θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, January 23, 2010

Ο "άγιος" ιερομάρτυρας Βασιλέας, Επίσκοπος Αμασείας που έφτυσε τα ιερά μας σεβάσματα, αφού πήρε τα χρήματα μιας απλοΪκής αγράμματης δούλης.


ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Τω αύτώ μηνί Κς', μνήμη του αγίου Ιερομάρτυρος Βασιλέως, Επισκόπου Άμασείας.

Τμηθείς, Βασιλεύ, βασιλεύς πόλου γίνη,

Έξ' αιμάτων σων βάμμα κόκκινον φέρων.

Είκάδα άμφ' έκτην Βασιλεύς ξίφει αυχένα κάρθη.

Ούτος ό ένδοξος μάρτυς του Χριστού Βασιλεύς ήτο Επίσκοπος της Μητροπόλεως Άμασείας της εν τη Μαύρη θαλασ­σή ευρισκομένης, κατά τους χρόνους Λικινίου του σύζυγον έ­χοντος Κωνσταντίναν η Κωνσταντίαν, την άδελφήν Κωνσταν­τίνου του βασιλέως, εν έτει τιζ' (317), διότι ούτος ό Λικίνιος έπέμφθη μεν διά να πολεμήση τον Μαξιμίνον, ό όποιος έσηκώθη εναντίον του μεγάλου Κωνσταντίνου, έκράτησεν όμως τυραννικώς μέρη τινά της Ανατολής. Επειδή δέ ό Μαξιμίνος φονευθείς έπαυσεν άπό το να πολεμά τον Λικίνιον και έλύτρωσεν άπό τον της ζωής του κίνδυνον, διά τούτο ό Λικίνιος έλθών είς Νικομήδειαν έπρόσφερε διά την νίκην ταύτην θυσίας εις τά είδωλα. Τότε λοιπόν έπρόσταξε νά φέρωσιν έμπροσθέν του και τον άγιον τούτον Βασιλέα, ομού και μίαν κόρην όνομαζομένην Γλαφυρήν, η Γλαφύραν, της οποίας ή ύπόθεσις ήτον αυτή.

Ή Γλαφυρή ήτον υπηρέτρια Κωνσταντίνης της συζύγου του Λι­κινίου, επειδή δέ έκατάλαβεν ότι ό Λικίνιος έλύσσα άπό τόν προς αυτήν έρωτα, έφανέρωσε το πράγμα είς την κυρίαν της, ή οποία έδωκε χρήματα είς τήν Γλαφυρήν και τήν έστειλεν είς τήν Ανατολην. Αύτη λοιπόν περιπατούσα άπό τόπον εις τόπον κατήντησεν είς τήν Άμάσειαν, όπου ήτο Επίσκοπος ό άγιος ούτος Βασιλεύς. Τούτο λοιπόν μαθών ό Λικίνιος και ότι
όσα χρήματα είχε μαζί της ή Γλαφυρή τά έδωκεν είς τόν άγιον Βασιλέα ........ διά νά κτίση Έκκλησίαν

έπρόσταξε νά πιάσωσι και τους δύο και νά τους φέρωσιν έμπροσθέν του. Επειδή δέ ή Γλαφυρή είχε αποθάνει προτού, διά τούτο έπιάσθη μό­νος ό άγιος Βασιλεύς και έφέρθη είς τήν Νικομήδειαν έμπρο­σθεν του Λικινίου.
Έλεγξε δέ ό άγιος αρκετά τήν ταλαιπωρίαν των ψευδωνύμων θεών και έπτυσε με καταφρόνησαν τήν πλάνην τού­των και ματαιότητα,
όθεν έδωκε κατ' αυτού ό Λικίνιος τήν του θανάτου απόφαση. Και λοιπόν άπεκεφαλίσθη ό μακάριος Βασι­λεύς και εβλήθη είς πλοίον και ή μέν αγία του κεφαλή έρρίφθη είς τήν θάλασσαν άπό το έν μέρος του πλοίου, το δέ λοιπόν σώμα του άπό το άλλο μέρος του πλοίου.

Ταύτα δέ τά δύο, ω του θαύματος! ήνώθησαν πάλιν ομού, ή κεφαλή δηλαδή μέ το σώμα και συνηρμόσθησαν κατά τήν φυσικήν άρμονίαν και ούτως ευρέθη σώος ό άγιος εις τόν κόλπον της Σινόπης άπό τινας αλιείς. Ούτοι δηλαδή βαλόντες τόν γρίπον και έλκύσαντες αυτόν είς τήν ξηράν έσυρσν ομού και τό τίμιον λείφανον του αγίου. Άγγελος δέ Κυρίου έφάνη είς ένα Χριστιανόν, Έλπιδηφόρον καλούμενον, ό όποιος εδέχθη πρώτος τόν άγι­ον είς τόν οίκον του, δτε έφέρθη είς τήν Νικομήδειαν και έφανέρωσεν αύτώ περί του αγίου λειψάνου.