θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, April 25, 2010

Αρχιτέκτονας που ανήκε στη μεσαία τάξη και όχι ξυλουργός, όπως πιστεύεται εδώ και αιώνες, ήταν ο Ιωσήφ.



ΛΟΝΔΙΝΟ Αρχιτέκτονας που ανήκε στη μεσαία τάξη και όχι ξυλουργός, όπως πιστεύεται εδώ και αιώνες, ήταν ο Ιωσήφ, ο «πατέρας» του Ιησού, σύμφωνα με τον μελετητή της Βίβλου δρα Ανταμ Μπράντφορντ .





Ο βρετανός λόγιος πιστεύει ότι η παρανόηση οφείλεται στη λανθασμένη μετάφραση της ελληνικής λέξης «τέκτων» , η οποία περιγράφει το επάγγελμα του Ιωσήφ στην Καινή Διαθήκη. Πράγματι στη λέξη «τέκτων» δίδεται συνήθως η έννοια του ξυλουργού, ή του οικοδόμου, αλλά η πιο ακριβής μετάφραση είναι αυτή του εργολάβου ή του αρχιτέκτονα. Αν λοιπόν ο Ιωσήφ ήταν αρχιτέκτονας, υποστηρίζει ο δρ Μπράντφορντ, τότε ανήκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη, πράγμα που τον βοήθησε να στείλει τον γιο του Ιησού σε καλύτερα σχολεία. Η παρανόηση στο επάγγελμα του Ιωσήφ, σύμφωνα με τον καθηγητή, έχει εξηγήσει λαθεμένα τον χαρακτήρα του Χριστού. Η ριζοσπαστική αναθεώρηση της χριστιανικής ιστορίας θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα πως όταν ο Ιησούς δίδασκε την εγκατάλειψη των υλικών αγαθών και την υιοθέτηση πιο λιτού τρόπου ζωής, ίσως να μιλούσε «εξ ιδίας πείρας». Δηλαδή ως πρώην... πλουσιόπαιδο! O δρ Μπράντφορντ ανέλυσε τα ελληνικά και εβραϊκά κείμενα της Βίβλου, προκειμένου να οδηγηθεί στην αλήθεια για το παρελθόν του Ιησού. Στις περισσότερες αγγλικές μεταφράσεις της Βίβλου ο Ιωσήφ περιγράφεται ως «δίκαιος άνδρας». Αλλά ο δρ Μπράντφορντ ισχυρίζεται ότι η λέξη «άνδρας» δεν υπάρχει στο αυθεντικό ελληνικό κείμενο και η λέξη «δίκαιος» στην πραγματικότητα σημαίνει ανώτερο θρησκευτικό αξιωματούχο, που μετέχει στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης. «Αν ο Ιησούς ήταν γιος φτωχού πλανόδιου ξυλουργού, με ορισμένες ακραίες ριζοσπαστικές απόψεις,δεν θα ένοιαζε κανέναν τι έλεγε» γράφει ο δρ Μπράντφορντ στο βιβλίο του με τίτλο «Η ανακάλυψη του Ιησού» («Τhe Jesus Discovery»). «Ο Ιησούς εκπαιδεύτηκε με στόχο να γίνει ο πιο μορφωμένος εβραίος του καιρού του. Ο Χριστός απολάμβανε κοινωνικά προνόμια που δεν θα μπορούσε να έχει ένας ανεκπαίδευτος περιπλανώμενος ξυλουργός. Οχι μόνο έδιωξε κόσμο από την επίσημη αγορά του ναού, σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις χωρίς να τον εμποδίσει κανείς,αλλά δίδαξε ανεμπόδιστα στα δικαστήρια και στις συναγωγές» τονίζει ο συγγραφέας. Τα «χαμένα χρόνια» ήταν σπουδέςΛΟΝΔΙΝΟ. Ο δρ Ανταμ Μπράντφορντ ισχυρίζεται ότι στα άγνωστα, στα αποκαλούμενα και «χαμένα χρόνια» της ζωής του, ο Ιησούς «σπούδαζε σε θρησκευτικά σχολεία και έγινε ο πλέον υψηλόβαθμος ραβίνος της Ιουδαίας». Είναι αλήθεια ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφουν πολλά για την παιδική και εφηβική ηλικία του Ιησού. Τον αφήνουμε στα 12 χρόνια του όταν μαζί με τους γονείς του επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ και τον «συναντάμε» πάλι σε ηλικία 30 ετών, τότε που βαφτίζεται από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον Ιορδάνη. Πού ήταν αυτά τα χρόνια; Τι έκανε; Γιατί οι Γραφές κρατούν μυστική τη ζωή του το διάστημα αυτό; «Αυτά τα 18 χρόνια δεν είναι και τόσο “χαμένα”.O Ιησούς σπούδαζε το διάστημα αυτό σε σημαντικά θρησκευτικά σχολεία για να γίνει ο ανώτερος θρησκευτικός ηγέτης της Ιουδαίας. Πώς θα μπορούσε ένας άνθρωπος χωρίς μόρφωση και πνευματική καλλιέργεια να κηρύξει το θέλημα του Θεού και να διδάξει; Σε ηλικία 30 ετών ήταν έτοιμος, είχε προετοιμαστεί για να διαδώσει το θείο μήνυμα» υπογραμμίζει ο δρ Μπράντφορντ.


tovima.gr

Saturday, April 24, 2010

Τό παράδειγμα τής Σπάρτης βάση στις «κομμουνιστικές» θεωρίες.




ΚΛΩΝΤ ΜΩΣΣΕ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ

II. Οί θεωρητικοί του 4ου αιώνα απέναντι στην κοινωνική κρίση

Τό πρόβλημα τής άνισης κατανομής του πλούτου και τής εξαφάνισης τής μεσαίας αγροτικής τάξης εμφανίζεται στους θεωρητικούς του 4ου αιώνα σά θεμελιακό πρόβλημα άπ' όπου απορρέουν όλα τά υπόλοιπα. Γιά τή λύση του, πρότειναν διαφορετικές λύσεις πού μπορεί νά εΐναι βολικό νά τις συγκεντρώσουμε κάτω από τρεις τίτλους:

1. Οί «κομμουνιστικές» θεωρίες: - Πρόκειται γιά θεωρίες πού αποβλέπουν στην κατάργηση γιά όλους ή γιά μέρος του πληθυσμού τής ελεύθερης διάθεσης τής γης και τών καρ­πών της, και στην μετατροπή αυτής τής γης και τών μέσων καλλιέργειας (ανθρώπων, ζώων, εργαλείων) σέ κοινό αγαθό τού συνόλου τών πολιτών, και σέ ορισμένες περιπτώσεις, προβλέπουν και τήν ισοκατανομή τών καρπών.
Είναι βέβαιο πώς στο δεύτερο πλάνο όλων αυτών τών κατασκευασμάτων υπάρχει τό παράδειγμα τής Σπάρτης. Δεν είναι εδώ ό χώρος γιά νά επανέλθουμε σ' ενα πρόβλη­μα πού δεν έπαψε νά διχάζει τους σύγχρονους όπως δίχα­ζε και τους αρχαίους. 'Αλλά είναι αναμφισβήτητο Ότι ακό­μα στις αρχές τού 4ου αιώνα, παρόλο πού μισόν αιώνα αργότερα αυτό παύει νά ισχύει, τό σπαρτιατικό καθεστώς χαρακτηριζόταν άπό τόν κοινοβιακό του χαρακτήρα, πού συνδεόταν τουλάχιστον θεωρητικά, μέ τό γεγονός πώς ή γη ήταν ιδιοκτησία τής κοινότητας τών «Όμοιων», πράγ­μα πού γι' αυτούς συνεπάγονταν αυστηρούς κανόνες ζωής από τους όποιους κανένας Σπαρτιάτης δέν μπορούσε νά εξαιρεθεί και πού συμβολίζονταν από τά «συσσίτια» και τό «μέλανα ζωμό». Αυτός ο σπαρτιατικός κομμουνισμός είχε σάν άμεση συνέπεια τήν ύπαρξη μιας τάξης ανθρώπων σέ κατώτερη μοίρα, τών Ειλώτων, οί όποιοι καλλιεργούσαν τους «κλήρους», τών «Όμοιων», πού μέ τή σειρά τους όφειλαν μέχρι τά εξήντα τους χρόνια νά αφοσιώνονται αποκλειστικά στή στρατιωτική τους ζωή και στις σωμα­τικές ασκήσεις.
Φυσικά δέν είναι πάντα εύκολο νά ξεχωρί­ζουμε τήν πραγματικότητα από εκείνο πού ένας ιστορικός αποκάλεσε «σπαρτιατικό όνειρο», μέσα στις περιγραφές τών αρχαίων γιά τό λακεδαιμονιακό καθεστώς. Αυτό δέ ση­μαίνει ότι πρέπει νά χάσουμε άπό τά μάτια μας τό παρά­δειγμα τής Σπάρτης αν θέλουμε νά κατανοήσουμε τις θεω­ρίες πού εκφράζονται κατά τόν 4ο αιώνα από ορισμένους πολιτικούς συγγραφείς. Δυστυχώς, δέν έχουμε κανένα σί­γουρο μέσο γιά νά μετρήσουμε τή σπουδαιότητα αυτών τών «κομμουνιστικών» θεωριών μέσα στην ελληνική πολιτική σκέψη. Μιά μόνη μαρτυρία, αλλά σημαντικότατη, μας φανερώνει εν πάσει περιπτώσει, ότι αυτές οί θεωρίες δεν αγνοούνται από το λαό: ό Αριστοφάνης, σέ μιά από τις τε­λευταίες κωμωδίες του, τις Έκκλησιάζουσες, τις κάνει στό­χο του. Έχει ειπωθεί ότι οί Έκκλησιάζουσες ήταν απά­ντηση στην Πολιτεία τον Πλάτωνα. Είναι ενδεχόμενο, πα­ρόλο πού κάτι τέτοιο δημιουργεί πολλά προβλήματα χρο­νολόγησης. Ωστόσο, είναι δύσκολο νά δει κανείς γιατί ό Αριστοφάνης θά έφερνε στη σκηνή ένα παρόμοιο θέμα, αν δέν επρόκειτο νά απαντήσει έτσι σέ ένα έργο πού θά ήταν προσιτό σέ μεγάλο κοινό. Φυσικά, το θέμα προσφερόταν σε κάθε είδους διακωμώδηση, κι ό Αριστοφάνης δέν έχασε τήν ευκαιρία. Αλλά για νά κάνει τους θεατές του νά γελά­σουν, έπρεπε ακόμα νά αναφερθεί σέ προβλήματα πού δέν τους ήταν ξένα, σέ θεωρίες για τις όποιες μιλούσαν στην "Αθήνα.
Ποιες ήσαν αυτές οί θεωρίες; Πρέπει νά ομολογήσουμε τήν άγνοια μας. Πολύ αργότερα, ό Αριστοτέλης, στο Β' βι­βλίο των Πολιτικών, ασχολούμενος μέ τήν εξέταση των πο­λιτειών πού παρουσιάστηκαν σάν οί καλύτερες, αναφέρει, κοντά στον Πλάτωνα, τόν Φαλέα τον Χαλκηδόνιο και τόν Ίππόδαμο τό Μιλήσιο. Πράγματι, φαίνεται δύσκολο νά κάνουμε τήν Πολιτεία του Φαλέα του Χαλκηδονιου, πού άλλωστε δέν ξέρουμε και ποιος ήταν, πρότυπο κομμουνι­στικής «πολιτείας». Επιπλέον, εξυμνεί τήν ισότητα της "ιδιοκτησίας, όπου ή γη είναι μοιρασμένη σέ ίσους κι ανα­παλλοτρίωτους κλήρους. Όμως, ισότητα δέ σημαίνει κοινοκτημοσύνη τών αγαθών. Γιά τόν Ίππόδαμο τό Μιλήσιο, φημισμένο αρχιτέκτονα και πολεοδόμο, πού επεξεργάστη­κε τά σχέδια του Πειραιά και της πανελληνικής αποικίας τών Θουρίων, τό πρόβλημα είναι πιό σύνθετο:
«Πρόβαλε, μας λέει ό Αριστοτέλης, μιά πολιτεία αποτε­λούμενη από δέκα χιλιάδες πολίτες και διαιρεμένη σέ τρεις τάξεις, τους τεχνίτες, τους γεωργούς, και τους ένοπλους φρουρούς. Διαιρούσε και τή γη σέ τρία μέρη: τό ένα ιερό, τό άλλο δημόσιο και τό τρίτο ιδιωτικό· ιερό ήταν εκείνο πού οί πρόσοδοι του έπρεπε νά συνεισφέρουν στην παρα­δοσιακή λατρεία τών θεών δημόσιο ήταν εκείνο άπ' όπου οί στρατιωτικοί έπρεπε νά βγάλουν τά προς τό ζην τό ιδιωτικό ανήκε στους γεωργούς»1.
Ετσι, τά δύο τρίτα του εδάφους της πολιτείας του Ίπποδάμου ξέφευγαν από τήν ατομική ιδιοποίηση, αλλά όχι, καί τό άλλο τρίτο, κι ό Αριστοτέλης δέν παραλείπει νά υπο­γραμμίσει πόσο προβληματικό είναι ν' αφήσει κανείς νά υπάρχουν πλάι-πλάι δύο διαφορετικές μορφές ιδιοκτη­σίας. Έξαλλου, σέ κοινοβιακή ζωή περιορίζονται μόνο οί πολεμιστές πού αποτελούν μία άπό τις τρεις τάξεις της πο­λιτείας, ενώ οί δύο άλλες είναι ελεύθερες νά ζήσουν κατά τό δοκούν.
Είναι προφανές πώς ό «κομμουνισμός» του Ίππόδαμου, αυτού του εκκεντρικού πού σκανδάλιζε τους Αθηναίους μέ τήν φροντίδα τών μακριών του μαλλιών και μέ τήν υπερ­βολικά επιμελημένη απλότητα τών ρούχων του, κατάφερε νά εμπνεύσει τόν πλατωνικό κομμουνισμό. 'Αλλά ό τελευ­ταίος εμφανίζεται πιό στέρεος, πιό συνολικός. Ό Πλάτων πράγματι καταργεί κάθε ιδιοκτησία της γης, ατομική είτε συλλογική. Οί φύλακες και οί βοηθοί δέν κατέχουν τίποτα δικό τους. Απολαμβάνουν μόνο τήν εργασία τών εργαζομένων οί όποιοι καλύπτουν όλες τους τις ανάγκες. Εννοείται πώς έδώ πρόκειται γιά ιδανική κατασκευή ή όποια αντιστοιχεί στις ηθικές αντιλήψεις του φιλοσόφου παρά σέ πραγματική πολιτική επιλογή. Ό Πλάτων απέδειξε πώς ή ιδιοκτησία, πού γέννησε τήν αγάπη γιά τόν πλούτο, ήταν κάτι κακό: αυτό προκαλεί αναγκαστικά τήν καταδίκη κά­θε μορφής Ιδιοκτησίας.
Ό Πλάτων, όπως ξέρουμε, έσπρωξε ακόμα πιο πέρα τή συλλογιστική του άπό μέριμνα θεωρητικής αυστηρότητας. Ή άρνηση τής ατομικής Ιδιοκτησίας καταλήγει στην κοι­νοκτημοσύνη των γυναικών και των παιδιών, και γιά τά τε­λευταία σέ μιά κοινοτική εκπαίδευση, ρυθμιζόμενη από τήν πολιτεία, κι εμπνευσμένη προφανώς από το σπαρτιατικό παράδειγμα. Ό Πλάτων, περιγράφοντας αυτή τήν ιδανική Πολιτεία, φανταζόταν δυνατή τήν πραγματοποίηση της; Μπορούμε ν' αμφιβάλλουμε. Επιπλέον τήν παρουσίαζε σάν πρότυπο άπό τό όποιο οι άνθρωποι είχαν άπό καιρό απομακρυνθεί. Ό κομμουνισμός του εξ άλλου ήταν στην ουσία του αριστοκρατικός. Ήταν τό ιδανικό ζωής που προτεινόταν σέ μιά κοινότητα σοφών και φιλοσόφων. Μιλώντας γιά τήν Πολιτεία, αναφερθήκαμε στην ενδεχόμενη επίδραση τών πυθαγορικών δογμάτων. Ό Αριστοτέλης, όντας πιο κοντά στην πραγματικότητα άπό τό δάσκαλο του, δεν παρέλειψε νά κριτικάρει τις θεωρίες πού του φαί­νονταν μή πραγματοποιήσιμες από ανθρώπους, χρησιμο­ποιώντας επιχειρήματα πού οί άνθρωποι πρόβαλαν παρα­δοσιακά άνά τους αιώνες γιά νά δικαιολογήσουν τήν ατο­μική ιδιοκτησία. Αλλά πέρα από αυτές τις κοινότοπες πα­ρατηρήσεις, τόνισε με τό δίκιο του εκείνο πού αποτελούσε τό αδύνατο σημείο τής πλατωνικής κατασκευής: τήν κατά­σταση τής τρίτης τάξης, τών χειρωνακτών, πού «θά έπρε­πε» νά είναι δούλοι γιά νά είναι βιώσιμο τό σύστημα όπως στή Σπάρτη. Αν παραμένουν ελεύθεροι, και μάλιστα ικα­νοί νά κάνουν τά παιδιά τους φρουρούς ή βοηθητικούς, τό­τε, συμπεραίνει ό Αριστοτέλης, «θά έχουμε αναγκαστικά δύο κράτη μέσα σ' ένα, κι ακόμα δύο κράτη εχθρικά τό ενα προς τό άλλο, γιατί αυτός (ό Σωκράτης) κάνει τους φρουρούς υπερασπιστές τής Πολιτείας, ενώ τους γεωργούς, τους τεχνίτες και τους άλλους τους κάνει συνηθισμένους πολίτες».
Ό «κομμουνισμός» τού 4ου αιώνα δεν καταλήγει λοιπόν πραγματικά σέ πολιτική προοπτική. Απλή νοητική κατα­σκευή πού δεν μπορούσε μέ κανένα τρόπο νά εμφανιστεί σά λύση στην κρίση πού διαπερνούσε τήν ελληνική πόλη.

Καταραμένε Έλληνα

Καταραμένε Έλληνα,
Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου,
μπροστά μου σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, πρώτος κι αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπαλία, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση.
Γιατί να σ' αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν μ' αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;

(Σιλλερ)

Friday, April 23, 2010

Τα Παιδιά του θεού









Στα Παιδιά του θεού πέρασαν τα παιδικά χρόνια τους οι ηθοποιοί Χοακίν και Ρίβερ Φίνιξ. Ο πρώτος επιβιώνει με προβλήματα. Ο δεύτερος εθίστηκε στα ναρκωτικά και πέθανε 23 ετών

«ΟΤΑΝ ΕΒΛΕΠΑ
τους μεγάλους να κάνουν σεξ, έμοιαζαν να το απολαμβάνουν, οπότε γιατί δεν συ­νέβη το ίδιο και με μένα; [...] Η εικόνα που είχα για τον εαυτό μου ήταν εντελούς διαστρεβλωμένη και έτσι δεν μπορούσα να κατανόησα) πόσο ευάλωτη ήμουν ή πόσο διέφερα από τους ενήλικες». Η Σελέστε Τζόουνς εξομολογήθηκε στο «Ποτέ χω­ρίς την αδελφή μου» τα συναισθήματα που της προκάλεσε η σεξουαλική κακο­ποίηση που υπέστη στα έξι της χρόνια από έναν ενήλικο άντρα. Σε αυτό το βι­βλίο -που έγραψε μαζί με τις αδελφές της Κριστίνα και Τζουλιάνα-τρεις γυναί­κες αφηγήθηκαντην απίστευτη ζο)ήτους στους κόλπους των Παιδιών του Θεού.
Στο όνομα της αγάπης
Η εν λόγω θρησκευτική αίρεση δημιουρ­γήθηκε στην Καλιφόρνια στα τέλη της δεκαετίας του 1960.0 ιδρυτής της, ο Ντέιβιντ Μπεργκ, που αυτοαποκαλείτο Μο, εί­χε βγάλει χρησμό ότι ο κόσμος θα έφτανε στο τέλος του το 1993 και πως τα μέλη της σέκτας θα γίνονταν οι ηγέτες μιας ολοκαί­νουργιας χιλιετίας. Επιπλέον, μέσα από μια σειρά επιστολών, είχε υπαγορεύσει τους κανόνες που έπρεπε να ακολουθούν οι πιστοί. Ενας από αυτούς ήταν ο λεγόμε­νος νόμος της αγάπης. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο των αδελφών Τζόουνς: "Ο Θε­ός ήταν αγάπη και αγάπη ίσον σεξ. Το να μοιραστείς το σώμα σου με κάποιον ήταν η ύψιστη έκφραση αγάπης. Και η ηλικία δεν αποτελούσε περιορισμό. Η μοιχεία, η αιμομιξία, το σεξ εκτός γάμου, το σεξ με­ταξύ ενηλίκου και παιδιού δεν ήταν πλέον αμαρτίες, εφόσον γίνονταν "με αγάπη". Πολλά παιδιά που γεννήθηκαν στα κοι­νόβια της αίρεσης απομακρύνθηκαν από τους γονείς τους, κακοποιήθηκαν σεξουα­λικά και έπεσαν θύματα ψυχολογικής και σοψατικής βίας».
Ανάμεσα σε αυτά τα παιδιά ήταν και η Σελέστε. Σε πολύ μικρή ηλικία βίω­σε τον χωρισμό των γονιών της και τον αποχωρισμό από τη μητέρα της (Ρεβέκα Τζόουνς) και την αδελφή της (Κρι­στίνα). Μεγάλωσε περιπλανώμενη με τον πατέρα της και με άλλα μέλη της αίρεσης σε διάφορα μέρη του κόσμου, από την Ελλάδα ως τις Φιλιππίνες και από την Ιαπωνία ως την Ταϊλάνδη. Όλοι στην ομάδα άλλαζαν διαρκώς ονόματα ώστε να μην μπαίνουν στο στόχαστρο των τοπικών αρχών.
Η μεγάλη έξοδος
Όταν η Σελέστε ήταν στην εφηβεία, η μητέρα της, η οποία στο μεταξύ είχε δραπετεύσει από την αίρεση, άρχισε να αναζητά τα ίχνη της. Τα Παιδιά του Θεού, λόγω της πίεσης που δέχτηκαν από τα ΜΜΕ, επέτρεψαν τελικά τη συνάντηση μητέρας και κόρης στο Λονδίνο, όταν η Σελέστε ήταν 18 χρόνων. Έπρεπε όμως να περάσει μία ακόμη δεκαετία μέχρι η ίδια να τολμήσει να βγει στην κοινωνία.
Συναντηθήκαμε στην παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης του «Ποτέ χωρίς την αδελφή μου» και τη ρώτησα τι την ώθησε στα 27 της χρόνια να αποχωρήσει από την κοινότητα. «Το γεγονός ότι έγινα μητέρα», απάντησε. «Δεν είχα υπάρξει ποτέ ευτυχι­σμένη μέσα στην αίρεση, αλλά μέχρι τότε δεν είχα κάνει καμία κίνηση για να φύγω, μου (ραινόταν εξαιρετικά δύσκολο. Όταν όμως γέννησα την κόρη μου, ένιωσα ότι έπρεπε να της εξασφαλίσω μια καλύτερη παιδική ηλικία από τη δική μου».
Η Κριστίνα έφυγε από την αίρεση σε ηλικία 12 ετών μαζί με τη μητέρα τους. Η Τζουλιάνα πήρε τη μεγάλη απόφαση στα 23 της. Πώς βίωσαν αυτή την εμπει­ρία; «Μας πέταξαν στον κόσμο των ενη­λίκων απροετοίμαστες για τη ζωή έξω από τα κοινόβια της αίρεσης. Δεν είχα­με ταυτότητα, τραπεζικό λογαριασμό, κοινωνική ασφάλιση ή ιατρικό ιστορικό. Μας πήρε χρόνο να βρούμε ποιες είμα­στε και τι πιστεύουμε. Δεν μας έμαθαν ποτέ να σκεφτόμαστε, να αναλύουμε ή να έχουμε αυτοεκτίμηση. Επρεπε να ανακαλύψουμε μόνες μας τι αξίζουμε». Η Σελέστε, μόλις έφυγε από τα Παιδιά του Θεού, αποφάσισε να σπουδάσει ψυχολογία: «Ηθελα να κατανοήσω τη συμπεριφορά των ανθρώπων μέσα σε ομάδες, το πώς εξωθούνται σε πράξεις που διαφορετικά δεν θα διέπρατταν. Η ψυχολογία με βοήθησε πολύ να κατάλα­βα) το παρελθόν μου, το γιατί οι γονείς μου έκαναν ό,τι έκαναν».
Παιδικά τραύματα
Σήμερα δεν θα μπορούσε κάποιος ούτε καν να φανταστεί το παρελθόν αυτής της χαμογελαστής γυναίκας που εκπέμπει αι­σιοδοξία. Με μια σκηνή, η οποία εκτυλίσ­σεται στις αρχές της δεκαετίας του 1980 σε ένα κοινόβιο στη Ραφήνα, περιγράφε­ται στο βιβλίο ο αισθησιακός χορός που ζητήθηκε από τη Σελέστε για λογαριασμό του Μο, όταν εκείνη ήταν έξι ετών: «Ο Πολ (ένας από τους επικεφαλής του κοι­νοβίου) διάλεξε δύο τραγούδια για μένα και έδεσε ένα λευκό πέπλο γύρω από τον λαιμό μου, που θα το έβγαζα κατά τη διάρ­κεια του χορού. Μου έδινε οδηγίες πίσω από την κάμερα. "Κουνήσου!" είπε και μου έδειξε πώς. "Κουνήσου όμορφα και χάιδεψε τον πισινό σου, γλυκιά μου". Εγώ απλώς αντέγραφα τις κινήσεις που είχα δει να κάνουν οι μεγαλύτερες γυναίκες».
Αυτή η περιγραφή είναι μία από τις λιγότερο σοκαριστικές του βιβλίου. Η Σελέστε και οι αδελφές της υπέστησαν πολλές φορές σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική και εφηβική ηλικία τους. Μάλιστα με την ανοχή του πατέρα τους, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί τον Μο αληθινό προφήτη. Ποια είναι σήμε­ρα τα συναισθήματα της Σελέστε απέναντί του; Ομολογεί ότι δεν έχει καταφέρει να τον συγχωρήσει: «Ο πατέρας μου δεν θέλει να παραδεχτεί όλα τα γεγονότα, ίσως είναι εξαιρετικά επώδυνο γι' αυτόν. Ομως, εφόσον δεν τα αναγνωρίζει, δεν μπορώ να έχω επαφή μαζί του». Με τη μητέρα της, αντιθέτως, έχει καταφέρει να συμφιλιωθεί. «Το ξέρω πως έχει με­τανιώσει για ό,τι μας συνέβη», μου είπε.
Η ζωή συνεχίζεται;
Το 2006 η Σελέστε αποφοίτησε από το τμήμα ψυχολογίας και εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ Τρεντ. Σήμερα ζει μαζί με την κόρη της στο Σόμερσετ της Αγγλίας, εργάζεται ως κοινωνική λειτουργός και ελπίζει να γίνει κλινική ψυχολόγος. Η Κριστίνα ζει ευτυχισμένη με τον σύζυγο και το παιδί της. Η Τζουλιάνα σπουδάζει φιλοσοφία και ψυχολογία και κυνηγά το παιδικό της όνειρο να γίνει συγγραφέας. Όμως δεν στάθηκαν όλα τα πρώην μέλη της αίρεσης εξίσου τυχερά. Η πιο τραγική υπόθεση είναι εκείνη του 29χρονου Ρίκι Ροντρίγκεζ, ενός γιου της γυναίκας του Μο, ο οποίος βιντεοσκόπησε τον εαυ­τό του να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους λίγο αργότερα θα σκότωνε ένα
άλλο μέλος της αίρεσης, την Αντζελα Σμιθ, και μετά θα αυτοκτονούσε. Η πιο διάσημη ίσως υπόθεση αφορά τους ηθοποιούς Χοακίν και Ρίβερ Φίνιξ, οι οποίοι πέρασαν τα πρώιμα παιδικά χρό­νια τους στους κόλπους της σέκτας: αν και ο πρώτος καταφέρνει να επιβιώνει, ο δεύτερος αντιμετώπισε σοβαρά προ­βλήματα μετά ναρκωτικά και πέθανε σε ηλικία 23 ετών. Παρόμοια τύχη είχαν και πολλοί άλλοι άνθρωποι με ίδιες καταβο­λές, όπως τόνισε το 2006 ένα άλλο πρώ­ην μέλος της, ο Ρικ Ρος, σε συνέντευξη του στο ΒΒΟ.
Σήμερα τα Παιδιά του θεού έχουν μετονομαστεί σε Διεθνής Οικογένεια. Ο Ντέιβιντ Μπεργκ πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και οι προφητεί­ες του φυσικά δεν εκπληρώθηκαν ποτέ. Ωστόσο η Διεθνής Οικογένεια, η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως φιλανθρωπική οργάνωση, έχει -σύμφωνα με το ΒΒΟ-χιλιάδες μέλη σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οπως είναι αναμενόμενο, αρκετά προτού πεθάνει, ο Μο αποδοκίμασε επισήμως τη σεξουαλική επαφή ανά­μεσα σε παιδιά και ενηλίκους. Αυτό δεν εμπόδισε βέβαια πολλούς ανθρώπους να κινηθούν δικαστικά εναντίον της αί­ρεσης και τώρα εκκρεμούν πολλές υπο­θέσεις επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να εντοπιστούν και να καταδικαστούν οι υπαίτιοι.

Ο Π Α Γ Α Ν Ι Σ Μ Ο Σ ΤΗΣ Α Ι Γ Υ Π Τ Ο Υ



ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ "Σ Υ Γ Γ Ρ Α Φ Ε Ι Σ " Ο Π Α Γ Α Ν Ι Σ Μ Ο Σ ΤΗΣ
Α Ι Γ Υ Π Τ Ο Υ Α Π Ο Τ Ε Λ Ε Ι Μ Υ Σ Τ Η Ρ Ι Ο
ΜΕΤΑ ΤΟΝ Θ Α Ν Α Τ Ο ΤΟΥ Α Υ Τ Ο Κ Ρ Α Τ Ο Ρ Α ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ Σ Ε Ρ Α Π Ε Ι Ο Υ 392 μ. χ. ( μαρκελλινος) ΩΣ
Ο Λ Α Μ Π Ρ Ο Τ Ε Ρ Ο Σ Ν Α Ο Σ ΤΗΣ Α Λ Ε Ξ Α Ν Δ Ρ Ε Ι Α Σ Α Φ Η Σ Ε ΝΑ
Ν Ο Η Θ Ε Ι ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ ΛΑΤΡΕΙΩΝ.

ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Ε Π Ι Φ Α Ν Ι Ο Υ ( ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΥΠΡΟΥ) Π Α Ν Α Ρ Ι Ο Ν 51.22.9-11
ΕΡΓΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... ΠΕΡΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ
Π Α Γ Α Ν Ι Σ Τ Ι Κ Η Τ Ε Λ Ε Τ Ο Υ Ρ Γ Ι Α ΤΩΝ Ε Π Ι Φ Α Ν Ι Ω Ν ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ
Ι Α Ν Ο Υ Α Ρ Ι Ο Υ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Π Α Ρ Α Λ Λ Η Λ Α ΜΕ ΤΗΝ Γ Ε Ν Ν Η Σ Η ΤΟΥ Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ ΟΚΤΩ ( 8 ) Η Μ Ε Ρ Ε Σ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ Κ Α Λ Ε Ν Δ Ε Σ
ΤΑ Σ Α Τ Ο Υ Ρ Ν Α Λ Ι Α ΣΤΗ Ρ Ω Μ Η ΤΑ Κ Ρ Ο Ν Ι Α ΣΤΗΝ Α Ι Γ Υ Π Τ Ο
ΜΙΑ Γ Ι Ο Ρ Τ Η ΤΑ Κ Ι Κ Η Λ Λ Ι Α ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
ΜΙΑ Ε Ο Ρ Τ Α Σ Τ Ι Κ Η Τ Ε Λ Ε Τ Η ΠΟΥ Ε Ξ Ε Λ Ι Σ Σ Ε Τ Α Ι ΤΗΝ
Ν Υ Χ Τ Α ΤΗΣ 5"ης προς την 6"ην ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΟ Ι Ε Ρ Ο ΤΗΣ
Κ Ο Ρ Η Σ ΑΥΤΟ ΜΕΤΑΞΥ 375μ.χ. και 378 μ.χ ΤΟ Κ Ο Ρ Ε Ι Ο Ν !!!

ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΜΕΝΟΥΝ Α Γ Ρ Υ Π Ν Ο Ι ΟΛΗ ΤΗΝ Ν Υ Χ Τ Α ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΓΙΑ
ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΟΥΝ Τ Ι Μ Ε Σ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ Α Υ Λ Ω Ν ΣΤΟ Ε Ι Δ Ω Λ Ο ΤΗΣ
Θ Ε Α Σ ΜΟΛΙΣ ΔΕ Λ Α Λ Η Σ Ε Ι Ο Π Ε Τ Ε Ι Ν Ο Σ (θυμιζει Κ Α Τ Ι ;)
Λ Α Μ Π Α Δ Η Δ Ο Φ Ο Ρ Ο Ι ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΚΑΙ
Α Ν Ε Β Α Ι Ν Ο Ν Τ Α Σ ΦΕΡΝΟΥΝ ΕΝΑ Ξ Ο Α Ν Ο Γ Υ Μ Ν Ο !!

ΤΟ Ξ Ο Α Ν Ο Α Υ Τ Ο ΦΕΡΕΙ Χ Ρ Υ Σ Ε Σ Σ Φ Ρ Α Γ Ι Δ Ε Σ
ΣΤΟ Σ Χ Η Μ Α ΤΟΥ Σ Τ Α Υ Ρ Ο Υ
Μ Ι Α ΣΕ Κ Α Θ Ε Χ Ε Ρ Ι Μ Ι Α ΣΤΟ Μ Ε Τ Ω Π Ο ΚΑΙ ΑΠΟ
Μ Ι Α ΣΕ Κ Α Θ Ε Γ Ο Ν Α Τ Ο

ΟΙ ΛΑΜΠΑΔΗΔΟΦΟΡΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΟΥΝ Α Υ Τ Ο Ε Π Τ Α Φ Ο Ρ Ε Σ ΜΕ
Σ Υ Ν Ο Δ Ε Ι Α Α Υ Λ Ω Ν Τ Υ Μ Π Α Ν Ω Ν ΚΑΙ Υ Μ Ν Ω Ν

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΟΙ Π Ι Σ Τ Ο Ι Ρ Ω Τ Ο Υ Ν
""ΤΙ Σ Η Μ Α Ι Ν Ο Υ Ν ΟΛΑ ΑΥΤΑ ??""
ΩΣ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗ ; Α Ν Τ Ι Λ Α Β Η !!

"" Α Υ Τ Η ΤΗ Σ Τ Ι Γ Μ Η Σ Η Μ Ε Ρ Α Η Κ Ο Ρ Η
Η Π Α Ρ Θ Ε Ν Ο Σ !!
Γ Ε Ν Ν Η Σ Ε ΤΟΝ Α Ι Ω Ν Α !!"""

Ο ΑΙΩΝ Ε Μ Φ Α Ν Ι Ζ Ε Τ Α Ι ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΦΟΙΝΙΚΑ ΣΤΑ Ν Ο Μ Ι Σ Μ Α Τ Α ΤΩΝ
Α Ν Τ Ω Ν Ι Ν Ω Ν
ΩΣ Σ Υ Μ Β Ο Λ Ο Θ Α Ν Α Τ Ο Υ ΚΑΙ Α Ν Α Γ Ε Ν Ν Η Σ Η Σ
Η ΓΙΟΡΤΗ ΑΥΤΗ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΩΣ "Π Τ Ο Λ Ε Μ Α Ι Κ Η " ΣΤΟΝ ΨΕΥΔΟ-ΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗ.1,33,2 αιων..

Ο Α Ι Ω Ν ΤΙΜΑΤΑΙ ΣΤΗΝ Ε Λ Ε Υ Σ Ι Ν Α (ΕΠΙΓΡΑΦΗ ) ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗΝ
Ρ Ω Μ Η
ΖΩ Φ Ο Ρ Ο Σ ΖΩΙΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΔΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ Α Υ Γ Ο Υ Σ Τ Ο Υ
ΦΕΡΕΙ ΤΟ "Α Ι Ω Ν "
ΣΤΗ ΝΕΑ ΠΑΦΟ Ο ΘΕΟΣ ΑΙΩΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ
Κ Α Σ Σ Ι Ο Π Ε Ι Α

ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ( ΕΠΙΦΑΝΙΟ) ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Η Ι Δ Ι Α ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ Π Ε Τ Ρ Α ΤΗΣ
Ι Ο Ρ Δ Α Ν Ι Α Σ
ΚΑΙ ΣΤΗΝ Ε Λ Ο Υ Σ Α ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ Ν Ε Γ Κ Ε Β
ΣΤΑ ΑΡΑΒΙΚΑ ΚΟΡΗ ΕΙΝΑΙ Χ Α Α Μ Ο Υ

Ε Π Ι Σ Η Σ ΛΕΞΙΚΟ ΣΟΥΔΑ ΛΕΞΗ Η Ρ Α Ι Σ Κ Ο Σ
ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ Α Δ Ω Ν Ι Σ ΑΝΤΙ ΑΙΩΝ ( ΒΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΥ )

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ .... ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ = ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ....

Ο προσηλυτιστής Ιωαννης της Εφέσου



Tην π ρ ω τ η Μαρτίου του 1843 κάποιος ..... δώρισε στο Β ρ ε τ α ν ι κ ο Μ ο υ σ ε ι ο μερικές σελίδες ενός χειρογράφου .....από ένα μοναστήρι στο Ν α τ ρ ο υ ν της Α ι γ υ π τ ο υ . ήταν γραμμένο στην συριακή γλώσσα..... επρόκειτο.... για το χειρόγραφο του ιωαννη της Εφέσου. ... επισκόπου τον 6" (έκτο) μ.χ. αιώνα ήταν γνωστός ως δεινός προσηλυτιστής και χρονικογράφος... στον ε κ χ ρ ι στ ι α ν ι σ μ ο των ειδωλολατρών»....Ο Ιωαννης της Εφέσου ανέλαβε να προσηλυτίσει τους ειδωλολάτρες της Μικρας Ασίας στη Λυδία Φρυγία και την Καρία το 542 μ.χ.. όλα τα αυτοκρατορικά διατάγματα που είχαν στόχο το κλείσιμο των ναών είχαν αποτύχει όχι όμως και στην Α θ η ν α εκεί οι φιλοσοφικές σχολές έκλεισαν Ο ι ο υ σ τ ι ν ι α ν ο ς το πραγματοποίησε παρ' όλη την αντίθεση που εξέφρασε ο Σασσανίδης βασιλιάς της π ε ρ σ ι α ς Στη μικρά Ασία υ π η ρ χ ε α κ μ α ι ο Ελληνικό π ν ε υ μ α για περισσότερους απο 4 (τέσσερις) αιώνες.

Μετα τη εποχη του "μ ε γ α Κωνσταντίνου" και του "ο ρ α μ μ α τ ο ς " του " χ χ χ " με τον Α π ο λ λ ω ν α στη μαχη της Μουλβιας γ ε φ υ ρ α ς ο Ι ω α ν ν η ς αναφέρει ότι ξεκίνησε την αποστολή του στα βουνά των Τ ρ ά λ λ ε ω ν στην κοιλάδα του Μαιάνδρου το σημερινό Αϊδίνιο της "Τ ο υ ρ κ ι α ς» σ υ ν α ν τ η σ ε χ ι λ ι α δ ε ς «ειδωλολάτρες» σε πάνω από χίλια πεντακόσια ι ε ρ α .Του έδειξαν και το σημείο συγκέντρωσης των θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ω ν α ν τ ι π ρ ο σ ω π ω ν όπου εκεί κάθε χρόνο "δ ι δ α σ κ ο ν τ α ν " για να μπορούν να " λ α β ο υ ν τους ν ο μ ο υ ς " ως άσκηση στα ι ε ρ α κ α θ η κ ο ν τ α τους.
Στους τόπους αυτούς α ν θ ι ζ ε η λ α τ ρ ε ι α του α π ο λ λ ω ν α ... και ήταν
δ ι α δ ε δ ο μ ε ν η η καλλιέργεια και η περιποίηση των ιερών δ ε ν τ ρ ω ν του αναφέρονται από τον Δ α ρ ε ι ο τον ε κ τ ο ( 6' ) π.χ. αιώνα και από τον π α υ σ α ν ι α τον δ ε υ τ ε ρ ο ( 2' ) μ.χ. α ι ω ν α Ο ι ω α ν ν η ς της Εφέσου αναφέρει πως καθώς γ κ ρ έ μ ι ζ ε τα ι ε ρ α που ήταν μ ι α σ μ ε ν α, ξ ε ρ ι ζ ω ν ε και ε κ α ι γ ε πολλά από τα ιερά αυτά δ ε ν τ ρ α μαζί με αυτούς που πρόβαλαν α ν τ ι σ τ α σ η .Το Β υ ζ α ν τ ι ο ήταν τώρα η Ν ε α Ρ ω μ η και τα αυτοκρατορικά διατάγματα τα ε π ε β α λ α ν οι
ε π ι σ κ ο π ο ι . Αναφέρει επίσης το όνομα ενός τοπικού θ ε ο υ στη νότια Συρία με το ο ν ο μ α Θεανδρίτης Η λατρεια του και οι πιστοί του ε ν τ ο π ι ζ ο ν τ α ι στην κοιλάδα Χαουραν α ι ω ν ε ς πριν. Ο Θεανδρίτης όμως δεν ήταν τοπικός θ ε ο ς .... ο Π ρ ο κ λ ο ς αυτός ο μεγάλος φ ι λ ο σ ο φ ο ς τον υ μ ν ο υ σ ε στην λατρεία του στην Α θ ή ν α .Θεανδρίτης σημαίνει α π λ ω ς .... θ ε α ν θ ρ ω π ο ς .Το 1985 οι
α ν α σ κ α φ ε ς στη νέα Πάφο της Κύπρου από Πολωνούς έφερε στο φ ω ς
ψ η φ ι δ ω τ α που αποδεικνύουν τον ρόλο του Σ υ μ β ο λ ι σμ ο υ του Δ ι ο ν υ σ ο υ ως Θεανδρίτη. σε αυτά ο Δ ι ο ν υ σ ο ς με το φωτοστέφανο ως β ρ ε φ ο ς κάθεται σταπόδια του Ερμή η θ ε ο γ ο ν ι α , η α μ β ρ ο σ ι α , ο ν ε κ τ α ρ , και ο
τ ρ ο φ ε υ ς , ευρίσκονται γύρω του. Ο Α π ο λ λ ω ν με την λύρα του επίσης και με το φ ω τ ο σ τ ε φ α ν ο α ν α φ ε ρ ε ι επίσης ότι η γ λ ω σσ α η ομιλούσα από
α υ τ ο υ ς ήτο η "γ ν ω σ τ η ειδωλολατρική Ε λ λ η ν ι κ η " Τα συμπεράσματα προφανή

Υ.γ. ένα από τα ιερά δ ε ν τ ρ α .....ήταν το κ υ π α ρ ι σσ ι .


SOURCE:
http://www.amra.gr/forum/index.php?action=printpage;topic=935.0

Monday, April 19, 2010

Η ΕΛΛΑΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ 2.000 ΧΡΟΝΙΑ Π.Χ.

Κάντε κλικ επάνω στην εικόνα

Κάντε κλικ επάνω στην εικόνα

Της πουτάνας (με την καλή έννοια)




γΡΑΦεΙ π ΚΑΛΛΙΣΤΗ ΝΤΕ ΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ



Το ΒΗΜΑ 06.04.2008



Η ευκολία μέ την οποία δύναται πάς τις να έκστομίζει αρνητικώς φορτισμένες λέξεις
προσθέτοντας έπειτα ένα καταπραϋντικό «μέ την καλή έννοια» είναι καθ' ημάς ανησυχητική. Ή φράση αύτη, όπως και οι υπόλοιπες χαριτωμενιές πού αυτιστικά αναπαράγει ό Ηλίας Ψινάκης («θεά», γλυκεία», «τύπου» κ.ά.) θεωρούμε πώς προορίζο­νται γιά ειδικό κοινό και πώς άνετα ευδοκιμούν στό φυσικό τους λεκτικό περιβάλλον πού είναι τα καλιαρντά.
Κι όμως, μέ παροιμιώδη απάθεια επιτρέπουμε νά ακούγονται οι έκτρωματικές φράσεις: (γιά τις σχέ­σεις) «θέλει και λίγο πουτανιά - μέ την καλή έννοια», (γιά την δουλειά) «πρέπει νά κάνεις τον μαλάκα - μέ την καλή έννοια», (γιά την ζωή γενικότερα) «θέ­λει νά 'σαι και λίγο κωλόπαιδο - μέ την καλή έννοια».
Ή παραφροσύνη συνεχίζεται μέ τήν καθιερωμένη στις συνεντεύξεις έκφραση «το ελάττωμα μου είναι η ειλικρίνεια», μέ τήν ασύλληπτη χρήση τοΰ «κυ­ριολεκτικά» («Πάγωσε κυριολεκτικά όταν τον είδε») και μέ αυτήν τήν γενική κτητική «της πουτάνας» πού κάποτε δήλωνε τήν αναταραχή άλλα εσχάτως γιά κάποιον λόγο σημαίνει «περάσαμε καλά». 'Άν δέν συμφωνήσουμε κατ' αρχήν γιά τό τί εστί κυριολεξία και τί μεταφορά, γιά τό ποιο είναι τό ελάττωμα και ποιο είναι τό προτέρημα και ποιος, τέλος πάντων, είναι ό μαλάκας, τό κωλόπαιδο και ή πουτάνα, δέν πρόκειται ποτέ νά συνεννοηθούμε.
Δυστυχώς, συμβαίνει και τό αντίθετο, νά εύτελίζονται, δήλα δή, λέξεις πού πρωταρχικώς είχαν θε­τική αξία. Όπως αναφέρεται στό λεξικό τού Μπα­μπινιώτη - στό όποιο ορκιζόμαστε πριν μιλήσουμε-ή εύσημη έννοια τού αγαθός μετετράπη σέ κακόση-μη (αφελής, εύπιστος, κουτός), ομοίως ό εύήθης (εύ+ήθος) πού άπό καλόκαρδος έγινε ανόητος και ό άθωος πού εξελίχθηκε σέ άγαθιάρης.
Ή σημασιολογική αυτή εξέλιξη άφ' ενός μας στε­ρεί ωραιότατες λέξεις πού πλέον δέν μπορούν νά χρησιμοποιηθούν (άγαθόβιος, άγαθόθυμος, άγαθο-γνώμων κ.ά.), άφ' ετέρου δεικνύει πάμπολλα γιά τήν συλλογική συνείδηση τού καλού και τού κακού. Όχι μόνον οί λέξεις και οι έννοιες άλλα πλέον ολόκληρη ή ελληνική κοινωνία, αργά άλλα σταθερά, έκμαλακίζεται, κι έδώ κολλάει τό «κυριολεκτικά».




ΤΕΡΠΕΙΝ ΑΜΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙΝ
Είσαγαγόντος τινός Διογένην είς οίκον πολυτελή και κωλύοντος πτύσαι, επειδή έχρέμψατο, είς τήν όψιν αυτού έπτυσεν, ειπών χείρονα τρόπον μή εύρηκέναι.
Κάποιος έφερε τον Διογένη είς οίκίαν πολυτελή και τον ήμπόδιζε νά πτύση τό φλέγμα. Ό Διογένης τότε έφτυσε είς τό πρόσωπον του και είπε ότι δέν είχεν εύρει χειρότερον μέρος.

Wednesday, April 14, 2010

προγράμματα σωτηρίας του βουνού των θεών, του Ολύμπου.

Ήταν δάσος.
Αποχαρακτηρίστηκε και έγινε χορτολιβαδική έκταση. Φοβάμαι ότι στο μέλλον θα γίνει τσιμέντο». Τα λόγια αυτά, της εφόρου Εφης Πουλάκη - Παντερμαλή, στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, ήταν χαρακτηριστικά ως προς τους λόγους που τη σπρώχνουν να σχεδιάζει προγράμματα σωτηρίας του βουνού των θεών, του Ολύμπου. Ενός βουνού που επειδή «αποτελεί τεκτονικό παράθυρο», όπως είπε ο γεωλόγος Ηλίας Μαριολάκος, «δεν σταματά να ψηλώνει».




Αρχαιολογικό Πάρκο Λειβήθρων (Ακρόπολη)

Η έφορος αρχαιοτήτων Πιερίας παρουσίασε στο Συμβούλιο μία από τις τρεις μελέτες, για τη δημιουργία μυθολογικού πάρκου στα Λείβηθρα. Θα έχει ως θέμα του τις μούσες και τον Ορφέα και το σχήμα του θα θυμίζει τη λύρα του μυθικού μουσουργού. Τα άλλα δύο θα φιλοξενηθούν στο Δίον και στον Άγιο Δημήτριο και αποτελούν χωριστές μελέτες.





Αρχαιολογικό Πάρκο Λειβήθρων (Χώρος μελέτης)


Τα Λείβηθρα θεωρούνται η πατρίδα του Ορφέα, γιου της νύμφης Καλλιόπης. Σε διαδρομές που θα έχουν συνολικό σχήμα λύρας, θα δημιουργηθούν χώροι αφιερωμένοι στον Ορφέα και στις μούσες. Το σχήμα θα είναι ορατό μόνο από ψηλά. Στο πάρκο ενημέρωσης θα αναπαρασταθούν ένα ελλειψοειδές κτίριο γεωμετρικών χρόνων και μια μεγάλη αγρέπαυλη με οινοποιείο δίπλα της. Τα κτίρια είχαν εντοπιστεί στην περιοχή κατά τις ανασκαφές για τη σιδηροδρομική γραμμή και καταχώθηκαν. Θα υπάρξει επίσης μια θεατρική κατασκευή.





Η χάραξη των περιηγητικών διαδρομών (πλάτους 2μ.) σχηματοποιεί τη λύρα -σύμβολο του Ορφέα- συνδέοντας τον χώρο με τον μύθο του.







Διαδρομές προς την ακρόπολη


Μαζί με τα μυθολογικά στοιχεία, θα τονιστούν και τα στοιχεία της χλωρίδας με τη δημιουργία περιβαλλοντικών πάρκων, όπου θα φυτευτούν δέντρα που θα λένε την ιστορία τους στην περιοχή. Έτσι, το υποβαθμισμένο δάσος θα μετατραπεί σε έναν χώρο περιπάτου. Όλα αυτά απευθύνονται σε επισκέπτες κάθε ηλικίας, κυρίως όμως στα παιδιά της Πιερίας, αλλά και της γειτονικής και «αδερφικής» Θεσσαλίας.




Έργα Γ ΚΠΣ Λειβήθρωv

Η κυρία Εφη Πουλάκη Παντερμαλή είναι Έφορος Αρχαιοτήτων Πιερίας και μέλος της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας.

αποτελεί η φοινικική γραφή "αλφάβητο";

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Saturday, April 10, 2010

Η "Μύρτις" αποδεικνύει: Δεν έχουμε αλλάξει καθόλου εδώ και 4.000 χρόνια!

Η 11χρονη Μύρτις από την Αρχαία Αθήνα!








10 Απρίλιος 2010


Και ιδού η Μύρτις! Μία εντεκάχρονη αρχαία Αθηναία σαν όλα τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της, τότε και τώρα. Γιατί κοιτάζοντάς την δεν μπορεί κανείς να μην «αναγνωρίσει» το πρόσωπο μιας μικρής γειτονοπούλας... Καστανή, όπως θεωρούν οι αρχαιολόγοι ότι ήταν οι περισσότεροι Αθηναίοι, με συμμετρικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου της και με μόνη ίσως παραφωνία τα δοντάκια που προεξέχουν στην επάνω γνάθο, καθώς τα νεογιλά δεν είχαν προλάβει να αντικατασταθούν.

« Η συγκίνησή μου ήταν μεγάλη όταν αντίκρισα το πρόσωπο της Μύρτιδος!Δεν ήξερα άλλο για εκείνη παρά μόνο πως ήταν ένα κοριτσάκι που κατοικούσε στην Αθήνα την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, έζησε την πολιορκία και τον λοιμό και πέθανε, κατά πάσα πιθανότητα,από τυφοειδή πυρετό» είπε χθες το απόγευμα ο καθηγητής Ορθοδοντικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μανώλης Παπαγρηγοράκης κατά την ομιλία του ενώπιον μεγάλου κοινού στο αμφιθέατρο του Μουσείου Ακρόπολης, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά τη Μύρτιδα.

Αποτέλεσμα μελέτης που διήρκεσε τρία χρόνια, με τη συμμετοχή πολλών ελλήνων και ξένων επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων, είναι αυτό το εγχείρημα, το οποίο κατέστη δυνατόν μόνο χάρη στην εξαιρετική διατήρηση του κρανίου της μικρής, που βρέθηκε σε ομαδικό τάφο 150 νεκρών στον Κεραμεικό, το 1995. Στο ερώτημα πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι αυτή η ανάπλαση, ο κ. Παπαγρηγοράκης είναι κατηγορηματικός: «Το εύρημα ήταν σε τόσο καλή κατάσταση που ελάχιστες μπορεί να είναι οι αποκλίσεις από την πραγματικότητα». «Ενώ το γνωρίζαμε, δεν θελήσαμε να αποδώσουμε στην έκφραση του προσώπου της τον πόνο που ίσως έζησε προτού πεθάνει» ανέφερε ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο κ. Παπαγρηγοράκης. «Προτιμήσαμε ένα ελαφρύ μειδίαμα που προσδίδει την αίσθηση της εσωτερικής γαλήνης και αταραξίας που θα είχε αν γνώριζε πως μαζευτήκαμε όλοι σήμεραεδώ, στους πρόποδες του Παρθενώνα, 2.400 χρόνια μετά, για να αντικρίσουμε με έκπληξη, θαυμασμό και συγκίνηση το παιδικό της πρόσωπο». Το ίδιο πρόσωπο αλλά και τις συνθήκες της ανασκαφής, την ερευνητική διαδικασία για τον προσδιορισμό του ιού που εξολόθρευσε το 1/3 των Αθηναίων και τη διαδικασία ανάπλασης της Μύρτιδος θα παρακολουθούν οι επισκέπτες της πρωτότυπης έκθεσης που θα εγκαινιαστεί στις 15 Απριλίου στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

...

Διαβάστε περισσότερα: http://www.i-reportergr.com/2010/04/11.html#ixzz0kggHxjIJ

Γιατί διώχθηκαν οι Επικούρειοι από τη Ρώμη και γιατί τους απέλασαν οι Μεσσήνιοι στην Αρκαδία;



Ο Επίκουρος, μικρό παιδί ακόμα, δεν μπορούσε να σηκωθεί εύκολα από το κρεβάτι του, καθώς είχε πρόβλημα στα μάτια του και απέφευγε την ηλιακή ακτινοβολία, νιώθοντας απέχθεια για τον πιο λα­μπρό και φαεινό θεό. Απεχθανόταν εξάλλου και τη λάμψη της φωτιάς και είχε αιματώδεις εκκρίσεις από κάτω. Τό­σος ήταν ο μαρασμός του σώματος του, ώστε δεν μπορούσε να αντέξει ούτε τα ρούχα πάνω του. Επίσης ο Μητρόδωρος και ο Πολύαινος, φίλοι του και οι δύο, πέθαναν με τον χειρότερο τρόπο απ' όλους, και ανταμείφθηκαν αντάξια για την αθεΐα τους. Τόσο πολύ ήταν δούλος της ηδονής ο Επίκουρος, ώστε στις τελευταίες του στιγμές έγραψε στη διαθήκη του να γίνονται μία φορά τον χρόνο εξαγνιστικές τελετές για τον πατέρα, τη μητέρα, τους αδερφούς του και για τον Μητρόδωρο και τον Πολύαινο που αναφέρθηκαν, ενώ για τον εαυτό του να παρέχονται συσσίτια δύο φορές, δείχνοντας έτσι ο έξυπνος και σε αυτή την περίπτωση την προτίμηση του στην ασωτία. Έδωσε επίσης την εντολή, αυτός ο λαίμαργος και πολυφάγος, να κατασκευαστούν πέτρινα τραπέζια και να τοποθετηθούν ως αναθήματα στον τάφο του. Και άφησε αυτές τις εντολές χωρίς να έχει περιουσία. Ήταν λυσσασμένος με τις επιθυμίες, οι οποίες θα πέθαιναν και μαζί του.

Από τη Ρώμη διώχθηκαν οι Επικούρειοι με ομόφωνη απόφαση της βουλής· αλλά και οι Μεσσήνιοι στην Αρκαδία απέλασαν αυτούς που είχαν τραφεί από το ίδιο παχνί, λέγοντας πως είναι διαφθορείς των νέων και πως κηλιδώνουν τη φιλοσοφία με τη μαλθακότητα και την αθεΐα τους.

Πρόσταξαν λοιπόν αυτούς να βρίσκονται πριν από τη δύση του ήλιου εκτός των συνόρων της γης των Μεσσηνίων και τους ιερείς να εξαγνίσουν τα ιερά αφού φύγουν εκείνοι. Επίσης οι τιμούχοι (έτσι απο­καλούν τους άρχοντες οι Μεσσήνιοι) να εξαγνίσουν όλη την πόλη, σαν να απαλλάχτηκε από κάποια μιάσματα και καθάρματα

40. Στην Κρήτη οι Λύκτιοι έδιωξαν κάποιους Επικού­ρειους που είχαν έρθει εκεί. Θεσπίστηκε και νόμος, γραμ­μένος στην ντόπια διάλεκτο, να εξορίζονται με προκήρυξη από τη Λύκτο αυτοί που ενστερνίστηκαν τούτη τη γυναικουλίστικη, ποταπή και αισχρή διδασκαλία και που ήταν παράλληλα εχθροί των θεών.

Κι αν κάποιος τολμήσει να έρθει και περιφρονήσει τον νόμο, να δένεται σε κύφωνα κοντά στο αρχηγείο για είκοσι ημέρες, να γυμνώνεται και να περιχύνεται πάνω του μέλι και γάλα, για να του ορμήσουν οι μέλισσες και οι μύγες και να τον φάνε μέσα στη διάρκεια του χρόνου που είπαμε. Όταν οι μέρες αυτές περάσουν, αν έχει απομείνει κάτι, να το ρίξουν στον γκρε­μό, ντυμένο με γυναικεία ρούχα35.
41. Αυτός κατηγορούσε τον θεό για ολιγωρία. Εξαιτίας αυτού έπεσαν στην πόλη των Ιμεραίων ασθένειες και έλλει­ψη τροφίμων.
42. Οι Ιμεραίοι τιμωρούν τον Φιλόδημο με δήμευση της περιουσίας του και με την ποινή της εξορίας.
43. Ο Νικάνορας αρρώστησε πολλές φορές και τον έκανε καλά ο θεός. Μόλις ξαναβρήκε τον εαυτό του και την υγεία του, δεν έδωσε καμία αναγνώριση στον σωτήρα του. Και έλεγε ο θρασύς πως οι θεραπείες που του είχαν συμβεί οφείλονταν στην τύχη μάλλον παρά στη θέληση θεού.
44. Όταν η οδύνη και ο πόνος του ήταν στο αποκορύ­φωμα τους, δεν γνώριζε τον δρόμο που πήγαινε στο σπίτι του. Κι αν τον διέταζε κάποιος να θυσιάσει μετά από ένα όνειρο, και αυτά τα παραμελούσε, έτσι ακαλλιέργητος όπως ήταν από τη φύση του και φιλοχρήματος.
45. Όταν η συμφορά του δεν μπορούσε να καταπολεμη­θεί με τα τεχνικά μέσα και ήταν πιο δυνατή απ' όση βοήθεια μπορούσαν να προσφέρουν οι θνητοί σύμμαχοι,

ΑΙΛΙΑΝΟΣ «ΠΟΙΚΙΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Η άθεη διδασκαλία του Επίκουρου, είναι διδασκαλία ευκαταφρόνητη και ταιριαστή σε γυναίκες.

Αιλιανός ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

11. Ήταν κάποιος άντρας (αν θα μπορούσαμε να τον πούμε άντρα), που
αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής, αυτός ο ευνουχισμένος και γυναικωτός, ο οποίος, χωρίς να το καταλάβει, όρμησε στο μέγαρο, όπου επιτρεπόταν να εισέρχεται μόνο ο ιεροφάντης".


12. Υπήρξε δαδούχος στην Αθήνα, όπως λένε όσοι Αθηναίοι γνωρίζουν αυτά με ακρίβεια. Προσεύχονταν στη Βουλαία και στην Κόρη μέσω των ιεροφαντών και του δαδούχου για τη σωτηρία τους. Αυτός που ήταν δα­δούχος και λαμπαδηφόρος. Αυτός που ήταν δαδούχος στην Αθήνα πριν από τον Στρατοκλή, εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.


Είχε γίνει μέτοχος σε γνώση επιβλαβή, εφαρμόζο­ντας την άθεη διδασκαλία του Επίκουρου, την ταιριαστή σε γυναίκες, και εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.

14. Τη λέξη «χλούνης» με τη σημασία του «ευνουχι­σμένος» τη χρησιμοποιεί όχι μόνο ο Αισχύλος αλλά και ο Αιλιανός κατά κόρον στο «περί Προνοίας».

15. Έπειτα λοιπόν, χωρίς να δίνει καμία σημασία στους σεπτούς θεσμούς των Ευμολπιδών, των Κηρύκων και των άλλων γενών, που ήταν ιερά και θεοφιλή,
προτίμησε διδα­σκαλία ευκαταφρόνητη και ταιριαστή σε γυναίκες.

16. Ποθώντας να δείξει στον θεό πως δεν νοιάζεται για τα ανθρώπινα, ορμάει με φόρα στο μέγαρο. Εκεί όμως επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στον ιεροφάντη, σύμφωνα με τους τελετουργικούς θεσμούς, ενώ σ' εκείνον απαγορευό­ταν. Μόλις τόλμησε αυτή την πράξη, τον έπιασαν ρίγη, προσβλήθηκε από μακρόχρονη ασθένεια και τελικά άρχισε να σαπίζει. Και με όσα τόλμησε να φωνάζει και να λέει, δραματοποιώντας και ευχόμενος όσα ταιριάζουν στους πιο ασεβείς ανθρώπους, παρ' όλο που διψούσε να βγει η απαί­σια και καταραμένη ψυχή του, με δυσκολία και αργά το πέτυχε .

17. Αυτός ήταν αρτιμελής στο σώμα και για καλή του τύχη διατηρούσε και όλες τις αισθήσεις του ανέπαφες. Ομολογούν λοιπόν και αυτό.
Όταν πολεμούσαν οι Αθηναίοι και ο Αντίγονος στον Πειραιά, ο Φιλήμονας, που είχε οριστεί διαιτητής, είδε στο όνειρο του εννιά κόρες να βγαίνουν από το σπίτι του. Είδε να τις ρωτάει για ποιο λόγο τον εγκαταλείπουν και του φάνηκε πως τις άκουσε να λένε ότι φεύγουν, διότι δεν είναι σωστό να μείνουν. Και το όνειρο σταμάτησε εδώ και αυτός ξύπνησε και αφηγήθηκε στον δούλο του όσα είδε, άκουσε και τι είπε. Στη συνέχεια έγραψε το υπόλοιπο δραματικό έργο, το οποίο τύχαινε να τον απασχολεί εκείνο τον καιρό. Μετά σκεπάστηκε και έμενε ήσυχος στο κρεβατι του και τέλος πέθανε. Οι άνθρωποι του σπιτιού νόμιζαν πως κοιμάται επειδή όμως αυτό κρατούσε ώρα, τον ξεσκέ­πασαν και τον είδαν νεκρό. Είχε
λοιπόν και ο Φιλήμονας, Επίκουρε, τις εννέα Μούσες στο πλευρό του και όταν ήταν να πάρει τον τελευταίο δρόμο που του όρισε η μοίρα, αυτές έφυγαν. Διότι δεν είναι σωστό με κανένα τρόπο να βλέπουν νεκρούς οι θεοί, ακόμα κι αν τους είναι πολύ αγαπητοί, «ούτε να μολύνουν τα μάτια τους με τις θανάσιμες
ανάσες»

Η ανύπαρκτη πόλη Ναζαρέτ



Η ανύπαρκτη πόλη Ναζαρέτ

ΣΤΟ: http://ccrccr.com/jesus3.pdf

Ένα άλλο μυστήριο αποτελεί η πόλη Ναζαρέτ, από την οποία λέγεται ότι καταγόταν ο Ιησούς. Η προσαγόρευση Ναζωραίος για τον Ιησού αναφέρεται στην Καινή Διαθή δώδεκα φορές. Για παράδειγμα, στο Ματθαίος 2,23 αναγράφεται: «και ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγόμενην Ναζαρέτ, όπως πληρωθεί το ρηθέν δια των προφητών, ότι Ναζωραίος κληθήσεται». Επίσης, στο σταυρό που θανατώθηκε υπήρχε η επιγραφή «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς των Ιουδαίων» (Ιωάννης 19,19)! Πέρα απ' αυτό, ως Ναζωραίος αναφέρεται και ο ληξιαρχικός πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ. Όμως μια πόλη της Παλαιστίνης και συγκεκριμένα της Γαλιλαίας με το όνομα Ναζαρέτ δεν υπήρξε ποτέ πριν και κατά τη διάρκεια της ζωής του Ιησού και παρουσιάζεται για πρώτη φορά μέσα από τα ευαγγέλια. Η πόλη αυτή φαίνεται να «ιδρύθηκε» από τους χριστιανούς θεολόγους.

Στα ιστορικά έργα του Ιώσηπου Φλάβιου, ο οποίος ήταν αρχιστράτηγος των γαλιλαιϊκών στρατευμάτων στην εξέγερση κατά της Ρώμης και ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε, συνελήφθη και κρατήθηκε αιχμάλωτος από το έτος 67 μ.Χ., δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η πόλη, αν και τα στρατεύματά του στρατοπέδευαν στην περιοχή της σημερινής Ναζαρέτ. Κατά τις συγκρούσεις για την κατάληψη της γειτονικής πόλης Sepphoris, η οποία απείχε μερικά χιλιόμετρα από τον οικισμό που ονομαζόταν αργότερα Ναζαρέτ, έπρεπε να αποτελεί αυτή η Ναζαρέτ από στρατηγικής σκοπιάς σημείο οπισθοχώρησης ή στρατοπέδευσης των στρατευμάτων του. Μία πόλη Garis, 5 χλμ. νοτιοανατολικά της Sepphoris, που δεν υπάρχει πια και αναφέρεται πράγματι από τον Ιώσηπο (Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 6,3) ως τοποθεσία του στρατοπέδου του, βρίσκεται ακριβώς στη θέση που υπάρχει η μεταγενέστερα αναφερόμενη Ναζαρέτ. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι μέχρι το 70 μ.Χ. δεν φαίνεται να υπήρχε κατ' όνομα μια πόλη Ναζαρέτ.

Αλλά και στους προηγούμενους αιώνες, στην π.Χ. εποχή, πουθενά δεν υπάρχει αναφορά στην πόλη Ναζαρέτ. Στην Παλαιά Διαθήκη, η οποία αποτελεί την πολιτική και θρησκευτική ιστορία του ιουδαϊκού λαού, γίνεται αναφορά σε χιλιάδες πόλεις, χωριά και οικισμούς, πολλά ονόματα που έπαψαν να αναφέρονται κατά τη μεταγενέστερη εποχή. Όμως, σε κανένα σημείο της Π.Δ. δεν αναφέρεται κάποιος οικισμός που θα μπορούσε να ταυτιστεί κατ' όνομα ή λόγω ιστορικών γεγονότων με την πόλη που ονομάστηκε Ναζαρέτ. 'Αρα τυχόν εικασίες ότι μπορεί να υπήρχε παλαιότερα το όνομα Ναζαρέτ, να περιέπεσε για δεκαετίες ή και αιώνες στη λήθη και να επανήλθε αργότερα, δεν ευσταθούν.

Το Ταλμούδ, μια συλλογή ιουδαϊκών νόμων που γράφτηκε μετά τα χριστιανικά ευαγγέλια (3ος αι.), αναφέρει πολλούς μικρούς και μεγάλους γαλιλαιϊκούς οικισμούς, αλλά ούτε μία φορά τη Ναζαρέτ. Γενικότερα, ουδείς ιστορικός ή άλλος συγγραφέας, πριν ή λίγο μετά τον Ιησού, αναφέρει ποτέ το όνομα αυτής της πόλης. Η μόνη «πηγή» που «ιδρύει» και περιγράφει τη Ναζαρέτ, είναι η χριστιανική παράδοση, στην οποία αναφέρεται ακόμα ότι εκεί υπήρχε και συναγωγή, άρα θα έπρεπε να είναι ένας μεγαλύτερος οικισμός και όχι μια μικρή ομάδα κατοικιών ή ένας σταθμός αγροτικής παραγωγής. Παραμένει λοιπόν ανεξήγητο, πώς είναι δυνατόν να υπήρχε στο σταυρό του Ιησού επιγραφή που αναφερόταν σε μια πόλη, η οποία δεν υπήρχε καν εκείνη την εποχή ή πριν από αυτήν. Και πώς αναφέρεται αυτή η πόλη στα ευαγγέλια που λέγεται ότι γράφτηκαν μέσα στον 1ο αιώνα αλλά δεν αναφέρεται στο Ταλμούδ που γράφτηκε δύο αιώνες αργότερα ...

Κατά μία «αιρετική» εκδοχή ο χαρακτηρισμός Ναζωραίος (ή αλλιώς Ναζηραίς ή Ναζηραίος) σήμαινε στα εβραϊκά ο κεχρισμένος. Επειδή όμως οι θεόπνευστοι πατέρες του χριστιανισμού δεν κατανοούσαν αυτή τη σημασία, νόμισαν ότι ήταν προσδιορισμός με τοπική-εθνική σημασία και «κατασκεύασαν» μια πόλη Ναζαρέτ. Τότε όμως, πώς αναφέρεται ο Ματθαίος στην πόλη Ναζαρέτ που κατοίκησε ο Ιησούς; Η μόνη δυνατή εξήγηση είναι ότι όλα αυτά προέρχονται από προσθαφαιρέσεις μεταγενέστερων «επιμελητών», οπότε εξηγούνται έτσι και οι πάμπολλες αντιφάσεις μεταξύ των «ιερών βιβλίων».

ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

ΒΛΕΠΕ ΣΤΟ:


ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Εάν ζείτε στην Δύση και σας ανησυχεί το Ισλάμ και ο εξισλαμισμός της χώρας σας , τότε το βίντεο αυτό έχει ένα μήνυμα για σας . Είναι μια προσαρμογή από το βιβλίο “Δουλεία , Τρομοκρατία και Ισλάμ” του Δρ Πήτερ Χάμοντ (Slavery , Terrorism and Islam by Dr Peter Hammond) που εκδόθηκε στις 21 Απριλίου του 2008 στην ιστοσελίδα
FRONTRAGEMAGAZINE . COM
ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ
Το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία , ούτε είναι λατρεία .
Στην πληρέστερή του μορφή είναι ένα τέλειο 100% σύστημα διαβίωσης .
Το Ισλάμ έχει θρησκευτικά , νομικά , πολιτιστικά , οικονομικά , κοινωνικά και στρατιωτικά συστατικά στοιχεία .
Το θρησκευτικό στοιχείο είναι ένα προσωπείο για όλα τα άλλα στοιχεία .
Ο εξισλαμισμός ξεκινά όταν υπάρχουν αρκετοί Μουσουλμάνοι σε μια χώρα , για να κινητοποιηθούν για τα θρησκευτικά τους δικαιώματα . Όταν οι πολιτικώς ορθές , ανεκτικές και πολυπολιτισμικές κοινωνίες συμφωνούν στα Μουσουλμανικά αιτήματα για τα θρησκευτικά δικαιώματα , τότε αναμιγνύονται και ορισμένα από τα υπόλοιπα στοιχεία .
ΝΑ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ
Όσο ο Μουσουλμανικός πληθυσμός παραμένει κάτω ή γύρω από το 2% σε οποιασδήποτε χώρα τότε θα θεωρηθεί ως μια ειρηνόφιλη κοινότητα και όχι ως μία απειλή για τους άλλους πολίτες . Αυτό συμβαίνει στις παρακάτω χώρες με τα αντίστοιχα ποσοστά .
ΗΠΑ 0,6%
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 1,5%
ΚΑΝΑΔΑΣ 1,9 %
ΚΙΝΑ 1,8%
ΙΤΑΛΙΑ 1,5%
ΝΟΡΒΗΓΙΑ 1, 8%
Στα 2% - 5% αρχίζουν να προσηλυτίζουν μέλη άλλων μειονοτήτων και δυσαρεστημένων ομάδων , στρατολογώντας συχνά από φυλακές και συμμορίες . Αυτό συμβαίνει στις εξής χώρες :
ΔΑΝΙΑ 2%
ΓΕΡΜΑΝΙΑ 3,7%
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ 2,7%
ΙΣΠΑΝΙΑ 4%
ΤΑΪΛΑΝΔΗ 4,6%
Από το 5% και μετά ασκούν μια τεράστια επιρροή ανάλογα με το ποσοστό του πληθυσμού . Για παράδειγμα , θα πιέσουν για την εισαγωγή των τροφών Χαλάλ που είναι προϊόντα άχραντα για τα Ισλαμικά δεδομένα (κάτι ανάλογο με το Εβραϊκό Κοσέρ) .
Η αγορά τους εξασφαλίζει θέσεις εργασίας στον τομέα της κατανάλωσης . Θα αυξήσουν τις πιέσεις στις αλυσίδες σούπερ μάρκετ ώστε να διαθέτουν στα ράφια τους Χαλάλ , μαζί με τις απειλές στην περίπτωση μη συμμόρφωσης .
Αυτό συμβαίνει στις εξής χώρες :
ΓΑΛΛΙΑ 8%
ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ 5%
ΣΟΥΗΔΙΑ 5%
ΕΛΒΕΤΙΑ 4,3%
ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ 5,5%
ΤΡΙΝΙΤΑΝΤ και ΤΟΜΠΑΓΚΟ 5,8% .
Σ’ αυτό το σημείο θα εργαστούν πιέζοντας την κυβέρνηση να τους παραχωρήσει μια αυτονομία στα γκέτο , όπου θα ισχύει η Σαρία , ο Ισλαμικός Νόμος . Τελικός στόχος των Ισλαμιστών είναι να εγκαθιδρύσουν την Σαρία σε παγκόσμια κλίμακα .
Όταν οι Μουσουλμάνοι πλησιάζουν το 10% του πληθυσμού τείνει να αυξηθεί η παρανομία ως μέσο διαμαρτυρίας για τις συνθήκες διαβίωσής τους . Στο Παρίσι βλέπουμε ήδη αμάξια να καίγονται . Οποιαδήποτε μη μουσουλμανική πράξη θίγει το Ισλάμ και καταλήγει σε εξεγέρσεις και απειλές , όπως αυτές στο Άμστερνταμ και σε άλλες δυτικές πόλεις που έγιναν ως αντίθεση στις γελοιογραφίες κατά του Μωάμεθ και τις ταινίες που προσβάλλουν το Ισλάμ . Τέτοιες εντάσεις πραγματοποιούνται καθημερινά στον Μουσουλμανικό τομέα στις εξής χώρες :
ΓΟΥΪΑΝΑ 10%
ΙΝΔΙΑ 13,4%
ΚΕΝΥΑ 10%
ΡΩΣΙΑ 15%
Όταν φθάσουν το 20% τα έθνη μπορούν να περιμένουν έξαρση των φαινομένων μίσους , τον σχηματισμό πολιτοφυλακών του ιερού πολέμου Τζιχάντ , σποραδικές δολοφονίες και καταστροφές Ινδουϊστικών ναών και ναών άλλων θρησκειών . Αυτά μπορεί να συμβαίνουν στην ΑΙΘΙΟΠΙΑ 32,8% .
Στο 40% τα έθνη αντιμετωπίζουν ευρείας κλίμακας σφαγές , κορανικές επιθέσεις τρομοκρατίας και συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις πολιτοφυλακής, όπως
ΒΟΣΝΙΑ 40%
ΤΣΑΝΤ 53,1%
ΛΙΒΑΝΟΣ 59,7%
Από το 60% τα έθνη αντιμετωπίζουν διώξεις δίχως προηγούμενο των «απίστων» όλων των άλλων θρησκειών , συμπεριλαμβανομένων και των Μουσουλμάνων που δεν συμμορφώνονται , σποραδικές εθνικές εκκαθαρίσεις , την χρήση της Σαρίας ως όπλο και της Τζιζιέ , τον κεφαλικό φόρο που επιβαλλόταν στους μη Μουσουλμάνους όπως στις χώρες
ΑΛΒΑΝΙΑ 70%
ΜΑΛΑΙΣΙΑ 60%
ΚΑΤΑΡ 77%
ΣΟΥΔΑΝ 70%
Μετά το 80% να περιμένουν καθημερινό εκφοβισμό και βίαιο τζιχάντ , ορισμένου βαθμού εκκαθαρίσεις της κρατικής μηχανής , ακόμη και γενοκτονία , καθώς αυτά τα έθνη εκδιώκουν τους άπιστους και προωθούν έναν 100% εξισλαμισμό . Αυτό σε κάποιο βαθμό συνεχίζεται
ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ 83% ΙΟΡΔΑΝΙΑ 92%
ΑΙΓΥΠΤΟΣ 90% ΜΑΡΟΚΟ 98,7%
ΓΑΖΑ 86,1% ΠΑΝΙΣΤΑΝ 97%
ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ 86,1% ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ 99%
ΙΡΑΝ 98% ΣΥΡΙΑ 90%
ΙΡΑΚ 97% ΤΑΤΖΙΚΙΣΤΑΝ 90%
ΑΡΑΒΙΚΑ ΕΜΙΡΑΤΑ 96% ΤΟΥΡΚΙΑ 99,8%
Το 100% θα εξασφαλίσει ειρήνη στο Νταρ – Ελ – Σαλάμ , την χώρα της ειρήνης όπου κυριαρχεί το Ισλάμ . Εδώ υποτίθεται ότι υπάρχει ειρήνη διότι όλοι είναι Μουσουλμάνοι . Ο Μεντρεσέ είναι τα μόνο σχολεία και το κοράνι ο μόνος λόγος , όπως στην περίπτωση του
ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ 100%
ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ 100%
ΣΟΜΑΛΙΑ 100%
ΥΕΜΕΝΗ 100%
Δυστυχώς η ειρήνη δεν έχει επικρατήσει ποτέ καθώς σ’ αυτές τις 100% Μουσουλμανικές χώρες οι πιο ριζοσπαστικοί Μουσουλμάνοι εκφοβίζουν , σπέρνουν μίσος και ικανοποιούν την δίψα τους για αίμα σκοτώνοντας λιγότερο ριζοσπαστικούς Μουσουλμάνους για διάφορους λόγους .
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Το Τζιχάντ» του Λέον Γιουρις (Leon Uris) :
«Πριν γίνω εννέα ετών έμαθα τον βασικό κανόνα του Αραβικού βίου . Ήμουν εγώ εναντίον του αδελφού μου . Εγώ κι ο αδελφός μου εναντίον του πατέρα μας . Η οικογένειά μου εναντίον των συγγενών μας και του γένους μας . Το γένος μας εναντίον της φυλής . Η φυλή εναντίον του κόσμου και όλοι εμείς εναντίον των απίστων» .
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι σε ορισμένες χώρες όπου ο Μουσουλμανικός πληθυσμός βρίσκεται κάτω από το 100% , όπως στην Γαλλία, η Μουσουλμανική μειονότητα ζει σε γκέτο μέσα στα οποία υπάρχουν 100%Μουσουλμάνοι που διαβιούν βάση της Σαρία .
Η εθνική αστυνομία δεν τολμά να μπει μέσα στα γκέτο αυτά . Δεν υπάρχουν εθνικά δικαστήρια , ούτε σχολεία , ούτε μη Μουσουλμανικοί χώροι λατρείας . Σε τέτοιες καταστάσεις οι Μουσουλμάνοι δεν αναμιγνύονται με την υπόλοιπη κοινότητα . Τα παιδιά παρακολουθούν το Μεντρεσέ και μαθαίνουν μόνο το Κοράνι.
Ακόμη και η συνεργασία μ’ έναν «άπιστο» είναι ένα αδίκημα που επιφέρει τον θάνατο , γι’ αυτό σε ορισμένες περιοχές ορισμένων εθνών οι Μουσουλμάνοι Ιμάμηδες και εξτρεμιστές ασκούν περισσότερη εξουσία απ’ όση ο μέσος εθνικός όρος θα επέτρεπε .
Σήμερα 1,5 δισεκατομμύρια Μουσουλμάνων αποτελεί το 22% του πληθυσμού του πλανήτη, αλλά ο δείκτης γεννητικότητάς τους ξεπερνά εκείνο των Ινδουϊστών, των Βουδιστών , των Χριστιανών και άλλων .
Οι Μουσουλμάνοι θα ξεπεράσουν το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού στα τέλη αυτού του αιώνα .

ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΩΝΗΤΙΚΗ ΓΡΑΦΗ

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΣΤΟ:

http://ermionh.blogspot.com/2009/03/blog-post_5165.html



ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.


ΗΔΗ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΑΝ ΣΙΩΠΗΡΑ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ.


ΕΝΩ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ.
.
.
ΑΛΛΩΣΤΕ:
Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου.
Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.
Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρηπρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως τροφή για σκέψη' τα εξής:
1. Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2. Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούνως εξής: 'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι','αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'
4. Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο .ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ,λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου').
Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη. Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας'.

Friday, April 02, 2010

Τα Ντουρντουβάκια






Δοξάτο Μαρτυρική πόλη

Το μένος των Βούλγαρων κατά των Ελλήνων εκφράσθηκε δύο φορές με τις σφαγές του Δοξάτου.


Η πρώτη με θύματα 650 αθώους Δοξατινούς (άνδρες, γυναίκες και παιδιά), έγινε την 30η Ιουνίου 1913. Οι Βούλγαροι υποχωρούσαν και με το πρόσχημα ότι πρόσκοποι τους πυροβόλησαν, μπήκαν στο Δοξάτο. Αφού άρπαξαν ότι πολύτιμο βρήκαν, το κατέκαψαν και έσφαξαν 650 κατοίκους. Το Δοξάτο τότε είχε 1500 κατοίκους. Την ημέρα εκείνη, σφαγιάσθηκαν 650 άτομα. Μετά τη σφαγή, το Δοξάτο παραδόθηκε στις φλόγες. Η πλούσια κοινότητα, με τα λαμπρά οικοδομήματα, καταστράφηκε.


Η δεύτερη σφαγή έγινε την 29η Σεπτεμβρίου του 1941, όταν το Δοξάτο βρισκόταν, όπως και όλη η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη στην κατοχή των Βουλγάρων, συμμάχων των Γερμανών και Ιταλών.


Λόγω των δύο σφαγών το Δοξάτο ονομάστηκε ΗΡΩΪΚΗ και ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ πόλη. «ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ» ονομάστηκε Δήμος και έτυχε άλλων πολλών τιμητικών διακρίσεων. Οι δύο σφαγές μείωσαν κατά πολύ τον πληθυσμό και κατέστρεψαν τον οικισμό με αποτέλεσμα μια σημαντική κωμόπολη του Νομού Δράμας να χάσει τη δυναμικότητά της.



Δημήτριος Μπατσιούλας “Τα ΝτουρντουΒάκια”


1941-1944. Βουλγαρική κατοχή στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη από το Στρυμώνα μέχρι τον Έβρο. Οι Έλληνες υπομένουν πείνα, βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς και προπαγάνδα για τη Μεγάλη Βουλγαρία του Αιγαίου... Τα γεγονότα και οι σφαγές του άμαχου πληθυσμού στις 29 Σεπτεμβρίου του 1941 στη Δράμα και τα περίχωρα της, το Δοξάτο καθώς και στο Νέο Σκοπό Σερρών. Η ομηρία όλων των παλικαριών από τις κατεχόμενες περιοχές, για να μην υπάρξει αντίσταση κατά των κατοχικών δυνάμεων και η κατάταξη τους στα τάγματα εργασίας του Βουλγαρικού στρατού, στα ΝΤΟΥΡΝΤΟΥΒΑΚΙΑ . Η καταναγκαστική εργασία μεσ' το λιοπύρι, στα βουνά και στους κάμπους της Βουλγαρίας για να περάσουν δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές, με πενήντα δράμια νερό κάθε δυο ώρες, με ελάχιστο κακοφτιαγμένο φαγητό και άγριους ξυλοδαρμούς. Όλα αυτά βέβαια μπορούσαν να τα γλυτώσουν, έφτανε να απαρνιόνταν την Ελληνική τους υπηκοότητα και να γραφόταν Βούλγαροι...
Η ζωή στο χωριό για το Στέργιο Αλεξανδρή, λοχία στους Παληουριώνες, ένα από τα οχυρά της γραμμής Μεταξά κατά την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, επιφυλάσσει οδυνηρές εμπειρίες. Η πάλη ανάμεσα στο χρέος για την πατρίδα και την αγάπη για την οικογένεια και τους φίλους, ο έρωτας και η αβεβαιότητα για το μέλλον, η πνιγμένη υπερηφάνεια μπροστά στον αγώνα για προσωπική επιβίωση και το φόβο για αντίποινα στην οικογένεια, η δοκιμασία των προσωπικών σχέσεων μέσα σε ένα περιβάλλον προπαγάνδας και καχυποψίας και η συγκλονιστική αλληλεγγύη των κατατρεγμένων...
Μια δυνατή ιστορία βασισμένη πάνω σε πραγματικές μαρτυρίες και ιστορικά γεγονότα, μια κατάθεση ψυχής και ένας φόρος τιμής για μια από τις σκοτεινότερες περιόδους της Γης των Μακεδόνων.
“……- Θα το καταλάβεις απ' αυτά που θα σε πω παρακάτω. Προπολεμι­κά, το ξέρεις ίσως καλύτερα από μένα, το κομμουνιστικό κίνημα ήταν πολύ δυνατό στη Βουλγαρία, στη Σερβία, όπως και στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί, για κάθε ενδεχόμενο, μπόρεσαν κι' έβαλαν μέσα στους κομ­μουνιστές, πράχτορες δικούς τους. Έτσι ήξεραν τι σχεδίαζαν οι κομ­μουνιστές. Οταν ήταν να χτυπήσουν την Ελλάδα ήξεραν τις δυσκολίες που θα' βρισκαν. Γι' αυτό συμφώνησαν με τη Βουλγαρία, πέρασαν από μέσα και χτύπησαν ανενόχλητοι την Ελλάδα κάνοντας δώρο στους Βουλγάρους την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
- Νάξερες τι μου θυμίζεις τώρα Ζέμο! είπα μ' ένα κρυφό καμάρι.
- Μπαίνοντας όμως οι Βούλγαροι στη Μακεδονία συνέχισε ο Ζέμος δεν ακολούθησαν τη συμφωνία που έκαναν με το Χίτλερ. Αυτός ήθελε τους Βουλγάρους, συμμάχους του, βοηθούς του, ενώ αυτοί το θεώρη­σαν σαν τη μεγάλη ευκαιρία για να κάνουν τη Μεγάλη Βουλγαρία του Αιγαίου και για το λόγο αυτό έριξαν όλο σχεδόν το στρατό τους εδώ. Θυμάσαι πόσο στρατό κουβάλησαν. Σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό είχαν στρατώνες. Αυτό δεν βόλευε τους Γερμανούς, που έβλεπαν ότι οι Βούλγαροι θα ξόδευαν όλες τους τις δυνάμεις και θα είχαν όλο το στρατό τους για να επιβάλλουν την κατοχή τους στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, από το Στρυμώνα μέχρι τον 'Εβρο κι ' όχι να βοηθούν τους Γερμανούς. Γι' αυτό έπρεπε να βρουν τρόπο να ανα­γκαστούν οι Βούλγαροι να φύγουν από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, χωρίς να φανεί ότι το έκαναν οι ίδιοι οι Γερμανοί.
Έστριψα τσιγάρο βλέποντας τον με μισόκλειστα μάτια, ενώ εκείνος συνέχιζε:
- Ένας τρόπος μονάχα υπήρχε, να ξεσηκωθούν οι Έλληνες και να τους διώξουν, πράγμα που δεν μπορούσε να γίνει εκείνη την περίοδο, γιατί οι Βούλγαροι δεν άφηναν να κουνηθεί τίποτα στην Ελλάδα. Ώσπου οι πράχτορες των Γερμανών, πούταν μέσα στους Βούλγαρους κομμουνιστές έδωκαν την πληροφορία ότι οι κομμουνιστές εξέταζαν την περίπτωση να ξεσηκωθούν μαζί με τους Έλληνες κομμουνιστές στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, εναντίον του Βούλγαρου Βασι­λιά, του Μπόρις, να τον διώξουν και να ιδρύσουν την πολυπόθητη τους Βαλκανική Κομμουνιστική Συνομοσπονδία. Αυτή την πληροφορία οι Γερμανοί την πέρασαν στο Βούλγαρο Βασιλιά. Ο Μπόρις το θεώρη­σε σαν τη μοναδική ευκαιρία να ξεκαθαρίσει μιά και καλή και με τους Βούλγαρους κομμουνιστές αλλά και με τους Έλληνες, που δεν έλεγαν να σκύψουν το κεφάλι και να υποταχτούν. Σκέφτηκαν ότι άμα ξεσηκωνόταν οι Βούλγαροι κομμουνιστές, που υπολόγιζαν πολύ στη βοή­θεια των Ελλήνων κομμουνιστών, θα ορμούσε ο Μπόρις και θα τους διέλυε μιας και βοήθεια δεν μπορούσαν να έχουν από πουθενά, αφού η Ρωσία, η μάνα τους, ήταν κιόλας σε πόλεμο με τη Γερμανία. Και με τη δικαιολογία ότι οι Έλληνες Βοήθησαν τους Βούλγαρους κομμουνι­στές στο κίνημα εναντίον του, θα κατέσφαζε κι' αυτούς, για να κατα­κτήσει πιο εύκολα τη Μακεδονία και τη Θράκη. Μ' ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια. Γι' αυτό άφησε τους κομμουνιστές να κινιούνται ελεύθερα για να οργανώσουν το κίνημα τους τόσο φανερά μάλιστα, που πολύ αναρωτιούνταν τι σόι Βασιλιάς ήταν αυτός που άφηνε τόσο ελεύθερα τους κομμουνιστές! Πού ήταν ο στρατός του, η χωροφυλακή του, η ασφάλεια του! Από την άλλη μεριά οι Γερμανοί σχεδίαζαν πολύ προ­σεκτικά τις κινήσεις τους. Αν επικρατούσαν οι Βούλγαροι κομμουνι­στές, τότε οι Γερμανοί, απαλλαγμένοι από το Μπόρι, θα έβαζαν δικιά τους κυβέρνηση στην Βουλγαρία, αφού Βέβαια έδιωχναν πρώτα τους κομμουνιστές, πράγμα πολύ εύκολο για κείνη την περίοδο. Αν νικού­σε ο Μπόρις και κατέσφαζε τους Έλληνες, τότε θα τους έδινε το δικαί­ωμα να τα χαλάσουν μαζί του, γιατί δεν θα συμφωνούσαν με τις αγριό­τητες του. Γι' αυτό το κίνημα έπρεπε να γίνει με κάθε θυσία.
- Ζέμο το πας πολύ Βαθειά, του είπα, καλύτερα να το κόψεις εδώ.
- Ασε τον πατέρα, καλά τα λέει, είπε ο γιος μου.
- Γιώργο εσύ τ' ακούς κάθε μέρα αυτά αποκρίθηκα στο γιό μου. Σχε­δόν μονάχα αυτά λέμε όταν συναντιόμαστε με τους άλλους πούμασταν μαζί ντουρντουβάκια.
- Δεν τα λέτε όμως έτσι όπως τα λέει ο θείος Ζέμος.
- Το κίνημα, συνέχισε να μιλά ο Ζέμος απόμακρος πάντα, διαδόθη­κε, ότι θα γινόταν στις 28 Σεπτεμβρίου του 1941, σε όλες τις πόλεις και τα χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας. Οι Βούλγαροι κομμουνιστές βλέποντας ότι ο Μπόρις δεν τους κυνηγούσε όπως παλαιότερα, αναθάρρεψαν και κατέβασαν στην Ελλάδα πολλά στελέχη τους, διαδίδοντας ότι οι Ρώσοι βρισκόταν στα Βόρεια σύνορα της Βουλγαρίας, έτοι­μοι να τους Βοηθήσουν. Ειδήσεις δεν υπήρχαν τότε για να μπορέσει ο κόσμος να διασταυρώσει αυτές τις πληροφορίες κι' έτσι τις πίστευε. Πολλοί από τους Βούλγαρους κομμουνιστές που ήρθαν στην Ελλάδα, μιλούσαν Ελληνικά και διέδιδαν στους Έλληνες ότι ήταν Ρώσοι και ότι ήρθαν στη Βουλγαρία και στην Ελλάδα για να οργανώσουν το κίνημα. Κανένας όμως εδώ στην Ελλάδα, δεν αναρωτήθηκε πως βρέθηκαν τόσοι πολλοί Ρώσοι που να μιλούν τα Ελληνικά. Σε κάθε χωριό και σε κάθε πόλη, παρουσιάστηκαν ξαφνικά ένας ή δυό Ρώσοι, που μιλούσαν Ελληνικά και προσπαθούσαν να οργανώσουν το κίνημα. Οι περισσότε­ροι είχαν μαζωχτεί στην περιοχή της Δράμας και η εξήγηση ήταν ότι μάλλον ήθελαν να πιάσουν το αεροδρόμιο της Καβάλας, που ανήκει στον Νομό Καβάλας αλλά είναι πιο κοντά στη Δράμα. Κι' όλα αυτά μέχρι τα μισά του Σεπτεμβρίου του 1941. Τότε ο Βούλγαρος Βασιλιάς, ο Μπόρις, τ' αντιγύρισε. Φοβήθηκε φαίνεται ότι οι κομμουνιστές θα του έπαιρναν την εξουσία κι' αρχίνησε ν' αποτραβιέται από κείνο το κίνημα, που θα το έκαναν ξεχωριστά οι κομμουνιστές κι' οι βασιλικοί, αλλά στην πραγματικότητα θα το έκαναν μαζί. Έβαλε πάλι τους ανθρώ­πους του να παρακολουθούν πολύ στενά τους κομμουνιστές και να οργανώσουν πολύ καλά το χτύπημα που θα τους έκαναν αν τελικά ξεσηκωνόταν στις 28 Σεπτεμβρίου. Αυτά οι κομμουνιστές τάμαθαν από την πρώτη στιγμή αφού είχαν παντού δικούς τους ανθρώπους, κι' η απόφαση τους ήταν να μη σταματήσουν. Ακόμα έμαθαν ότι Βγήκε δια­ταγή του Βασιλιά, όλοι οι Βούλγαροι πούταν στην Ελλάδα, να μη έβγαιναν από τα σπίτια τους τις μέρες κείνες ή να μαζευτούν στους πιο κοντινούς στρατώνες. Αυτό ήταν που το πήραν για την μεγάλη ευκαι­ρία. Θα ορμούσαν στους στρατώνες και θα τους έπιαναν στον ύπνο, έφτανε κάποιος νάδινε την αφορμή.
- Και ποιος την έδωκε Ζέμο; τον ρώτησα ενώ άναβα κι' άλλο τσιγά­ρο χωρίς να τελειώσω το προηγούμενο.
- Τώρα θα μάθεις πράγματα που τα ξέρει άλλος ένας, αν ζει ακόμα. Εμένα κείνες τις μέρες με φώναξαν στην Καβάλα, στα γραφεία της Γκεστάπο, που εκεί είχαν. Βρήκα έναν Γερμανό ταγματάρχη, Χανς Φύσσερ έτσι μ' είπε από την αρχή που το γνώρισα ότι λεγόταν και δεν ξέρω αν ήταν το πραγματικό του όνομα, γιατί ήταν της αντικατασκοπείας και όλοι όσοι ήταν σ' εκείνη την υπηρεσία κυκλοφορούσαν με άλλα και πολλά ονόματα. Αφού κι' εμένα με ήξεραν με το όνομα Γιάννης, αντί το Δημοσθένης που είναι το κανονικό μου. Στην Καβάλα ο Γερμανός ταγματάρχης με ενημέρωσε για τις κινήσεις του Βούλγαρου βασιλιά, των Βούλγαρων και Ελλήνων κομμουνιστών, καθώς και για τις πληρο­φορίες που είχαν οι ίδιοι. Και αφού μ' έδωκε χαρτιά για να κυκλοφο­ρώ ελεύθερα ανάμεσα στους Βουλγάρους και στους Γερμανούς, μ' είπε να γυρίσω στο χωριό μου, στην Τσατσάλτζα, Χωριστή τη λένε τώρα να παρακολουθώ τα πάντα, πηγαινοερχόμενος στη Δράμα, που είναι δίπλα στο χωριό μου, όσες φορές τη μέρα μπορούσα. Ότι παρατηρού­σα ή μάθαινα, θα το έγραφα σε σημείωμα που θα το άφηνα σ' ένα σημείο του δρόμου που το χρησιμοποιούσαμε από πολύ καιρό για αυτή τη δουλειά. Εκεί άφηνε κι' ο ταγματάρχης τα δικά του σημειώματα με τις οδηγίες που ήθελε να δώσει. Το μεσημέρι τις 28 Σεπτεμβρίου του 1941 αφήκε ένα σημείωμα στο οποίο έγραφε να τον περιμένω το βράδυ της ίδιας μέρας στο δρόμο για τη Δράμα, απ' όπου θα περνούσε να με πάρει. Τίποτα άλλο. Ήρθε οδηγώντας ο ίδιος ένα στρατιωτικό τζίπ. Μ' έβαλε στο αυτοκίνητο και συνέχισε το δρόμο για τη Δράμα. Μ' έδωκε ένα Γερμανικό όπλο λέγοντας με ότι οι Έλληνες κομμουνιστές πήραν απόφαση να ανατινάξουν ένα εργοστάσιο που έδινε ηλεκτρικό ρεύμα στη Δράμα, αλλά δεν ήταν ολότελα αποφασισμένοι να το κάνουν γιατί φοβούνταν και ότι εμείς έπρεπε να τους διευκολύνουμε να πάρουν την απόφαση τους. Τον ρώτησα τι εννοούσε και μ' είπε ότι θα το καταλά­βαινα σε λίγο από μόνος μου. Όταν επέμεινα να με εξηγήσει, μ' είπε ότι ο Βούλγαρος Βασιλιάς ετοιμαζόταν να κάνει συλλήψεις, έτσι έλε­γαν οι πληροφορίες που ερχόταν καθημερινά κι' αν γινόταν κάτι τέτοιο, τότες όλα τα σχέδια των Γερμανών θα πήγαιναν χαμένα. Οι κομμουνιστές τα μάθαιναν αυτά και κουμπωνόταν. Μονάχα στην περιο­χή της Δράμας κουνιόταν ακόμα κανονικά, γιατί ο Βούλγαρος Νομάρ­χης ήταν κομμουνιστής κι' αυτός φαίνεται ότι ήταν ο συντονιστής. Βλέποντας ο Γερμανός ταγματάρχης ότι η ευκαιρία πήγαινε να χαθεί, αποφάσισε να περάσει στο Νομάρχη της Δράμας την ψεύτικη πληρο­φορία ότι ο Βουλγαρικός στρατός κι' η χωροφυλακή δεν ήταν και τόσο με το μέρος του Βασιλιά τους κι' ότι το βράδυ στις 28 Σεπτεμβρίου, ένα ρεγάλο μέρος από αυτούς θα ξεσηκωνόταν. Ο Νομάρχης φαίνεται ότι πίστεψε αυτές τις πληροφορίες και ότι τις μετάδωσε. Δεν τον είπε για την ανατίναξη του εργοστασίου του ρεύματος που είχαν αποφασί­σει οι Έλληνες κομμουνιστές και που πιθανόν να την ήξερε.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί συνέχιζα να τον ακούω χωρίς να αντιδρώ. Μονάχα κάπνιζα ξεφυσώντας τον καπνό.
- Στο δρόμο για τη Δράμα είχε συνέχεια μπλόκα. Είχα το όπλο κρυμμένο κάτω από τα πόδια μου. Βλέποντας οι Βούλγαροι το Γερμα­νό ταγματάρχη μας άνοιγαν αμέσως το δρόμο. Μπήκαμε στη Δράμα και στον πρώτο αδειανό δρόμο μ' είπε να πυροβολήσω στον αέρα. Στο πρώτο Βουλγάρικο μπλόκο που βρήκαμε γυρίζοντας, ο ταγματάρχης είπε στα Γερμανικά, που δεν ξέρω αν οι Βούλγαροι τα κατάλαβαν, ότι κάποιοι μας πυροβόλησαν και γι' αυτό το λόγο γυρίζαμε πίσω στην Καβάλα. Ξαφνικά έστριψε για το Δοξάτο. Φαίνεται πως ήξερε το χωριό γιατί με πήγε ίσια στο σταθμό χωροφυλακής. Απόξω φύλαγε ένας Βούλγαρος χωροφύλακας που κίνησε να έρθει κατά το μέρος μας. Ο Γερμανός κόλλησε το πιστόλι του στο λαιμό μου λέγοντας με να σκοτώσω το Βούλγαρο χωροφύλακα, γιατί αλλοιώς θα σκότωνε πρώτα εμένα και κατόπι το Βούλγαρο. Θα πέταγε το κουφάρι μου στο δρόμο κι' έτσι οι Βούλγαροι θα πίστευαν ότι το δικό τους τον σκότωσαν οι Έλληνες και από κει και μετά μ' είπε ότι δεν ήταν δύσκολο να φαντα­στώ τι θα έκαναν οι Βούλγαροι στους συμπατριώτες μου τους Έλληνες. Θέλοντας και μη πυροβόλησα σχεδόν από το ένα μέτρο το Βούλγαρο χωροφύλακα και τον σκότωσα. Το αυτοκίνητο έφυγε με μεγάλη ταχύ­τητα από το σημείο εκείνο και προτού να προλάβω να διώ τι έκαναν οι άλλοι Βούλγαροι χωροφύλακες που ήταν μέσα στο σταθμό. Με πήγε στην κοινότητα, λέγοντας με ότι ο Βούλγαρος νομάρχης είχε πάει από νωρίς στο Δοξάτο και ήταν ακόμα εκεί και ότι αν είχε ακούσει τον πυροβολισμό που σκοτώσαμε το χωροφύλακα και έβγαινε από την κοι­νότητα θα σκοτώναμε κι' εκείνον. Δεν ξέρω αν εκείνοι που ήταν μέσα στην κοινότητα άκουσαν τον πυροβολισμό, αλλά η κοινότητα είχε φώτα. Ο ταγματάρχης μ' είπε να ρίξω στα φωτισμένα παραθύρια καθώς εκείνος θα οδηγούσε το αυτοκίνητο. Δεν ξέρω αν σκότωσα κανέναν από αυτούς που ήταν μέσα......
- Ζέμο ξέρεις πόσοι αθώοι σκοτώθηκαν στη Δράμα, στο Δοξάτο και στα γύρω χωριά εξ αιτίας των πυροβολισμών σου; ρώτησα οργισμένα.
- Ξέρω Στέργιο, τα ξέρω όλα. Ξέρω ότι την ίδια νύχτα οι Βούλγαροι έβαλαν σφαγή στη Δράμα Ξέρω ότι την άλλη μέρα σκότωσαν στο Δοξά­το πολύ κόσμο, όπως και σε όλα τα χωριά της Δράμας, μα και πιο πέρα. Ξέρω τι τράβηξες από τους Βουλγάρους όταν σ' έπαιρναν ντουρντουβάκι, ξέρω για το παιδί πούχασες, ξέρω για το αίμα που χύθηκε στη Δράμα και το Δοξάτο — Στο χωριό μου το ίδιο σκότωσαν πάνω από εκατόν είκοσι άτομα την άλλη μέρα, στις είκοσι εννιά Σεπτεμβρίου του 1941. Πολύ αίμα Στέργιο, πολύ αίμα, με πνίγει, γι' αυτό κατάντησα έτσι...
- Φύγε ρε πούστη από μπροστά μου, ούρλιαξα κι' ανασηκώθηκα ανταριασμένος σκορπώντας το καπνό που παστάλιαζα, φύγε ρε κωλο-γαμημένε ρουφιάνε μη σε καθαρίσω.
- Μη πατέρα, άστον, δεν τον βλέπεις πως τον τιμωρούν κι' ο Θεός κι' οι άνθρωποι, μπήκε στη μέση ο γιος μου πασκίζοντας να με συγκρατήσει.
- Ποιος Θεός; Ποιοί άνθρωποι;
- Ζέμο φύγε, φύγε και μη ξαναπατήσεις το ποδάρι σου στο σπίτι μου γιατί εγώ θα είμαι αυτή που θα σε σκοτώσω.
Ήταν η Ελένη που μίλησε σφυριχτά στο Ζέμο και που ποιος ξέρει πόση ώρα άκουγε αυτά πούλεγε.
Κι' εκείνος έφυγε. Απομείναμε στο δωμάτιο, με την Ελένη και το Γιώργο, να μη ξέρουν τι να με κάνουν. Ένοιωθα το βρόντο της καρδιάς μου, σα νάσπαγε τα σωθικά μου, το πνίξιμο στο λαιμό μου, τα χέρια μου να κρέμονται ανήμπορα απ' τους ώμους μου….»

Γνωμικά γύρω από τη θρησκεία.

"Τίποτα δεν εκπλήσσει περισσότερο από ένα θαύμα, εκτός ίσως η αφέλεια με την οποία δέχεται ο κόσμος αυτό το θαύμα".

Μ. Τουεϋν

"Εάν για κάποιους είσαι ορθόδοξος, για όλους τους άλλους όμως είσαι αιρετικός".

Δ. Τόλαντ

"Οι προσευχές είναι συνήθως απαίτηση να καταργηθούν οι νόμοι του σύμπαντος για χάρη ενός, σίγουρα ανάξιου ικέτη".

Α. Μπιρς