NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, October 31, 2009

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ: Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΒΟΥΔΑΣ



Άς αρχίσουμε όμως άπό τον προσδιορισμό τής αλλαγής.


[(Μετά την επαφή του πρώτου μετακλασικού Ελληνα φιλόσοφου - του Πύρωνα - με εκπροσώπους της ινδικής σκέψης. Ή επαφή αυτή είναι Ιστορικά βεβαιωμένη και δεν ανάγεται σε εικασίες ή μύθους (όπως οι φήμες γιά τον Θαλή, τον Πυθαγόρα κ.ά.).]

Η ελληνική σκέψη άλλαξε τις προτεραιότητες της. Άπό αναζήτηση τής αλήθειας έγινε φάρμακο ηρεμιστικό. Τουτο όμως ήταν άπό τήν αρχή (και παρέμεινε γιά δύο χιλιάδες χρόνια) το κύριο χαρακτηριστικό της ινδικής σκέψης, ή όποια θεωρούσε σαν ύψιστο (και μοναδικό συνήθως) στόχο της τή λύτρωση, τή σωτηρία του άτομου.

Οι πρώτες φράσεις άπό τά Μετά τά Φυσικά του Αριστοτέλη θά προβλημάτιζαν πολύ έναν αρχαίο Ινδό:

"Πάντες άνθρωποι τον ειδεναι ορέγονται φύσει. Σημειον δή των αισθήσεων άγάπησις".

1 Ό Ινδός μας θά προσπαθούσε νά θεραπεύσει τους ανθρώπους άπό αυτή τήν ανάγκη τής γνώσης — και κυρίως άπό τήν αγάπη τών αισθήσεων, πού γι αυτόν μόνο παγίδα μπορεί νά είναι.


Άν θελήσουμε γιά λίγο νά παίξουμε το παιχνίδι της σχηματοποίησης (επικίνδυνο γιατί διαστρέφει, άλλα βολικό γιά μιά σύντομη θεώρηση) μπορούμε νά μιλήσουμε γιά δύο βασικές στάσεις απέναντι στον κόσμο:


Τή δυτική:

ενεργητική, γνωστική, εξωστρεφή, ηρωική —πού θέλει νά αλλάξει τον κόσμο— και


Τήν ανατολική:

παθητική, άγνωστική, ένδοστρεφή, ασκητική — πού θέλει νά σώσει τον άνθρωπο.


 
Τελικά, και οι δύο αποβλέπουν στην πλήρωση του ανθρώπου άλλα με διαμετρικά αντίθετους τρόπους.
Ή ελληνική (και δυτική) σκέψη βλέπει τόν κόσμο σάν πρόκληση, σάν ερέθισμα. Ό φιλόσοφος έρευνα. Ο τραγικός ήρωας συγκρούεται με τόν κόσμο. Αργότερα, ό επιστήμονας και ό τεχνικός θά προσπαθήσουν νά αλλάξουν τόν κόσμο, νά τόν φέρουν στά μέτρα του άνθρωπου.
Αντίθετα, ή ανατολική σκέψη δεν ενδιαφέρεται γιά τόν κόσμο ούτε θεωρητικά ούτε πρακτικά. Ούτε συγκρούεται μαζί του ούτε προσπαθεί νά τόν αλλάξει. Προσπαθεί νά άρει τις αιτίες της δυστυχίας του ανθρώπου, ενεργώντας μέσα του. Ξεπερνάει τις ανάγκες του, καταργώντας'τες. Πιστεύοντας (με τους στωικούς) ότι δέν μας ταράσσουν «τά πράγματα άλλά τά περί των πραγμάτων δόγματα» —προσπαθεί νά επιδράσει. Οχι στά πράγματα, άλλα στά δόγματα. Γιά νά φτάσει στό δικό της υπέρτατο αγαθόο. Την αταραξία. Την γαλήνη. Τήν αλυπια.
Αναφέροντας τόν τελικό στόχο της ινδικής σκέψης, χρησιμοποίησα επίτηδες τρεις λέξεις πού περιγράφουν τά ιδανικά της
σκεπτικής, στωικής και επικούρειας φιλοσοφίας. Ισως αυτό νά σας βοηθήσει νά δεχθείτε τόν ισχυρισμό μου πώς, ξαφνικά, ή ελληνική σκέψη πλησίασε τήν ινδική.
Βλεπε επισης:

Thursday, October 29, 2009

Ελλάδα: Η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης!


Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150! Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μυκόνου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδας, Λουτρακίου, Νιγρίτας, Σουρωτής (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ.
Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού. Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την ΤVΧ GOLD Tου GEORGE SORROS , η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο!!!



Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας "Επενδυτής" στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους. Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ.
Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά (1998) είναι 20.000 δολάρια το γραμμάριο ! Ο κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών Βασίλειος Παπαγεωργιου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα "Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα", η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών. Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνα αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του. Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στιγμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά) και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.



ΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΟΡΥΚΤΑ
Και συγκεκριμένα:
Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου. Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.
Βωξίτης. Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού. Μαγγάνιο. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφος της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.
 
Νικέλιο.

Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφος της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται. Σμηκτίτες. Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα. Μαγνήσιο. Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

Χρωμίτης.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφος της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.

Ουράνιο.
Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη.
Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου "Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύση.



ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο
Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο.
Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται.
Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα". Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή. Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.



Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα NICOLAS BURNS σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι ΜΕGΑ είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα.

Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: "Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."

Ένα εύλογο ερώτημα είναι το γιατί η Ελλάδα να έχει πετρέλαιο και σημαντικά ορυκτά σε τέτοιες ποσότητες. Σε αυτό απαντούν οι γεωλόγοι λέγοντας τα εξής. Όσον αφορά το πετρέλαιο είναι γνωστό στους γεωλόγους ότι ολόκληρο σχεδόν το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος ήταν κάποτε μία απέραντη πεδιάδα με πλούσια βλάστηση η οποία στην πορεία κατεποντίσθη για να δημιουργήσει μετά από χιλιάδες χρόνια το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος.

Οι υδρογονάνθρακες των δασών έγιναν πετρέλαιο. Όσον αφορά τα σπάνια μέταλλα, εξηγείται εύκολα κι αυτό την στιγμή που ως γνωστόν καθώς η τεκτονική πλάκα της Αφρικής υποχωρεί κάτω από αυτήν της Ευρώπης, δημιουργεί μεταξύ άλλων και κατάλληλες προϋποθέσεις δημιουργίας τέτοιου είδους μεταλλευμάτων. Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα "περίεργα" και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφος μάς, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο κόκκινος υδράργυρος κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται.

Κλείνοντας το θέμα των πετρελαίων στο Αιγαίο, παραθέτω τον καταμερισμό των χώρων ευθύνης των πετρελαϊκών καρτέλ ανά την Ελλάδα, όπως έχουν συμφωνηθεί από το 1975:

α') Ανατολικά της Θάσου (ΟΧΥDΕΝΤΑL, του τεξανού Α.. Χάμμερ),
β') Κρητικό Πέλαγος, μεταξύ Κάσου και Κρήτης (CΗΕVRΟΝ, συμφερόντων Ροκφέλλερ),

γ') Κατάκωλλο Ζακύνθου (ΕSSO, επίσης του Ροκφέλλερ),
δ') Επανομή - Σιθωνία - Θερμαϊκός (αμερικανική ΤΕΧΑCO και αγγλοολλανδική CΗΕLL).

ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ



Νομίσματα μέ ινδικές επιγραφές.
Είναι κραταιοτάτων μοναρχών,
τον 'Εβονκρατιντάζα, τον Στρατάγα,
τον Μεναντράζα, τον Έραμαϊάζα. Έτσι μας αποδίδει το σοφό βιβλίον.
την ινδική γραφή της μιας μεριάς τών νομισμάτων.
Μά το βιβλίο μάς δείχνει και την άλλην
πού είναι κιόλας κ' ή καλή μεριά
μέ την μορφή τον βασιλέως. Κ' εδώ πώς σταματά ευθύς,
πώς συγκινείται ο Γραικός ελληνικά διαβάζοντας,
Έρμαίος, Εύκρατίδης, Στράτων, Μένανδρος.


Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Greec Universities - Part 2 - University of Ioannina




Ίδρυμα Ελληνισμού Αμερικής


Ιερός ναός Αγίου Νικολάου - Α΄ νεκροταφείο Ιωαννίνων

Δύο σπαράγματα κιόνων από αρχαίο Ελληνικό ναό.

Βεβήλωσαν το άγαλμα του Πύρρου της Ηπείρου στα Ιωάννινα






















Saturday, October 24, 2009

Τι εθνικότητος ήταν ο Χριστός;


Τρία επιχειρήματα… Για το ότι ο Χριστός ήταν Ιρλανδός:
Δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Δεν είχε ποτέ σταθερή δουλειά.
Η τελευταία του επιθυμία ήταν ένα ποτό.


Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Πορτορικανός:
Το μικρό του όνομα ήταν Χέσους.
Είχε πάντα μπλεξίματα με τον νόμο.
Η μάνα του δεν ήξερε ποιος ήταν ο πατέρας του.


Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Ιταλός:
Μιλούσε κάνοντας χειρονομίες.
Κάθε γεύμα του συνοδευόταν από κρασί.
Δούλευε ως ξυλουργός

Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν Μαύρος:
Αποκαλούσε όλον τον κόσμο ‘αδέλφια’ του.
Δεν είχε σταθερή διεύθυνση.
Κανένας δεν τον προσλάμβανε.

Τρία επιχειρήματα για το ότι ο Χριστός ήταν από την Καλιφόρνια:
Δεν κουρευόταν.
Τριγυρνούσε ξυπόλυτος.
Εφηύρε μια νέα θρησκεία.

Και τέλος, η απόδειξη ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας:
Δούλευε στο μαγαζί του πατέρα του.
Έμενε σπίτι του μέχρι τα 33 του.
Ήταν πεπεισμένος ότι η μητέρα του ήταν παρθένα.
Η μητέρα του ήταν σίγουρη ότι ο γιος της ήταν θεός!

ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ: Η ομοιοπαθητική μπορεί να αντιμετωπίσει επιδημίες γρίπης

Τη μανία με την επερχόμενη πανδημία γρίπης πώς τη σχολιάζετε;
Αντί για απάντηση, θα σας θέσω μερικά ερωτήματα και προβληματισμούς μου. Περίπου μία εβδομάδα μετά τα πρώτα κρούσματα βγήκε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι αυτή είναι μια μετάλλαξη του ιού της γρίπης των ανθρώπων.
ΠΡΩΤΟΝ: Αυτή η μετάλλαξη, αν έγινε αυτόματα και δεν παρενέβη κάποιος άλλος παράγοντας, είναι δυνατόν να έγινε σε ένα σημείο του πλανήτη και μόνο; Εδώ οι διάφοροι τύποι του ιού της γρίπης είναι παγκόσμια υπόθεση. Πεθαίνουν γύρω στις 20.000 με 30.000 ασθενείς από τον κανονικό ιό της γρίπης και ασθενούν εκατομμύρια. Πώς ξαφνικά γίνεται μετάλλαξη σε ένα συγκεκριμένο σημείο του πλανήτη;
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Πώς κατάλαβαν ότι αυτή η ομάδα ασθενών υπέφερε από ένα καινούργιο είδος γρίπης, αφού τα συμπτώματα ήταν κοινά με οποιασδήποτε άλλης γρίπης, και μάλιστα ελαφρότερα. Και μέσα σε μία εβδομάδα ανακοινώνεται ότι αυτός ο τύπος της γρίπης έχει γονιδίωμα από τρεις ιούς, από τη γρίπη των χοίρων, τη γρίπη των ανθρώπων και τη γρίπη των πτηνών.
ΤΡΙΤΟΝ: Ξαφνικά, αυτή η ιστορία μεταδίδεται από τα ΜΜΕ με τέτοια ένταση
και αρχίζει όλος ο κόσμος να σκέφτεται τον ιό.
ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Αφού δημιουργείται ο πανικός, βγαίνει μια ανακοίνωση από κάποια φαρμακευτική εταιρεία ότι θα παραγάγει το εμβόλιο μέσα σε τρεις μήνες. Και μένω με το στόμα ανοιχτό. Πώς είναι δυνατόν ένα καινούργιο εμβόλιο για έναν καινούργιο ιό σε τρεις μήνες να έχει ελεγχθεί; Εδώ χρειάζονται όχι τρεις μήνες, αλλά τουλάχιστον τρία χρόνια πειραματισμών για να καταγραφούν οι μακροπρόθεσμες παρενέργειες του εμβολίου και να μπορεί κανείς με σιγουριά να πει «πάρτε αυτό το εμβόλιο». Τώρα, αν όλα αυτά τα συγκεντρώσει κανείς σαν πληροφορία, αναρωτιέται: Πώς έγινε αυτή η μετάλλαξη; Σαν να έχει κάνει η φύση έναν υπολογισμό: «Θα σας ρίξουμε τον ιό, αλλά δεν θα είναι και πολύ θανατηφόρος. Απλώς θα δημιουργήσουμε λίγο πανικό, θα φτιάξουμε και ένα εμβόλιο και όλος ο πλανήτης θα ψάχνει να βρει το εμβόλιο και τα τρισεκατομμύρια θα εισρεύσουν σε μία, σε δύο εταιρείες»... Η ομοιοπαθητική μπορεί να «αντιμετωπίσει» επιδημίες;
Εξαρτάται. Παραδείγματος χάριν, μπορεί να αντιμετωπίσει με αρκετή ευκολία επιδημίες γρίπης.

Η επόμενη μέρα μετά την επιδρομή κουκουλοφόρων στα κα­ταστήματα της οδού Προ­ξένου Κορομηλά



23.10.09
Άρθρο


Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗΣ ΣΤΗΝ Π. ΚΟΡΟΜΗΛΑ
Μετρούν τα «σπασμένα οι καταστηματάρχες
 
Της ΜΑΓΔΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΥΔΗ


Η επόμενη μέρα μετά την επιδρομή κουκουλοφόρων στα καταστήματα της οδού Προξένου Κορομηλά, βρήκε τους ιδιοκτήτες να μετρούν τις ζημιές που υπέστησαν τα καταστήματα τους, το βράδυ της'Τετάρτης, θύματα του καταστροφικού έργου των γνωστών αγνώστων ήταν κατά κύριο λόγο, περίπου δέκα καταστήματα με επώνυμα και ακριβά ρούχα, οι ιδιοκτήτες των οποίων χθες έσπευσαν να αντικαταστήσουν τζαμαρίες και βιτρίνες.



Ήταν εκεί, αλλά δεν έδρασαν


Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι αναφέρθηκε και τηλεφώνημα για τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο Σιδηροδρομικό Σταθμό θεσσαλονίκης. Αξιωματικοί εξετάζουν το ενδεχόμενο για παραπλανητικό τηλεφώνημα, ώστε να μετακινηθούν προς την περιοχή μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις κι έτσι οι άγνωστοι της Προξένου Κορομηλά να δράσουν ανενόχλητοι. Ωστόσο, όπως τελικά φάνηκε, αστυνομικές δυνάμεις υπήρχαν σε ολόκληρη την περιοχή του κέντρου και μάλιστα έφτασε αμέσως στην περιοχή των ταραχών, αλλά οι ταραξίες δεν εντοπίστηκαν και δεν έγινε καμία σύλληψη. Για τις καταστροφές της Τετάρτης, αναφέρθηκε και ο νομάρχης, Παναγιώτης Ψωμιάδης στη χθεσινή συνεδρίαση του νομαρχιακού συμβουλίου. Ο κ. Ψωμιάδης δήλωσε, μεταξύ άλλων ότι η κοινωνία δεν ανέχεται πια κρούσματα τυφλής βίας.
Όπως ανέφεραν μιλώντας στην «Καρφίτσα» ιδιοκτήτες και αυτόπτες μάρτυρες, η ομάδα των κουκουλοφόρων, που πέρασε σαν σίφουνας από τον πολυσύχναστο δρόμο, δεν πείραξε τα ακριβά εμπορεύματα των βιτρινών. Το καταστροφικό τους έργο ολοκληρώθηκε με λοστούς, ξύλα και βαριοπούλες, αλλά τα εμπορεύματα παρέμειναν άθικτα, φέρνοντας ίσως, μερικές εκδορές.
Η εικόνα που παρουσίαζε πάντως χθες η οδός Προξένου Κορομηλά, από το ύψος της οδού Μοργκεντάου έως την Μητροπολίτου Ιωσήφ, δεν είχε καμία σχέση με εκείνη που έχουμε συνηθίσει. Οι τζαμαρίες ήταν σπασμένες και σε κάποια καταστήματα οι βιτρίνες ήταν εντελώς «κατεβασμένες». Τα εμπορεύματα «μαζεύτηκαν» στους αποθηκευτικούς χώρους των καταστημάτων, ενώ οι ιδιοκτήτες μετρούν και πληρώνουν τα «σπασμένα». Πολλά, άλλωστε ήταν τα συνεργεία που έφτασαν στην οδό για να αντικαταστήσουν τις τζαμαρίες.

Ανυπολόγιστες ζημιές μέσα σε ένα λεπτό
«Έσπαγαν με μανία τις βιτρίνες, αλλά στόχος τους ήταν επώνυμες μπουτίκ. Δεν πείραξαν τίποτα άλλο» δήλωσε στην «Καρφίτσα», πωλήτρια σε ένα από τα καταστήματα. «Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι έμαθα ότι υπήρχαν αστυνομικοί, στην περιοχή, κατά την οδό Μητροπόλεως, αλλά ήταν μάλλον... διακριτικοί ή δεν είχαν εντολή να κάνουν κάτι», ανέφερε η ίδια. «Ήθελαν να χαλάσουν το δρόμο, προφανώς. Απ' ό,τι είδα, κατέστρεψαν καταστήματα με φίρμες. Στόχευαν κυρίως σε μπουτίκ με φίρμες κι εμείς έχουμε και την πιο μεγάλη και εντυπωσιακή βιτρίνα. Οι ζημιές είναι ανυπολόγιστες, είναι πολύ ακριβά τα τζάμια και τα πράγματα που είχαμε στη βιτρίνα φέρνουν εκδορές. Δεν πείραξαν τίποτα, μόνο έσπασαν, αλλά όταν λέμε, έσπασαν, εννοούμε γκρέμισαν μέσα σε μια στιγμή» ανέφερε στην «Καρφίτσα», η Ελισάβετ Κιουρτσή, υπεύθυνη καταστήματος.
«Ήταν λίγο πριν τις οκτώ το βράδυ, όταν ακούσαμε κάτι καδρόνια να πέφτουν, κάτι τζάμια να σπάνε. Τους είδαμε κιόλας. Βγήκαμε κατευθείαν, τους είδαμε, όταν ήταν κοντά στο γωνιακό σουβλατζίδικο. Ανάμεσα τους είδαμε και έξι-εφτά κορίτσια. Είχαν κουκούλες, κασκόλ, λοστούς, σακούλες και γυάλινα βάζα που τελικά αποδείχτηκε ότι είχαν μέσα λάδια, τα οποία έριξαν μετά για να γλιστρήσουν οι μοτοσικλέτες των αστυνομικών, ανέφερε στην «Καρφίτσα», η Κατερίνα Συμενταρίδου, υπάλληλος σε Ιντερνετ-καφέ. «Σε ένα από τα καταστήματα, δυσκολεύτηκαν πολύ, κι εκεί έβγαλαν πραγματικό μίσος, για να "κατεβάσουν" τελικά ολόκληρη τη βιτρίνα», πρόσθεσε.
«Τους είδαμε να σπάνε τις βιτρίνες και νομίζω χτύπησαν και δύο παρκαρισμένα αμάξια», ανέφερε και ο κ. Πάνος Παπανικολάου, ιδιοκτήτης του Ιντερνετ-καφέ. «Εκείνη τη στιγμή, είδα ότι κατευθύνθηκαν και προς τη δική μου βιτρίνα, αλλά έσπρωξα τον έναν και έφυγαν. Μια'στιγμή κράτησε όλο αυτό. Η αστυνομία ήρθε αρκετά γρήγορα, αλλά όχι τόσο γρήγορα για να τους πιάσει. Τα λάδια που έριξαν βέβαια κάτω, δεν πέτυχαν αυτό που ήθελαν οι ταραξίες», μας είπε.


Έντρομοι οι κάτοικοι και οι περαστικοί παρακολούθησαν την καταστροφική μανία των κουκουλοφόρων. Αφού ολοκλήρωσαν το προκλητικό τους έργο, οι δράστες εξαφανίστηκαν, ενώ η αστυνομία έσπευσε στο σημείο, χωρίς όμως να προλάβει να προβεί σε καμία σύλληψη. Οι δράστες, σε πολλά καταστήματα άφησαν πίσω τους βαριοπούλες και λοστούς, τα οποία στάλθηκαν στα εργαστήρια της ΕΛ.ΑΣ. για δαχτυλικά αποτυπώματα. Πολύ γρήγορα, έσπευσαν και τα συνεργεία του δήμου, που καθάρισαν την περιοχή. Μάλιστα, βρέθηκε κι ένα μπουκάλι με λάδι μηχανής, που πιθανότατα θα χρησιμοποιούσαν οι άγνωστοι για να βάλουν φωτιά, ωστόσο δεν το κατάφεραν.

Friday, October 23, 2009

Το έπ' ονόματι του Ανθίμου εκδοθέν βιβλιάριον αμέσως· άντίρεσεν ο Κοραής διά της Αδελφικής Διδασκαλίας



Άλλα το έπ' ονόματι του Ανθίμου εκδοθέν βιβλιάριον αμέσως· άντίρεσεν ο Κοραής διά της Αδελφικής Διδασκαλίας (1).
« Είς την Ρώμην, λέγει ό πατριωτικώτατος εκείνος ανήρ, ευρισκόμενος μέ πολλούς άλλους ομογενείς μου, άφ' ου ή Ρώμη παρά πάσαν ελπίδα ηλευθερώθη από των Μακαριωτάτων αυτής Πάπων την τυραννίαν, έλαβον άπό φίλον τινά, της Κωνσταντινουπόλεως κάτοικον, το βιβλιάριον έπιγραφόμενον « Πατρική Διδασκαλία, συντεθείσα παρά του Μακαριωτάτου Πατριάρχου της Αγίας πόλεως Ιερουσαλήμ κτλ. » Μόλις αναγνώντες το ήμισυ επληροφορηθημεν, ότι ή πατρική αυτή διδασκαλία είναι ψευδεπίγραφος, επειδή εν έξ
(') «Αδελφική διδασκαλία προς τους ευρισκομένους χατά πασαν την Οθωμανικήν Επικράτειαν Γραικούς, είς άντίρησιν κατά τής ψευδωνύμως έν ονόματι του μακαριότατου πατριάρχου Ιεροσολύμων εκδοθείσης εν Κωνσταντινουπόλει Πατρικής Διδασκαλίας. Έν 'Ρώμη (γρ. Παρισίοις) αχή.»
(..................)
Άνατρέπων δ' εν πρός εν τάς έν τη Πατρική Διδασκαλία παραδοξολογίας, ό Κοραής παρωδεί ώς εξής και τους στίχους, δι' ων προτρέπονται οί Έλληνες να ύποτάσσωνται είς τόν σουλτάνον, ως οί ναύται είς τόν καραβοκύρην.


Οί ναύται υποτάσονται 'ς ένα καραβοκύρην,
ενόσω κυβερνά καλώς τους ναύτας και τό πλοίον.
'Αλλ' όταν τους τής ναυτικής κανόνας δέν ήξεύρη,
όταν ατάκτως κυβερνά, μεθοκοπά 'ς την ζάλην,

κι' αντί του νά τους ευοδοί είς ασφαλή λιμένα,

τυραννικώς αυτός ζητεί τους σύμπαντος νά πνίξη,
τότε συμφώνως άπαντες πισθάγχωνα τόν δένουν,
και τό πηδάλιον ευθύς δίδουν είς άλλου χείρας.


Σφοδρώς δ' επιτίθεται και κατά των κοτσαμπάσιδων λέγων. « Γελώ και μη θέλων οσάκις συλλογισθώ, ότι τους νυν ονομαζόμενους και νομιζομένους Αρχοντας των Γραικών προσφυέστατα ήθελε τις συγκρίνει μέ τά πολλά εκείνα τετράποδα αρχοντόπουλα, όσα βλέπομεν εις τάς αυλάς τών μακελλείων τρεφόμενα λαχτίζονται, δακνονται, τρώγονται συναλλήλως, έως νά φθάση έκαστου ή φοβερά τής σφαγής ώρα. Καί τότε ό Σουλτάν χασάπης παραδίδει άκριτον και άνεξέταστον είς του δημίου τάς χείρας τόν υψηλότατον Άρχοντα διά νά τόν πληροφόρηση μέ την ακαταμάχητον απόδειξιν τής μαχαίρας, ότι δεν ήτο πλήν ουτιδανόν και κτηνώδες άνδράποδον»

ανάγκης από τά δύο έπεται, αν την ύποθέσωμεν γνησιον του Ιεροσολύμων γέννημα η ότι έχασε παντελώς η Μακαριότης του τάς φρένας, η ότι μετεσχηματίσθη έκ ποιμένος εις λύκον, διά νά σπαράξει του Χριστού την Έκκλησίαν.
» Υπερασπίζει και δικαιολογεί την τυραννίαν τών Τούρκων ό συγγραφεύς του βιβλίου. Θρηνεί την κατάργησιν της Παπικής εξουσίας, άγκαλά ρητώς νά τό φανέρωση δέν τολμά και τους Γραικούς νά υποτάσσονται άλόγως εις τους τυράννους σπουδάζει νά πείσει μέ μαρτυρίας της θείας Γραφής, τάς οποίας η παρεξηγεί η κολοβάς φέρει είς τό μέσον, κατά την συνήθειαν όλων τών αιρετικών. Είς ολίγα λόγια, ή Πατρική αυτή Διδασκαλία γέμει άπό τοσαύτας βλασφημίας, εναντίας εις τόν ορθόν λόγον, εις την ίεράν ημών θρησκείαν, καί είς αυτήν την περί ελευθερίας δόξαν της Ανατολικής Εκκλησίας, ώστε είναι τών αδυνάτων νά έγεννηθη άπό τόν έγκέφαλον ενός ορθοδόξου και συνετού Πατριάρχου.
» Ούδεμίαν βέβαια βλάβην οί Γραικοί φοβούνται την σήμερον άπό τοιούτον μωρόν σύγγραμμα. Άλλ' είναι φόβος μήπως οί Ευρωπαίοι, άναγνόντες αυτό κατά τύχην, συμπεράνωσιν ό'τι τοιαύτα είναι όλων τών Γραικών τά φρονήματα ότι είμεθα όχι μόνον δούλοι, άλλα και φίλοι της δουλείας, όχι μόνον δέσμιοι, άλλ' ότι και καυχώμεθα είς τά δεσμά, καί την μαστίζουσαν ημάς χείρα του τυράννου μέ άνδραποδώδες σέβας άσπαζόμεθα.
» Ανάγκη λοιπόν είναι νά κηρύξωμεν είς όλην την οικουμένην (άντι-λέγοντες είς τό μωρόν τούτο σύγγραμμα) οτι τό κατά τών τυράννων μίσος ηναι ριζωμένον είς τάς ημετέρας καρδίας ότι του νά μην έλευθερωθώμεν μέχρι τής σήμερον άπό τόν ζυγόν, αίτιον είναι οχι ή ίμετέρα άνανδρία, άλλ' ή ζηλοτυπία πολλών Ηγεμόνων τής Ευρώπης, οί όποιοι κολακεύοντες άναισχύντως τόν ήμέτερον τύραννον βραδύνουσι την έλευθερίαν ημών.
» Προ ολίγου έτι τής Γερμανίας ό Αυτοκράτωρ, άγκαλά βασανιζόμενος άπό όδυνηράν καί θανάσιμον νόσον, ή οποία καν έπρεπε νά τόν διδάξην την φιλανθρωπίαν καί την συμπάθειαν, παρέδωκεν άσπλάγχνως είς τόν τύραννον τής Ελλάδος οκτώ Γραικούς, οί όποιοι έν Βιέννη τής Άουστρίας εζήτουν ησύχως τά αρμόδια μέσα του νά φωτίσωσι, καί άπό τόν ζυγόν τής δουλείας νά έλευθερώσωσι τους ιδίους ομογενείς.
Παρίστανται ίσως ταύτην την ώραν δέσμιοι, εμπρός όθεν του τυράννου οί γενναίοι ούτοι της ελευθερίας μάρτυρες ίσως ταύτην την ώραν καταβαίνει εις τάς ίεράς κεφάλας των ή μάχαιρα του δημίου, έκχέεται τό γενναίον έλληνικόν αίμα άπό τάς φλέβας των, και ίπταται η μακάρια ψυχή των, διά να υπάγη νά συγκατοίκηση με όλων των υπέρ ελευθερίας αποθανόντων τάς άοιδίμους ψυχάς. » Άλλα του αθώου αίματος ή έκχυσις αυτή αντί του νά καταπληξη τους Γραικούς θέλει μάλλον τους παροξύνει εις έκδίκησιν. Ή Ελλάς όλη μέ τά δάκρυα εις τους οφθαλμούς παρακαλεί τους έν Τεργεστίω πραγματευμένους Γραικούς νά άφήσωσι εις έρήμωσιν τήν πόλιν του αχάριστου και μισέλληνος Αύτοκράτορος, και νά μετοικισθώσιν είς τάς νεωστί έλευθερωθείσας αυτής νήσους, όπου νωρίς κανένα φόβον προδοσίας ευτυχείς και ελεύθεροι δύνανται νά ζήσωσιν. » Δεξαι λοιπόν ευμενώς, ώ φίλη μου πατρίς, δέξασθε φίλοι μου ομογενείς, φίλοι Γραικοί, απόγονοι των παλαιών εκείνων Ηρώων, την παρούσαν Άδελφικήν διδασκαλίαν, κατά πάντα διάφορον άπό την ψευδεπίγραφον Πατρικην Διδασκαλίαν. Μήτε πυρ, μήτε σίδηρος ψυχράνη ποτέ είς τάς ημετέρας καρδίας την διάπυρον της ελευθερίας άγάπην, το άσπονδον κατά της τυραννίας μίσος. Έχετε πάντοτε έμπροσθεν τών οφθαλμών τά πάνδεινα κακά, όσα καθ' έκάστην υποφέρετε άπό το άγριον έθνος τών Τούρκων, και ενθυμείστε όσα ελεγον οί ημέτεροι πρόγονοι, παροξύνοντες αλλήλους κατά τών Περσών. Ω παίδες Ελλήνων ίτε, Έλευθερούτε πατρίδα, έλευθερούτε δε Παιδας, γυναίκας, νεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων νυν υπέρ απάντων ό άγων. ……………………………………………………….. Αί εν Αίγύπτω νίκαι τών Γάλλων κατενεθουσίασαν τον Κοραήν, «στις υπό τό ψευδώνυμον, Ατρόμητος ό Μαραθώνιος ετύπωσεν έν Παρισίοις (1801) σάλπισμα πολεμιστήριον- προς τους απανταχού Έλληνας (1). » 'Αδελφοί, φίλοι, και συμπατριώται, έγραφεν ο φιλελεύθερος ούτος Έλλην, απόγονοι τών Ελλήνων, και γενναίοι της έλευθερίας του Ελληνικού γένους υπέρμαχοι, οί κατά την Αιγυπτον ευρισκόμενοι Γραικοί και όσοι άλλοι είς την Ελλάδα η και αλλαχού διατρίβετί, προσμένοντες τον άρμόδιον καιρόν της κοινής του γένους ελευθερίας, αξιωματικοί τε και στρατιώται πάσης τάξεως και παντός βαθμού, χαίρετε, επειδή ή χαρά σας είναι κοινή χαρά όλων τών Γραικών, υγιαίνετε, επειδή ή υγεία σας είναι κοινή σωτηρία της Ελλάδος. » Δια τους οικτιρμούς του Θεού! αδελφοί, μή άφήσωμεν νά μας φύγη τάς χείρας ό αρμόδιος ούτος καιρός, τον όποιον προσφέρει είς τών Γραικών τό γένος, ή άλωσις τής Αιγύπτου. Οσοι ευρίσκεσθε είς Αιγυπτον μιμήθητε τάς άνδραγαθίας τών Γάλλων, οί όποιοι μιμηθέντες τους προγόνους ημών, έφθασαν είς τής δόξης τον άνώτατον βαθμών. Όσοι είσθε- τήν ήλικίαν νεώτεροι, προθυμήθητε νά μάθετε άπό τους σοφούς Γάλλους τήν τακτικήν, ήγουν τήν έπιστήμην του πολέμου, έπιστήμην ή οποία πολλαπλασιάζει την φυσικήν δύναμιν, αύξάνει τό θάρσος και τήν άνδρείαν, έπιστήμην, είς ολίγα λόγια άναγκαιοτάτην είς εκείνους όσοι θέλουσι νά ζώσιν ελεύθεροι. Ευταξία, ομόνοια, σύμπνοια μετ' αλλήλων, ζήλος ελευθερίας θερμότατος, υποταγή είς τους νόμους, αγάπη θερμή και φιλία άδολος προς τους Γάλλους, ειρήνη μετά τών κατοίκων τής Αιγύπτου, τους οποίους, επειδή υπετάχθησαν και αυτοί είς τους νόμους, έκδυθέντες τήν τουρκικήν αγριότατα,. ώς τούρκους πλέον νά στοχάζεσθε δεν είναι δίκαιον ταύτα χρειάζονται, φίλοι και αδελφοί, διά νά αυξήση ή δύναμις και τό κράτος σας, δια νά βρέξτε επάνω είς τά όπλα σας όλας τάς ευλογίας του ουρανού ό Θεός τών δυνάμεων, και νά σας καταστήση ήρωας ανίκητους, καθώς ήσαν οί προγονοί σας, έν όσω έκυβερνώντο άπό νόμους καλούς, έν όσο ήσαν στολισμένοι μέ ήθη χρηστά. " Όσοι δέ ευρίσκεσθε διεσκορπισμένοι είς τήν Έλλάδα, μέρος μέν δραμετε μέ προθυμίαν και γρηγορότητα είς τήν Αιγυπτον διά νά αυξήσετε τόν αριθμόν τών αδελφών σας. Υπηρετήσατε τους Γάλλους μέ προθυμίαν, προσφέρετε είς αυτούς τά προς ζωήν αναγκαία. Βοηθήσατε μέ τά καράβια, μέ τάς χείρας, μέ τάς καρδίας, και μέ τήν ζωήν σας αυτήν, αν ή χρεία τό καλέση, τους φίλους του ελληνικού γένους, είς τήν παντελή τής Αιγύπτου κατάσχεσιν, τής οποίας ή ελευθερία είναι τής Ελλάδος όλης κοινή σωτηρία.

Friday, October 16, 2009

Ιλος


Το όνομα Ίλος εμφανίζεται δύο φορές στη βασιλική οικογένεια της Τροίας.
Ο πρώτος ήρωας που ονομάζεται έτσι είναι το ένα από τα τέσσερα παιδιά του Δάρδανου. (βλ. πίν. 4). Πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους.
Το όνομα εμφανίζεται ξανά δύο γενιές αργότερα- είναι το όνομα ενός από τα τέσσερα παιδιά του Τρώα και της Καλλιρρόης (βλ. τον ίδιο πίνακα), που ήταν η Κλεοπάτρα, ο Ιλος, ο Ασσάρακος και ο Γανυμήδης. Παντρεύτηκε την Ευρυδίκη, που ο Απολλόδωρος την αναφέρει ως κόρη του "Αδράστου, και απέκτησε ένα γιο, τον Λαομέδοντα' αυτός απέκτησε πέντε γιους, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Ποδάρκης, που ονομάστηκε Πρίαμος, και τρεις κόρες, που μια τους ήταν η Ησιόνη. Ο Ίλος απέκτησε, εκτός από τον Λαομέδοντα, μια κόρη, τη θεμίστη, που παντρεύτηκε τον Κάπη (το γιο του Ασσάρακου) και που ήταν κατά συνέπεια η γιαγιά του Αινεία.
Ο Ίλος αυτός είναι ο κοινός πρόγονος του γένους του Πρίαμου και του γένους του Αινεία, στους οποίους ανήκε διαδοχικά η βασιλεία της Τροίας.
Ο Ίλος ίδρυσε την πόλη της Τροίας (Ίλιον) κάτω από τις εξής συνθήκες· καταγόμενος από την Τρωάδα είχε πάει στη Φρυγία, για να πάρει μέρος σε αγώνες, που είχε οργανώσει ο βασιλιάς αυτής της χώρας. Εκεί κέρδισε το βραβείο, που ήταν πενήντα νέοι δούλοι από κάθε φύλο. Ο βασιλιάς, σύμφωνα με την υπόδειξη ενός χρησμού, του έδωσε και μια αγελάδα άσπρη με μαύρες βούλες και τον συμβούλευσε να ακολουθήσει το ζώο, να εγκατασταθεί στο μέρος, όπου θα σταματούσε, και εκεί να ιδρύσει πόλη. Η αγελάδα ανέβηκε προς το Βορρά και σταμάτησε στο λόφο που λεγόταν Λόφος της Ατής στη Φρυγία. Στο σημείο εκείνο είχε πέσει η Άτη (η «πλάνη»), όταν ο Δίας την έριξε κάτω από τον ουρανό. Ο Ίλος έχτισε εκεί μια πόλη, που την ονόμασε Ιλιον (η κατοπινή Τροία). Η πόλη αυτή υψωνόταν στην πεδιάδα του Σκάμανδρου, όχι μακριά από τη Δάρδανο, την πόλη του όρους Ί-δη, που είχε ιδρύσει ο Δάρδανος.
Λίγο καιρό μετά την ίδρυση του Ίλιου, ο Δίας, ύστερα από προσευχή του Ίλου, του έστειλε ένα σημάδι, για να του αποδείξει την εύνοια του και να επιβεβαιώσει την εκλογή του σχετικά με την τοποθεσία αυτή. Ένα πρωί λοιπόν ο Ίλος βρήκε μπροστά στη σκηνή του ένα άγαλμα, που είχε πέσει κατά θαυμαστό τρόπο από τον "ουρανό, το Παλλάδιο. Το Παλλάδιο ήταν τρεις πήχεις ψηλό και τα πόδια του ήταν ενωμένα-στο δεξί χέρι κρατούσε δόρυ, στο αριστερό αδράχτι και σφοντύλι. Παράσταινε την εικόνα της θεάς Αθηνάς, της Παλλάδας. Ο Ίλος έχτισε ναό, για να στεγάσει το άγαλμα. Είναι ο μεγάλος ναός της Αθηνάς στην Τροία. Σύμφωνα με άλλες παραδόσεις, το άγαλμα έπεσε από τη στέγη του ναού, ενώ ο ναός δεν είχε τελειώσει άκοσμη, και πήρε μόνο του την τελετουργική του θέση. Άλλη εκδοχή διηγείται ακόμη πως σε μια πυρκαγιά τουναοά ο Ίλος έσωσε το άγαλμα τραβώντας το μέσα από τις φλόγες- αλλά τυφλώθηκε, επειδή δεν επιτρεπόταν να δει τη θεϊκή αυτή εικόνα. Η Αθηνά ωστόσο κάμφθηκε από τις προσευχές του και του ξανάδωσε το φως, επειδή η ιεροσυλία του ήταν δικαιολογημένη.
Ορισμένοι συγγραφείς λένε πως ο Ίλος είχε πολεμήσει εναντίον του Τάνταλου και του Πέλοπα, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την αρπαγή του γιού του Γανυμήδη και τους εξόρισε από την χώρα.

Saturday, October 10, 2009

Τα προτερήματα των Ελλήνων κατά τον C. Sonnini

Ο παραδοξολόγος Πάουβ (Ραuw) δημοσιεύσας φιλοσοφικόν τι σύγγραμμα (1), διέχυσεν εν αύτω όλην το μισελληνισμού τήν χολήν ισχυρισθείς, ότι απόγονοι των Ελλήνων δεν υπάρχουσι. Τάς παραδοξολογίας όμως του Ολλανδού φιλοσόφου δι’ αναντίρρητων αποδείξεων ανέτρεψαν πολλοί, και ιδίως ο Γάλλος Σοννίνης. Ούτος, μέλος ων διαφόρων σοφών εταιριών, και διαταγή του Λουδοβίκου ΙΣΤ' και συγκατανεύσει του σουλτάνου περιελθών τήν Αιγυπτον και Ελλάδα (1777—1780), μεγάλως έξετίμησε τα προτερήματα τών Ελλήνων, περί ών εκφράζεται ούτω:
« Όποια διαφορά μεταξύ του καθ' ολοκληρίαν έκφυλισθέντος τούτου λαού (τών Αιγυπτίων), και τού ετι κατοικούντος τους ωραίους της Ελλάδος τόπους, Υπ' ούρανόν καθαρόν, έν ατμόσφαιρα ύγιεί, ουγκεκερασμένη, και έμπεφορημένη εκ τών μάλλον ήδυπνόων αναθυμιάσεων, έπί εδάφους υπό της φύσεως προικοδοτηθέντος δι' άεννάου έαρος, αναμφιβόλως προσδοκά τις ν' απάντηση εύτραπελίαν ηθών και ηδύτητα χαρακτηρος. Όμιλώ περί τών ανθρώπων, τών οποίων αί γενεαί άδιακόπως διαδέχονται διότι ό αγροίκος και άγριος άρπαξ δύναται δια της βλακώδους αγριότητας του να βεβήλωση τό εύτυχέστερον κλίμα, την μάλλον διαγελώσαν γήν, απαιτούνται όμως πολλοί αιώνες μέχρις ότου ή επήρεια αυτών συγκεράση την τραχύτητα τών κλίσεων αυτού.
» Ό κατοικών τάς θελκτικάς ταύτας χώρας Έλλην έχει ωραίον ανάστημα, φέρει την κεφαλήν ύψωμένην, τό σώμα ευθύ και μάλλον οπισθοκλινές, και είναι ευγενής εν τή στάσει, ευτράπελος έν τη συμπεριφορά, και ελαφρός εις τό βάδισμα· Οί οφθαλμοί του είσί πλήρεις ζωηρότητος, ή παρρησία αυτού ειλικρινής, η φυσιογνωμία του επαγωγός. Καθάριος και κομψός έν τη ενδυμασία, έχει την καλαισθησίαν του στολισμού, ως και παντός ωραίου. Ενεργητικός, εργατικός, επιχειρηματίας, είναι επιδεκτικός προς σύλληψιν μεγάλων πραγμάτων. Όμιλεί μετά στωμυλίας, και εξηγείται μετά θερμότητος γνωρίζει την γλώσσαν τών παθών, και καταπλήττει δια της φυσικής του εύγλωττίας. Αγαπά τάς τέχνας, χωρίς να τολμά και να τάς καλλιεργεί, ένεκα του βαρύνοντος έπί του τράχηλου του σίδηρου ζυγού. Ευθύς και πανούργος έν τω έμπορεύεσθαι, έχει και την ειλικρίνεια, ήτις αποτελεί την κυριώδη του επιτηδεύματος τούτου βάσιν. Αλλ' έάν έν τω σημερινω Έλληνι ανευρίσκονται πολλά τών πλεονεκτημάτων τών περικοσμούντων τήν ίστορίαν τών αρχαίων αυτού προγόνων, δέν δυνάμεθα νά μή όμολογησωμεν και τό, ότι ή δεισιδαιμονία, θυγάτηρ της άμαθείας και της δουλείας, άμαυροί, κατά τι τήν λαμπηδόνα αυτών, συνάμα δέ μή άναγνωρίσωμεν έν αύτώ τήν αυτήν εκείνην άστάθειαν, και ευκαμψίαν, τήν έπιπόλαιον πίστιν, και έπί τέλους τό πολυμήχανον εκείνο πνεύμα τό παρεμφερές τη απιστία, εφ οις οί της αρχαιότητος Έλληνες κατηγορήθησαν.
» Άλλ' ή ευστροφία αΰτη του χαρακτήρος ευτυχώς δέν επεκτείνεται, η τουλάχιστον λίαν έξησθενημένη είναι, και έπί τών γυναικών της αυτής χώρας. Αί Ελληνίδες έν γένει διαπρέπουσι διά τό ευγενές και θελκτικόν των ανάστημα, και διά τό μεγαλοπρεπές της στάσεως. Τά από της ώραιότητος ίχνογραφούμενα χαρακτηριστικά του προσώπου των αντανακλώσι τά ζωηρά και βαθέα της αίσθητικότητος πάθη. Ή γαλήνη της μορφής των έξεικονίζει τήν άξιοπρέπειαν, έστερημένην της ψυχρότητος και της έπιτετηδευμένης σοβαρότητας. Είσίν άξιέραστοι άνευ αξιώσεως, ευπρεπείς άνευ σοβαρότητος θελκτικαί άνευ έπιτηδεύσεως. Έάν είς τά λαμπρά ταύτα προτερήματα προστεθεί και τό ύψος τών ιδεών, ή περί τήν εκφρασιν ζέσι, αί όρμαί απλής και άφελοϋς ευγλωττίας, ήτις θέλγει και προσέλκυες ή περί τά προσφιλή αντικείμενα άκρα άφοσίωσις, ή περί τά καθηκοντα ακρίβεια και πίστις, λαμβάνει τις πλήρη ιδέαν· περί τών προνομιούχων τούτων όντων, δι' ών ή φύσις έν τη γενναιοδωρία της έκόσμησε. τήν γήν και άτινα δεν σπανίζουσι εν Ελλάδι. Τό πνεύμα τών άριστοτεχνών της αρχαιότητος ήδυνατο εισέτι νά εκλέξη ενταύθα πολλά καλλονής πρότυπα.
 
  
ΠΗΓΗ: C. Sonnini, Voyage en Grece et en Turquie, Paris 1801, tom. I. σελ. 1


Βλέπε: το κείμενο στο:

http://ermionh.blogspot.com/2009/10/mercure-de-france-1773.html

ΕΦΗΜΕΡΙΣ «Mercure de France» (Απρίλιος 1773): Οί Έλληνες αγνοούν ότι ποδοπατούν την τέφραν τών προγόνων των.»



Έκ τών ανακαλύψεων του Κρίνεν αφορμήν λαβών και ό έν Κωνσταντινουπόλει ανταποκριτής μιας Γαλλικής εφημερίδος έγραψε τά έξης περί Ελλήνων:


«Μ' όλον τόν ζυγόν τής δουλείας τό Έλληνικόν έθνος διετήρησεν αίσθημα υπερηφάνειας, διό διακρίνεται από τών άλλων. Κατά τους πρώτους χρόνους άνεπόλει την πάλαι λαμπηδόνα, δυστυχώς όμως σήμερον περιήλθεν εις την παχυλοτέραν άμάθειαν. Ό χρόνος τοϋ αφήρεσε την άνάμνησιν τοϋ τι ήτο, και ή υπερηφάνεια, ή αμάθεια, και ή δουλεία απέμειναν τά μόνα χαρακτηριστικά αυτού. Όλα σχεδόν τ' αρχαία μνημεία: έχρημνίσθησαν ύπό τοϋ νικητοϋ, μετ' αυτών δέ οί Έλληνες απώλεσαν και την ανάμνησιν της αρχαίας αυτών δόξης. Έάν ή γη περικλείει είσέτι τινά έν τοις κόλποις της, οί κατοικούντες αυτήν άγνοούσιν ότι ποδοπατούσι τήν τέφραν τών προγόνων των.»


Mercure de France, Ανril 1773, II νοl. σελ. 181—182-
πηγή: ΣΑΘΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΘΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ - O Κωνσταντίνος N. Σάθας (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Σαθόπουλος) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1842 (καταγόταν από το Γαλαξίδι) και πέθανε στο Παρίσι το 1914. Για μικρό διάστημα φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά γρήγορα αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην ιστορική έρευνα, κυρίως σε ό,τι αφορά το μεσαιωνικό ελληνισμό και την πορεία του ως το 1821. Καθοριστικό ρόλο για την αφοσίωση αυτή του Σάθα στην ιστορική έρευνα και στην ιστοριογραφία έπαιξε η ανακάλυψη του Χρονικού του Γαλαξιδίου, το 1864, και η δημοσίευσή του το 1865. Στο εξής τον έκαιγε η επιθυμία να απεικονίσει την κατάσταση των Ελλήνων, πνευματική και άλλη, από την 'Αλωση και ύστερα· αποτέλεσμα αυτής της διακαούς επιθυμίας του ήταν το έργο του Νεοελληνική Φιλολογία. Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821 (εκδόθηκε το 1868), που βραβεύτηκε στο Ροδοκανάκειο Διαγωνισμό. Το έργο αυτό το συμπλήρωσε ο Σάθας με το Νεοελληνικής Φιλολογίας Παράρτημα. Ιστορία του ζητήματος της Νεοελληνικής Γλώσσης (1870), στο οποίο περιλαμβάνονται βιογραφίες και εργογραφίες πλήθους Ελλήνων λογίων της τουρκοκρατίας. Ακολούθησαν: το δίτομο έργο του «Ελληνικά ανέκδοτα» (1867) και «Τουρκοκρατουμένη Ελλάς 1453-1821», που ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη το προσφέρει τώρα, μεταγραμμένο στην απλή νεοελληνική γλώσσα. (Περισσότερα για το έργο του Σάθα θα βρει ο αναγνώστης στο τέλος του τέρτατου τόμου, στο κείμενο «Κωνσταντίνος Σάθας: ζωή και έργο».) Από τον Οργανισμό Λιβάνη κυκλοφορεί το βιβλίο του: Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα - Ιστορία των Ελλήνων από την 'Aλωση ως το '21 (4 τόμοι).

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΣΑΒΙΑΝΟ: ΓΌΜΜΟΡΑ



ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ

ΤΟ ΚΟΝΤΕΙΝΕΡ ΤΑΛΑΝΤΕΥΟΤΑΝ καθώς ο γερανός το μετέφερε στο πλοίο. Λες κι επέπλεε στον αέρα, το σπρίντερ, ο μηχανισμός που γαντζώνει το κοντέινερ στο γερανό, δεν κατάφερνε να δαμάσει την κίνηση. Οι πρόχειρα κλεισμένες πόρτες άνοιξαν ξαφνικά και δεκάδες σώματα άρχισαν να πέφτουν σαν βροχή. Έμοιαζαν με κούκλες. Στο έδαφος όμως τα κεφάλια συντρίβονταν σαν να ήταν αληθινά κρανία. Και ήταν πράγματι κρανία. Απ' το κοντέινερ έβγαιναν άντρες και γυναίκες. Ακόμη και παιδιά. Νεκροί. Παγωμένοι, στοιβαγμένοι, ο ένας πάνω στον άλλο. Στη σειρά, στριμωγμένοι σαν τις σαρδέλες στο κουτί. Ήταν οι Κινέζοι που δεν πεθαίνουν ποτέ. Οι αθάνατοι που περνούν τα χαρτιά ο ένας στον άλλο. Και να πού είχαν καταλήξει. Τα σώματα που οι πιο τολμηρές φαντασίες έβλεπαν μαγειρεμένα στα εστιατόρια, θαμμένα στους κήπους γύρω απ' τα εργοστάσια, πεταμένα στο στόμιο του Βεζούβιου. Βρίσκονταν εκεί. Έπεφταν κατά δεκάδες απ' το κοντέινερ, με το όνομα τους σημειωμένο σ' ένα καρτελάκι περασμένο με σκοινί γύρω απ' το λαιμό. Όλοι τους είχαν μαζέψει μερικά χρήματα για να τους θάψουν στα χωριά τους, στην Κίνα. Τους κρατούσαν ένα ποσοστό απ' το μισθό τους και σε αντάλλαγμα θα τους εξασφάλιζαν το ταξίδι της επιστροφής, όταν θα είχαν πεθάνει. Λίγο χώρο σε κάποιο κοντέινερ και μια τρύπα σ' ένα κομματάκι κινεζικής γης. Καθώς ο χείριστης του γερανού μού διηγούνταν το περιστατικό στο λιμάνι, έφερε τα χέρια στο πρόσωπο του και συνέχισε να με κοιτά μέσα από τα δάχτυλα του. Λες κι αυτή η μάσκα τού έδινε περισσότερο κουράγιο για να μιλήσει. Είχε δει πτώματα να πέφτουν και δε χρειάστηκε ούτε καν να σημάνει συναγερμό, να ειδοποιήσει κάποιον. Κατέβασε απλώς το κοντέινερ στο έδαφος και δεκάδες άτομα που εμφανίστηκαν απ' το πουθενά τα ξανάβαλαν όλα μέσα, αφού έπλυναν με μια αντλία τα κεφάλια. Έτσι έγιναν τα πράγματα. Δεν μπορούσε ακόμη να το πιστέψει, ήλπιζε πως δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση που οφειλόταν στις υπερβολικές υπερωρίες. Έκλεισε τα δάχτυλα καλύπτοντας τελείως το πρόσωπο του και συνέχισε να μιλά κλαψουρίζοντας, πλέον όμως δεν μπορούσα να τον καταλάβω.


"Βιβλικές Σπουδές", ένα από τα κολέγια που πήραν άδεια ίδρυσης από το υπουργείο Παιδείας

Τί περιλαμβάνουν οι "Βιβλικές σπουδές;"
Ρίξτε μια ματιά να πάρετε μια γεύση:

ΑΡΧΑΙΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ


Ό κομμουνισμός εν Ελλάδι.

Κατά τήν ελληνική αρχαιότητα ό κομμουνισμός παρουσιάζεται άφ ενός μεν ώς πολιτικόν και πρακτικόν σύστημα στην Κρήτη και στην Σπάρτη, άφ' ετέρου δε ώς θεωρητικόν πολιτικόν σύστημα στην πλατωνική φιλοσοφία.

α) Κρητικός κομμουνισμός - μινωική νομοθεσία.

Στην Κρήτη κατά τους προϊστορικούς χρόνους υπήρχαν δύο τάξεις: οι δούλοι και οι ελεύθεροι. Οι δούλοι, κατά τήν μινωϊκήν νομοθεσίαν (ομοιάζοντες προς τους δουλοπάροικους του μεσαίωνα υποχρεούνται νά καλλιεργούν τήν γήν και να εργάζονται στήν βιομηχανίαν, παρέχοντες μέρος τών εισοδημάτων είς τόν δημόσιο θησαυρό, εκ του οποίου κατεβαλλοντο τά έξοδα της συντηρήσεως του κράτους και της τάξεως τών ελευθέρων. Οι ελεύθεροι στερούντο ατομικής ιδιοκτησίας και είχαν είδος ταξικού κομμουνισμού, σιτιζόμενοι από το δημόσιο ταμείο.
Όπως είναι φανερόν, ό κομμουνισμός ούτος ήτο ευνοϊκός μόνον δια τήν αρχουσαν τάξιν, ενώ είχε καταπιεστικόν και τυραννικόν χαρακτήρα δια τήν τάξιν τών δούλων (δουλοπάροικων).
Ητο παρασιτικός κομμουνισμός και υπό του Αριστοτέλους χαρακτηρίζεται ώς ανόητος, τυραννικός και αντικοινωνικός.


β) Σπαρτιατικός κομμουνισμός - Λυκούργειος νομοθεσία.

Έκ του Κρητικού συστήματος φαίνεται οτι ό Λυκούργος ένεπνεύσθη τήν δημιουργίαν του δικού του, κατά πολύ βελτιωμένου συστήματος. Κατά τήν Λυκούργειον νομοθεσίαν, ή οποία απέβλεπε είς τήν μείωσιν της μεταξύ τών ελευθέρων παρουσιασθείσης ταξικής διαφοροποιήσεως, όλα τά κινητά αγαθά και οί είλωτες έκηρύχθησαν αγαθά κοινής χρήσεως, τό χρήμα ώς μέσον ανταλλαγής κατηργήθη σχεδόν και ή γη έμοιράσθη έκ νέου μεταξύ τών ελευθέρων. Τους κλήρους τών ελευθέρων έκαλλιέργουν οί είλωτες, παρέχοντες τό μεγαλύτερον μέρος τών εισοδημάτων είς τους κυρίους της γης, οί όποιοι ουδέν δικαίωμα ένεχυριάσεως ή πωλήσεως του κλήρου των είχον και έσιτίζοντο είς κοινά συσσίτια. Τά τέκνα τών ελευθέρων από της ηλικίας τών 7 ετών άνετρέφοντο και έξεπαιδεύοντο υπό του κράτους. Τοιουτοτρόπως και στην Σπάρτη ό κομμουνισμός δέν αφορούσε τό σύνολον της κοινωνίας, αλλά μίαν μόνον τάξιν, τήν αρχουσαν.

γ) Ιδεολογικός κομμουνισμός του Πλάτωνος:

Ό Πλάτων εν τη «Πολιτεία» του διαγράφει τό σχέδιον μιας ιδεώδους κομμουνιστικής πολιτείας, ή οποία πάλιν δέν περιλαμβάνει όλα τά μέλη της κοινωνίας, διότι έχει ώς προϋπόθεσιν τήν διατήρησιν του θεσμού τής δουλείας, προς όφελος πάντοτε της άρχούσας τάξεως τών ελευθέρων. Κατά τό σύστημα τούτο οί ελεύθεροι, άναλόγως τών ψυχικών των δεξιοτήτων, πρέπει νά διαιρεθούν είς τρεις κατηγορίας:
α') τών δημιουργών,
β') τών φυλάκων και
γ') τών αρχόντων.
Είς τάς δύο τελευταίας τάξεις τών φυλάκων και τών αρχόντων πρέπει νά είναι άπαγορευμένη ή ατομική ιδιοκτησία, διά νά μή προβαίνουν είς άδικίαν ένεκα πλεονεξίας. Πάντα ανεξαιρέτως τά αγαθά θά είναι κοινά είς χείρας τών μελών τών δύο τούτων αρχουσών τάξεων. Διά τήν διατήρησιν ενός τοιούτου καθεστώτος πρέπει νά καταργηθή η οικογένεια, η οποία δημιουργεί κατ' ανάγκην τό κληρονομικόν δίκαιον, και ν' άντικατασταθή ό γάμος δι' ενώσεων, είς τάς οποίας θά έχουν τήν γενικήν έποπτείαν οί άρχοντες, φροντίζοντες όπως τηρώνται αυστηρώς οί κανόνες της φυσικής επιλογής καί ευγονίας. Αι γυναίκες εκάστης έκ τών δύο άρχουσών τάξεων θά είναι κοινές είς τά άρρενα μέλη κάθε τάξεως, τά δέ γεννώμενα τέκνα θ' ανήκουν είς τήν τάξιν καί θά άνατρέφωνται ύπ' αυτής. «Δει κοινάς είναι τάς κτήσεις και τάς γυναίκας, κοινούς δέ και τους παίδας». Οι κομμουνιστικές θεωρίες του Πλάτωνος ούδεμίαν πρακτικήν έπίδρασιν άσκησαν, αλλά τροφοδότησαν απλώς παρόμοια ουτοπιστικά συστήματα μεταγενεστέρων διανοητών.


2. Χριστιανικός κομμουνισμός.

Δεν ήταν διαφόρου χαρακτήρα ό κομμουνισμός τών παλαιοχριστιανικών χρόνων. Ή στερέωσις της χριστιανικής Εκκλησίας άπαιτούσε , οί πιστοί να θυσιάζουν και την Ίδιοκτησίαν και την οικογένεια και την ζωή τους. Στις Πράξεις των αποστόλων διαβάζουμε: «πάντες οί πιστεύοντες ήσαν επί τό αυτό και είχον άπαντα κοινά και τα κτήματα και τάς υπάρξεις επίπρασκον και διεμοίραζον αυτά πασι, καθ' ο,τι άν τις χρείαν είχε».
Ή ζωή λοιπόν των πρώτων Χριστιανών ήτο κομμουνιστική, υποχρεωτικού χαρακτήρος και δεν άπέβλεπεν είς εύδαιμονιστικούς σκοπούς και την βελτίωση των οικονομικών όρων της κοινωνίας. Ητο μάλλον μιά συνένωσις χάριν του θριάμβου της χριστιανικής θεωρίας και της δημιουργίας της πρώτης κομμουνιστικής αυτοκρατορίας την οποία διοικούσε μία μικρά αρχουσα τάξις που αποτελείτο από τον Βασιλέα, τους φεουδάρχες, τον πατριάρχη, τους επισκόπους και τους ηγουμένους των μοναστηριών, είχε ιδιαίτερα καταπιεστικόν και τυραννικόν χαρακτήρα και η μεγαλύτερη μάζα του λαού ανήκε στήν τάξιν τών δούλων (δουλοπάροικων).
Ό κομμουνισμός άνεφάνη με πρακτικότερον και δραστικώτερον χαρακτήρα στή αίρεση τών άναβαπτιστών, ή οποία προήλθεν εκ τών μεταρρυθμιστικών αρχών του Λουθήρου. Ό κύριος εκπρόσωπος τής αίρέσεως ταύτης Θωμάς Μύντζερ, διεκήρυσσεν ότι, προς πραγματοποίηση της απολύτου χριστιανικής αδελφοσύνης, απαιτείται πλήρης πολιτική εξίσωση μεταξύ τών ανθρώπων, κατάργησις κάθε κοσμικής εξουσίας και απόλυτος κοινοκτημοσύνη τών αγαθών. Απόπειρα πραγματοποιήσεως τών αρχών τούτων υπό του Θ. Μύντζερ και τών οπαδών του με βάσιν τους πτωχούς άγρότας, μετά τινας παροδικάς επιτυχίας, προεκάλεσε την φυσική αντίδραση τών κυβερνήσεων και στο τέλος το κομμουνιστικό σχέδιο του Θ. Μύντζερ κατεπνίγη.
ΠΗΓΉ: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΡΑΝΔΑΚΗ

Sunday, October 04, 2009

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του Αρχαιοελληνικού ναού της Αφροδίτης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης




ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ


από τον Γ. Καραδέδο, καθηγητή της Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης, στην ομιλία του την Τετάρτη στις 11 Νοεμβρίου 2009 στην αίθουσα διαλέξεων της βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης στον δεύτερο όροφο (ώρα 19.00) ...

.

.



Η Διάλεξη θα πραγματοποιήθεί στα πλαίσια του προγράμματος σεμιναρίων Ελληνικής Αυτογνωσίας του ινστιτούτου Αριστοτέλης

τηλ. 2310.315215


.

.




Διεύθυνση Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Εθνικής Αμύνης 27, 546 21 Θεσσαλονίκη, Τηλ. 2310 374800, fax 2310 221066, email: libthess@otenet.gr

.

.

.





Ρίξτε μια ματιά και εδώ:

Η σημασία της λέξεως «ήρως» εις τά αρχαία ελληνικά κείμενα


ΗΡΩΣ

Έκ της έρεύνης τής σημασίας της λέξεως «ήρως» εις τά αρχαία ελληνικά κείμενα ευρέθη, ότι αύτη είχε αλληλοδιαδόχους αυξομειώσεις του πλάτους της σημασίας της κατά διαφόρους έποχάς. Ούτω κατά τους χρόνους του Όμηρου κυρίως μεν ήρωες είναι οι διογενείς βασιλείς, οί ηγεμόνες δηλαδή, εις τάς φλέβας τών οποίων έρρεε θείον αίμα (ό Αχιλλέας, ό Αινείας) και είχον τό σκήπτρον σύμβολον της εξουσίας των) άπό του Διός (ό Αγαμέμνων) παρ' αυτούς όμως ό Όμηρος διά του τιμητικού αυτού επιθέτου προσφωνεί και πάντα διακρινόμενον διά την φυσικήν ρώμην του (τόν Αίαντα), την πνευματικήν εύστροφίαν του (τόν Όδυσσέα), τήν άφοβίαν καί πολεμικήν ορμήν του (τόν Διομήδη), τήν εις ύπέρτατον βαθμόν φρόνησίν του (τόν Νέστορα) καί ακόμη πάντα έχοντα ύπερτάτην επιδεξιότητα εις τό έργον του (ώς τόν θεΐον άοιδόν Δημόδοκον και τόν κήρυκα Μούλιον, Όδ. σ. 422). Είναι δηλαδή οι ήρωες του Όμηρου ανώτεροι τών ανθρώπων κατά τά δώρα, τά όποια έδωσαν εις αυτούς οί θεοί ή η φύσις, άλλα δεν είναι άπηλλαγμένοι τών ανθρωπίνων περιπετειών άποθνήσκουσι καί ούτοι ώς οί λοιποί άνθρωποι καί αί ψυχαί των έχουσα τήν αυτήν εν τω Αδη κατοικίαν. Μόνον ό Μενέλαος ετυχεν εξαιρετικής . εύνοιας τών θεών, μεταφερθείς ζών εις τά Ηλύσια πεδία (Όδυσ. δ, 566 κ.εξ.) καί κατά τίνα μεθομηρικήν παράδοσιν (Πινδ. Νέμ. Χ) καί ό Διομήδης. Παρά τόν κοινόν όμως προς τους λοιπούς ανθρώπους κλήρόν τον, οι ομηρικοί ήρωες, καί Ιδίως έκ τούτων οί πολεμικοί, μέ τήν έξύμνησιν τών κατορθωμάτων των ήσκησαν τοσαύτην γοητείαν εις τήν έλληνικήν φαντασίαν, ώστε είς τους οφθαλμούς τών άνθρώπων, οί όποιοι ήκουον τά κλέα αυτών, άνυψώθησαν ούτοι είς θεούς. Τήν άντίληψιν ταύτην τών συγχρόνων του μετωχέτευσεν εις τά ποιήματα του ό Ησίοδος, όστις αποκαλεί ημιθέους πάντας τους γενναίους πολεμιστάς, οΐτινες έπεσαν εν Τροία ή προ τών τειχών τών Θηβών. Ήσαν ανδρειότεροι καί γενναιότεροι, λέγει, καί διά τούτο ό Ζευς εν τη δικαιοσύνη του έδωκε είς αυτούς ώς κατοικίαν μετά θάνατον τάς νήσους τών μακάρων, ένθα «τρις ετεος θάλλοντα φέρει ζείδωρος άρουρα μελιηδέα καρπών» (Ήσιόδ. Εργ. καί Ήμ. 158 κ.εξ.). Ή εκφρασθείσα όμως γνώμη του ποιητή περί της κατοικίας τών ηρώων δεν έγινεν άσπαστή από του ελληνικού λαού, διότι τό θρησκευτικόν αίσθημα του έχρειάζετο κατοικίαν των ηρώων προσιτωτέραν είς αυτόν διά τούτο οι αρχαίοι Έλληνες ήκολούθησαν τήν όμηρικήν παράδοσιν, πιστεύοντες ότι, πλην του Ηρακλέους, όστις άνήλθεν είς τόν Όλυμπον, οί λοιποί κατοικούσαν είς τόν Αδην, όπου καί πάντες οί ζήσαντες εν τη γη καθαυτός ακόμη ό κριτής γενόμενος τών ψυχών τών αποθνησκόντων Αιακός, ώς ό καταποθείς μετά του άρματος του εντός χάσματος καταποθείς μετά του άρματος του εντός χάσματος γης, άνοιγέντος αιφνιδίως υπό του Διός (διότι ηθέλησε νά καταστήση αυτόν άθάνατον), Αμφιάραος, του οποίου ή φωνή από του Άδου έγίνετο ακουστή υπό τών συμβουλευόμενων αυτόν είς τό παρά τό χάσμα άνεγερθέν κατά τους μεταγενεστέρους χρόνους ιερόν του. Ούτε όμως είς τους χρόνους του Όμηρου, ούτε είς τους χρόνους του Ησιόδου έπίστευον, ότι οί ήρωες είχον τήν δύναμιν, ώς οί θεοί, νά ώφελήσωσιν ή βλάψωσιν τους ανθρώπους.
 
Ήρωολατρεία. Ή λατρεία τών ηρώων, της όποιας πρώτα ίχνη δύνανται νά θεωρηθούν οί κατά τήν ταφήν τών ηρώων τελούμενοι προς τιμήν των αγώνες (Ίλ. Ψ, «άθλα επί Πατρόκλω») άνεφάνη κατά τό δεύτερον ήμισυ του Ζ' π. Χ· αιώνος (έν Αθήναις έπί Δράκοντος, όστις διέταξε τους πολίτας νά τιμώσι τους ήρωας κατά τά ήθη τών πατέρων των, όπερ μαρτυρεί επίσης ότι προϋπήρχεν ή λατρεία τών ηρώων και ενίσχυσε μόνον ταύτην ό Δράκων. Έπι Σόλωνος, όστις άνεκήρυξε τους τάφους τών ηρώων ιερούς, ή ήρωολατρεία έτονώθη περισσότερον, και επί Κλεισθένους, όστις από τών ηρώων ονόμασε τάς 10 φυλάς της Αττικής και άνήγειρεν ανδριάντας είς αυτούς έν τη αγορά τών Αθηνών, οί ήρωες έτιμώντο είς τό κλεινόν άστυ, όσον και οί θεοί), και προήλθε, φαίνεται, ουχί τόσον από θαυμασμόν προς τους ήρωας, όσον άπό φιλοκερδή αίτια. Έσκέφθησαν ότι, αφού οί ήρωες έζων ώς αθάνατοι ούσίαι έν τω Αδη και έν τω τάφω των, όστις συνεκοινώνει μετά του Άδου, θά ήδύναντο και νά αναμειγνύονται είς τά άνθρώπινα πράγματα και κατά παραχώρησιν τών θεών θά ειχον και τήν δύναμιν νά ώφελώσιν ή νά βλάπτωσι. Τήν πίστιν προς τους ήρωας ενίσχυσε και τό μαντείον τών Δελφών μέ τους χρησμούς του, οσάκις ζητείτο ή συμβουλή του είς κρίσιμους περιστάσεις. Έκ της αντιλήψεως ότι οί ήρωες ήδύναντο νά ώφελήσωσιν ή βλάψωσι τους ανθρώπους, έπήγασεν ή ανάγκη τής εξασφαλίσεως της υποστηρίξεως των, ήτις μόνον διά τής προσφοράς τιμών ήδύνατο νά κερδηθή. Τότε ήρχισεν ή άνέγερσις ίερών (ήρφων) είς αυτούς έπί τών τάφων των, καί αί προσφοραί θυσιών, αιτινες εκκαλούντο Ιναγισμοί προς διάκρισιν άπό τών προσφερομένων είς τους θεούς.
Οι έναγισμοί καί κατά τόν τρόπον τής τελέσεως καί κατά τό είδος τών θυμάτιον ώμοίαζον με τάς προς τους χθόνιους θεούς καί προς τους νεκρούς εκάστης οικογενείας τελούμενας θυσίας. Έγίνοντο προς τήν έσπέραν (κατά τήν αύγήν έγίνοντο προς τους Όλυμπίους θεούς) καί ή κεφαλή τοΰ θύματος έστρέφετο προς τήν δύσιν. Ό βωμός του ήρωος ήτο χαμηλός καί παρ' αύτω υπήρχε τάφρος, είς τήν οποίαν έπιπτεν ή κεφαλή του θύματος. Όσάκις δέ ή θυσία έγίνετο έπί του τάφου, ήνοίγετο έπ' αυτού όπή, διά τής όποιας έπίστευον ότι έφθανε προς τόν ήρωα τό είς αυτήν χυνόμενον αίμα (βλ. Παυσανιου Χ. 4. 10 περί του τάφου του Ξανθίππου ή Φώκου). Ενίοτε αντί νά σφάζωσι ζώον τι είς τόν ήρωα προσέφερον είς αυτόν μαγειρευμένην τροφήν καί έδέοντο αυτού νά μετάσχη του δείπνου. Έξαιρετικαί καί πανελλήνιοι ήσαν αί απονεμόμενοι είς τους έν Πλαταιαΐς πεσόντες ήρωας, χάριν τών οποίων ο χώρος τής πόλεως έκηρύχθη ιερός. Είς τούτους κατ’ έτος έγίνετο επιμνημόσυνος δέησις, έθυσιάζετο μέλας ταΰρος καί έγίνοντο χοαί οίνου, κατά τάς οποίας δ άρχων τής πόλεως έλεγε «προπίνω τοις άνδράσι τοις υπέρ της ελευθερίας των Ελλήνων πεσούσι». Οί λατρευόμενοι όμως ήρωες τής αρχαίας Ελλάδος είχον περιωρισμένην τήν δύναμιν, μή έκτεινομένην πέραν τών ορίων τής ιδιαιτέρας των πατρίδος, τής οποίας καί μόνης τους άνθρώπους ήδύνατο νά ώφελή ή νά βλάπτη' διά τούτο καί εκάστη πόλις καί εκάστη οικογένεια είχε τόν ήρωα της, ένα προστάτη, τον όποιον έλάτρευεν.
Ούτως αί Αθήναι είχον τόν Κέκροπα, τόν Θησέα καί τους επωνύμους ήρωας τών 10 φυλών, ή Σπάρτη τους Διοσκούρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, αί Θήβαι τόν Κάδμον καί τόν Ήρακλέα, οστις όμως ήτο καί πανελλήνιος ήρως, ή Σικυών τόν Αδραστον καί βραδύτερον τόν Μελάνιππον, ή Άργολίς τόν Προίτον, τόν Περσέα καί τόν Παλαμήδη (τούτον ιδίοις ή Ναυπλία), ή Θεσσαλία τόν Ιάσονα, ή Σαλαμίς τους Αίακίδας, Τελαμώνα καί Αΐαντα, ή Αίγινα τόν Αιακόν, ή Αιτωλία τόν Μελέαγρον, ή Κρήτη τόν Μίνωα, ή Κόρινθος τόν Σίσυφον, τόν Γλαϋκον καί τόν Βελλεροφόντην κ. δ. κ.
 
Είδη ηρώων. Οί ήρωες της αρχαίας Ελλάδος ήσαν διαφόρων μορφών καί ειδών. Ούτως ό μυθικός βασιλεύς τών Αθηνών Κέκροψ ήτο κατά τό ήμισυ άνθρωπος καί κατά τό ήμισυ όφις. Ό Άχιλλεύς, ό Όδυσσεύς, ό Αγαμέμνων ο Ηρακλής, ό Οιδίπους καί άλλοι ήσαν πρόσωπα μυθικά. όπως και ό άρχηγέτης τών Βουταδών τών Αθηνών, τών Κηρύκων της 'Ελευσίνας, τών Βραγχιδών της Μιλήτου καί άλλων αριστοκρατικών οικογενειών. Πάντας όμως τους είρημένους ήρωας καί τους συγγενείς προς αυτούς, οί αρχαίοι Έλληνες τους έπίστευον ώς παλαιοτέρους των ανθρώπους. Έκτος όμως τών ηρώων τών είρημένων κατηγοριών ύπήρχον καί ήρωες (λατρευόμενοι έκαστος έν τη ιδία πατρίδι), οίτινες πραγματικώς έζησαν μεταξύ τών ανθρώπων καί υπήρξαν καί πρόσωπα ιστορικά τήν δράσιν, ώς οί νομοθέται Λυκούργος (έν Σπάρτη), Σόλων (έν Αθήναις) καί Βίας (έν Πριήνη), οί φιλόσοφοι Δημόκριτος (έν Άβδήροις), καί Αριστοτέλης (έν Σταγείρω), οί στρατηγοί καί πολιτικοί Μιλτιάδης (έν Θρακική χερσονήσω), Λεωνίδας, Λύσανδρος (αμφότεροι έν Σπάρτη) καί Βρασίδας (έν Άμφιπόλει), "Αρατος (έν Σικυώνι), Φιλοποίμην (έν Μεγαλοπόλει), ό ποιητής Ησίοδος (έν Βοιωτία), ό ολυμπιονίκης Φίλιππος (έν Κρότωνι), ώς ό ωραιότατος έκ τών συγχρόνων του Ελλήνων, ό Όρφεύς, ό Όμηρος, ό Αισχύλος, ό Σοφοκλής, ό Πλάτων, ό Επίκουρος, ό Αρμόδιος καί Αριστογείτων καί πολλοί άλλοι. Ιδιαιτέρως δέ έτιμάτο έν εκάστη ελληνική άποικίαν ό ιδρυτής αυτής (οικιστής) διά ναού καί ετησίων θυσιών. Είς τους πλείστους τών είρημένων ηρώων οί συμπολίτες των κατά τακτήν ήμέραν έτέλουν μεγαλοπρεπείς έορτάς έν πομπή μεταβαίνοντες είς τά ιερά των, ένθα έτέλουν θυσίαν καί εξυμνούν τάς άρετάς των δι' ύμνων ποιητών καί πανηγυρικών ρητόρων.
 
Ηρώων επεμβάσεις και εμφανίσεις. Ή πίστις είς τους κατά χώρας καί τόπους ήρωας τής αρχαίας Ελλάδος είχε δημιουργήσει, ώς προελέχθη, καί τήν θαυματουργόν τούτων έπέμβασιν προς ώφέλειαν ή βλάβην τής χώρας καί τών κατοικούντων αυτήν. Ούτως, ότεποτέ ξηρασία, ένεκα ανομβρίας, έλυμαίνετο τήν Ελλάδα, έλεγαν ότι έσωσε αυτήν ή έπέμβασις τοΰ ήρωος τής Αίγίνης Αιακού (κατόπιν επικλήσεως αυτού υπό τών αρχόντων τής νήσου), επιτυχόντος παρά του πατρός του Διός τήν κατάπαυσιν τής θεομηνίας ('Ισοκρ. Ευαγόρας 14—15). Κατά τήν μάχην του Μαραθώνος οί Αθηναίοι όπλίται έπίστευσαν ότι είδον, κατόπιν δεήσεώς των προς τους ήρωας τής χώρας, τόφάσμα του Θησέως περιβεβλημένον λαμπράν πανοπλίαν νά επιτίθεται κατά τών Περσών (Πλουτ. Θησευς 35. 11). Κατά τήν άκμήν τής έν Σαλαμίνα ναυμαχίας οί ευλαβείς του ελληνικού στόλου ναΰται είδον τους ήρωας τής νήσου, Τελαμώνα καί Αίαντα, τών όποίιον τήν βοήθειαν είχον ζητήσει, νά έκτείνωσι προστατευτικάςτας χείρας των έπί τών ελληνικών πλοίων, ώςλέγει ό Ηρόδοτος (VIII. 64)·
Διά τοΰτο καί ο δαιμόνιος Θεμιστοκλής είχε εΐπει μετά τήν μάχην, ότι τους Πέρσας ένίκησαν οί θεοί καί οί ήρωες. Κατά τόν Παυσανίαν (Ι 4. 4) καί ή κατατρόπωσις τών Γαλατών έν Δελφοΐς ήτο έργον τοΰ Νεοπτόλεμου, υίοΰ του Άχιλλέως, καί άλλων ηρώων.
 
Ώς παρεΐχον όμως τήν βοήθειάν τωνπρος τους πιστούς είς αυτούς, ούτως τιμώρουνκαί τους περιφρονοΰντας ή παραμελοΰντας τήνλατρείαν των. Λέγεται λ. χ., ότι ό ποιητής Στησίχορος έχασε αιφνιδίως την ορασίν του διότι είχε κακολογήσει τήν Έλένην δι' ενός ποιήματος του, καί ότι άνέκτησεν αυτήν, οτε έπήνεσε τήν ηρωίδα δι' άλλου ποιήματος του κατά συμβουλήν των Μουσών. Επειδή δέ ή λατρεία τών ήρώων εΐχενέπιχώριον χαρακτήρα, έπίστευον ότι, οσάκις συνέβαινε σύγκρουσις μεταξύ δύο πόλεων, έμάχοντο κατ' αλλήλων και οί προστάται τών πόλειον- τούτων ήρωες. Ούτω λέγεται, ότι ο τύραννος της Σικυώνος Κλεισθένης, διά νά εξασφάλιση τήν νίκην κατά τών Άργείων, έξηνάγκασεν εις φυγήν τόν ήρωα τής πατρίδος του Άδραστο, όστις δεν έβοήθει αυτόν ώς Αργείος τήν καταγωγήν, διά τής είς Σικυώνα έκ Θηβών μεταφοράς του αγάλματος του Μελανίππου (ήρωος έχθροΰ του Αδράστου) καί τής είς αυτόν αποδόσεως τών τιμών, αίτινες πρότερον άπεδίδοντο είς τόν "Αδραστον. Ούτω δέ έκέρδησε τήν νίκην, διότι ό Μελάνιππος ήτο ισχυρότερος του Αδράστου. Ένεκα τώνείρημένων λόγων οί κάτοικοι εκάστης πόλεως της αρχαίας Ελλάδος έμερίμνων νά έχωσιν έν τη πόλει των τά ιερά λείψανα τών ηρώων των προς προστασίαν των άπό πολέμου, λιμού, επιδημίας πάσης ασθενείας, θεομηνίας καί έν γένει παντός κινδύνου. Ούτως εξηγείται ή ψυχική άγαλλίασις των Αθηναίων διά τήν άνεύρεσιν ύπό τοΰ Κίμωνος τώνοστών τού Θησέως, καί δ άγων μεταξύ Κρέοντος, βασιλέως τών Θηβών, καί Θησέως τις θά προσέλκυση τόν αποθνήσκοντα Οιδίποδα νά ταφή είς την χωράν του, διότι ό τάφος του θά ήτο, ώς δ ίδιος έλεγεν,ισχυρότερος παντός στρατού. Μετά τήν άνοικοδόμησιν τής Μεσσήνης ύπό του Επαμεινώνδα, οί Μεσσήνιοι πριν είσέλθωσιν ε'ις αυτήν έπεκαλέσθησαν τόν ήρωα Άριστομένην καί τους άλλουςήρωας τής Μεσσηνίας νά προηγηθώσιν αυτών διά νά είναι οί προστάται των.
  
Οί Όρχομένιοι, διά ν' άπαλλαγούν του ένσκήψαντος είς τήν χώραν των λοιμού, λέγεται, ότι μετεκόμισαν έκ τής Ναυπακτίας είς τήν χώραν των, κατά συμβολήν τής Πυθίας, τά οστά του ποιητή Ησιόδου.
Οί Θηβαίοι έφύλασσον ως θησαυρόν την οίκίαν τοΰ Κάδμου. Όμοίως έθεώρουν πολύτιμον κειμήλιον τής χώρας των οί Τεγεάται τήν καλύβαν του Όρέστου καί οί Σαλαμίνιοι τόν λίθον, επί του οποίου έκάθησεν ό Τελαμών.
Οί ήρωες πολλάκις, ώς προελέχθη, ένεφανίζοντο είς τους οφθαλμούς τών άνθρώπων καί έθάμβωνον αυτούς μέ τήν λάμψιν τήν οποίαν έξέπεμπον. Έκ τών συνήθως δέ εμφανιζομένων έλέγετο, ότι ήσαν ό Άχιλλεύς εμφανιζόμενος ώς έκπάγλου κάλλους νεανίας είς τους πλέοντας παρά τάς έκβολάς του Ίστρου, ό Έκτωρ έν Τροία έκπέμπων άστραπάς κατά τήν διέλευσίν του διά τής πεδιάδος, οί Διόσκουροι εμφανιζόμενοι προς ένθάρρυνσιν τών έκ τρικυμίας κινδυνευόντων, ό Ηρακλής, ό Ασκληπιός καί άλλοι.
Άφηρωισμός. Έκ της ήρωολατρείας έπήγασεν ό άφηρωισμός τών μεταγενεστέρων χρόνων, ή απονομή δηλαδή τών τιμών αίτινες προσεφέροντο είς τους ήρωας καί είς πάντας τους προσενεγκόντας μεγάλας υπηρεσίας είς τάς πατρίδας των. Ό άφηρωισμός έγινε συχνότερος κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, ότε κατ' άπομίμησιν του Μ. Αλεξάνδρου, όστις άνεκηρύχθη υιός του Διός Άμμωνος, καί του Ηφαιστίωνος άνακηρυχθέντος ήρωος, άνεκηρύχθησαν καί έλατρεύθησαν πολλοί τών Διαδόχων καί Επιγόνων ώς θεοί Σωτήρες καί ήρωες, ζώντες έτι, ώς ό Λυσίμαχος, ό Αντίγονος, ό Δημήτριος ό Πολιορκητής, οί βασιλείς τής Περγάμου, ό Αντίοχος ό Κομμαγηνός καί πλείστοι άλλοι. Ό άφηρωισμός έπετάθη έτι μάλλον κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ότε όχι μόνον οί Ρωμαίοι αυτοκράτορες κατετάσσοντο μεταξύ τών θεών, αλλά καί οί διάφοροι άρχοντες καί εύεργέται τών πόλεων άνεκηρύσσοντο ήρωες.
 
Ή ήρωολατρεία τών αρχαίων Ελλήνων συναπέθανεν (ή μάλλον ήλλαξε μορφήν) μετά τής θρησκείας των άπό τής βιαίας και αιματηρούς έπικρατήσεως του Χριστιανισμού. Κατά τόν μεσαίωνα ήρως του ελληνικού λαού ήτο ό Μ. Αλέξανδρος, όστις είχε γίνει ο θρυλικός βασιλεύς καί ήρως απάντων τών λαών τής Ανατολής.