θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, November 28, 2009

Ο σύχρονος "πολιτισμός" προτείνει ένα νέο ύφος στον άνδρα.

The contemporary "culture" suggests a new style in men.


It's so inconceivable that can not stand

Είναι τόσο αδιανόητο που δεν αντέχεται

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ: Περιγραφή ενός αστρικού ταξιδιού

«μίλησε μας αναλυτικά (είπε ο Θεόκριτος) και γι' αυτά, διότι υπάρχουν σημεία όπου και το μυθώδες αγγίζει την αλήθεια, έστω κι αν δεν το κάνει με τρόπο αυστηρό. Πρώτ' απ όλα όμως πες ποιος ήταν τούτος ο Τίμαρχος, διότι δεν γνώριζα τον άνθρωπο». «Και είναι πολύ φυσικό, Θεόκριτε», είπε ο Σιμμίας, «διότι αυτοκτόνησε πολύ νέος, αφού ζήτησε από τον Σωκράτη να τον θάψει κοντά στον Λαμπροκλή, του Σωκράτη τον γιο , που είχε πεθάνει λίγες μέρες πριν απ αυτόν και ήταν φίλος και συνομήλικος του. Τούτος, λοιπόν, λαχταρούσε να μάθει τι δύναμη είχε το δαιμόνιο του Σωκράτη. Ήταν νέος ευγενούς καταγωγής και μόλις είχε αρχίσει να γεύεται τη φιλοσοφία και, αφού το ανακοίνωσε σε μένα μόνο και στον Κέβητα, κατέβηκε στο άντρο του Τροφωνίου, έχοντας κάνει όλες τις τυπικές για το μαντείο αυτό τελετές, και, αφού έμεινε δυο νύχτες κάτω και μια μέρα, ενώ οι περισσότεροι τον είχαν ήδη ξεγραμμένο και οι οικείοι του οδύρονταν, ανέβηκε το πρωί με πρόσωπο που έλαμπε. Προσκύνησε τον θεό και, μόλις κατάφερε να ξεφύγει από τον όχλο, μας διηγήθηκε πράγματα παράξενα που είδε και άκουσε. (22) Είπε πως κατέβηκε στο μαντείο και στην αρχή συνάντησε γύρω του μεγάλο σκοτάδι, έπειτα όμως, αφού προσευχήθηκε, έμεινε ξαπλωμένος για πολλή ώρα, χωρίς να συνειδητοποιεί πολύ καθαρά αν ήταν ξυπνητός ή ονειροπολούσε. Του φάνηκε, ωστόσο, πως, ακούγοντας ταυτόχρονα ήχο δυνατό, δέχτηκε χτύπημα στο κεφάλι, άνοιξαν οι ραφές του κρανίου του και η ψυχή του βγήκε. Καθώς απομακρυνόταν, αναμειγνυοταν με αέρα διαυγή και καθαρό και ένιωθε χαρά. Κατ αρχάς του φάνηκε πως τότε ανάπνευσε, ενώ προηγουμένως ήταν για πολύ χρόνο πιεσμένη, και έγινε περισσότερη απ' ό,τι πριν, σαν ιστίο που ξεδιπλώνεται, έπειτα (του φάνηκε) πως ακούει αμυδρό σφύριγμα να γυρίζει πάνω από το κεφάλι του και ο ήχος που άφηνε ήταν ευχάριστος. Κοιτάζοντας προς τα πάνω, δεν είδε πουθενά τη γη, αλλά νησιά που έλαμπαν με λάμψη απαλή , αλλάζοντας μεταξύ τους και με τη σειρά του το καθένα χρώματα σαν να ήταν βαφές, ενώ ταυτόχρονα το φως άλλαζε κι αυτό ανάλογα με τις μεταβολές. Φαίνονταν αναρίθμητα το πλήθος και υπερφυσικά στο μέγεθος, όχι ίσα όλα αλλά όλα περιφερή. Του φάνηκε πως αυτά κινούνταν κυκλικά στον αιθέρα και συγοσφύριζαν μελωδικά οι ήχοι που έβγαζαν ήταν γλυκείς, σε συμφωνία με την ομαλότητα της κίνησης, και εναρμονισμένοι όλοι μεταξύ τους . Ανάμεσα τους ήταν χυμένη θάλασσα ή λίμνη, που το γλαυκό της ακτινοβολούσε όλα τα χρώματα ανάκατα . Από τα νησιά λίγα περνούσαν μέσα από το πέρασμα και μεταφέρονταν πέρα από το ρεύμα , ενώ άλλα πολλά... παρασύρονταν από την... που κατά κάποιο τρόπο παρασυρόταν. Η θάλασσα είχε αλλού μεγάλο βάθος, ιδιαίτερα προς τον νότο, αλλού υπήρχαν μικρά και άβαθη τενάγη , ενώ σε πολλά σημεία ξεχείλιζε και τραβιόταν πάλι , χωρίς ωστόσο μεγάλες διαφορές. Το χρώμα της ήταν αλλού καθαρό και πελαγίσιο, αλλού όχι καθαρό αλλά θολό σαν το χρώμα της λίμνης. Όσο για το φούσκωμα της θάλασσας , μόλις την ξεπερνούσαν τα νησιά, τα έφερνε πάλι πίσω,


όχι ωστόσο στο σημείο εκκίνησης και. χωρίς να διαγράφεται κύκλος, αλλά κάθε φορά υπήρχε ελαφριά μετατόπιση, ώστε να δημιουργείται έλικα κατά την περιστροφή . Η θάλασσα που περιέβαλλε τα νησιά είχε στο μέσον κυρίως και μεγαλύτερο μέρος κλίση λίγο μικρότερη από τα οκτώ μέρη του όλου , όπως τουλάχιστον φαινόταν (στον Τίμαρχο). Είχε επίσης δύο στενώσεις και εκεί χύνονταν μέσα της δυο ποταμοί φωτιάς απο διαμετρικά αντίθετα σημεία, έτσι ώστε τα νερά της να χωρίζονται, να κοχλάζουν και το γλαυκό της χρώμα να ασπρίζει . Αυτά, λοιπόν, έβλεπε και χαιρόταν με το θέαμα. Κοιτάζοντας πάλι κάτω, είδε χάσμα μεγάλο, στρογγυλό σαν κομμένη σφαίρα, φοβερότατο και βαθύ , γεμάτο., πολύ σκοτάδι, που δεν έμενε ήσυχο, αλλά ταραζόταν και συχνά ανέβαινε προς τα πάνω όπως τα κύματα. Από εκεί ακούγονταν μυριάδες μουγκρητά και στεναγμοί μυριάδων ζωντανών, κλάματα βρεφών και οδυρμοί ανάκατοι ανδρών και γυναικών, κάθε είδους ήχοι και θόρυβοι, που ανέβαιναν από τα βάθη αμυδροί, και όλα τούτα του προκάλεσαν όχι και λίγο τρόμο. Λίγο μετά του είπε κάποιος, τον οποίο δεν έβλεπε: «Τίμαρχε, τι λαχταράς να μάθεις;», και αυτός αποκρίθηκε: «Τα πάντα, διότι τι δεν είναι, στ' αλήθεια, εκπληκτικό;» «Εμείς όμως», του είπε η φωνή, «ελάχιστη σχέση έχουμε με τα πράγματα του πάνω κόσμου . Τον κλήρο, ωστόσο, της Φερσεφόνης , τον οποίο διαχειριζόμαστε εμείς, που είναι ένας απο τους τέσσερις και όριο
του είναι η Στυξ, αν θέλεις να τον δεις, μπορείς». Στην ερώτηση του ποια ήταν η Στυξ, «οδός προς τον Αδη» απάντησε, «έρχεται από απέναντι και η ίδια η κορυφή της σχίζει στα δύο το φως. Όπως βλέπεις, καθώς ανεβαίνει από τον Αδη προς τα πάνω, στο σημείο της διαδρομής της όπου αγγίζει το φως σχηματίζει το όριο του τελευταίου μέρους του σύμπαντος. Τέσσερις, εξ άλλου, είναι οι αρχές των πάντων, της ζωής η πρώτη, της κίνησης η δεύτερη, της γένεσης η τρίτη, της φθοράς η τελευταία. Την πρώτη συνδέει με τη δεύτερη η Μονάδα, στην περιοχή του αοράτου, τη δεύτερη με την τρίτη ο Νους, στην περιοχή του ήλιου, την τρίτη με την τέταρτη η Φύση, στην περιοχή της σελήνης. Σε κάθε σύνδεσμο κάθεται Μοίρα, που κρατάει τα κλειδιά, θυγατέρα της Ανάγκης, στον πρώτο η Άτροπος, στον δεύτερο η Κλωθώ, σε εκείνον στην περιοχή της σελήνης η Λάχεσις και γύρω απ' αυτήν γίνεται η καμπή της γένεσης . Tα άλλα νησιά κατέχουν θεοί, ενώ η σελήνη, που ανήκει στους γήινους δαίμονες, αποφεύγει τη Στύγα, παίρνοντας ελαφρώς από πάνω της, και δεν πιάνεται απ' αυτή παρά μία μόνο φορά σε εκατόν εβδομήντα επτά δεύτερα μέτρα . Όταν η Στύγα πλησιάζει, οι ψυχές φωνάζουν από τον τρόμο τους, διότι ο Άδης αρπάζει πολλές που γλιστρούν ενώ άλλες τραβάει από κάτω προς τα πάνω η σελήνη, καθώς την πλησιάζουν κολυμπώντας, σε όσες το τέλος της γένεσης συνέπεσε την κατάλληλη στιγμή, εκτός βέβαια απ' όσες είναι μιαρές και ακάθαρτες αυτές (η σελήνη), με αστραπές και φοβερά μουγκρητά, δεν αφήνει να πλησιάσουν, οπότε, θρηνώντας για τη μοίρα τους και απογοητευμένες, φέρονται προς τα κάτω πάλι και προχωρούν σε άλλη γένεση όπως βλέπεις». «Μα δεν βλέπω τίποτα», είπε ο Τίμαρχος, «παρά μόνον αστέρια πολλά που πάλλονται γύρω από το χάσμα, άλλα που βυθίζονται σε αυτό και άλλα που πηδούν πάλι προς τα πάνω». «Βλέπεις επομένως», είπε η φωνή, «τους ίδιους τους δαίμονες, αλλά δεν το ξέρεις. Το πράγμα έχει ως εξής: Κάθε ψυχή έχει μερίδιο στον νου , δεν είναι χωρίς λογικό ούτε χωρίς νου, αλλά όσο μέρος της είναι ! ανακατεμένο με τη σάρκα και τα πάθη αλλοιώνεται και στρέφεται με τις ηδονές και τις οδύνες προς το άλογο. Ωστόσο, δεν ανακατεύεται κάθε ψυχή με τον ίδιο τρόπο. Άλλες έχουν βυθιστεί ολόκληρες στο σώμα και, καθώς συνταράζονται ολόκληρες, στο σύνολο τους και σε όλη τους τη ζωή κλυδωνίζονται από τα πάθη. Άλλες ανακατεύτηκαν εν μέρει, άφησαν όμως έξω το πιο καθαρό τους μέρος, που δεν παρασύρεται αλλά επιπλέει πάνω πάνω και αγγίζει το κεφάλι του ανθρώπου , όπως ενα αντικείμενο, κρεμασμένο από την κορυφή, που το κάτω μέρος του είναι βυθισμένο στο νερό. Η ψυχή ορθώνεται γύρω του, και αυτό τη συγκρατεί, στο μέτρο που εκείνη το υπακούει και δεν κυριαρχείται από τα πάθη. Αυτό, λοιπόν, που κινείται υποβρύχια μέσα στο σώμα λέγεται ψυχή , ενώ αυτό που μένει έξω από τη φθορά οι πολλοί άνθρωποι ονομάζουν νου και νομίζουν ότι βρίσκεται εντός τους, όπως ακριβώς νομίζουν και για τα αντικείμενα που καθρεφτίζονται ότι βρίσκονται μέσα στα κάτοπτρα. Εκείνοι όμως που έχουν ορθή αντίληψη για το πράγμα θεωρούν ότι βρίσκεται εκτός και το ονομάζουν δαίμονα. Στα αστέρια, λοιπόν, που σου φαίνονται ότι σβήνουν, Τίμαρχε», είπε η φωνή, «να ξερεις πως βλέπεις, τις ψυχές που έχουν βυθιστεί ολόκληρες μέσα στα σώματα, ενώ σε εκείνα που σου φαίνονται ότι λάμπουν ξανά και επανεμφανίζονται, ανεβαίνοντας από κάτω και τινάζοντας από πάνω τους την αχλύ και το ζοφερό σκοτάδι σαν να είναι λάσπη, (να ξέρεις πως βλέπεις) τις ψυχές που βγαίνουν από τα σώματα και συνεχίζουν την πλεύση τους μετά τον θάνατο. Όσο για εκείνα που κινούνται προς τα πάνω, είναι οι δαίμονες των ανθρώπων, που λέγεται ότι διαθέτουν νου. Προσπάθησε να διακρίνεις του καθενός τον σύνδεσμο που τον ενώνει εν είδει σύμφυσης με την ψυχή». Ακούγοντας αυτά, ο Τίμαρχος κοίταξε με μεγαλύτερη προσοχή και είδε ότι από τα αστέρια άλλα σάλευαν λιγότερο και άλλα περισσότερο, όπως βλέπουμε να κινούνται στη θάλασσα οι φελλοί, με τους οποίους σημαδεύουν τα δίχτυα οι ψαράδες: ορισμένοι διαγράφουν έλικα συγκεχυμένη και ανώμαλη, όμοια με τα αδράχτια που κλωθογυρίζουν, και δεν μπορούν να συγκρατήσουν την κίνηση τους σε ευθεία. Είπε επίσης η φωνή πως τα αστέρια που διέγραφαν ευθεία και κανονική κίνηση είχαν να κάνουν με ψυχές ευάγωγες χάρη στην ανατροφή και την καλλιέργεια τους, εφόσον το άλογο μέρος τους δεν ήταν υπερβολικά σκληροτράχηλο και άγριο. Εκείνα πάλι που παρέκκλιναν επανειλημμένα προς τα πάνω και προς τα κάτω με τρόπο ανώμαλο και άτακτο, λες και γύρευαν να ξεφύγουν από τα δεσμά, πάλευαν με χαρακτήρες ατίθασους και δυσάγωγους λόγω της απαιδευσίας άλλοτε επικρατούσαν και τους έφερναν στον ίσιο δρόμο, άλλοτε λύγιζαν από τα πάθη και παρασύρονταν από τα λάθη, έπειτα πάλι πρόβαλλαν εκ νέου αντίσταση και επιβάλλονταν με τη βία. Τον δεσμό, που είναι σαν χαλινάρι περασμένο στο άλογο μέρος της ψυχής, όταν τραβήξει προς τα πίσω (ο δαίμων), προκαλεί τη λεγόμενη μεταμέλεια για τα αμαρτήματα και την ντροπή για όσες ηδονές είναι απαγορευμένες και ασυγκράτητες αυτή μοιάζει με οδυνηρό εσωτερικό χτύπημα της ψυχής, η οποία δέχεται το χαλινάρι του κυρίαρχου και καθοδηγητικού μέρους, μέχρις ότου με τέτοιες τιμωρίες γίνει πειθήνια και φιλική σαν πράο οικόσιτο ζώο, και αισθάνεται εντονότατα τον δαίμονα, χωρίς χτυπήματα και πόνους, με σύμβολα και σημεία. «Αυτές, λοιπόν, κάποια στιγμή αργά και σιγά σιγά οδηγούνται και φτάνουν εκεί που πρέπει. Από τις ευάγωγες όμως εκείνες ψυχές, που υπακούουν ευθύς εξ αρχής και από τη γέννηση τους στον δαίμονα τους προέρχεται το μαντικό και θεόπνευστο γένος. Μια απ' αυτές είναι, όπως έχεις, βέβαια, ακούσει, και η ψυχή του Ερμόδωρου του Κλαζομένιου , που εγκατέλειπε τελείως το σώμα τόσο τη νύχτα όσο και τη μέρα και ταξίδευε σε μέρη πολλά, έπειτα πάλι επέστρεφε, έχοντας συναντήσει και παρευρεθεί σε πολλά απ' αυτά που λέγονταν και γίνονταν μακριά, μέχρις ότου η γυναίκα του παρέδωσε το σώμα χωρίς την ψυχή στους εχθρούς, οι οποίοι το έκαψαν μέσα στο σπίτι. Τούτο ίσως δεν είναι αληθινό, διότι δεν έβγαινε η ψυχή από το σώμα, αλλά, υπακούοντας στον δαίμονα και χαλαρώνοντας τα δεσμά, έδινε στον άνθρωπο αυτόν τη δυνατότητα να τριγυρίσει και να περιπλανηθεί, ώστε, βλέποντας και ακούγοντας πολλά απ' όσα γίνονταν εκτός, να της τα ανακοινώνει. Όσο για εκείνους που εξαφάνισαν το σώμα του, ενώ κοιμόταν, μέχρι και σήμερα τιμωρούνται στον Τάρταρο. Τούτα θα μάθεις καλύτερα τον τρίτο μήνα, νεαρέ μου», είπε, κατά τα λεγόμενα του, η φωνή. «Τώρα πήγαινε». Όταν σταμάτησε να μιλά η φωνή, ήθελε ο Τίμαρχος, όπως είπε, να γυρίσει και να δει ποιος ήταν αυτός που μιλούσε. Νιώθοντας όμως ξαφνικά μεγάλο πόνο στο κεφάλι, σαν να του το πίεζε κάποιος βίαια, δεν είχε επίγνωση και αίσθηση για το τι του συνέβαινε, μετά από λίγο όμως που συνήλθε είδε πως βρισκόταν ξαπλωμένος μέσα στο άντρο του Τροφωνίου, δίπλα στην είσοδο, εκεί όπου είχε ξαπλώσει αρχικά. (23) Η διήγηση, λοιπόν, του Τιμάρχου αυτή είναι. Καθώς όμως, επιστρέφοντας στην Αθήνα, τρεις μήνες αργότερα πέθανε, όπως είχε προβλέψει η φωνή, εμείς έκπληκτοι το ανακοινώσαμε στον Σωκράτη. Ο Σωκράτης μας κατηγόρησε που δεν του το είπαμε όσο ακόμη ο Τίμαρχος ήταν ζωντανός, διότι θα ήθελε πολύ να ακούσει τον ίδιο και να του κάνει επιπλέον διευκρινιστικές ερωτήσεις».


Thursday, November 26, 2009

Η Αρχαια τραγωδια


Η αρχαία τραγωδία, η αρχαία τραγωδία
είναι ιερά κ’ ευρεία ως του σύμπαντος καρδία.
Την εγέννησεν εις δήμος, μία πόλις Ελληνίς,
αλλ’ ευθύς εκείνη έπτη, κ’ έστησεν εν ουρανοίς
την σκηνήν.

Εν θεάτρω Ολυμπίω, εν αξία των κονίστρα,
ο Ιππόλυτος, ο Aίας, Άλκηστις και Κλυταιμνήστρα,
την ζωήν μας διηγούνται την δεινήν και την κενήν
και ελέους θείου πίπτει εις την γην την αλγεινήν
η ρανίς.


Υπό την μικροτέραν της μορφήν την τραγωδίαν
έβλεπε και εθαύμαζε των Aθηνών ο δήμος.
Η τραγωδία ήκμαζεν εντός του σαπφειρίνου
θεάτρου τ’ ουρανού. Εκεί ακροατάς της είχε
τους αθανάτους. Κ’ οι θεοί, επί εδρών μεγάλων
εκ καθαρού αδάμαντος, ήκουον εν αφάτω
ευχαριστήσει τους καλούς του Σοφοκλέους στίχους,
του Ευριπίδου τους παλμούς, το ύψος τους Aισχύλου,
και του λεπτού Aγάθωνος Aτθίδας φαντασίας.
Aντάξιοι υποκριταί των υψηλών δραμάτων
ήσαν αι Μούσαι, ο Ερμής και ο σοφός Aπόλλων,
ο προσφιλής Διόνυσος, η Aθηνά κ’ η Ήβη.
Και επληρούντο τ’ ουρανού με ποίησιν οι θόλοι·
αντήχουν οι μονόλογοι, εύγλωττοι και πενθούντες·
και οι χοροί, ακένωτοι πηγαί της αρμονίας·
κ’ οι ευφυείς διάλογοι με τας βραχείας φράσεις.
Η φύσις όλη ευλαβής εσίγα, μη ταράξη
την θεσπεσίαν εορτήν, θόρυβος τρικυμίας.
Aκίνητοι και ευλαβείς, αήρ, και γη, και πόντος
εφρούρουν των μεγάλων των θεών την ηρεμίαν.
Και κάποτε τοις ήρχετο ηχώ από τα άνω,
ολίγων στίχων έπνεεν άυλος ανθοδέσμη,
με “Εύγε, εύγε” των θεών, τρίμετροι μεμιγμένοι.
Κ’ έλεγεν ο αήρ τη γη, κ’ η γραία γη τω πόντω·
“Σιγή, σιγή· ακούσωμεν. Εντός του ουρανίου
θεάτρου, την παράστασιν τελούν της Aντιγόνης.”


Η αρχαία τραγωδία, η αρχαία τραγωδία
είναι ιερά κ’ ευρεία ως του σύμπαντος καρδία.
Την εγέννησεν εις δήμος, μία πόλις Ελληνίς,
αλλ’ ευθύς εκείνη έπτη, κ’ έστησεν εν ουρανοίς
την σκηνήν.

Εν θεάτρω Ολυμπίω, εν αξία των κονίστρα,
ο Ιππόλυτος, ο Aίας, Άλκηστις και Κλυταιμνήστρα,
διηγούνται την ζωήν μας την δεινήν και την κενήν
και ελέους θείου πίπτει εις την γην την αλγεινήν
η ρανίς.

Saturday, November 21, 2009

Σαν θα περάσει ο χειμών


Ο λέων του Ελληνισμού κοιμώμενος

Σαν θα περάσει ο χειμών


Βαρύς χειμώνας κράτησε


1600 χρόνια.


Πέσαν τα φύλλα της φηγού


έπεσε κι ο ναός της


κανένας νιός δεν έζησε


για να πεθάνει γέρος.


Πάπυρο και περγαμηνή


Καίνε τα τζάκια τώρα


Λευκά τα σπίτια βάφουνε


Με ιερή ασβέστη


από αγάλματα θεών κι από κιόνων μέλη.


Το αρχαϊκό μειδίαμα


Φλεγεται μεσ’ στον φούρνο


Των φιλοσόφων οι σχολές κάτω ριγμένες όλες


Κι ένα πουλί, μικρό πουλί


Από το κρύο τρέμει


Μεσ’ στα σπασμένα τα κλαριά


Και λόγια ανθρώπου λέει:


Το γένος μας δεν χάθηκε


Παρά με ρίζες μοιάζει


Που χρόνια τώρα απλώνονταν


Κι όλη την γή επιάσαν.


Σαν θα περάσει ο χειμών


Και λοιώσουνε τα χιόνια


Χίλιες θα βγούν βαλανιδιές


Κι αμέτρητες πελίες


Μέσα στα φύλλα θα υμνούν


Τον νεφεληγερέτη.

Στο νόμισμα των 100 Δραχμών

οι Έλληνες μυημένοι μας έδωσαν ένα μήνυμα γραμμένο σε "ιερογλυφικά".


Στο νόμισμα αυτό, οι Έλληνες μυημένοι μας έδωσαν ένα μήνυμα γραμμένο σε "ιερογλυφικά". Στη μια πλευρά του νομίσματος εμφανίζεται ο Αλέξανδρος με μια κορδέλα στα μαλλιά, σύμβολο του μυημένου στα Ελληνικά Μυστήρια και με τα κέρατα του Άμμωνος Διός που σημαίνουν την ισόρροπη ανάπτυξη των δύο λοβών του εγκεφάλου, πράγμα που συμβαίνει μόνον σε λίγους μυημένους και σε ακόμη λιγότερους προικι­σμένους από τη φύση, γι' αυτό και μετωπικές οργανώσεις των εχθρών του Ελληνισμού με καλυμμένα ερωτηματολόγια ή και ανοιχτά ακόμη, διαδίδουν πως κάνουν ελέγχους δεξιού και αριστερού ημισφαιρίου, για να εντοπίσουν τους προικισμένους Έλληνες και να τους εξοντώσουν.
Στην άλλη πλευρά του νομίσματος, δίπλα στην ημερομηνία κατα­σκευής του, στο αριστερό μέρος, υπάρχει ένα ανθέμιο. Το λουλούδι αυτό θα το δούμε να το κρατά στο δεξί της χέρι στα ΤΡΙΑ της δάχτυλα η Φρασίκλεια, ένα άγαλμα που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών και το οποίο είναι το μόνο του οποίου απαγορεύεται η φωτογράφηση, από τους Έλληνες, αφού κατά καιρούς το κινηματογραφούν ξένα τηλεοπτικά συνεργεία.
Το ανθέμιο αυτό σε άλλα αγάλματα το βλέπουμε τοποθετημένο στο υψηλότερο σημείο του μετώπου, που στα Ελληνικά στέμματα μοιάζει με ένα τρίγωνο. Είναι το κωνάριο, το γνωστό "τρίτο μάτι", που ως συνήθως το βλέπουμε στην κορυφή του θύρσου του Διονύσου.
Τρίτο στοιχείο στο νόμισμα αυτό είναι ο λεγόμενος "Ήλιος της Βεργίνας". Θα δούμε πως έχει 16 "ακτίνες" που αν τις προσέξουμε καλά θα κατανοήσουμε το κρυφό τους νόημα. Ο Μακρόβιος λέει πως η ψυχή όταν κινείται εγκαταλείπει το σφαιρικό τέλειο σχήμα της και αποκτά τη μορφή ενός κομήτη. Το κέντρο του ήλιου αυτού παρατηρούμε πως υπάρχει ένα λουλούδι με 10 πέταλα.
Έχουμε λοιπόν τα εξής στοιχεία: Δύο λοβούς, ένα ανθέμιο με πέ­ντε πέταλα, 16 ψυχές, έναν πυρήνα με 10 φύλλα και ένα φωτοστέφανο με τη μορφή κορδέλας. Η "ιερογλυφική" φράση είναι η εξής: "Ο μυη­μένος άνθρωπος, ο οποίος ξεπέρασε τον εαυτό του, ο ήρωας (που ο Νίτσε ονομάζει Υπεράνθρωπο) με ανεπτυγμένους τους δύο λοβούς και ενεργοποιημένο το κωνάριο, απελευθερώνει την ψυχή του από τον υποσελήνιο κόσμο για να συναντήσει και να ενωθεί με την αιώνια ψυχή τον τέλειο αριθμό των Πυθαγορείων".

Από το βιβλίο του Δημητρίου Κύθρα «Κανείς δεν τολμά να τα γράψει»
Εκδόσεις ΔΗΛΙΟΣ

Tags: φιλοσοφία

Πρόσκληση σε Λόγους Μνήμης: "Γενοκτονία Ελληνισμού"



Πρόσκληση


Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ιωνικής Εστίας σας προσκαλεί σε


Λόγους Μνήμης


με θέμα:


"Γενοκτονία Ελληνισμού"


Την Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 7.00 μ.μ. στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδόνικων Σπουδών, Εθνικής Αμύνης 4


Με τιμή


Η Πρόεδρος


Μένη Ρεϊζογλου Ζαβιτσανάκη


Η Γ. Γραμματέας


Δανάη Τσαούσογλου Σοφιανού

ντοκυμαντέρ: «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ο ελληνιστικός πολιτισμός μεχρι την Ασία»

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι κατωτέρω έγκυροι και αναγνωρισμένοι Έλληνες και ξένοι ειδικοί επστήμονες (ιστορικοί, αρχαιολόγοι, επιγραφολόγοι) καταδεικνύουν με αδιάσειστα στοιχεία την ελληνικότητα της Μακεδονίας και την πλαστογράφηση της από τους Σλάβους των Σκοπίων:

Mostafa el Abbadi, ομ. καθηγ. Πανεπιστημίου Αλεξανδρείας

Robin Lane Fox, αναπ. καθηγ. στο Νew College στην Οξφόρδη

Paul Bernard, ομ. καθηγ., μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας

Rou Gemont, ομ. καθηγ. του Πανεπιστημίου Lyon

Μιλτ. Χατζόπουλος, δ/ντής Τμήμ. Ιστορίας Εθν. Ιδρύμ. Ερευνών/

δρ. Αγγελική Κοτταρίδη (Βεργίνα)

Αριστοτέλης Βρίτσιος, ομ. καθηγ. Α.Π.Ο.

στο ντοκυμαντέρ του γνωστού σκηνοθέτη δρ. φιλοσοφίας Φώτη Κωνσταντινίδη, με τίτλο

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ο ελληνιστικός πολιτισμός μεχρι την Ασία»

διάρκειας 96 λεπτών, με ελληνικούς υπότιτλους,

στην Αίθουσα Τελειών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου βεσ/νίκης

(έναντι εισόδου Δ.Ε.Θ, επί της οδού Εγνατία)

την 27η Νοεμβρίου, ήμερα Παρασκευή και ώρα 18.00

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει

Ο φιλλέλλην αυτοκράτωρ Νέρων απελευθερώνει την Ελλάδα

Το ακριβές κείμενο του λόγου πού εκφώνησε ό Νέρωνας στά 'Ίσθμια στις 28 Νοεμβρίου του 67 μ.Χ., διά του οποίου ή Ελλάδα γίνονταν ελεύθερη και απαλλάσσονταν άπό κάθε φόρο.

Το κείμενο αυτό, χαραγμένο ευθύς μετά τήν εκφώνηση του λόγου, είναι τό αυθεντικότερο σέ ελληνική γλώσσα:

“άπροσδόκητον ύμείν, άνδρες έλληνες, δωρεάν, ει και μηδέν της έμής μεγαλοφροσύνης άνέλπιστον χαρίζομαι τοσαύτην όσην ουκ έχωρήσατε αίτήσασθαι: πάντες οί τήν Άχαΐαν και τήν έως νυν Πελοπόννησον κατοικούντες έλληνες λάβετ' έλευθερίαν άνεισφορίαν, ην ούδ' εν τοις εύτυχεστάτοις υμών πάντες χρόνοις έσχετε - ή γάρ άλλοτρίοις ή άλλήλοις έδουλεύσατε. Είθε μεν ούν άκμαζούσης της Ελλάδος παρειχόμην ταύτην τήν δωρεάν, ίνα μου πλείονες άπολαύωσι της χάριτος - διό και μέμφομαι τον αιώνα προδαπανήσαντά μου τό μέγεθος της χάριτος. Και νυν ου δι' έλεον υμάς, άλλα δι' εύνοιαν ευεργέτου, αμείβομαι δέ τους θεούς υμών, ών και διά γης και διά θαλάττης αεί μοι προνόου μένων πεπείραμαι, ότι μοι τηλικαύτα εύεργετείν παρέσχον. Πόλεις μέν γάρ και άλλοι ήλευθέρωσαν ηγεμόνες, Νέρων δέ όλην έπαρχείαν.»

Ενας αρχαικός ναός στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Προοπτικές για την διάσωσή του. Από τον Γ. Καραδέδο



Η ομάδα του Παλλάδιον πάλι κοντά σας!

Η ομάδα του Παλλάδιον πάλι κοντά σας!

Η πρώτη συνάντηση για τη φετεινή σαιζόν ανοίγει με ένα ιδιαίτερο θέμα το οποίο θα σας κάνει να αλλάξετε τον τρόπο που σκέφτεστε!

Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στις 20.30 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών,κ. Σταύρος Παπαμαρινόπουλος, αποκαλύπτει «την ευνοϊκή επίδραση της ελληνικής γλώσσας στον ανθρώπινο εγκέφαλο» και εξηγεί γιατί η γλώσσα μας διαφέρει από όλες τις άλλες γλώσσες του κόσμου.

Σας περιμένουμε όλους στο Καφέ του ΚΔΜΤ «Νόησις» στο 6ο χιλιόμετρο Θεσσαλονίκης-Θέρμης (απέναντι από το ΕΚΕΤΑ)

τηλ επικοινωνίας...

Ρεβέκκα 6978448375

Λευτέρης-Θεμιστοκλής 6932270652

Email. palladion1@yahoo.gr

http://palladion1.wordpress.com/

Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας εγκαίρως…

Tuesday, November 17, 2009

Δαφνηφορία (ή)

Θρησκευτική εορτή, αρχαιότατη και διαδεδομένη εις πλείστα μέρη της Ελλάδος, τελούμενη ανά πάσαν έννεαετίαν προς τιμήν του Δαφνηφόρου Απόλλωνος. Ό εορτασμός της Λαφνηφορίας εγίνετο προς ανάμνηση της είς Τέμπη, κατά διαταγήν του Διός, μεταβάσεως του Απόλλωνος μετά τον ύπ' αυτού γενόμενον φόνον του όφεως Πύθωνος.
Εκεί ο Απόλλων υπεβλήθη εις κάθαρσιν, κρατών δε κλάδο δάφνης είς τήν δεξιάν και φέρων στέμμα είς τήν κεφαλήν μετέβη είς Δελφούς. Έκ Δελφών, κατά τήν έορτήν της Δαφνηφορίας, επέμπετο είς Τέμπη. Θεωρία ευγενών παίδων έχουσα επί κεφαλής τόν εύγενέστερον πάντων, τόν «άρχιδαφνηφόρον». Εκεί κατόπιν λαμπράς θυσίας εις τόν βωμόν του Απόλλωνος, έπλεκαν στεφάνους έκ τής ιεράς δάφνης του θεού, εστεμ­μένοι δέ και κρατούντες κλάδους έπανήρχοντο είς Δελφούς, διά τής λεγομένης «Πυθιάδος» ή «Ίερας οδού». Ή οδός αυτή διήρχετο διά τών Πελασγών, Αίνιάνων, Θεσσαλών, Μηλιέων, Δωριέων, 'Εσπερίων Λοκρών και Οίταίων, κατά τήν διέλευσιν δέ τής θεωρίας οί κάτοικοι εξερχόμενοι ύπεδέχοντο αυτούς και ακολούθουν τήν πομπήν.
Ή εορτή τής Δαφνηφορίας άπετέλει εν Δελφοίς μέρος γενικωτέρας εορτής, τών «Σεπτηρίων», κατά τά όποια αναπαριστάτο ή πάλη του Απόλλωνος και του Πύθωνος και ή φυγή του Απόλλωνος είς Τέμπη, ετελείτο δέ κατά μήνα Θαργηλιώνα.
Ωσαύ­τως σπουδαία ήτο ή Δαφνηφορία τών Θηβών, τελούμενη είς άνάμνησιν πολεμικού επεισοδίου εν τη ιστορία τής πόλεως. Κατά τήν παράδοσιν, οτε οί Οίταίοι έπολιόρκουν τάς Θήβας, έγένετο εκε­χειρία ήμερων τίνων διά νά έορτασθή τελετή προς τιμήν του Απόλλωνος κατά τάς ημέρας αυτές ό Πολεμάτας, στρατηγός τών Θηβαίων, είδε καθ' ύπνον παρθένον δίδουσα είς αυτόν πανοπλίαν και συμβουλεύσασαν νά τελεί ή πόλις άνά εννέα έτη δαφνηφορίαν προς τιμήν του Απόλλωνος. Μετά τρεις ημέρας οί Θηβαίοι ένίκησαν και έκτοτε καθιερώθη ό τακτικός εορτασμός τής Δαφνηφο­ρίας, γινομένης κατά τόν ακόλουθον τρόπον.
Προηγείτο παις, στενότατος συγγενής του άρχιδαφνηφόρου, κρατών κλάδον έλαίας έστεμμένον διά δαφνών και ανθέων, καλούμενον «κοπώ», του οποίου ή λαβή ήτο περιτετυλιγμένη διά «κροκωτού». Ό κλάδος ούτος έφερε μίαν σφαίραν είς τό άνώτατον άκρον και άλλην μικροτέραν είς τό μέσον και από μεν της πρώτης έξηρτώντο μικρά χάλκινα σφαιρίδια, από δέ τής δευτέρας πορφυραί ταινίαι.
Κατά τόν Πρόκλον, ή ανωτέρα σφαίρα συμβόλιζε τόν ήλιον, ή κατωτέρα τήν σελήνην, τά σφαι­ρίδια τους αστέρας και αί πορφυροί ταινίαι τάς ημέρας. Τόν φέροντα τήν κοπώ ήκολούθει ό άρχιδαφνηφόρος μέ λυτήν τήν κόμην, φέρων ποδήρη χιτώνα, ιφικράτιδας και χρυσόν ζωστήρα. Ελέγοντο δέ παρθένοι δαφνηφόροι, άδουσαι μέλη, τά λεγόμενα «δαφνηφορικά». Ό άρχιδαφνηφόρος άφιέρωνε είς τόν Απόλλωνα όρειχάλκινον τρίποδα ή άλλα αναθήματα ό Παυσανίας αναφέρει ότι έπ' αυτού εσφαζετο ό τρίπους που άνέθηκε ο Άμφιτρύων είς άνάμνησιν τής δαφνη­φορίας του Ηρακλέους. Πλην τών Θη­βών και Δελφών και άλλαι πόλεις εώρταζον τήν Δαφνηφορίαν. Είς Χαιρώνειαν η εορτή συνεδέετο προς τήν τής Αρτέμιδος Σαωδίνας. Είς θεσσαλικήν έπιγραφήν αναγράφεται ή λέξις «άρχιδαυχναφορείσας» έξ ης συνάγεται ή ύπαρξη παρά τους Θεσσαλούς παρόμοιας εορτής. Κατ' εικασίας τών αρχαιολό­γων, έκ τών Θαργηλίων τών Αθηναίων εν μέρος άπετέλει δαφνηφορίαν. Επίσης οί Μαγνήτες τής Μικρας Ασίας ετέλουν εορτήν κατά πολύ ομοιάζουσαν προς Δαφνηφορίαν. Κατ' αυτήν «άνδρες ίεροί» ανερχόμενοι είς τό παρά τόν Λήθαιον ποταμόν όρος αφήρουν εκ ρίξης δένδρα τά όποια, φέροντες μετά πομπής, μετεφύτευον έξωθεν σπηλαίου μικρού, εντός του οποίου υπήρχε παλαιότατον άγαλμα του Απόλλωνος.
Έξ αυτού δέ και άλλων ό Χούμπερτ δέχεται ότι υπήρχε στενότατη συνάφεια μεταξύ τής δαφνηφορίας και της «δενδροφορίας», της τελούμενης προς τι­μήν τής Δήμητρος, Εκάτης, τών Μουσών, και άλλων Θεοτήτων. Ώς προς τήν ερμηνείαν τής τελετής τής Δαφνηφορίας επικρατεί ή έξήγησις ή αποδίδουσα είς τήν χελετήν χαρακτήρα χρονολογικού συμβολισμού και καθάρσεως.

Τά κατά τήν έορτήν τής Δα­φνηφορίας αδόμενα άσματα εκκαλούντο δαφνηφορικά. Τοιαύτα έγραψαν ό Αλκαίος, ό Σιμωνίδης, η Σαπφώ και άλλοι.

Εάν η «κοπώς», παριστάνει τόν έναστρον ούρανόν, καταλήγουμε είς τήν γνώμην, ότι ή δαφνηφορία ήτο μία συμβολική άναπαράστασις τής πορείας του ενιαυτού, τών εποχών, τής εναλλαγής φωτός και σκότους. π. ν. π.

Saturday, November 14, 2009

The Swine flu Revolution: Depopulation and Eugenics (greek subs)

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Το απόσπασμα που χρησιμοποίησε ο Ρόμπερντ Φιτζέραλντ Κένεντυ




Ζηνα δέ τις προφρόνως
έπινίκια κλάζων
τεύξεται φρενών τό πάν.
τον φρονείν βροτούς όδώσαντα,
τον πάθει μάθος
θέντα κυρίως έχειν.
Στάζει δ' εν θ' ύπνω πρό καρδίας μνησιπήμων πόνος και παρ'
άκοντας ήλθε σωφρονείν.


Ό Ζευς έβαλε τους θνητούς στης φρονήσεως τον δρό­μο, αυτός εκύρωσε τον νόμο «τό πάθημα να είναι μάθημα». 'Ακομα και στον ύπνο μας μας στάζει στην καρδιά ο πό­νος, πού θυμίζει τα παθήματα, μας, κι' έρχεται, θέλομε δέν θέλομε, να μας σωφρονίση. Βέβαια η σκληρή αυτή χάρι μας δίδεται άπ' τους θεούς, πού κάθονται στο σεμνό τους θρόνο.

Wednesday, November 11, 2009

Και όμως είναι Χριστιανικό σύμβολο.

Το περίφημο σύμβολο που
ωρύονταν τα κατηχητικά και τα Χριστιανικά έντυπα ως σατανικό είναι τελικά Χριστιανικό όπως το αποδεικνύει η Βυζαντινή εικόνα.


Saturday, November 07, 2009

Ο τελευταίος ιερεας των Σελλών


Αγωνίστηκε, προσπάθησε, ξενύχτησε.
Ανώφελα.
Με την ανώνυμη κάρα πάνω στο γραφείο
Και τα βιβλία σκορπισμένα γύρω της,
Σαν νεκρή φύση σε αναγεννησιακό πίνακα
Έψαχνε μήνες τώρα να βρεί το όνομα
Του μάρτυρα ίσως, του αγίου, του οσίου
Που βρέθηκε κάτω από τον βωμό
Της παλαιοχριστιανικής δίπλα
στην «ιερά οικία» στην Δωδώνη.
Ρώτησε, διάβασε, αναζήτησε.
Τίποτα.
Τα οστά παρέμεναν ανώνυμα.
Ιστορικός δεν βρέθηκε να καταγράψει
Τις αγωνιώδεις ώρες του τελευταίου των Σελλών
Του ιερέα του Διός που έχασε
Τα λογικά του όταν άκουσε
Το πριόνι να κόβει την ιερή βαλανιδιά..
Έπειτα ήλθε η ώρα
Να πριονίσουν το θάνατό του
Και αυτός ο Έλληνας μύστης
Βρέθηκε στο κιβούρι
Να παριστάνει τον χριστιανό μάρτυρα.

.

.

.

Σαν θα περάσει ο χειμών


Βαρύς χειμώνας κράτησε

1600 χρόνια.

Πέσαν τα φύλλα της φηγού

έπεσε κι ο ναός της

κανένας νιός δεν έζησε

για να πεθάνει γέρος.

Πάπυρο και περγαμηνή

Καίνε τα τζάκια τώρα

Λευκά τα σπίτια βάφουνε

Με ιερή ασβέστη

από αγάλματα θεών κι από κιόνων μέλη.

Το αρχαϊκό μειδίαμα

Φλεγεται μεσ’ στον φούρνο

Των φιλοσόφων οι σχολές κάτω ριγμένες όλες

Κι ένα πουλί, μικρό πουλί

Από το κρύο τρέμει

Μεσ’ στα σπασμένα τα κλαριά

Και λόγια ανθρώπου λέει:

Το γένος μας δεν χάθηκε

Παρά με ρίζες μοιάζει

Που χρόνια τώρα απλώνονταν

Κι όλη την γή επιάσαν.

Σαν θα περάσει ο χειμών

Και λοιώσουνε τα χιόνια

Χίλιες θα βγούν βαλανιδιές

Κι αμέτρητες πελίες

Μέσα στα φύλλα θα υμνούν

Τον νεφεληγερέτη.

Θαλής ο Μιλήσιος.


Μέγας Έλλην φιλόσο­φος και ό πρώτος τών επτά σοφών τής αρχαίας Ελλάδος. Τό όνομα αυτού ήτο Θαλής και Θάλης, γεν. Θάλητος, ίωνικώς Θάλεω και ακολούθως Θαλού, δοτ. Θάλητι, Θαλή και κατόπιν Θαλεί, αίτ. Θάλητα, Θαλήν. Θάλην και Θαλή, κλητ. ώ Θαλή.
Αί ακριβείς χρονολογίαι τής γεννήσεως και του θανάτου αυτού είναι άγνωστοι θεωρείται όμως υπό τίνων ώς γεννηθείς τω 640 και αποβιώσας τω 546 προ Χρίστου, άλλ' ο μέν Σωσικράτης λέγει ότι ο σοφός έζησεν 90 έτη, ο δέ Λουκιανός 100, ο δέ Λαέρ­τιος Διογένης 78.

Τό όνομα αυτού, όπερ παρά­γεται έκ του θάλλω, καί τό του πατρός αυτού, όπερ έγράφετο καί Έξαμύας ή Έξαμύης, ώς καί τό της μητρός Κλεοβουλίνης, είναι ελληνικά, καί δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ή έθνικότης του σοφού ήτο ελληνική, τόσω μάλλον ώστε αυτός ό Θαλής ηύχαρίστει τήν τύχην, ότι έγεννήθη «Έλλην καί ού βάρβαρος !» Ό Θαλής είναι ό ιδρυτής της φιλοσοφίας, της γεωμετρίας καί της αστρονο­μίας έν Ελλάδι.

Ήτο δε αυτοδίδακτος και μεταβάς εις Αίγυπτον, συνδιέτριψε τοις εκεί ίερεύσι, φιλοσοφήσας μετ' αυτών.
Έν Αίγύπτω ό Θαλής, ώς καί ο Σόλων, έφιλοξενήθη ύπό τίνος επιεικούς ανδρός, Νιλοξένου τού Ναυκρατίτου. Ό Θαλής καί ό Σόλων συνεταξίδευσαν, επισκεπτόμενοι τους Δελφούς καί τήν Κόρινθον, όπου ό Περίανδρος προσέφερεν αύτοις συμπόσιον. Έν Μιλήτω ο Θαλής έζη μετά ταυ Θρασύλλου, τυράννου τών Μιλησίων, όστις έξετίμα μεγάλως τόν σοφόν.
Ώς αρχήν έν τω βίω ό Θαλής απέφευγε τήν απώλεια χρόνου καί απείχε της οινοποσίας, της κρεοφαγίας καί ιδία της πολυφαγίας. Ήτο δ' ώς καί άλλοι τινές διάσημοι Έλληνες.

Ήτο δ' ώς και άλλοι τινές διάσημοι Έλληνες τής αρχαιότη­τος, χάριν έχων τή τύχη, ότι ήτο άνήρ και ουχί γυνή, και μη νυμφευθείς. Κατά τόν Κλύτον και τόν Ήρακλείδην έμεινε μονήρης και ίδιαστής, και όταν ή μήτηρ αυτού προσεπάθει νά άναγκάση αυτόν ίνα λάβη γυναίκα, «Νή Δία», άπήντα ο σοφός, «ούδέπω καιρός», όταν δέ είχε παρηβήσει, έλεγε τή μητρί «ούκέτι καιρός». Ότε ό Σόλων έπεσκέφθη τόν Θαλήν έν Μιλήτω, έθαύμασεν ότι ούτος «γάμου και παιδοποιίας τό παράπαν ήμέληκε», είς ους ό Θαλής απήντησε: «Ταΰτά σοι φάναι, ω Σόλων, έμε γάμου και παιδοποιίας άφίστησιν, α και σε κατερείπει τόν ερρωμενέστατον» (Πλου­τάρχου Σόλων, ΣΤ'). Έλαβεν όμως θετόν παιδί, τόν υίόν τής αδελφής αυτού, όνομαζόμενον Κύβισθον.
Ή σωφροσύνη, ή έντιμότης και ή άκεραιότης χαρακτήρος, αίτινες φαίνονται έν τοις θαυμασίοις γνωμικοϊς αυτού, και ιδία ή επιστημονική μεγαλόνοια του Θάλητος άνεγνωρίσθησαν και έξετιμήθησαν δεόντως και ομοφώνως ύπό τών συγχρόνων ομογενών αυτού, όθεν και ώνομάσθη τω 58ό «πρώ­τος σοφός», άρχοντος τότε έν Αθήναις Δαμασίου, καθ' ον και οί επτά σοφοί εκλήθησαν. Οί αρχαίοι ιστορικοί δέν συμφωνούν περί τών ονομάτων τών επτά σοφών, αλλά, κατά τόν Πλάτωνα, ούτοι ήσαν: Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πριηνεύς, ό Σόλων, Κλεόβουλος ο Λίνδιος, Μήσων ο Χηνεύς και Χίλων ο Λακεδαιμόνιος (Πρω­ταγόρας, 28).
Τό περί του τρίποδος διήγημα εξαί­ρει τόν προς τόν Θάλητα θαυμασμόν του Ελλάνικου κόσμου. Κωων τινών αλιέων σαγήνην και α­γόντων και ξένων Μιλησίων άγορασάντων τόν βόλον, χρυσούς τρίπους έφάνη έλκύμενος. Τούτον δ' είχε καταθέσει αυτόθι, κατά τήν παράδοσιν, ή Ελένη, πλέουσα εκ Τρωάδος, εις άνάμνησιν πα­λαιού τίνος χρησμού. Τών δέ ξένων διαωκονούντων προς τους αλιείς περί του τρίποδος, και τών πόλειων άναδεξαμένων τήν διαφοράν άχρι πολέμου προελθούσαν, ή Πυθία διέταξεν, ίνα άποδοθη ό τρίπους τω σοφωτάτω, χρήσασα ούτως:


«Έκγονε Μιλήτου, τρίποδος πέρι Φοίβον έρωτας, ός σοφίη πάντων πρώτος, τούτου τρίποδ' αύδώ».

Όθεν καί ό τρίπους εδόθη τω Θάλητι, όστις παρέδωκεν αυτόν άλλω καί άλλος άλλω, εως του Σόλωνος. Ούτος τέλος άπέστειλεν αυτόν είς Δελ­φούς, λέγων, ότι «σοφία πρώτον είναι τόν θεόν».
Ό Θαλής διεκρίθη καί επί μηχανική τέχνη, καίπερ μή ων ποσώς μηχανικός. Ότε, έν τή κατά Περσών εκστρατεία αυτού, ό Κροίσος προυτίθετο νά διαβή τόν Αλυν ποταμόν μετά του στρα­τού, καί δεν έβλεπε πώς θα ήδύνατο νά κατορθώση τούτο, ο Θαλής, παρών έν τω στρατοπέδω, έποίησεν έν μια νυκτί τόν ποταμόν, έξ αριστερών ρέοντα, έκ δεξιών ρέειν, διαβιβάσας ούτω τόν στρατόν αβρόχοις ποσί. Διεκρίθη δ' ο σοφός καί έν τοις πολιτικοίς ζητήμασιν ούτως άντέστη είς τήν πρότασιν συμμαχίας του Κροίσου προς τους Μιλησίους καί κατέπεισε τους συμπολίτας αυτού περί του κινδύνου αποδοχής της έν λόγω προτά­σεως. Τό ορθόν τής κρίσεως του Θάλητος απε­δείχθη ακολούθως, ότε ο Κύρος, νικητής τού Κροίσου, έσεβάσθη τήν Μίλητον. Κατά τόν Θα­λήτα, ή κρατίστη δημοκρατία είναι εκείνη, ή οποία δεν έχει ούτε πολύ πλουσίους ούτε πτωχούς πολίτας. Ό σοφός έξήσκησεν επιτυχώς καί τό έμπόριον κατά τόν Ρόδιον Ίερώνυμον, ο Θαλής θέλων νά άποδείξη ότι είναι εύκολον νά πλουτίσει τις, καί μαθών ότι φορά έλαιών έμελλε νά γίνη, προνοήσας, έμισθώσατο τά ελαιουργεία καί εκέρδισε πολλά χρήματα·
Τινές έφρόνουν ότι ό σοφός είχε συγγράψει έργον περί αστρολογίας, δηλαδή περί αστρονο­μίας κατ' άλλους έγραψε δύο βιβλία, τό μέν περί τροπής, τό δέ περί ισημερίας. Άλλ' ό Λαέρτιος Διογένης διαβεβαιοί, ότι «σύγγραμμα κατέλιπεν ου­δέν ή γαρ είς αυτόν άναφερομενη ναυτική αστρολογία Φώκου λέγεται είναι του Σαμίου» (Θαλής, 2). Ό αυ­τός ιστορικός παρέδωκεν ημιν δύο βραχείας έπιστολάς του Θάλητος, τήν μέν άποτεινομένην τω Φερεκύδει, τήν δέ τω Σόλωνι.
Προ του θανάτου αυτού, ό σοφός έκέλευσεν ίνα τό σώμα αυτού κατατεθεί έν τινι έγκαταλελειμμένω τόπω τής Μιλησίας, προειπών ότι ό χώρος ούτος ήθελε γίνει μετά καιρόν ή αγορά τών Μιλησίων. Έτελεύτησε δ' αγώνα θεώμενος γυμνικόν, ύπό του καύσωνος, τής δίψης, τής ασθενείας καί του γήρατος, καί έπί του τάφου αυτού οί Μιλήσιοι έγραψαν τους εξής λαμπρούς δύο στίχους :


«Η ολίγον τόδε σαμα—το δέ κλέος ουρανόμακες— τω πολυφροντίστο) τούτο Θάλητος όρης».

Ή Μίλητος ήγειρεν αυτώ καί ανδριάντα μετά τής επιγραφής :

«Τόν δέ Θαλην Μίλητος Ίάς θρέψασ' άνέδειξεν αστρολόγον πάντων πρεσβύτατον σοφίη».

Ή λέξις «άστρολόγον» του δευτέρου στίχου ση­μαίνει βεβαίως απλώς «αστρονόμον».
Γνωμικά του Θάλητος. Κατά τόν Έρμιππον, ο Θαλής έλεγε : «Τριών τούτων ένεκα χάριν έχειν τη τύχη " πρώτον μέν ότι άνθρωπος έγενόμην καί ού θηρίον είτα ότι άνήρ καί ού γυνή' τρίτον ότι Ελλην καί ού βάρβαρος» (Διογένους Λαέρτιου Θα­λής, 7).

Είτα «πώς αν άριστα και δικαιότατα βιώσαιμεν, εάν ά τοις άλλοις έπιτιμώμεν αυτοί μη δρώμεν ; »

«Τις ευδαίμων; ο τό μέν σώμα υγιής, τήν δέ τύχην εύπορος, τήν δέ ψυχήν εύπαίδευτος». «Φίλων παρόντων και απόντων μεμνήσθαι».
«Μή τήν όψιν καλλωπίζεσθαι, άλλα τοις έπιτηδεύμασιν είναι καλόν».
«Μή πλούτει κακώς, μηδέ διαβαλλέτω σε λόγος προς τους πίστεως κεκοινωνηκότας».
«Ους αν εράνους είσενέγκης τοις γονεύσι, τους αυ­τούς προσδέχου και παρά τών τέκνων» (Διογένους Λαέρτιου, Θαλής, 9).
«Κάκιστον είναι τών μέν άγρίων θηρίων τόν τύραννον, τών δέ ήμερων τόν κόλακα ταύτα γάρ, ει και πάνυ προσποιούνται διαφέρειν οί βασιλείς τών τυράννων, ούκ ευμενώς άκούουσιν» (Πλουτάρχου, Επτά σοφών συμπόσιον, 2).
«Δει τά μέν εικότα λέγειν, τά δέ αμήχανα σιωπάν» (αυτόθι, 17).
«Τί δύσκολον θεάσθαι; γέροντα τύραννον» (Διογένους Λαέρτιου, Θαλής, 9).
«Εύδαιμονίαν άρχοντος νομίζειν, εί έτελεύτησε γηράσας κατά φύσιν» (Πλουτάρχου, Έπτα σοφών συμ­πόσιον, 7).
«Καιρόν γνώθι».
«Ο μέλλεις ποιείν, μή λέγε αποτυχών γάρ καταγελασθήση».
«Τοις έπιτηδείοις χρώ».
«Άσα νεμεσας τω πλησίον, αυ­τός μή ποίει».
«Κακοπραγούντα μή όνείδιζε επί γάρ τούτοις νέμεσις θεών κάθηται».
«Παρακαταθήκας απόδος». «Άνέχου ύπό τών πλησίον [μικρά, αγάπα τόν πλησίον] μικρά έλαττούμενος».
«Τόν φίλον κακώς μή λέγε, μή δ' εύ τόν έχθρόν άσυλλόγιστον γάρ τό τοιούτον».
«Δεινόν τό συνιδείν τό μέλλον».
«Ασφαλές τό γενύμενον, ασαφές τό μέλλον».
«Πιστόν γή, άπιστον θάλασσα, άπληστον κέρδος».
«Κτήσαι αΐδια».
«Θεραπείαν ζήτει».
«Φίλει τήν παιδείαν, σωφροσύνην, φρόνησιν, άλήθειαν, πίστιν, έμπειρίαν, επιδεξιότητα, έταιρείαν, έπιμέλειαν, οίκονομίαν, τέχνην, εύσέβειαν» (Στοβαίου, Περί φρονήσεως, γ').
«Τους κρατούντας τίμα». «Όμοιος σεαυτώ γίνου. »,
«Επαγγέλλου μηδέν».
«Πολίταις μή θρασύνου».
«Τό παρόν εύ ποίει».
«Κακίας άπέχου».
«Δοκίμαζε πάντα».
«Δόξαν δίωκε».
«Έπιμελού του βίου»·
«Ειρήνην αγάπα».
«Επαίνου παράπάσι».
«Μή την όψιν άλλα τα επιτηδεύματα καλλώπιζε».
«Χαλεπόν εαυτόν γνώναι».
«Αργός μή ίσθι μηδ' αν πλουτής».
«Μή πάσι πίστευε».
«Μέτρω Χρω (Στοβαίου, Λεγόμενα επτά σοφών).
«Τί βλαβεριότερον; κακία και γάρ τα χρηστά βλάπτει παραγενομένη» (Στοβαίου, Περί κακίας, 21).
«Τί κοινότατον; έλπίς και γάρ οίς άλλο μηδέν, αύτη πάρεστιν» (Στοβαίου, Περί τών παρ' έλπίδας, ρι').
Τέλος, του Θάλητος είναι τό περιφανέστατον εκείνο «γνώθι σαύτόν» (Διογένους Λαέρτιου, Θα­λής, 13).

Φιλοσοφία. Ό Θαλής είναι ό Ιδρυτής της Ιω­νικής λεγομένης σχολής και ό ενδο­ξότερος των μαθητών αυτού ύπήρξεν ό έξοχος αστρονόμος Αναξίμανδρος και τούτου πάλιν ο διάσημος Άναξιμένης.
Εθεωρείτο δ’ ώς ό πρώτος διαλεχθείς περί φύσεως εν Ελλάδι. Εθεώρει «νουν του κό­σμου θεόν» (Πλουτάρχου, Περί άρεσκόντων τοις φιλοσόφοις Α', στ'), Προσθέτει δε ότι «πρεσβύτατον τών όντων θεός άγέννητον γάρ», και έχαρακτήριζε το θείον ώς «τό μήτε αρχήν έχον μήτε τελευτην» (Διογένους Λαέρτιου, Θαλής, 9).

Ο Θαλής κατά τον Άριστοτέλην, «ωήθη πάντα πλήρη θεών είναι» (ΙΙερι ψυχής Α', ε'). Ητο δ' ώσαύτοις οπαδός τής δημιουργίας, λέγων «κάλλιστον κόσμος ποίημα γαρ θεού» (Διογένους Λαέρτιου, Θαλής, 9). Τινές έλεγον, οτι πρώτος ό Θαλής έσκέφθη περί της αθανασίας τής ψυχής, και Χοίριλος ό ποιητής διαβεβαιοί τούτο. Έπειτα, έλεγε τήν ψυχήν είναι κινητικήν, καί, κατά τον Άριστοτέλην καί τόν Ίππίαν, ένόμιζεν ότι καί αυτά τά άψυχα είχαν ψυχήν, τεκμαιρόμενος εκ τής μαγνήτιδος λίθου καί τού ήλεκτρου. Έν δέ ταις σπουδαΐς αυτού τών ζώων παρετήρησεν ου μόνον πανουργίας αλωπεκών καί λύκων, αλλά καί σοφί­σματα γερανών καί κολοιών.

Συνοπτική ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής




Ο Νομάρχης θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης
και ο Πρόεδρος του Συλλόγου
Καβαλιωτών θεσσαλονίκης «0Ι ΦΙΛΙΠΠΟΙ»
κ. Ανδρόνικος Σινιώρης
στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Εγνατία Οδός 2009»
σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του βιβλίου

Συνοπτική ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής

του συγγραφέα - ιστορικού ερευνητή Χάρη Τσιρκινίδη τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 19.00 στο

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Εθνικής Αμύνης 1