θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, January 18, 2010

Όψεις της διαδρομής τον Νίκου Ζαχαριάδη



H ΑΥΓΗ
15 Νοεμβρίου 2009
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΠΟΥΛΟΥ συγγραφέα

ΣΤΑΥΡΟΣ Α. ΑΒΔΟΥΛΟΣ. Νίκος Ζαχαριάδης. Μύθος και
πραγματικότητα,
εκδόσεις Παρασκήνιο, σελ. 352

Ο Σταύρος Αβδούλος δεν είναι άγνω­στος στον κόσμο της Εθνικής Αντί­στασης και της αριστεράς Καταξιωμέ­νος νομικός, πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο με το βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού, όπου και τραυματίστηκε. Μέλος του
ΕΑΜ από τις αρχές ίου 1942 και του ΚΚΕ στη συνέχεια, έλαβε ενεργό μέρος στους αγώ­νες του λαού μας για το διώξιμο του κατακτητή και, όπως έγινε με πάρα πολλούς, υπέ­στη και τις συνέπειες της αγωνιστικής του δράσης. Πιάστηκε από τους Γερμανούς και γνώρισε το φοβερό στρατόπεδο του Χαϊδαρί­ου, περιμένοντας για μήνες, κάθε πρωί, το θάνατο. Αλλά και μετά την απελευθέρωση γνώρισε νια δυόμιση χρόνια το επίσης φοβερό στρατόπεδο της Μακρονήσου και στη συ­νέχεια μια μακρόχρονη εξορία στο νησί του Αη Στράτη.
Μέλος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Αγω­νιστών ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και δι­ευθυντής του περιοδικού ΕΑΜ - Αντίσταση. έχει στο ενεργητικό του ένα πλούσιο συγγρα­φικό έργο. Το βιβλία του. Γιατί χάθηκε η νί­κη, που αναφέρεται στη σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944 και Το φαινόμενο Μακρό­νησος, αποτελούν μια σημαντική συμβολή στη μελέτη εκείνης της κρίσιμης εποχής.
Με το καινούργιο του βιβλίο, ο Σταύρος Αβδούλος μας παρουσιάζει τον «αρχηγό» του
ΚΚΕ (ο Νίκος Ζαχαριάδης είναι ο μόνος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος που έχει πάρει και τον τίτλο του αρχηγού), που για μια σχεδόν εικοσαετία ηγεμόνευσε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Πρόκει­ται για ένα βιβλίο απαλλαγμένο από κάθε κο­σμητική φιοριτούρα.
Για τον Νίκο Ζαχαριάδη έχουν γραφτεί αρ­κετά βιβλία. Όλοι σχεδόν λίγο-πολύ τον κα­τακρίνουν, ιδιαίτερα για τον τυχοδιωκτισμό του, τον αυταρχικό του χαρακτήρα την αφο­σίωση του στη «Μέκκα του Κομμουνισμού» (δηλαδή την ΕΣΣΔ) και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αλλά ψάχνουν να του ανακαλύψουν και κάποιες θετικές πλευρές, για να μη μηδενίσουν την προσφορά του.
Ο Σταύρος Αβδούλος είναι κατηγορηματι­κός. Εκτιμά, και το αποδεικνύει με ατράντα­χτα στοιχεία πως ο Νίκος Ζαχαριάδης, διορισμένος οπό την Κομμουνιστική Διεθνή όχι
μόνον δεν πρόσφερε τίποτε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, αλλά σε όλη τη διάρ­κεια της γραμματείας του το ζημίωσε ανεπανόρθωτα, ζημιώνοντας ταυτόχρονα και την ίδια την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.
Αναμφισβήτητα, σε όλη τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικου αγώνα το ΚΚΕ ανα­πτύχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πάλη ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του. Αλλά τότε εκείνος ήταν κρατούμενος των Γερμανών στο στρατόπεδο του Νταχάου.
0 Σταύρος Αβδούλος ξεγυμνώνει τελείως τον Ζαχαριάδη. Τον απομυθοποιεί. Και απο­δεικνύει πως και αυτές τις λίγες ικανότητες που είχε τις διέθεσε στην εξυπηρέτηση του κομουνιστικού κέντρου, δηλαδή της Σοβιε­τικής Ενωσης, και τον τότε αρχηγό της. τον Στάλιν Μέλος του Κ.Κ. της ΕΣΣΔ από το 1992 (το 1924 έγινε μέλος του ελληνικού), δεν σταμάτησε να το υπηρετεί δουλικά ώς την ημέρα της καθαίρεσης του στα 1956. Δουλικός στους ανωτέρους του (τον Στάλιν και τον περίγυρο του), σκληρός και ανελέητος προς τους κατωτέρους του δεν δίσταζε ακόμη και να τους εξοντώνει αν επρόκειτο να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του.
Παρόλο που οι Έλληνες κομμουνιστές τον πίστευαν σχεδόν αλάθητο, κατά τον συγγρα­φέα ποτέ δεν είχε δική του τεκμηριωμένη άποψη. Ακόμη και η γνωστή επιστολή που έστειλε από τη φυλακή στον Μεταξά το 1940 με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, αποδεικνύει πως δεν ήταν δική του έμπνευ­ση αλλά υπόδειξη (ή εντολή! του εκπροσώπου της Τρίτης Διεθνούς.
Δεν θέλει ρώτημα πως η μεγαλύτερη ζημιά που έκανε στη διάρκεια της γραμματείας του
στο ΚΚΕ ήταν όταν επιστρέφοντας από το Νταχάου (29 Μάη του 1945), με εντολή και πάλι του Ιωσήφ Στάλιν, οδήγησε συνειδητά το κόμμα στον φοβερό εμφύλιο του 1946-1949 με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέ­σματα τόσο για την αριστερά όσο και για την ιδία τη χώρα.
Παράλληλα, ο Σταύρος Αβδούλος, με το θάρρος και την εντιμότητα που τον διακρίνει, προχωρεί και σε παραπέρα επισημάνσεις. Εκτιμά δηλαδή πως το ΚΚΕ από την εποχή που εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Διεθνή, έβαλε σε πρώτο πλάνο την εξυπηρέτηση του Κομμουνιστικού Κέντρου, δηλαδή τα συμφέ­ροντα της Μόσχος, και σε δεύτερο τον πατριωτισμό, δηλαδή τα συμφέροντα του λαού της Ελλάδας. Εκτιμάει, μάλιστα, πως αν η Γερμανία δεν επιτίθονταν τον Ιούνιο του 1941 στη Σοβιετική Ένωση και εξακολου­θούσε να ισχύει το σύμφωνο φιλίας που είχαν υπογράψει, το δική μας κόμμα θα καθό­τανε ήσυχα στ' αυγά του, χωρίς να ενόχλησε-, τον κατακτητή, χωρίς να δημιουργήσει το ΕΑΜ και στη συνέχεια το μεγαλείο της ΕθνιΚής μας Αντίστασης στην οποία και πρωτοστάτησε. Αυτό άλλωστε παρατηρήθηκε και στ άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα, με πρώτο παράδειγμα το γαλλικό.
Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αυθαίρετοι συλλογισμοί, αλλά ο συγγραφέας τα τεκμηριώνει με βάση γραπτά ντοκουμέντα, όπως μαρτυρίες ανθρώπων εκείνης της περιόδου, ανα­φορές, εισηγήσεις και αποφάσεις ολομελειών κ.ά. Στην 6η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, για παράδειγμα, που έγινε στην Αθήνα στις 1-3 Ιουλίου του 1941, η απόφαση που βγήκε βά­ζει σε προτεραιότητα την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ όπου μόλις είχε υποστεί τη γερμανική επίθεση) και ύστερα την υπεράσπιση της Ελ­λάδας που είχε αρχίσει να στενάζει κάτω από Τον ζυγό του κατακτητή.
Κοντολογίς, τελειώνοντας, δεν θα δίσταζα να υπογραμμίσω πως ο Σταύρος Αβδούλος με τον καθαρό του λόγο τη σοβαρότητα αλλά και την αυστηρότητα που κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις, προσθέτει ένα ακόμη αγκονάρι στο στέρεο και σωστό χτίσιμο της ιστορίας του αριστερού μας κινήματος, ενός κινήματος που με τους μεγαλειώδεις αγώνες αλ­λά και τα ασυγχώρητα λάθη του σφράγισα την πορεία της χώρος μας τον περασμένο αιώνα.
Ο εμπεριστατωμένος πρόλογος του Λεωνίδα Κύρκου αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο της αναμφισβήτητης αξίας του βιβλίου.