θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, October 19, 2010

Γιάννης Ευδος: Προς δόξαν των στατιστικολόγων τού Ι. Β. Στάλιν.



Σου 'μενε ή πίκρα από αυτά πού άκουγες από τό στόμα του αγκιτάτορα ή του προπαγανδιστή καί τό ερώτημα πού πολύ καιρό μέ βασάνι­ζε: «Μά είναι δυνατόν νά πιστεύουν ότι αυτά πού λένε τά πιστεύει ό λα­ός; Είναι δυνατόν ένας τεράστιος προπαγανδιστικός μηχανισμός, πού διαθέτει επιστήμονες καλοπληρωμένους, οι όποιοι σπούδασαν στά κα­λύτερα πανεπιστήμια τήν τέχνη τής προπαγάνδας νά μήν αντιλαμβάνονται οτι κανένας, μά κανένας δέν τους πιστεύει; Καί καλά αυτοί είναι ακριβοπληρωμένοι...τέτοιοι, παντοίοι-ράντοιοι, μά ολόκληρο τό «σύ­στημα» πού τους χρησιμοποιεί δέν μπορεί νά μήν ξέρει τί του γίνεται; Μά τότε γιατί τους χρησιμοποιεί; Τό «σύστημα» δέν μπορεί νά μήν ξέ­ρει οτι κανείς μά κανείς δέν τους πιστεύει;». Έπρεπε νά τσουρουφλιστώ μέσα σέ αυτό, μά καί άπό αυτό πού αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνταν «σύστημα», γιά νά δώσω μία απάντηση πού δέν διαψεύστηκε ποτέ.

Ε! Λοιπόν δέν τους ενδιέφερε καθόλου μά καθόλου άν τους πιστεύεις. Καί όταν τους χειροκροτούσες, καί όταν σήκωνες τό χέρι, εγκρίνοντας τίς αποφάσεις τους, δέν τους ενδιέφερε άν τους πιστεύεις, σέ είχαν γραμμένο στά παλιά τους τά παπούτσια, τους ενδιέφερε ή υποταγή καί μό­νον ή υποταγή. Καί δέν μπορούσαν νά διανοηθούν πώς μπορεί κάποι­ος νά υψώσει περήφανα τό ανάστημα του, ήταν γιά αυτούς αδιανόητο. Υποταγή λοιπόν μέχρι πλήρους εξευτελισμού καί ηθικής καταρρακώσεως, μετά αυτοκριτικής μάλιστα.

Ποιος λοιπόν τολμούσε νά αμφισβη­τήσει τήν ορθότητα του κόμματος, άλλωστε παραδείγματα εξευτελι­στικής υποταγής καί ηθικής καταρρακώσεως μετά αυτοκριτικής (πα­ραδείγματα προς μίμηση!!!), είχαμε ακόμη άπό τήν εποχή πού χίλιο-τραγουδισμένοι επαναστάτες, καθοδηγητές του λαού, φωτεινοί ηγέτες, μαρξιστές μέχρι τό μεδούλι, ονόματα πού θά έμεναν στην ιστορία, αύτο-καταρρακώθηκαν, αύτο-έξευτελίστηκαν, ζητώντας συγγνώμη, γιά εγκλήματα πού δέν έκαναν καί σύρθηκαν στό εκτελεστικό δειλά κα­τουρημένα ανθρωπάκια. Πώς λοιπόν απαιτούμε άπό αυτό τόν λαό νά υψώσει τό ανάστημα του, ποιόν νά έχει σάν παράδειγμα; Ποιανού νά ζηλέψει τόν ηρωισμό, τήν πολιτική συνέπεια καί ποιόν νά πιστέψει; Οί μισοί ηγέτες, σύντροφοι καί ομοϊδεάτες, επαναστάτες, ήρωες, μέ ή χω­ρίς εισαγωγικά, οδηγούν τους άλλους μισούς στά δικαστήρια καί μετά στά εκτελεστικά καί κανένας, μά κανένας άπό αυτούς δέν έχει τήν παλληκαριά νά υψώσει τό ανάστημα του ούτε στό δικαστήριο, ούτε μπρο­στά στό εκτελεστικό. Ζηνόβιεβ, Μπουχάριν, Κάμενιεβ καί άλλα πολλά τρανταχτά ονόματα εκτελούνται, όσο γιά τόν Κίροβ, προτίμησαν νά τόν δολοφονήσουν στά μουλοχτα καί μετά οί ίδιοι δολοφόνοι του, τόν αναγόρευσαν σέ ήρωα. Μόνο ένας Τρότσκι πρόλαβε καί γλύτωσε τόν εξευτελισμό καί δολοφονήθηκε άπό συντροφικό σφυρί στό Μεξικό. Τό δρεπάνι σάν πιό παραγωγικό εργαλείο χρησιμοποιήθηκε στην Σιβηρία γιά τήν εξόντωση δεκάδων εκατομμυρίων αθώων. Μέσα σέ αυτούς καί ό παππούς τής σημερινής συζύγου μου Πιότρ Όνούφριεβιτς, πού άφη­σε πίσω του γυναίκα καί πέντε μικρά παιδιά στους πέντε δρόμους, μέ τήν ρετσινιά ότι είναι παιδιά τού εχθρού του λαού. Καί δέν είδαν άσπρη μέρα τά κακόμοιρα κυνηγημένα, νηστικά καί ξυπόλυτα. Ή γυναίκα του ή Όλυμπία άπό τά βάσανα τυφλώθηκε. Τά παιδιά του όμως, πολέμη­σαν τόν Γερμανό εισβολέα, όπως καί κάθε πατριώτης, ό δέ γιος του καί πεθερός μου Ανατόλι Πετρόβιτς πολυτραυματίας καί σχεδόν παράλυ­τος άπό τίς γερμανικές οβίδες συνταξιοδοτήθηκε μέ σύνταξη ντροπής καί πείνας, εξασφαλίζοντας, λίγο πρίν πεθάνει, καί τήν αποκατάσταση τής μνήμης τού κατασυκοφαντημένου καί δολοφονημένου πατέρα με­τά άπό 59 χρόνια.
Κατά τόν Ι. Β. Στάλιν: «ένας θάνατος (όπως π.χ. τού παππού) είναι τραγωδία, τριάντα εκατομμύρια νεκροί είναι στατιστική» (!). Καί ή στα­τιστική μετά άπό 59 χρόνια παίρνει αριθμό πρωτοκόλλου ΝΙΟ/ 5359-π, 19.01.1995, προς δόξαν των στατιστικολόγων τού Ι. Β. Στάλιν.