θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, June 26, 2010

Δημήτριος Δρουμπούκης «Ελληνικά: Ή γλώσσα τών πρωτοπλάστων»



Τα Ευαγγελικά (Νοέμβριος 1901)
Τα Ορεστειακά (Νοέμβριος 1903)
Πότε θα τιμηθούν, ώς εθνική εορτή
της φοιτητιώσης νεολαίας;

"Αν ύπάρχη ιστορική εθνική μνήμη θα πρέπει κάπο­τε νά τιμηθούν τα άξια θύματα μιας υγιούς επανα­στάσεως των νέων. Μιας εποχής, κατά τήν οποίαν, ή νεολαία πρωτοστατούσε εις τα εθνικά θέματα και μά­λιστα εις το γλωσσικόν. Εις τήν πραγματικότητα επρό­κειτο περί δύο εξεγέρσεων. Ήσαν τά "Ευαγγελικά" (Νοέμβριος 1901) και "Όρεστειακά" (Νοέμβριος 1903).
Ή πρώτη έξέγερσις έγένετο τον Νοέμβριον του 1901 με άφορμήν τήν μετάφρασιν του Ευαγγελίου από τον πρώτον διδάξαντα τήν ταφήν τής ελληνικής γλώσσης, τον 'Αλέξανδρον Πάλλην. Ή φοιτητική νεο­λαία, μετά τήν ήτταν του 1897 και κυρίως μετά τον κίνδυνον τον όποιον άντιμετώπισεν ή Μακεδονία από τήν δράσιν τών Βουλγάρων κομιτατζήδων, είχε εντο­πίσει τήν τότε συνωμοσίαν, ή οποία έξυφαίνετο εις βάρος τών ιερών και τών οσίων του Ελληνισμού. Τήν Κυριακήν τής 9ης Σεπτεμβρίου, ή Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη ήρχιζε τήν δημοσίευσιν τής μετα­φράσεως του Πάλλη. Ήγέται τής νεολαίας, οι καθηγηταί, Κόντος, Μιστριώτης, Βάσσης και άλλοι. Την 8ην Νοεμβρίου 1901 έγράφη μία από τάς πλέον λαμπράς σελίδας της ιστορίας μας. Ή Βασίλισσα Όλγα είχε πιστεύσει(;) ότι ένα μεταφρασμένο Ευαγγέλιο θα ανέβαζε τον λαό πνευματικά και ηθικά. Έβολιδοσκόπησε τον αρχιεπίσκοπο Προκόπιο, ή άνηψιά του οποί­ου Ιουλία Σωμάκη προέβη εις την μετάφρασιν. Με έγκρισιν της Ιεράς Συνόδου κυκλοφόρησε ή πρώτη μετάφρασις τών Ευαγγελικών.
Όμως, ή μετάφρασις αύτη, αρκετά μετριοπαθής, δεν προεκάλεσε αυτή καθ' έαυτήν τήν έξέγερσιν, όσον, κυρίως, το "κουλτουριάρικο" μεταφραστικό άρθρο του Πάλλη εις τήν Άκρόπολιν:

"Κι ενώ μιλούσε ακόμα, νά ό Ιούδας ένας από τους δώδεκα ήρθε, και μαζί του πλήθος πολύ με μαχαίρια και ξύλα από τους άρχιπαππάδες και δημογερόντους. Κι ό παραδότης του τους έδωκε σημάδι κι είπε: Όποιονε φιλήσω, αυτός είναι, πιάστε τον". Κι αμέσως πήγε στον Ιησού και είπε: "Σε χαιρετώ, Ραββί" και τόνε φίλησε". Το άρθρο αυτό υπήρξε το έναυσμα τών ταραχών. Όκτώ νεκροί καί 70 τραυματίαι ήσαν τά θύματα τών συμπλοκών τής 8 ης Νοεμβρίου με τήν αστυνομία, και θά ήσαν πολύ περισσότεροι, αν ό Γεώργιος δεν απέσυ­ρε τον στρατόν. Ή Κυβέρνησις Θεοτόκη και ό Αρχιε­πίσκοπος Προκόπιος ήσαν τότε οί υπεύθυνοι τών Ευαγγελικών.
Τά 'Όρεστειακά" ήσαν προέκτασις τών "Ευαγγε­λικών". Τά γεγονότα αυτά ήσαν και πάλιν αιματηρά, αλλά ευτυχώς με ένα μόνον νεκρόν. Τά γεγονότα έκράτησαν από 6 έως 9 Νοεμβρίου τού 1903. Άφορμήν έδωσε το ανέβασμα τής τριλογίας του Αισχύλου Όρέστεια" εις το Βασιλικόν Θέατρον, μεταφράσεως του καθηγητού Σωτηριάδου εις άπλήν καθαρεύουσαν. Ό Γεώργιος Μιστριώτης ύπεστήριξεν ότι τά αρχαία δράματα πρέπει νά παίζωνται εις τήν γλώσσαν τού πρωτοτύπου. Παρά τήν φοιτητικήν απαίτηση, ό τότε πρωθυπουργός Δημήτριος Ράλλης, δεν απεδέχθη το αίτημα νά σταματήσουν οί παραστάσεις. Μετά τις τα­ραχές, εναντίον τού Μιστριώτου έκινήθη ή εισαγγε­λία Πλημμελειοδικών καί ό είσαγγελεύς Μπενή-Ψάλτης (έξήτασε κανένας ιστορικός τήν εθνικότητα του;) τον παρέπεμψεν εις δίκην, ώς ύπεύθυνον τών αιματηρών ταραχών. Ή δίκη, τελικώς, δεν έγινε ή δεν ήκούσθη δτι έγινε, κάτω από τήν φοιτητικήν πίεσιν. Καί νά σκεφθή κανείς ότι ή μετάφρασις τής Όρέστειας ήτο απλή μεταφορά άπό τήν άρχαίαν εις τήν καθα­ρεύουσαν. Ή ένταφίασις τής καθαρευούσης το 1975 υπό Γεωργίου Ράλλη και της απλής δημοτικο-νεοελληνικής το 1981 έπί Ανδρέα Παπανδρέου, τι κατηγορητήριον στηρίζει δια τήν παραπομπήν τών νεωτέρων υπαιτίων, έστω καί μετά θάνατον;
Όμως, ή καθαρά ελληνική δεν ένεταφιάσθη παρά πάσαν ελπίδα τών Ράλληδων, Παπανούτσων, Κριαράδων καί άλλων "εκπαιδευτικών". Ούτε ήταν ή πρώτη φορά προσπάθειας ενταφιασμού. Είχαν προηγηθή άλλαι, πολλάς δεκάδας έτη προηγουμένως, ώς ανα­φέρω εις το βιβλίον "Στόχος: Ελληνική γλώσσα", (έκδοσις ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, 1985. Όπως δέν "έπιασαν" οί ανούσιες, θλιβερές καί δυσφημιστικές "μεταφράσεις" τής Ίλιάδος τών πρώτων ενταφιαστών Νικολάου Καζαντζάκη καί Ιωάννου Κακριδή, δείγματα τού άηδώς κατεδαφιστικού έργου τών οποίων παραθέτω ώς έλαχίστην μνήμην διά το καταστροφικόν των έργον: Τήν μάνητα θεά τραγουδά μας - είναι ή παράφρασις "μήνιν άοιδε θεά...". Και την "μήνιν" μετα­φράζει σε... "μάνητα"(!) κι επειδή ουδείς γνωρίζει αυτήν τήν λέξιν ό επίσης κατεδαφιστικός Οργα­νισμός Εκδόσεως Διδακτικών (!) Βιβλίων, σε έκδοσι 1990 δια τους μαθητάς των Γυμνασίων τής Β' τάξεως παραθέτει εις ύποσημείωσιν τήν μετάφρασιν τής μεταφράσεως: Τή μάνητα= Το θυμό.
Με λύτρα άρίφνητα (όλα αυτά χωρίς πνεύματα και τόνους, βεβαίως). Τά μεταφράζει εις υποση­μείωσιν "αμέτρητα", αφού τά άρίφνητα δεν τά γνωρίζει κανένας ούτε στην δημοτική, ούτε καν στά κορακίστικα.
Τήν ευκή σου. Ποιος λέει τήν ευχή, ευκή; Ακόμη, "σαγίτα", "αλάργα", "ξεγδικιωμός", "Ύγιέ του Ατρέα", τήν έριβώλακα Φθία τήν μετέτρε­ψαν σέ..."παχιοχώματη", ακόμη: "ό πέρφανος" (περήφανος;), "στρουφιχτό δοξάρι", "άπηλογιά" (τι θά πή;), "ό...γαύρος Διομήδης" (άκουσον, άκουσον!), "μάζωξη". Και πόσα άλλα ακόμη.