θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, November 06, 2010

Ένα παράδειγμα χοντρής αρπαχτής


Ένα παράδειγμα χοντρής αρπαχτής

Παρέλυσε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, αφού δέν σήκωνα, έτρεξε, έφερε τό βιβλίο παραπόνων καί έφυγε.
Ή χολή πού υπήρχε στό άδειο μου στομάχι καί προοριζόταν γιά τήν χώνεψη, χύθηκε στό βιβλίο παραπόνων, όπου διεκτραγωδούσα τήν κατάσταση. Αυτό σήμαινε γιά τόν Διευθυντή καί τόν χασάπη άμεση διαθεσιμότητα, όχι βέβαια απόλυση! Τί θά γίνει ό άνθρωπος; Τορναδόρος; Πάλι διευθυντής θά γίνει σε κάποιο άλλο Γκαστρονόμ, άλλα πρέπει νά βρεί αυτό πού τού αφήνει πολλά. Καί γιά νά πάρει τή νέα θέση, θά πρέπει νά λαδώσει βαρβάτα τους ελεγκτές. Είπαμε ό νόμος της προσφοράς καί της ζήτησης ύπό σοσιαλιστική μορφή.
Μά ό διευθυντής δέν είχε παίξει ακόμα τό τελευταίο του χαρτί. Μάζεψε όλες τίς εργαζόμενες στό ... μαγαζί του καί έξαλλος απειλούσε ότι θά τίς κόψει τό πρίμ, θά τίς απολύσει, άν δέν έρθουν νά μέ πείσουν νά ανακαλέσω. Ό εργοδότης ήταν σκληρός καί αδίστακτος...
Τήν άλλη μέρα, επιστρέφοντας από τό Πολυτεχνείο, μέ περίμεναν στό σπίτι τσούρμο δυστυχισμένες υπάρξεις, πού μέ εκλιπαρούσαν, μου φιλούσαν τά χέρια, έκλαιγαν, διεκτραγωδώντας καθεμιά τό δικό της δράμα. Η οργή μου γιά αυτό τό άνανδρο υποκείμενο ήταν απερίγραπτη, αυτό τό ανθρωποειδές εξεβίαζε αθώες γυναίκες, πού δέν είχαν τή δύναμη νά αντισταθούν. Αλλά καί ποιος θά είχε τή δύναμη νά αντισταθεί, εκτός άπό μένα καί ίσως μερικούς άλλους τρελλούς; Μά οι άλλοι ήταν έγκλειστοι στό τρελλάδικο.
Δέχτηκα μεγάλη ψυχολογική πίεση, μά δέν ήμουν διατεθειμένος νά υποχωρήσω καί τό μόνο πού τους πρότεινα ήτανε νά συμπληρώσω στό βιβλίο παραπόνων ότι άπό τό υπόλοιπο προσωπικό (πλην τού κρεοπώλη καί τού διευθυντή, βέβαια)

δέν έχω κανένα παράπονο, πράγμα πού έπραξα, μά δέν τους ικανοποίησε.
Ό Διευθυντής εξαφανίσθηκε. Ζήτω οι διευθύνοντες διευθυντάδες. Τή θέση του πήρε κάποιος άλλος, ό οποίος βέβαια έδωσε τό ανάλογο μπαχτσίσι στους ελεγκτές του, οί οποίοι θά συνέχιζαν τό γαϊτανάκι της άρπαχτής τού σοσιαλιστικού καρνάβαλου.
Τό φαινόμενο της αρπαχτής ήταν σύστημα μέσα στό σύστημα. Κράτος ή άρπαχτή, είναι τό παράσιτο πού τρέφεται άπό τό σύστημα, γι' αυτό καί επιβιώνει, όσο υπάρχει ό ξενιστής, μέ τόν θάνατο τού ξενιστή πεθαίνει καί τό παράσιτο του.
Ένα παράδειγμα χοντρής άρπαχτής, πού πληροφορήθηκα εκεί στό Κίεβο καί ή πληροφορία μου ήταν απολύτως αληθής. Στό λιμάνι της Όδησσού κατέφθασε πλοίο από τήν Ισπανία πού μετέφερε πορτοκάλια. Τό πρόγραμμα προέβλεπε νά φορτωθούν σε βαγόνια, μέ προορισμό: τέσσερα βαγόνια γιά τά Γκαστρονόμ τού Κιέβου, δέκα για τη Μόσχα καί έξι γιά τό Λένινγκραν ή κάπως έτσι, δέν έχει σημασία. Σημασία έχει οτι, μόλις ό συρμός έφθασε στό Κίεβο, τά τέσσερα βαγόνια ξέκοψαν, τά πορτοκάλια παρελήφθησαν κανονικά από τόν σταθμάρχη εμπορευμάτων καί μετά άρχισε ή άρπαχτή. Τό σύστημα τά «διανέμει» κανονικά μέ τά ανάλογα παραστατικά σέ μεγάλα Γκαστρονόμ. Οι Διευθυντές «πιστώνονται» την αξία τους, «τά διαθέτουν» στον λαό καί τό προϊόν της πωλήσεως τό «παραδίδουν» στον αρμόδιο (εικονικά πάντα). Ό αρμόδιος, μέ τήν σειρά του, καταθέτει στην Τράπεζα τό πιστωθέν ποσό, σέ ρευστό βέβαια. Χρέωση, πίστωση, υπόλοιπο μηδέν. Όλα εντάξει! Μόνο τά πορτοκάλια πού προορίζονται γιά τή Νομενκλατούρα ακολουθούν απαρέγκλιτα τόν κανονικό τους δρόμο.
Τά πορτοκάλια όμως ήδη έχουν διοχετευτεί στην μαύρη αγορά, όπου πωλούνται σέ ύπερτριπλάσια τιμή. Τά κέρδη τεράστια, γι' αυτό καί ό θηριώδης ανταγωνισμός στην κομμουνιστική φατρία είναι συνεχής καί ανελέητος. Τό μοίρασμα τής λείας συνοδεύεται από βρυχηθμούς, πού καμμιά φορά τους ακούει καί μία μερίδα τής εργατικής τάξης, ή οποία, ίσως αξιωθεί νά αγοράσει ένα πορτοκάλι γιά τόν άρρωστο του ή γιά τό παιδάκι του, μά πάντα αδιαμαρτύρητα. Σπάνια ακούς κάποιον πού τολμάει νά πεί: «Έδώ τίποτα δέν διορθώνεις». Είναι ή μόνη φράση-κλισέ πού ακούς από αλλοτριωμένους, πού δέν ελπίζουν σέ τίποτα, γιατί ξέρουν ότι αυτό δέν είναι τοπικό φαινόμενο. Τό ίδιο ή κάτι ανάλογο γίνεται παντού, σέ όλη τήν επικράτεια.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΔΟΣ:
Η ΜΕΓΑΛΗ ΟΥΤΟΠΙΑ σελ. 432, 433