θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, October 19, 2010

Τρία ανέκδοτα



Ινστιτούτο συγκινήσεων

«Οι Αρμένοι αποφάσισαν καί έκτισαν στό Έριβάν υπερπολυτελή οίκο ανοχής, ό οποίος λειτουργούσε με όλες τις προδιαγραφές καί με εκλεκτό έμψυχο υλικό, όταν όμως ετέθη τό θέμα της ονομασίας, αποφάσισαν καί τό ονόμασαν «Ινστιτούτο συγκινήσεων». Στά εγκαίνια καί στό βιβλίο εντυπώσεων ή κρατική επιτροπή, πού ήρθε από τή Μόσχα καί ή οποία παρέλαβε τό ίδρυμα έγραψε: «Συγχαρητήρια! Μπράβο! Είστε τό μοναδικό Ινστιτούτο στην επικράτεια, στό όποιο δέν αυνανίζονται».


Τρεις είναι οι κατηγορίες πολιτών στην Σοβιετική Ένωση

Μερικοί μάλιστα άπό τό εργατοτεχνικό προσωπικό μου άνοιγαν τήν καρδιά τους, εκφράζοντας τόν πόνο καί τήν απογοήτευση τους είτε διηγούμενοι ανέκδοτα είτε προσωπικές πικρές εμπειρίες. Θυμάμαι δύο τορναδόρους, χαρακτηριστικοί τύποι Ουκρανών, ό ένας κοντός μέ μία ουλή στό μέτωπο (αποτέλεσμα εργατικού ατυχήματος) μου διηγήθηκε τό έξης ανέκδοτο (θά προσπαθήσω νά τό αποδώσω διατηρώντας κατά τό δυνατόν τήν ρίμα, γιά νά μήν χάσει τή χάρη του):
«Τρεις είναι οι κατηγορίες πολιτών στην Σοβιετική Ένωση:

Πρώτη κατηγορία - οί έχοντες αυτοκίνητο ΖΙΜ (κάτι ανάλογο μέ τήν Ρόλς-Ρόις), τηλεόραση «Ρουμπίν» καί έξι μήνες ανάπαυση στην Κρίμ (Κριμαία).

Δεύτερη κατηγορία - οί έχοντες αυτοκίνητο ΓκΑΖ (Βόλγα), τηλεόραση «Άλμάζ» καί τρεις μήνες στό Καυκάζ (Καύκασο).

Τρίτη κατηγορία - οί έχοντες ραδιοούζελ, παντελόνια μέ δόσεις, μία ζωή στή δουλειά καί αιμορροΐδες στά κωλιά».


Ένα φονικό ανέκδοτο πού σου τό έλεγαν, όταν σε εμπιστεύονταν.




Σπάνια ακούς κάποιον πού τολμάει νά πει: «Έδώ τίποτα δεν διορθώνεις». Είναι ή μόνη φράση-κλισέ πού ακούς από αλλοτριωμένους, πού δέν ελπίζουν σέ τίποτα, γιατί ξέρουν ότι αυτό δέν είναι τοπικό φαινόμενο. Τό ίδιο ή κάτι ανάλογο γίνεται παντού, σέ όλη την επικράτεια. Ή πίκρα τού κόσμου μεγάλη καί τό ανέκδοτο φαρμακερό, πού είναι ό μόνος τρόπος αντίδρασης: [Στό Βερολίνο -κατά τό ανέκδοτο- άπό τη δυτική μεριά τού τοίχους τό αμερικανάκι μπουχτισμένο κρατάει ένα μήλο στά χέρια του καί προκαλεί τό ρωσάκι άπό τήν απέναντι πλευρά λέγοντας: «Έχω μήλο, έχω) μήλο!». Τό ρωσάκι πικραμένο σκέφτεται πώς νά αντιδράσει καί δειλά-δειλά ψελλίζει: «Έχω σοσιαλισμό, έχω σοσιαλισμό!».Έξαλλο τό αμερικανάκι καταλαμβάνεται άπό στερητικό σύνδρομο. Δέν μπορεί νά δεχτεί μέ τίποτα ότι τό ρωσάκι έχει κάτι πού δέν τό έχει αυτό. Καί βέβαιο οτι δέν θά του τό αρνηθεί ό πατέρας του, απαντάει μέ σιγουριά: «Θά έχω καί εγώ σοσιαλισμό. Θά έχω καί εγώ...!». Καί τό ρωσάκι θριαμβευτικά: «Δέν θά έχεις μήλο. Δέν θά έχεις μήλο!». ]