν είδε έφώναξε πώς θα κανε τήν ίδια εκλογή, και άν ακόμα είχε τον πρώτο κλήρο, και τήν επήρε με όλη της τήν ευχαρίστηση. Και από τά άλλα θηρία το ίδιο, άλλαζαν τή ζωή τους με ανθρώπινη ή και μεταξύ τους, τα άδικα έπαιρναν τή ζωή των αγρίων, ενώ τά δίκαια έπαιρ­ναν τήν ζωή των ήμερων ζώων, και γενικά έγινόταν μεταξύ τους κάθε είδους ανάμιξη8. Αφού λοιπόν όλες οί ψυχές εδιάλεξαν τον τρόπο τής ζωής τους, μέ τήν ίδια τάξη πού τους είχε δώσει ό κλήρος επήγαν μπροστά στή Λάχεσι* εκείνη έδωσε στην κάθε μιά τό δαίμονα πού διάλεξε, γιά νά τήν προστατεύη στή ζωή της και νά έποπτεΰη στην εκτέλεση των υποχρεώσεων πού κάθε ψυχή εδιάλεξε. Αυτός ό δαίμονας οδηγούσε κατά πρώτον τήν ψυχή στην Κλωθώ, κάτω από τό χέρι της και τό στριφογύρισμα τοΰ αδραχτιού, γιά νά επικύρωση έτσι τή μοίρα πού διά­λεξε ή ψυχή μετά τήν επαφή του μέ τό αδράχτι, έφερνε τήν ψυ­χή στο γνέσιμο τής Άτρόπου, κάνοντας έτσι αμετάκλητα όσα ή Κλωθώ εμοίρανε από κει χωρίς νά γυρίσουν πίσω τους νά ίδοΰν επήγαιναν και περνούσαν κάτω από τό θρόνο τής Ανάγ­κης και έβγαιναν στην άλλην μεριά όταν πέρασαν και οι άλλοι, εκίνησαν όλοι νά πάνε στο πεδίο τής Λήθης3 μέ μιά φοβερή και αποπνικτική ζέστη γιατί αυτό τό πεδίο ήταν γυμνό από δέντρα και από κάθε άλλο πού φυτρώνει στή γη. Όταν πιά έφθασε τό βράδυ, κατασκήνωσαν όλοι τους κοντά στον Άμέλητα ποταμό, πού τό νερό του δεν μπορούσε νά τό κράτηση κανένα αγγείο. Κάθε ψυχή λοιπόν ήταν αναγκασμένη νά πιή μιά ώρισμένη πο­σότητα από τό νερό αυτό, αλλά όσοι δεν μπορούσαν νά κρατη­θούν, εξ αιτίας τής αφροσύνης τους, έπιναν περισσότερο από όσο έπρεπε όποιος όμως έπινε περισσότερο, λησμονούσε τά πάντα. Άμα κοιμήθηκαν και έφθασαν τά μεσάνυχτα, ακούσθηκε βροντή και έγινε σεισμός, και από κει πού ήσαν, ξαφνικά σκόρπισαν, άλ­λος άπ' εδώ άλλος άπ' εκεί, προς τή γένεση, επάνω, σάν διάττοντες αστέρες4.

Ο Κρητικός λυράρης Ψαραντώνης μιλά: «Με κυνηγούσαν πάντα οι προδότες»



ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010

«Με κυνηγούσαν πάντα οι προδότες»

συνέντευξη στον Γιώργο Πισσαλίδη



Γεννημένος στα Ανώγεια της Κρήτης το 1939, ο Ψαραντώνης (Αντώνης Ξυλούρης) είναι ο μικρότερος αδελφός του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη. Κατάγε­ται από μια μουσική, αλλά και ιστορική οι­κογένεια που πολέμησε τους Τούρκους, γεγονός στο οποίο οφείλει, το παρατσούκλι "Ψαραντώνης".
Ένας από τους ανθρώπους που τον «ανακαλύψανε» ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις που τον βράβευσε το 1979 στον Μουσικό Αύγουστο της Κρήτης ως κορυφαίο λυράρη της Κρήτης. Δημοφιλής στα ξένα φεστιβάλ, ο Ψαραντώνης βιώνει κάθε στιγμή τους μύθους της Κρήτης, είτε τραγουδά για τον Δία, είτε για τους Κουρή­τες. Άνθρωπος με πατριωτικές απόψεις, μας έδωσε μια συνέντευξη λίγες ώρες πριν ανέβει στην σκηνή του Ηρωδείου.
Πως νιώθεις που θα παίξεις στο Ηρώδειο;
Νιώθω ότι πρέπει να παίξω καλά και να τραγουδήσω καλά.
Τόσα χρόνια νομίζω ότι σε είχαν στην απ' έξω
Ναι. Δεν το συζητάμε Τώρα λένε «Τώρα είμα­στε άλλοι. Ξέρουμε τι κουβαλάς και τι έχεις προσφέρει». Υπάρχει και ο σεβασμός στον χώ­ρο γιατί έτσι πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Πιστεύεις ότι η ελληνική πολιτεία σέβε­ται την παράδοση;
Εξαρτάται από τον άνθρωπο. Αν σέβεται η δεν σέβεται τον εαυτό του. Αν σέβεσαι τον ε­αυτό σου σέβεσαι τους άλλους και σέβεσαι και την παράδοση.
Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με την μουσική;
Από το δημοτικό. Τότε ήταν ο Νίκος (Ξυλούρης) ο αδελφός μου που είχε ωραία φωνή και έπαιζε ωραία. Και κάπθτε ο δάσκαλος του έλε­γε για μένα: «Δάσκαλε το κοπέλι θέλει λύρα και δεν με ξεφορτώνεται». Κι εκείνος του λέει: «Γιωργή, πάρε του μια λύρα και θα με θυμη­θείς». Έτσι, μου πήρε μια λύρα και άρχισα να παίζω. Κάνουν τώρα όλοι αυτοί σήμερα έναν Νί­κο; Όχι δεν κάνουν.
Πώς ήταν να είσαι ο αδελφός του Νίκου Ξυλούρη;
Αυτός τα είχε όλα τα προσόντα, και λύρα φο­βερή και φωνή ωραία. Εγώ δεν είχα όλα τα προσόντα. Αυτός τα είχε. Την λεβεντιά του, το περπάτημα του, την σοβαρότητα του. Δεν ήταν να λέει «Εγώ και εγώ». Όποιοι τα λένε αυτά εί­ναι κενοί και να πάνε να κρυφτούν
Το πρόθεμα «Ψαρό» από πού βγαίνει; Εννοώ όλοι οι Ξυλούρηδες ονομάζεστε Ψαρονίκος, Ψαραντώνης κλπ.
Τον παππού μου τον λέγανε Ψαρόνικο. Ήταν και κουζουλος και έκανε τους Τούρκους να τον τρέμουν σαν ψάρια. Έτσι τον ονόμασαν Ψαρονικο.
Αυτό σημαίνει ότι έχετε μια πατριωτική παράδοση στην οικογένεια. Τι σημαίνει για σας πατριωτισμός;
Να είσαι πατριώτης και να υπηρετείς και να σέβεσαι την πατρίδα σου.
Πιστεύεις ότι βάλλεται ο πατριωτισμός σήμερα;
Έτσι που μας έχουν καταντήσει φυσικά και βάλλεται. Έχουν πάψει και την εθνική παιδεία,
Αν μένε πως στην Ελλάδα, δεν θέλουν να ξέρεις την ιστορία και ποιος είσαι. Εγώ πρέπει να πάω έξω για να ακούσω για την ιστορία μου στα ξένα φεστιβάλ
Για πες μου λίγο πάνω σε αυτό.

Στην συνάντηση των πέντε ηπείρων που έγι­νε στα σύνορα Γαλλίας-Ελβετίας, εγώ έπαιζα τελευταίος και λέγανε:
«Αυτή είναι η τέχνη της Αρχαίας Ελλάδος. Είναι η μουσική από την Κρήτη, το νησί των Θεών». Οι Δραβίδες, οι προ-Μινωίτες, οι πρώτοι Έλληνες έδωσαν την μουσική στον κόσμο. Οι Δραβίδες είχαν στό­λο, μουσική και θέατρο. Αυτοί γύριζαν τον κό­σμο και είχαν φτιάξει την λύρα που μετά έπαιζε ο Απόλλων, τα τύμπανα των Κουρητών και τους αυλούς.
«Είμαι μόνος στον δρόμο μου»
Μιας και μίλησες για τους Κουρήτες,
είχες γράψει και ένα τρα­γούδι για τον Δία. Πως προέκυψε αυτό; Την Κνωσσό την έλεγαν
μυθολογία. Εσύ τι πιστεύεις;

Ότι είναι ιστορία...
Φυσικά και είναι ιστορία αληθινή.
Η μυθολο­γία είναι τα παραμύθια του λαού. Ο Δίας, ο Απόλλων, ο Ορφέας, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Όμηρος, ο Καζαντζάκης, ο μεγάλος ο Κορνά­ρος. Όλοι αυτοί ήταν υπαρκτοί.
Το Ιδαίον Άνδρον πώς σου προέκυψε;
Είδα τον Ψηλορείτη και εμπνεύσθηκα. Αυ­τό είναι ιστορία και τραγωδία. Οχι τραγούδια για μάγγες και να μην πω τι άλλο.
Την εκτίμηση που έχεις στα ξένα φεστιβάλ,
την είχες εδώ;
Από τον κόσμο ναι, αλλά από τους πολιτι­κούς ποτέ. Θεός φυλάξει. Καμία συμπαρά­σταση. Έξω ο κάθε μουσικός έχει την συμπαράσταση του Υπουργείου Πολιτισμού. Εκεί είναι υποχρεω­μένος ο υπουργός να συμπαρί­σταται. Εδώ σε άλλους συμπαρίστανται.. Εδώ είμαι μόνος στον δρόμο μου. Γιατί; Δεν ξέρω, ψάξ'το. Εδώ πάντα με κυνηγού­σαν οι προδότες.
Το 1991 είχε κυκλο­φορήσει ένας δί­σκος σου, το «Ο Γιος του Ψηλο­ρείτη» στην μεγάλη Γερμανική «έθνικ» εται­ρία.
Πώς προέκυψε;
Αυτός ήταν από ένα φεστι­βάλ του ΖDF του κρατικού καναλιού της Γερμανίας. Τότε το 1982 γύριζαν κάποιοι Γερμανοί τις διάφορες χώρες για να ακούσουν μουσικούς για το φεστιβάλ. Ήμουν τότε στο Ηράκλειο και έπαιζα την λύρα και με άκουσαν. Εγώ τους είχα ξεχάσει. Έρχονται λοιπόν μια δεύτερη φορά μετά από ένα μήνα. Την τρίτη φορά που ήρθαν είχαν αποφασίσει να διαλέξουν εμένα από την Ελ­λάδα. Ήρθαν λοιπόν και με χαιρετήσανε. Και έτυχε να είναι εκεί ένας συγγενής μου, ο Μιχάλης Ξυλούρης από τα Ανώγεια, που μένει μόνιμα στην Γερμανία και του λέω «Μιχάλη, έλα εδώ να μου μεταφράσεις» Και μου εξηγεί:« Εί­ναι από ένα μεγάλο φεστιβάλ του ΖDF, της Γερ­μανικής κρατικής τηλεόρασης και θέλουν να σε ακούσουν για το φεστιβάλ». Μου λένε λοιπόν οι Γερμανοί: «Θα σου κάνουμε τα εισιτήρια για την Γερμανία, για να έρθεις για μια συναυλία στο ΖDF πριν από το φεστιβάλ Το φεστιβάλ είναι του χρόνου, αλλά θέλουμε να έρθεις να σε ακούσει και ο κόσμος». Πάω λοιπόν στο ΖDF και τους αρέσω. Την επόμενη χρονιά πάω στο φεστι­βάλ και παίζω και από εκεί κυκλοφόρησε ο δί­σκος σε όλο τον κόσμο.
Ένας δίσκος σου που έχω «λιώσει» από το παίξιμο είναι το «Παλιό κρασί οι σκέ­ψεις μου». Αυτός ο δίσκος δεν είναι ο τυπικός δίσκος κρητικής μουσικής. Εί­ναι πολύ αυτοσχεδιαστικός και σε κά­ποια σημεία είναι σαν ακούω κρητική τζαζ. Θέλω να σε ρωτήσω λοιπόν: Τι ση­μαίνει για σένα η Παράδοση και τι σημα­σία ο αυτοσχεδιασμός;
Αυτός είναι ένας καινούργιος τρόπος παι­ξίματος. Η παράδοση δεν είναι όπως τα βρήκα­με έτσι να τα παίζουμε. Να τα παίζουμε και να μην τα χαλούμε. Αν μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα. Αλλιώς να μην τα αγγίζουμε. Αλλά η μουσική δεν είναι στάσιμη. Πρέπει να βγάζεις και πράγματα καινούργια και τα οποία δεν είναι ούτε πεντοζάλη, ούτε πηδηχτός, ούτε συρτός. Εί­ναι κομμάτια που είναι καινούργια στην μουσι­κή. Οι χορογράφοι έξω κάνουν χορογραφίες πάνω στην μουσική που γράφω. Όπως ο Μπεζάρ στην Γαλλία. Ο Μπεζάρ με είχε καλέσει κά­ποτε σε μια παράσταση που έκανε στο Ηρά­κλειο πάνω σε κομμάτια μου.
Η μουσική δεν έχει άκρη. Αν ακούσεις ένα κομμάτι είτε δικό μου είτε παλιότερο ποτέ δεν εί­ναι το ίδιο. Έχει τόσα στολίσματα που δεν ακούγεται ποτέ ίδιο. Τα συναισθήματα του καλ­λιτέχνη δεν μπορούν να μπουν σε χαρτί.
Αυτοί είναι προδότες...
Να γυρίσουμε πίσω στην πολιτική. Τι γνώμη έχεις για την πολιτική κρίση;
Τι γνώμη να έχω; Οι πολιτικοί φταίνε που έκλεψαν. Έρχονται τώρα οι τωρινοί και λένε θα κτυπήσουμε την διαφθορά των προηγούμενων. Τα κλεψιμαία τους πριν από 20 χρόνια δεν τα βλέπουν; Και οι μεν και οι δε έχουν κλέψει.
Δεν υπάρχουν πια μεγάλοι πολιτικοί...
Εκείνοι ήταν πατριώτες, αυτοί είναι προδότες.
Τα τελευταία χρόνια κάποιοι μιλάνε για ανεξαρτησία της Κρήτης και οραματίζο­νται απόσχιση για το 2012. Εσύ τι γνώμη έχεις για αυτό το θέμα;
_ Εμείς πάντα Έλληνες ήμασταν. Γιατί το λένε λοιπόν; Πιστεύουν ότι θα είναι καλύτερα; Όχι. Εγώ πιστεύω ότι έτσι θα γίνουμε σαν την Κύ­προ. Κάποιος θα έρθει και θα μας καταλάβει. Σε ρωτάω όμως, πιστεύεις ότι αυτοί που το λένε είναι Έλληνες; Ξένοι είναι. Ψάξε το και θα το βρεις.,

Sunday, June 06, 2010

Προσοχή! Ο κωδικός 520 δεν ισχύει!



Πριν αγοράσετε ελέξτε τα προϊόντα που είναι καταφανώς αλλοδαπής προέλευσης, όπως τα Ουίσκυ. Θα διαπιστώσετε πως φέρουν τον κωδικό 520 και είναι αυτός της εισαγωγικής εταιρείας.

Εμπρησμός στο σπίτι του Σωκράτη Χριστοδουλάρη







ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ΄ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ΄χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ' χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ΄αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι΄ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******