NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, February 27, 2009

Ο θεός Πάνας στην διαχρονία


.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Διάλεξη του καθηγητου του Α.Π.Θ. ΑΝΤΩΝΗ ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΗ στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών με θέμα: "Ο θεός Πάνας στην διαχρονία"




.
.
.
.
.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΛΕΞΗ
.
.
.

.


Wednesday, February 25, 2009

Σαραντάκος Δημήτρης: Η θρυλούμενη ισότητα των Σπαρτιατών ήταν ψέμα

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Οι τολμηρές αμφιέσεις των Σπαρτιατισσών
(Βίοι Παράλληλοι -Λυκούργος 15 § 11-15)




Η μελέτη της Σπάρτης και της κοινωνικής δομής της κρύβει αρκετές εκπλήξεις για τον ιστορικό. Εν πρώτοις πρέπει να διευκρινιστεί για ποια Σπάρτη μιλάμε, γιατί η Σπάρτη της αρχαϊκής εποχής σε πολλά σημεία διαφέρει τόσο από τη Σπάρτη των κλασικών χρόνων, που θα 'λεγε κανείς ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές πόλεις.
Πολύ πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα, η Αθήνα εθεωρείτο το αντίθετο της Σπάρτης σε πολλά πράγ­ματα. Στην πραγματικότητα η Σπάρτη από τον 6ο αιώνα και μετά, ώς το τέλος της ιστορίας της δεν έχει προσφέρει τίποτα στην τέχνη, στην επιστήμη, στη φιλοσοφία, στον πολιτισμό γενικότερα. Ουσιαστικά ποτέ της δεν έπαψε να είναι ένα άθροισμα από πέντε χωριά, που οι κάτοικοι τους διαβιούσαν συνεχώς σε καθεστώς στρατοπέδου. Την πολιτείαν ομοίαν κατεστησάμεθα στρατόπεδο λέει ο Ισοκράτης.
Η ευθυμία, τα αστεία και το χιούμορ ήταν επισήμως κατακριτέα και ελαφρώς ύποπτα. Όταν ο Αρχίλοχος ο Πάριος τόλμησε να απαγ­γείλει στο κοινό της Σπάρτης σατιρικό του ποίημα, για το πώς έχασε σε μάχη με τους Θράκες την ασπίδα του αλλά δεν τον ένοιαξε πολύ, γιατί μια και γλίτωσε θα 'βρισκε άλλην, οι Έφοροι, που δεν έπαιζαν με τέτοια «ιερά» θέματα, διέταξαν αμέσως την απέλαση του.
Τη Σπάρτη διοικούσε μια σκυθρωπή και καχύποπτη ολιγαρχία, που είχε επιβάλει σε όλους την ισότητα, αλλά μιαν ισότητα στη φτώ­χεια, στη σκληραγωγία και στην αμάθεια. Σ' όλους ανεξαιρέτως τους Σπαρτιάτες απαγορευόταν να ταξιδεύουν έξω από την επικράτεια χω­ρίς ειδική άδεια, που σπανιότατα δινόταν. Ομοίως, ούτε οι ξένοι μπο­ρούσαν να μπουν και να μείνουν για πολύ στο σπαρτιατικό κράτος.
Η διοίκηση ήθελε να ξέρει κάθε κίνηση και κάθε ενέργεια των πάντων. Δεν υπήρχε δυνατότητα ατομικής ζωής και για όλες τις πρά­ξεις του ο κάθε Σπαρτιάτης έπρεπε να παίρνει την έγκριση των κρα­τούντων. Ουδείς ην αφειμένος ως εβούλετο ζειν λέει ο Πλούταρχος.






Όταν ο Αγησίλαος αντελήφθη κάποιους Σπαρτιάτες να κάνουν κάτι το τελείως αθώο, αλλά με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς εντολή, δεν τους είπε τίποτα, αλλά τη νύχτα έστειλε στρατιώτες και τους σκό­τωσαν.



Ταυτόχρονα τη διοίκηση χαρακτήριζε η απόλυτη αδιαφάνεια και μυστικότητα στις αποφάσεις και στις ενέργειες. Ο Θουκυδίδης περι­γράφει εκτενώς της πολιτείας το κρυπτόν, τονίζοντας ότι η Εκκλησία του Δήμου στη Σπάρτη είχε καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα. Σπανι­ότατα συνερχόταν, κανείς εκτός από τον εισηγητή δε ζητούσε το λόγο και οι αποφάσεις δεν παίρνονταν με ψηφοφορία παρά «δια βοής», και ήταν πάντα επικυρωτικές των προτάσεων των εφόρων. Μία και μόνη φορά μίλησε εκτός από τον εισηγητή και άλλος ένας και έγινε ψηφοφορία, αλλά και πάλι όλοι ψήφισαν ομόφωνα την εισήγηση.



Ζώντας ανάμεσα σε υποδουλωμένους πληθυσμούς (τους περίοι­κους και τους είλωτες), που ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιοι σε αριθ­μό, οι Σπαρτιάτες ασκούσαν συνεχή και απίστευτα σκληρή τρομοκρα­τία σε βάρος τους. Κάθε χρόνο οι έφοροι κήρυτταν την «Κρυπτεία» κατά των ειλώτων. Ήταν μια επιχείρηση που γινόταν κρυφά τη νύχτα με σκοπό την εξόντωση των πιο θαρραλέων και πιο ρωμαλέων (και γι' αυτό επικίνδυνων για το καθεστώς) ειλώτων.
Κατά το όγδοο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου συνέβη ένα απαίσιο γεγονός, που μας το μαρτυρεί ο Θουκυδίδης. Οι είλωτες όπως και οι περίοικοι είχαν στρατευθεί και είχαν πολεμήσει γενναία για τη Σπάρτη και οι έφοροι κάλεσαν όσους είλωτες διακρίθηκαν να τους ανταμείψουν. Παρουσιάστηκαν δύο χιλιάδες είλωτες.






Οι έφο­ροι τους στεφάνωσαν, τους άφησαν να παρελάσουν στο κέντρο της Σπάρτης και τους υποσχέθηκαν ότι θα τους ελευθέρωναν. Τη νύχτα όμως και οι δύο χιλιάδες εξαφανίστηκαν και κανείς δεν έμαθε ποτέ, με ποιόν τρόπο και σε ποιο μέρος θανατώθηκαν!



Αλλά και η θρυλούμενη ισότητα των Σπαρτιατών ήταν ψέμα. Ορι­σμένοι, και πρώτοι οι ελέγχοντες την πολιτεία έφοροι, ήταν «πιο ίσοι από τους ίσους» για να θυμηθούμε τον Όργουελ. Και προνόμια με­γάλα είχαν, και περιουσίες τεράστιες είχαν συγκεντρώσει, αλλά και τους δημόσιους πόρους και χρήματα σπαταλούσαν χωρίς έλεγχο. Κι όταν κάποτε το κακό έφτασε στο απροχώρητο και βρέθηκαν κάποιοι σαν τον Άγη και τον Κλεομένη να ανασυγκροτήσουν το καθεστώς και να κάνουν αληθινή ισότητα, οι έφοροι και οι περί αυτούς πλουτίσα-ντες τους σκότωσαν. Κι αυτό σήμανε και το τέλος της Σπάρτης.
Το πρόβλημα είναι πως για τη Σπάρτη, την ιστορία της και την κοινωνική της δομή δεν έχει γράψει κανένας Σπαρτιάτης ούτε μία γραμμή. Όσα ξέρουμε τα έχουν γράψει ξένοι, ιδίως Αθηναίοι ή φιλο-Αθηναίοι.
Έτσι μας εντυπωσιάζουν κάποιες αντιφάσεις, όπως για παράδειγμα το ότι υπήρχε άγαλμα του Γέλωτος και είναι τουλάχιστον περίεργο να τιμάται το γέλιο σε μια σκυθρωπή πόλη, που οι άρχοντες της δε σήκωναν τα αστεία.
Πολύ σημαντικότερη όμως είναι η ανακολουθία που διαπιστώ­νουμε, εξετάζοντας τη θέση των γυναικών στη Σπάρτη. Θα περίμενε κανείς πως στη δημοκρατική Αθήνα οι γυναίκες θα ήταν πιο ελεύθε­ρες παρ' ό,τι στην ολιγαρχική Σπάρτη. Εντούτοις συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Στην Αθήνα η γυναίκα δεν είχε κανένα πολιτικό ή κοινω­νικό δικαίωμα. Αντίθετα στη Σπάρτη οι γυναίκες είχαν πολύ μεγάλες ελευθερίες. Όχι* μόνο διατηρούσαν τα δικαιώματα τους στην πατρική περιουσία, αλλά μπορούσαν και παντρεμένες να αποκτήσουν δικιά τους. Έτσι, τον καιρό του Άγη και του Κλεομένη τα περισσότερα χω­ράφια της Λακεδαίμονας ανήκαν σε Σπαρτιάτισσες.
Πολύ μεγάλες ήταν και οι σεξουαλικές ελευθερίες των γυναικών της Σπάρτης. Το λεγόμενο ότι «στη Σπάρτη δεν υπήρχαν μοιχοί» δεν έχει καμιά σχέση με την συζυγική πίστη, αλλά υποδήλωνε ακριβώς το αντίθετο. Δεν υπήρχε η έννοια της μοιχείας, γιατί οι Σπαρτιάτισσες μπορούσαν ελεύθερα να έχουν ερωτικές σχέσεις με άλλους άντρες, παντρεμένους και μη. Όταν μάλιστα, στον Β' Μεσσηνιακό Πόλεμο, οι άντρες τους λείψανε πολλά χρόνια μακριά τους, οι Σπαρτιάτισσες δέχτηκαν τις ερωτικές περιποιήσεις των ειλώτων, χωρίς καμιά συνέπεια σε βάρος τους, μολονότι από όλη αυτή την ιστορία γεννήθηκαν πολλά παιδιά, οι λεγόμενοι Παρθενίαι, τους οποίους τελικά η πολι­τεία, μη μπορώντας να τους εξομοιώσει με τους πατεράδες τους αλλά μη θέλοντας να τους κάνει ισότιμους με τους άλλους Σπαρτιάτες, τους ξεφορτώθηκε στέλνοντας τους να ιδρύσουν στη Μεγάλη Ελλάδα την αποικία του Τάραντα.
Αυτή η ελευθερία εκφραζόταν και στη γυναικεία αμφίεση. Δυο χιλιάδες χρόνια πριν εφευρεθεί η «μίνι» φούστα, οι Σπαρτιάτισσες φορούσαν τις φαινομηρίδες, που ήταν πολύ κοντοί χιτώνες, που όχι μόνο άφηναν τους μηρούς των γυναικών ακάλυπτους, αλλά ήταν και σχιστοί στο πλάι, περίπου ώς τη μέση.
Εκτός αυτού σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσαν (οι νέες κοπέ­λες φυσικά) να κυκλοφορούν τελείως γυμνές. Αυτό το θέσπισε, κατά την παράδοση, ο Λυκούργος, αρχικά μόνο κατά τα στρατιωτικά γυ­μνάσια των νεαρών, θέλοντας έτσι να τους εξασκήσει ώστε να προσέ­χουν τα παραγγέλματα του «επιλοχία», όταν γύρω τους στις κερκίδες του σταδίου, στέκονταν εκατοντάδες ολόγυμνα κορίτσια.
Η ιδιάζουσα ελευθερία των γυναικών στη Σπάρτη, που σκανδάλι­ζε τους Αθηναίους δεν ήταν η μοναδική περίπτωση στην Αρχαία Ελ­λάδα. Μολονότι στις περισσότερες ελληνικές χώρες η γυναίκα ήταν πλήρως υποδουλωμένη στον άνδρα, σε ορισμένες άλλες απολάμβανε σημαντική ισοτιμία μ' αυτόν. Εκτός από τη Σπάρτη και σε άλλες δω­ρικές πόλεις, όπως στο Άργος, τη Γόρτυνα της Κρήτης (και σε όλη την Κρήτη γενικώς), αλλά και σε αιολικές, όπως στις πόλεις της Λέσβου, οι γυναίκες είχαν εξέχουσα θέση.
Στη Λέσβο επίσης οι γυναίκες ήταν πολύ πιο ελεύθερες, όχι μόνο από τις Ατθίδες αλλά κι από τις περισσότερες Ελληνίδες. Μπορού­σαν να μορφωθούν, διατηρούσαν τα δικαιώματα τους στην πατρική εξουσία και είχαν κοινωνικές δραστηριότητες. Φαίνεται πως στη δω­ρική και στην αιολική φυλή επιβιώσανε πολλοί θεσμοί και συνήθειες της παλαιότερης μητρογραμμικής κοινωνίας, που επικρατούσε κατά την προϊστορική εποχή στο Αιγαίο.

Saturday, February 21, 2009

Εντοιχισμένα μαρμάρινα ιονικά κιονόκρανα στα βόρεια τείχη του Επταπυργίου.

.

.
ΑΠΟ ΤΟ: http://www.it.uom.gr/project/monuments/teixi.htm
.

.
.


Εντοιχισμένα μαρμάρινα ιονικά κιονόκρανα στα βόρεια τείχη του Επταπυργίου.





Η τοποθέτησή τους δεν έγινε για λόγους οικονομίας υλικών αλλά από διάθεση αισθητικής οργάνωσης των οικοδομικών όγκων και επιφανειών.

Με αυτές τις αρλούμπες προσπαθούν να κρύψουν την απροκάλυπτη αλήθεια:

Οι κατεστραμένοι ναοί μας μετετράπησαν σε οικοδομικά υλικά.

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Στα Άβδηρα γεννήθηκε ο Δημόκριτος, ο δεύτερος μεγάλος «γενικός» φιλόσοφος της αρχαιότητας. Κατά εννέα χρόνια νεότερος από τον Σωκράτη, ήταν το τρίτο παιδί μιας πολύ πλούσιας οικογέ­νειας. Ο πατέρας του, για το όνομα του οποίου δεν είμαστε βέβαιοι, αφού άλλοι τον αναφέρουν ως Ηγησίστρατο άλλοι ως Αθηνόκριτο και κάποιοι ως Δαμάσιππο, ήταν κάτι σαν τραπεζίτης στα Άβδηρα και λέγεται ότι φιλοξένησε στο σπίτι του τον Ξέρξη, όταν το 480 π.Χ. ο Μέγας Βασιλεύς είχε εκστρατεύσει κατά των Ελλήνων. Σύμφωνα δε με ορισμένους συγγραφείς, ο νεαρός Δημόκριτος πήρε τα πρώτα μαθήματα θεολογίας και αστρονομίας από κάποιους Χαλδαίους μά­γους της ακολουθίας του Πέρση μονάρχη. Αυτό βεβαίως είναι μύθος γιατί, όπως είναι το πιθανότερο, ο Δημόκριτος γεννήθηκε λίγα χρό­νια μετά τη διέλευση του Ξέρξη.
Ο Δημόκριτος σε νεαρή ηλικία έγινε μαθητής του επίσης Αβδηρίτη φιλόσοφου Λεύκιππου και αργότερα του κατά σαράντα χρόνια μεγα­λύτερου του Αναξαγόρα, από τον οποίο, κατά τον Φαβωρίνο πήρε τη θεωρία για τη φύση του ήλιου και των άστρων. Ως μαθητής ήταν τόσο φιλόπονος ώστε, όπως αφηγούνται βιογράφοι του, είχε κλειστεί σε ένα χωριστό δωμάτιο στον κήπο του σπιτιού του και διάβαζε συνεχώς χωρίς να βγαίνει καθόλου, παρά μόνο μία φορά όταν ο πατέρας του ήταν να θυσιάσει ένα βόδι, που το έδεσε έξω από το δωμάτιο του.
Αφού παρακολούθησε τα μαθήματα του Λεύκιππου στην πατρίδα του, αποφάσισε πολύ νέος να μάθει περισσότερα ταξιδεύοντας στα μέρη της αρχαίας σοφίας. Καθώς ο πατέρας του είχε πεθάνει, ζήτησε από τα άλλα δύο αδέλφια του το μερίδιο του από την τεράστια πατρι­κή περιουσία. Εκείνοι όμως αντί του ενός τρίτου του έδωσαν λιγότερα, που έφταναν εντούτοις στο μυθώδες ποσό των εκατό ταλάντων (σήμερα περίπου τρία εκατομμύρια ευρώ)!
Ο Δημόκριτος ταξίδεψε στη Μικρασία, στην Περσία, επισκέφθη­κε τους ναούς της Βαβυλώνας και των άλλων πόλεων της Μεσοποτα­μίας κι έζησε πέντε χρόνια στην Αίγυπτο, σπουδάζοντας και μελετώ­ντας. Σύμφωνα με τον Δημήτριο τον Φαληρέα έφτασε ώς τις Ινδίες και γνώρισε τη σοφία των Γυμνοσοφιστών. Κατά την πολύχρονη αυτή αποδημία του ξόδεψε όλη την πατρική περιουσία και όταν, ύστερα από χρόνια γύρισε στην πατρίδα του, ήταν μεν διάσημος και σοφός αλλά άπορος και τον συντηρούσε ο αδελφός του Δαμάσιος.
Ίσχυε τότε στα Άβδηρα νόμος που όριζε πως, όποιος σπαταλούσε την πατρική περιουσία, εθεωρείτο άπολις, ουσιαστικά έχανε τα πολι­τικά του δικαιώματα καθώς και το δικαίωμα να ταφεί στον τόπο του. Ο Δημόκριτος μια μέρα συγκέντρωσε τους πολίτες των Αβδήρων στο θέατρο της πόλης και τους διάβασε το κυριότερο έργο του, τον Μι­κρό διάκοσμο, που πραγματευόταν τη συγκρότηση του Σύμπαντος. Οι Αβδηρίτες τόσο ενθουσιάστηκαν με όσα άκουσαν, που ψήφισαν στην Εκκλησία του Δήμου απόφαση με την οποία η πόλη όταν μεν θα πέ­θαινε ο Δημόκριτος θα τον έθαβε με δημόσια δαπάνη επί του παρό­ντος δε, απέδιδε στο Δημόκριτο, από το δημόσιο ταμείο, πεντακόσια τάλαντα, πενταπλάσιο δηλαδή ποσό από την περιουσία που ξόδεψε. Άλλο ένα δείγμα πως οι Αβδηρίτες δεν ήταν βλάκες ή γελοίοι.
Αντίθετα, όταν πέρασε από την Αθήνα και θέλησε να δει τον Σωκράτη, αυτός τον αγνόησε και οι Αθηναίοι δεν του έδωσαν κα­μιά σημασία. «Ήλθον εις Αθήνας και ούτις με έγνωκεν», έγραψε σε ένα βιβλίο του. Το γεγονός είναι πως ο Δημόκριτος, σε αντίθεση με τους άλλους σύγχρονους μ' αυτόν φιλόσοφους και σοφιστές, δεν ήρθε να μείνει στην Αθήνα, προτιμώντας τη μοναξιά των Αβδήρων, κατά δε τον Δημήτριο τον Φαληρέα, το έκαμε θέλοντας αντί να προσθέ­σει ακόμη μεγαλύτερη δόξα σε μια πόλη ήδη ένδοξη, να κρατήσει τη δόξα για τον τόπο του.
Έγραψε πάρα πολλά βιβλία. Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει εβδομήντα τίτλους έργων του. Κανένα δεν έχει φτάσει ώς εμάς. Από
τον τεράστιο αυτό πλούτο σώθηκαν μονάχα 300 αποσπάσματα. Η συ­στηματική καταστροφή των βιβλίων του Δημόκριτου άρχισε από πολύ νωρίς. Πρώτος ο Πλάτων συγκέντρωσε όσα βιβλία του Δημόκριτου βρήκε και θέλησε να τα κάψει, αλλά τον εμπόδισαν δύο πυθαγόρει­οι φιλόσοφοι, ο Αμύλκας και ο Κλεινίας, λέγοντας του πως δε θα ωφελούσε σε τίποτα, γιατί τα βιβλία του Δημόκριτου ήταν πολλά και βρίσκονταν σε χέρια πολλών.


Ό,τι δεν κατόρθωσε όμως ο Πλάτων το πέτυχαν επτακόσια χρόνια αργότερα οι Χριστιανοί.


Παρ' όλα αυτά όμως ο Πλάτων αναγνώριζε το μεγαλείο της διά­νοιας του Δημόκριτου, τον οποίο ονομάζει «πένταθλο» της φιλοσο­φίας. Πράγματι ο Δημόκριτος διακρίθηκε και στη φυσική και στην ηθική και στα μαθηματικά και στους εγκυκλίους λόγους ενώ είχε πλή­ρη εμπειρία των τεχνών. Αντίθετα δε με πολλούς συγχρόνους του φι­λοσόφους όχι μόνο δεν καταφρονούσε την εργασία αλλά πίστευε ότι Λόγος Έργου σκιή, (δηλαδή ο Λόγος είναι αποτέλεσμα του Έργου).
Ο Δημόκριτος έδινε τεράστια σημασία στη γνώση, γιατί πίστευε πως ο άνθρωπος, γνωρίζοντας τις αιτίες των διαφόρων φαινομένων ή τη φύση των πραγμάτων, μπορεί να καταλάβει καλύτερα τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει και να απαλλαγεί από το φόβο. Ο μεγάλος αυτός σοφός πρέσβευε πως ο άνθρωπος με τη γνώση αυτή αποκτά ψυχι­κή γαλήνη και εσωτερική ηρεμία, φτάνοντας σε μια κατάσταση που την ονόμαζε ενεστώ. Το επόμενο στάδιο της ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου, που έχει κατακτήσει την «ευεστώ», είναι το στάδιο της «αθαμβίας», όταν ο άνθρωπος θα πάψει να καταπλήσσεται και να «θαμπώνεται» με όσα παράξενα ή ανεξήγητα βλέπει. Η ολοκλήρωση του ψυχικού κόσμου γίνεται, κατά το Δημόκριτο, με την κατάκτηση της «ευθυμίας», που σήμαινε ψυχική γαλήνη και ευεξία.
Ο Δημόκριτος, παράλληλα με τη γνώση έδινε εξίσου μεγάλη ση­μασία και στη χαρά και την απόλαυση της ζωής. Έμεινε στη ιστορία με το επίθετο «Γελασίνος» γιατί ήταν πάντα γελαστός και καλοδιάθετος. Σ' αυτόν ανήκει άλλωστε το πασίγνωστο ρητό: Βίος ανεόρτα­στος μακρά οδός απανδόκεντος, που σημαίνει πως ζωή που περνά χωρίς γιορτές μοιάζει με μακρύ δρόμο χωρίς πανδοχεία. Έχοντας οι γέροι είναι συνήθως κακοί, σκυθρωποί και πληκτι­κοί, θεωρούσε πως ο φιλοσοφημένος άνθρωπος πρέπει στας δυσμάς του βίου του να γίνεται γέρων αιμύλιος και σπουδαιόμνθος (δηλαδή γέρος καλοσυνάτος, που λέει ενδιαφέροντα πράγματα), πράγμα που ο ίδιος το επέτυχε. Για τους περισσότερους ομηλίκους του δεν είχε πάντως καλήν ιδέα Νεκρόν ιατρεύειν και γέροντα νουθετείν, ταυτόν εστίν (Το να νουθετείς γέροντα, είναι σαν να γιατροπορεύεις νεκρό), γράφει σε ένα απόσπασμα του.
Έφτασε σε βαθύτατο γήρας και πέθανε το 370 π.Χ., δηλαδή εκατοχρονίτης. Όταν βρισκόταν στα τελευταία του, συνέπεσε να γιορτά­ζονται τα Θεσμοφόρια και η αδελφή του λυπόταν, γιατί εξαιτίας του πένθους δε θα μπορούσε να πάρει μέρος στη γιορτή. Όταν το έμαθε ο Δημόκριτος της είπε να του φέρνει κάθε μέρα φρέσκα ψωμιά, μόλις έβγαιναν από το φούρνο και ανοίγοντας τα ανάπνεε τους ατμούς που έβγαζαν. Έτσι κρατήθηκε στη ζωή. 'Οταν τέλειωσαν οι γιορτές διέ­κοψε αυτή την αγωγή και πέθανε ήσυχος.
Όπως γράφω παραπάνω, από το τεράστιο συγγραφικό έργο του Δημόκριτου έφτασαν ώς εμάς λίγα μόνο αποσπάσματα, από τα οποία παράθετα) δυο:
Η εν δημοκρατίνη πενίη, της παρά της δυνάστησι καλιομένης ευδαιμονίης, τοσούτον εστί αιρετοτέρη, οκόσον ελευθερίη δουλίης
Δηλαδή: Η φτώχεια στη Δημοκρατία, σε σύγκριση με αυτό που οι δυνάστες ονομάζουν ευημερία, είναι τόσο προτιμότερη όσο η ελευθε­ρία από τη δουλεία.
Στάσις εμφύλιος εις εκάτερα κακόν και γαρ νικέουσι και ησσομένοις ομοίη φθορή
Δηλαδή: Ο εμφύλιος πόλεμος είναι και για τα δύο μέρη κακό, για­τί νικητής και νικημένος φθείρονται το ίδιο.

H Δαμόκλειος σπάθη


.
.
.
.
.
.
.
.
..

.
.
..
.

.
.


Ο Δαμοκλής ήταν αυλικός του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου του πρεσβυτέρου. Επειδή αυτός και έθαύμαζε τον κυριόν του διά την μεγάλην εύτυχίαν του και εξεπλήσσετο διότι από ημέρας είς ήμέραν ηύξανεν, ο τύραννος, διά ν' αντιληφθεί ό Δαμοκλής άλληγορικώς τίνες είναι αί απολαύσεις του μεγαλείου, ήρωτησεν αυτόν αν θα ήθελε νά δοκιμάση έπ' ολίγον και αυτός τήν εύτυχίαν του. Ό Δαμοκλής εδέχθη ευχαρίστως. Τότε ό τύραννος διέταξε νά ενδύσουν αυτόν με βασιλικήν στολήν και νά καθίσουν αυτόν έπειτα επί του βασιλικού θρόνου διό ν' άποδοθώσιν εις αυτόν αί προσήκουσαι βασιλικοί τιμαί. Έγινε και τούτο. Μετά ταύτα είπε νά καθίσωσιν αυτόν επί της βασιλικής τραπέζης διά ν' απόλαυση και τά εκλεκτά φαγητά, που παρετίθεντο εις τον τύραννον. Ένω δέ ούτως είχεν απολαύσει όλα τά αγαθά, διά τά όποια έμακάριζε τόν Διονύσιον, τήν βασιλικήν περιβολήν, τάς βασιλικάς τιμάς (είχον διαταχθή οι αυλικοί νά τιμώσιν αυτόν ως εάν ό Δαμοκλής ήτο ό τύραννος των) και τά βασιλικά γεύματα, κατά τύχην έφερε το βλέμμα προς τήν όροφήν τής αιθούσης και παρετήρησεν, ότι άκριβώς επάνω από τήν κεφαλήν του εκρέματο μία σπάθη συγκροτούμενη έξ ιππείων τριχών. Απ' εκείνης τής στιγμής κατελήφθη υπό τοσούτου φόβου, ώστε ουδεμία τών βασιλικών τιμών ικανοποιεί αύτόν και ουδέν τών βασιλικών αγαθών ηύχαριστεί τήν ψυχήν του. Παρεκάλεσε δέ τό ταχύτερον νά έπιτρέψη εις αυτόν ό Διονύσιος ν’ άναλάβη τήν προτέραν του θέσιν. Ούτος έδιδάχθη ότι οί τύραννοι δεν είναι τόσον ευτυχείς όσον φαίνονται. Έκ του χαρακτηριστικού αυτού τής αυλής του Διονυσίου επεισοδίου προήλθεν ως επιστεύετο, ή παροιμιώδης φράσις «σπάθη του Δαμοκλέους», διά νά δοθή παραστατικωτέρα ή είκών του πλήρους ανησυχιών βίου τών τυράννων.

Η Πανελλήνια Ενωση Φιλολόγων επισημαίνει την απαξίωση της ελλη­νικής γλώσσας και ζητεί μέτρα

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.

Αυτό δεν σου αφορά!

Έπειτα από την «τριχοτόμηση του ως», όπως με πείραξε φίλος -ας μου επιτρέψει- καθηγητής για την έκταση που έδωσα στην κατάχρηση του ως και τις επιπτώσεις της στη σύνταξη, άλλο ένα. καθαρά συντακτικό θέμα. είσσονος όμως σημασίας: το αφορά σε... Εδώ δεν έχουμε αναταραχή στη σύνταξη, έχουμε απλώς αυτήν τη γνωστή μας νοσταλγική έως λιγωτική ματιά στη λογιότερη μορφή της γλώσσας. Με μία μόνο παράγραφο από τη Νεοελληνική Γραμματική του Αγαπητού Τσοπανάκη (β' έκδ. 1994. σ. 596). μια γραμματική που πάντως έχει χαρακτηριστεί συντηρητική, θα μπορούσε να εξαντληθεί το θέμα:

«Η σύνταξη του αφορά σε κάτι. σε κάποιον εμφανίζεται στα αρχαία ελληνικά ύστερα από την σύνταξη με αιτιατική [...] και αυτή είναι η σύνταξη [=η σύνταξη χωρίς την πρόθεση] που διέσωσε η προφορική παράδοση της γλώσσας μας, όπως φαίνεται από την πρόταξη του αντικειμένου: αυτό το πρόβλημα δεν με. σε. Τον αφορά αυτόν αφορά, και όχι εμένα - την κυβέρνηση αφορά και όχι τους κατοίκους (κανένας δεν είπε ούτε έγραψε ποτέ. σε μένα κτλ. αφορά, που το πιπιλίζουν τα τηλεοπτικά μέσα)».

Και πολύ περισσότερο, συμπληρώνω εγώ, δεν είπε ποτέ κανένας αυτό δεν σου αφορά Αν όμως θέλει κανείς να είναι συνεπής στη λογιοσύνη του, η εμπρόθετη αντωνυμία σε μένα, σε σένα κτλ. έχει φυσικά αδύνατο τύπο μου, σου, του, και όχι με, σε, τον: οπότε, «μου αφορά, σου αφορά, του αφορά». Όμορφα;





ΕΘΝΟΣ Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
Επιστολες




Τα γλωσσικά λάθη στα Μέσα Ενημέρωσης

«Κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους στις τηλεοπτικές εκπομπές διάφορα γλωσσι­κά λάθη, αλλά το εξάμβλωμα του τίτλου (Ενίσχυση του δίχτυ... αντί ενίσχυση του δεί­κτη...), που έκανε την εμφάνιση του στο βραδινό δελτίο ειδή­σεων της 1-2-2009 στη ΝΕΤ, δείχνει ότι το κακό έχει προχωρήσει πάρα πολύ και η πο­λιτεία οφείλει πλέον να επιληφθεί του ό­λου θέματος, εφαρ­μόζοντας τις διατάξεις του Ν. 3592/2007 (άρ­θρο 20, παρ. 2) για την ορθή χρήση της ελ­ληνικής γλώσσας.
Επειδή θεωρούμε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα οφείλονται, εν πολλοίς, στη βάσει ευνοιο-κρατικών -και ως εκ τούτου αναξιοκρατικών-κριτηρίων τοποθέτηση ανθρώπων μη ειδικών σε νευραλγικές θέσεις, ζητούμε την τήρηση του Νόμου που προβλέπει οι θέσεις αυτές, σε κρα­τικούς και ιδιωτικούς σταθμούς, να καταλαμ­βάνονται από τους πλέον ειδικούς επί του θέ­ματος, δηλαδή τους φιλολόγους. Η αξιοκρατική πρόσληψη φιλολόγων-επιμελητών μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους και να επεκταθεί και σε άλλους τομείς, όπου πα­ρατηρούνται παρόμοια φαινόμενα γλωσσι­κής ή ευρύτερα μορφωτικής ανεπάρκειας. Χωρίς να υποτιμούμε την ανάγκη ενός ευρύ­τερου προβληματισμού για την κατάσταση της γλωσσικής παιδείας στη χώρα μας, θεωρού­με πάντως την όλη διευθέτηση ένα αναγκαίο βήμα για την αντιμετώπιση του ανησυχητικού φαινομένου απαξίωσης της γλώσσας μας».

ΑΠΟ ΤΟ ''Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ'' ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ...

.
.
.
.
.
.
.




……………………………………….. Έτσι φώναζε καί παραμιλούσε καί σπάραζε πεσμένος μπρούμυτα στή σπηλιά, όλη τή μέρα• κατά τό δειλινό, τήν ώρα πού ακόμα εγώ γύριζα στήν Ασίζη καί ζητιάνευα, ό Φραγκίσκος άκουσε φωνή άπό πάνω του: «Φραγκίσκο! — Νά με, Κύριε, πρόσταξε. — Φραγκίσκο, μπορείς νά πας στήν Ασίζη, όπου γεννήθηκες καί σέ γνωρίζουν όλοι, μπορείς νά πάς, καί μπροστά άπό τό σπίτι του κυρού σου νά σταθείς καί ν’ αρχίσεις νά τραγουδάς καί νά χορεύεις καί νά χτυπάς τά παλαμάκια καί νά κράζεις τ’ όνομά μου;» Ο Φραγκίσκος άκουγε, ανατρίχιαζε καί σώπαινε• κι ή φωνή ακούστηκε πάλι από πάνω του, πιό κοντά τώρα, μέσα στό αυτί του. «Μπορείς να τσαλαπατήσεις, νά εξευτελίσεις τό Φραγκίσκο ετούτον; Ο Φραγκίσκος ετούτος μας εμποδίζει να σμίξουμε, αφάνισέ τον! Θα σε πάρουν από πίσω τά παιδιά, θα σου πετούν πέτρες• θά προβάλουν οι κοπέλες από τά παράθυρα καί θά πιάσουν τά γέλια• καί σύ νά στέκεσαι, όλο αίματα άπό τό πετροβολητό, χαρούμενος, καί νά κράζεις: “ Οποιος μού ρίξει μιά πέτρα, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μού ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευχή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού τρείς φορές...” Μπορείς; μπορείς; γιατί σωπαίνεις;» Ακουγε ό Φραγκίσκος, άκουγε κι τρεμε. «Δέν μπορώ, συλλογίζουνταν, δέν μπορώ...» Μά ντράπηκε νά τό μολοήσει• άνοιξε τό στόμα του: ‘’ Δε θες, Κύριε, να με στείλεις σέ άλλη πολιτεία, νά χορέψω στή μέση τής πλατείας καί νά κράζω τ’ όνομά Σου;» Μά ή φωνή άποκρίθηκε, βαριά, όλο καταφρόνεση: ‘’Οχι, στήν Ασίζη!» Κι ό Φραγκίσκος δάγκασε τό χώμα, όπου ακουμπούσε τό στόμα του, τά μάτια του βούρκωσαν: «Κύριε, φώναξε, έλεος! δώσ’ μου καιρό νά ετοιμάσω τήν ψυχή μου• νά ετοιμάσω τό κορμί μου• τρείς μέρες Σού ζητώ, τρείς νύχτες, τίποτα άλλο!» Κι ή φωνή πάλι βρόντηξε, όχι πιά μέσα στό αύτί τού Φραγκίσκου, παρά μέσα στό σπλάχνο του: ‘’Οχι, τώρα! — Γιατί βιάζεσαι, Κύριε; γιατί θές νά μέ παιδεύεις τόσο; — Γιατί σέ άγαπώ...» άκούστηκε τώρα χαμηλή, τρυφερή, μέσα στήν καρδιά τού Φραγκίσκου, η φωνή του Θεού. ………………………………………….. Σήκωσε τά μάτια στον ουρανό: — Πίσω από το νερό, το ψωμί, το φιλί, το πρόσωπό Σου• πίσω άπό τή δίψα, τήν πείνα, τήν παρθενιά, τό πρόσωπό Σου• πως να μπορέσω, Κύριε, να Σου ξεφύγω; Εδωκε ένα σάλτο καί μπήκε στό πρώτο δρομάκι, στάθηκε στήν πλατεία τού ‘Αι-Γιώργη, άρχισε νά πηδάει, νά χτυπάει τά παλαμάκια καί νά φωνάζει: — Ελάτε! ελάτε! έλάτε ν’ ακούσετε μιά καινούρια τρέλα! Ήταν ή ώρα πού οί νοικοκυραίοι γύριζαν άπό τά μποστάνια τους κι άπό τ’ άμπέλια, μέ τά γαϊδουράκια φορτωμένα• οί έμποροι κι οι μαστόροι σφαλνούσαν τά μαγαζιά τους καί μαζεύουνταν στίς ταβέρνες νά πιούν ενα έκατοσταράκι και νά πιάσουν μέ τούς φίλους τή γλυκιά κουβέντα. Οι γριές κάθουνταν στά κατώφλια τους, τά μάτια τους είχαν θαμπώσει κι είχαν πιά βαρεθεί νά βλέπουν τούς δρόμους καί τούς ανθρώπους και τα γαϊδουράκια τής Ασίζης. Μα οι νέοι κι οι νέες είχαν πλυθεί, είχαν αλλάξει καί πήγαιναν απόψε, Σαββατόβραδο, απάνω κάτω στή μακρόστενη πολιτεία, δροσερό αγεράκι είχε σηκωθεί, τά σύννεφα είχαν σκορπίσει, κυμάτιζαν οι κορδέλες στά μαλλιά τών κοριτσιών κι οι νέοι αγκρίζουνταν και μάτιαζαν τις κοπέλες με λαχτάρα καί μίσος• τα πρώτα λαγούτα αντιλάλησαν μέσα στις ταβέρνες. Αξαφνα γέλια, φωνές, γιουχαητά• ό Κόσμος στράφηκε• από τήν άκρα τής πλατείας ό Φραγκίσκος φάνηκε νά πηδάει καί νά χορεύει, μέ άνασκουμπωμένο τό μαντύα, καί νά φωνάζει: — Ελάτε, ελάτε, ελάτε ν’ ακούσετε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα! Και πίσω του ένα τσούρμο παιδιά χαχάριζαν, τον κυνηγούσαν και του πετούσαν πέτρες. Ετρεχα εγώ πίσω τους, τα φοβέριζα μέ τό ραβδί μου, μα άπ’ όλους τούς δρόμους ξεπρόβαιναν άλλα, έσμιγαν όλα μαζί καί ρίχνουνταν στό Φραγκίσκο• κι αυτός, ήσυχος, γελούσε, κάπου κάπου στέκουνταν, άπλωνε τά μπράτσα του στά παιδιά, Φώναζε: — Οποιος μού ρίξει μιάν πέτρα, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μου ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού τρείς φορές.. Καί δώστου έπεφταν απάνω του βροχή οι πέτρες. Από τό μέτωπο καί το πηγούνι τού Φραγκίσκου έτρεχαν τώρα τά αίματα, από τις ταβέρνες πετάχτηκαν οι νοικοκυραίοι και γελούσαν, και τα σκυλιά της Ασίζης αναστατώθηκαν κι αυτά, μαζώχτηκαν κι άρχισαν νά τον γαβγίζουν. Είχα σταθεί μπροστά από τό Φραγκίσκο να πάρω κι εγώ στο μερτικό μου μερικές πέτρες• μέ ό Φραγκίσκος μέ αναμέριζε, χοροπηδούσε συνεπαρμένος καί τραγουδούσε, όλο αίματα: Ακούστε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα. Ο κόσμος γελούσε, οί νέοι σφύριζαν, νιαούριζαν, γάβγιζαν νά σκεπάσουν τή φωνή του, οι κοπέλες είχαν στριμωχτεί στις κολόνες τού αρχαίου ναού και σκλήριζαν, κι ένας από τήν αντικρινή ταβέρνα φώναξε: — Καλέ, δέν είσαι ό Φραγκίσκος ό γλεντζές, ο γιός του Μπερναρντόνε; Λέγε, το λοιπόν, τήν καινούρια σου τρέλα να δούμε! — Λέγε! Λέγε! Λέγε! άκούστηκαν ολούθε φωνές και χάχανα. Κι ο Φραγκίσκος σκαρφάλωσε στα σκαλοπάτια του ναού, άνοιξε τίς αγκάλες στό λαό πού τόν γιουχάιζε καί φώναξε: — Αγάπη! Αγάπη! Αγάπη! Ετρεχε άπό τή μιαν άκρη τής πλατείας στήν άλλη, χοροπηδούσε καί φώναζε• στό μπαλκόνι ένός αρχοντικού σπιτιού σκυμμένη μιά κοπέλα κοίταζε, κοίταζε κι έκλαιε. — Κλάρα! ακούστηκε μιά φωνή από μέσα, Κλάρα! Μά ή κοπέλα δεν κουνήθηκε. Αξαφνα τό αίμα μου πάγωσε• βρουχητό άκούστηκε, ό Κόσμος αναμέρισε, κόπηκαν τά γιουχαητά, ένας άντρακλας είχε τιναχτεί, είχε άρπάξει από τό σβέρκο τό Φραγκίσκο καί τόν ταρακουνούσε• ό Κύρης του, ό σιόρ Μπερναρντόνε. — Πάμε, βρουχήθηκε. Μα ο Φραγκίσκος πιάστηκε από μια κολόνα του ναού: — Πού; φώναξε. Δέν πάω πουθενά! — Στό σπίτι! — Εδώ ‘ναι τό σπίτι μου, εδώ, στήν πλατεία• καί τούτοι, οι άντρες κι οί γυναίκες πού μέ γιουχαζουν, είναι ό πατέρας κι ή μάνα μου. Ο γερο-Μπερναρντόνε φρένιασε• άρπαξε καί μέ τά δυό του χέρια τό γιό του από τή μέση, νά τόν ξεκορμίσει από τήν κολόνα. — Δέ φεύγω! δέ φεύγω! ξεφώνιζε ό Φραγκίσκος, ρίχνουνταν κι αγκάλιαζε πάλι τήν κολόνα• δέν έχω πατέρα καί μάνα, δέν έχω σπίτι, μονάχα τό Θεό! Σώπαινε, κι ευτύς άρχιζε πάλι νά φωνάζει: — Μονάχα τό Θεό! Μονάχα τό Θεό! Ο κόσμος σκούσε στά γέλια. — Δέν είχαμε καραγκιόζη νά περνά ή ώρα μας, είπε ένας ποντικομούρης, ό Σαμπατίνο — τόν γνώρισα• τώρα, δόξα σοι ό Θεός, έχουμε τό γιό του Μπερναρντόνε! Γειά σου, Φραγκίσκο, αρκούδα του Θεού, σύρε σάλτο, χόρεψε! Ο κόσμος σκουσε στά γέλια. ..............

Sunday, February 15, 2009

ΣΚΑΝΔΑΛΟ! Στα 16 Μνημεία της Θεσσαλονίκης στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco ΔΕΝ συμπερλαμβανονται η Αρχαια Αγορά και..



η Αψίδα του Γαλερίου!


η Αρχαία Ρωμαϊκη Αγορά.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


Τα 16 Μνημεία της Θεσσαλονίκης που είχαν «μπει» από το 1989 στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco είναι....:
η Ροτόντα,
ο Άγιος Δημήτριος,
η Αχειροποίητος,
η Μονή Βλατάδων,
η Μονή Λατόμου-Όσιος Δαυίδ,
η Αγία Σοφία, η Παναγία Χαλκέων,
ο Άγιος Παντελεήμων,
ο Άγιος Νικόλαος Ορφανός,
η Αγία Αικατερίνη,
οι Δώδεκα Απόστολοι,
η Μεταμόρφωση του Σωτήρος,
τα τείχη της Θεσσαλονίκης,
το βυζαντινό λουτρό,
ο ναός Ταξιαρχών και
ο Προφήτης Ηλίας.


ούτε ένα είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟ!
Ένα Ρωμαϊκό και 15 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ!
Η Ροτόντα είναι μάλιστα Ρωμαιο - Χριστιανο - Μουσουλμανικό.

Πολυπολιτισμική σαλάτα!



Πώς βλέπει ο Χριστιανισμός την Γυναίκα.

George Carlin Quotes

.
.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.
.
.

.


Religion is just mind control.

George Carlin

Σκάνδαλο στη μητρόπολη: «ΦΩΤΙΕΣ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ ΑΠΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ


.
.
.
.
.
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.
.
.
.
.
.
.
.
.

ΕΘΝΟΣ Πέμπτη 12.02.2009


ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιερείς καταγγέλλουν ότι ο γενικός διευθυντής τους υποχρέωνε να εργάζονται για την
ανέγερση του εξοχικού του αλλά και να τρυγούν το αμπέλι του. Διαψεύδει ο μητροπολίτης

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
Απίστευτες αποκαλύψεις για τους δύο πιο στενούς (λαϊκούς) συνεργάτες του μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων (Καρδίτσας), κ. Κύριλλου. Ιερείς καταγγέλλουν ότι ο ένας από αυτούς τους υποχρέωνε να εργάζονται για την ανέγερση του εξοχικού του αλλά και να τρυγήσουν το αμπέλι του.
Με απάντηση του ο κ. Κύριλλος επιχειρεί να διαψεύσει τις καταγγελίες, με γλώσσα όμως που δεν συνάδει σε κληρικό. Ωστόσο οι 15 αρχιερατικοί επίτροποι της μητρόπολης, που ασχολήθηκαν με τις καταγγελίες, με υπόμνημα τους επιβεβαιώνουν πολλές από αυτές.
Η υπόθεση που συνταράσσει την Καρδίτσα ξεκίνησε στις αρχές Ιανουαρίου με μια ανώνυμη επιστολή ιερέων, η οποία έφτασε στη μητρόπολη. Σύμφωνα με αυτήν, ο γενικός διευθυντής της μητρόπολης, «πήρε κληρικούς για να του φτιάξουν το σπίτι του, αλλά και για να τρυγήσουν το αμπέλι του», ενώ παράλληλα γίνεται λόγος για εκβιασμούς και πιέσεις προς τους ιερείς.
«Δεχτήκαμε ανώνυμες και κατάπτυστες επιστολές άνανδρων ανθρωπίσκων, οι οποίοι προσπαθούν δολίως να αμαυρώσουν υπολήψεις εντίμων κληρικών και λαϊκών συνεργατών», έγραψε σε απάντηση του, η οποία εστάλη σε όλους τους ιερείς του νομού, ο κ. Κύριλλος, ενώ σε άλλο σημείο παρομοιάζει τους αποστολείς με τους κουκουλοφόρους, «που κατά καιρούς διαπράττουν εγκληματικές πράξεις» και χαρακτηρίζει την επιστολή «ό,τι πιο αισχρό και άτιμο».
Μιλώντας στο «Εθνος», ο κ. Κύριλλος χαρακτήρισε «κακοήθειες και ψέματα» τα όσα καταγγέλλονται στην ανώνυμη επιστολή, παραδέχτηκε ό-
0 μητροπολίτης Καρδίτσας Κύριλλος, ο οποίος επιχείρησε να διαψεύσει τις καταγγελίες κατά του γενικού διευθυντή της μητρόπολης
τι η δική του επιστολή ήταν σε μη σύννομο με την εκκλησία ύφος και μας αποκάλυψε ότι προχθές ο στενός του συνεργάτης, γενικός διευθυντής της μητρόπολης, συνταξιούχος των ΕΛ.ΤΑ., υπέβαλε την παραίτηση του για λόγους ευθιξίας.
Σύναξη
Το θέμα απασχόλησε στις αρχές Φεβρουαρίου τη σύναξη των 15 αρχιερατικών επιτρόπων της Καρδίτσας - παρόντες ήταν 13 από τους 15 - και στο υπόμνημα που συνέταξαν αποκαλύπτουν ότι «σε αυτή την επιστολή (σ.σ.: την ανώνυμη των κληρικών) εμπε-
ριέχονται κάποιες αλήθειες».
«Σίγουρα πήγαν κάποιοι ιερείς στην ιδιαίτερη πατρίδα του γενικού διευθυντή, προκειμένου να εργαστούν στο σπίτι του», τονίζουν οι αρχιερατικοί επίτροποι και προσθέτουν: «καλό θα είναι να μην παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα υπό των άμεσων συνεργατών σας. Σίγουρα δημιουργούν υποψίες περί εκβιασμού για να πετύχουν κάποια πράγματα για τους εαυτούς τους. Η τιμιότης των συνεργατών σας πρέπει και να φαίνεται», αναφέρεται.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται μέσω του υπομνήματος στην απαντητική επιστολή του κ. Κύριλλου. «Εμείς ξέρουμε αλλιώς τη γλώσσα του δεσπότη μας. Ποτέ δεν εκφράστηκε έτσι. Σεβασμιώτατε, αυτή η γλώσσα δεν σας εκφράζει. Ανησυχούμε, θλιβόμαστε και πονούμε», σημειώνουν χαρακτηριστικά.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι στην κατ' ιδίαν συνάντηση αρχιερατικών επιτρόπων με τον μητροπολίτη κ. Κύριλλο το κλίμα ήταν περισσότερο φορτισμένο και τονίστηκε η παρέμβαση των λαϊκών σε βάρος των κληρικών, ακόμη και προς τον γενικό αρχιερατικό επίτροπο, «ο οποίος παραγκωνίζεται σε πολλά σημεία, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πρόβλημα στην άσκηση διοικήσεως της μητρόπολης».

" Μαύρα Ράσα " , Active Member - Ενα Τραγούδι για την Εκκλησία



Θου κύριε το στόματί μου
Ήρθα μόνος μου δεν ήρθε το καλό μαζί μου
τριαντοχτώ περίπου χρόνια αξομολόγητος
βαπτισμένος με το ζόρι κι ασυγχώρητος
Από παιδί με πιάνανε στην εκκλησία στα πράσα
που φωτιά ήθελα να βάλω στου παπά τα ράσα.
Είχαμε σχέδιο για το παγκάρι του προφήτη Ηλία
να το σπάσουμε έξω απ το σχολειό να πάρουμε βιβλία.
Όμως, μας έπιασε η κουφάλα η παπαδιά
που έκλεβε πρόσφορα κρυφά μες στην ποδιά
και το κρυφόκανε με τον δεξιό τον ψάλτη
που εκείνος τα χε και με τον καντηλανάφτη.
Εντάξει, εγώ ήμουνα απ άλλη ενορία,
στην εκκλησία μας δρούσε άλλη συμμορία
παιδεραστίας και υπέρ ανεγέρσεως του ναού
νταβατζιλίκι σ άλλο ένα σπίτι του θεού.
Τις μυροφόρες θυμάμαι πίσω απ τα στασίδια
να προσεύχονται να βρέξει ο ουρανός (αρ..ια)
Μ αυτά και μ άλλα με πήρανε τα χρόνια
μέχρι που είδα παπά στο γάμο μου ρε σαν τα χιόνια
κι ευτυχώς που μου έδωσε τις ευλογίες του
χαλάλι τα λεφτά με τις υγείες του.
Κι αφού δεν έκανα ποτέ αίτηση αθανασίας
γουστάρω δήμευση περιουσίας της εκκλησίας.

Μη κρατάτε κακία όμως στο Θεό,
το μαγαζί έχει τρεχάματα είναι πολυεθνικό,
πού να γνωρίζει κι αυτός όλους τους συνεργάτες του
κι αυτός κοιτάει να διώξει το βάρος απ τις πλάτες του.
Άλλοι λαμόγια κι άλλοι στην προσευχή ως το βράδυ.
Άλλοι professionals ή στου Μεσαίωνα το σκοτάδι.
Καλά όλα αυτά, αλλά για τα μοναστήρια τους
αλλιώς θ ακούνε μια ζωή τα ασιχτήρια τους.
Δεν είναι ο λαός το παιδί για τα θελήματα
έχει τα ζόρια του μύρια προβλήματα
αν μας κυκλώσουν κι οι σκιές με τα μεγάλα μαύρα ράσα
άντε βγάλε από τα μάτια μας τα γράσα.
Και ας τελειώνουμε επιτέλους με τα τάματα
στο κεφάλι μας κρυμμένα όλα τα θαύματα
με τους σάπιους ούτε στιγμή απ τη ζωή μας
που μια την έχουμε να ναι δική μας
όσο για το θέμα μου ας το διευθετήσουνε
έτσι για φόρο τιμής ας μ αφορίσουνε
κι όταν ψοφήσω μη με διαβάσουνε
οι φίλοι μου οι αριστεροί απ τη ζήλια τους να σκάσουνε..

Ω, μεγάλα μαύρα ράσα
Χρυσοί σταυροί και πετραχήλια
Ω, στα μάτια μας τα γράσα
και οι προσευχές στα χείλια.
Ω, μεγάλα μαύρα ράσα σας πληρώνουμε όλοι φέσι
Τον Ιούδα τον μπαγάσα τη δουλειά άφησε στη μέση

Friday, February 13, 2009

Το «σελεμπριταριάτο»


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8.2.2009 ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ

Της Μαριάννας Τζιαντζη


Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε την πιο πρόσφατη κατα­χώριση στην ελληνική Χρυσή Βίβλο των Σελέμπριτις, δηλαδή την Πετρούλα, μια εμφανίσιμη 19χρονη κοπέλα που παρουσιάζει με ναζιάρικο και ημισατιρικό ύφος το δελτίο καιρού στο Σταρ. Στη διάρκεια του ψυχαγωγικού μετεωρολογικού τρίλεπτου, η τηλεθέαση του καναλιού εξακοντίζεται στα ύφη, εκεί όπου ήδη έχουν πετάξει η «αναγνωρισιμότητα» και ο μισθός της Πετρούλας.

Πληθαίνουν εκείνοι που ελπίζουν ότι μπορεί να γίνουν διάση­μοι αν τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία.
Σήμερα κάποιος ή κάποια μπορεί να κατα­κτήσει την «επωνυμία» μόνο και μόνο επειδή συμμετείχε σε ένα τάλεντ σόου, ριάλιτι ή σε κάποια καλλιστεία ή επειδή είναι προστατευόμενος-η κάποιου επώνυμου. Προσω­ρινά επώνυμη μπορεί να εί­ναι και η πρώην σύζυγος ενός επώνυμου, ο οποίος την έδερνε (ή τον έδερνε αυτή), ή η χήρα ενός νονού της νύχτας - και εδώ κάθε ομοιότη­τα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.
Ο νεόκοπος όρος «σελεμπριταριάτο» (celebretariat) είναι βρετανικής προέλευσης και πε­ριγράφει εύστοχα όλους εκείνους που μοχθούν να γίνουν ή να παραμείνουν επώνυμοι. Στο κοι­νωνικό αυτό στρώμα ανήκουν όσοι γνωρίζουν μια εφήμερη δόξα κυρίως μέσω της τηλεόρασης, που σήμερα είναι ο βασικός μηχανισμός για την κατασκευή και την εξαφάνιση των σε-λέμπριτίς. Η στρατιά του σελεμπρνταριάτου α­νανεώνονται διαρκώς καθώς η λήθη έρχεται με την ίδια ταχύτητα που είχε κάποτε επέλθει η α­ναγνώριση.
Η τηλεόραση κάνει τη δουλειά της, τα κανό­νια της έχουν ανάγκη από φρέσκα πρόσωπα, για να μην πούμε φρέσκο κρέας. Το ζήτημα εί­ναι ότι πληθαίνουν εκείνοι που ελπίζουν ότι μπορεί να γίνουν δημοφιλείς και επιτυχημένοι αν τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Σύμφωνα
με μια βρετανική έρευνα του 2006, το 26% των νέων ηλικίαδ 16-19 ετών πιστεύ­ουν ότι είναι σχετικά εύκο­λο να κάνει κανείς καριέρα στον αθλητισμό, τη σόουμπιζ και την τηλεόραση, ενώ το 11% των εφήβων δήλωσαν ότι περιμένουν «κάποιον να τους ανακαλύψει», κάποιον να τους ξεχωρίσει, να πιστέψει σ' αυτούς. Δεκάδες χιλιάδες νέοι και λιγότερο νέοι υποβάλλουν αίτηση για τη συμμετοχή τους σε κάποιο σόου ή τηλεπαιχνίδι και ο αριθμός τους συχνά είναι συγκρίσιμος με εκείνον των υποψηφίων των διαγωνισμών του ΑΣΕΠ. Είναι οι επίδοξοι, οι wannabes διάσημοι και είναι τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν κάτι ψιλοκαταφέρει, ώστε ήδη έχει σχηματι­στεί το «λούμπεν σελεμπριτα­ριάτο», αυτοί που κάποτε νό­μιζαν ότι είχαν όλη την Ελλά­δα στα πόδια τους και τώρα διαπιστώνουν ότι δεν προ­σλαμβάνονται ούτε σαν (πρώ­ην επώνυμοι) σερβιτόροι σε καφετέρια.
Οι μεγάλες προσδοκίες καλλιεργούνται από την τηλεόραση, αλλά κυρίως από την απαξίωση των κλασικών δρόμων για την κοινωνική ανα­γνώριση και την προκοπή, ακόμα και για την ε­πιβίωση. Σπουδές, σκληρή δουλειά, υπομονή και επιμονή... όλα αυτά ηχούν αναχρονιστικά αφού ακόμα και το οικογενειακό όνομα ή τα «κονέ» δεν εξασφαλίζουν μια σχετικά σταθερή θέση εργασίας. Ούτε καν το ταλέντο δεν είναι αναγκαία συνθήκη, αφού συχνά αρκούν ένα καλό σώμα, μια συμπαθητική «φατσούλα», μια φωνούλα, καθώς και η απουσία αισθητικών ή και ηθικών αναστολών για να ξεφύγει κάποιος, έστω για λίγο, από την αφάνεια.
Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να αναφωνή­σει: Σελεμπριτάριοι όλων των καναλιών, ενω­θείτε! Δεν έχετε να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας ενώ έχετε να κερδίσετε ένα ολόκληρο πα­ράθυρο.

Ο Σωκράτης Μάλαμας δηλώνει: "οι γνώστες της κοινωνικής μηχανικής έ­κοψαν τη δυνατότητα συνδιαλλαγής και συνεννόησης μεταξύ μας"


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009

Είμαι «πρώτος ξάδελφος» του Βασίλη Καρρά


Ο Σωκράτης Μάλαμας δηλώνει «εντελώς λαϊκός» και μιλάει για τη χαμένη συλλογικότητα, την κρίση, την παραμυθία του καινούργιου

Συνέντευξη στη Γιούλη Επτακοιλη



Με τρώει, με ζαλίζει και με καταπίνει όποτε ετοιμάζω καινούργιο δίσκο. Δεν θέλω να πω τίποτα. Κι επειδή θα τραγουδάει τα τραγούδια μια τραγουδίστρια της παλιάς γενιάς, είμαι ακόμη πιο προσεκτικός για να μην την εκθέσω... Όπως κάνω πάντα όταν έχω καλεσμένους σε δουλειές μου».
Το μόνο σημείο που έμεινε σκοτεινό στην κουβέντα μάς με τον Σωκράτη Μάλαμα, ήταν αυτό του επερχόμενου νέου δίσκου και των αν­θρώπων που θα συμμετέχουν. Σε όλα τα υπόλοι­πα, το λαϊκό τραγούδι, την οικογένεια του, τις μουσικές σχολές, την οικονομική κρίση, ο δημοφιλής τραγουδοφτιάχτης - όπως του αρέσει να δηλώνει- ήταν αποκαλυπτικός, άμεσος, παθιασμένος και ουσιαστικός. Σαν ένας αυθεντικός λαϊκός τραγουδιστής, ώριμος και κατασταλαγμένος, στην πέμπτη πια δεκαετία της Ζωής του.
Δεν μου ανήκουν τα τραγούδια μου
— Αρχίσατε εμφανίσεις προχθές στον Ζυ­γό. Τι έχει το πρόγραμμα σας;
Το πρόγραμμα μας δεν έχει ποτέ εκπλήξεις. Μην περιμένετε καινοτομίες και πρωτοτυπίες. Είμαστε οι απόγονοι των λαϊκών πάλκων, άσχε­τα αν δεν παίζουμε ακραιφνώς λαϊκό τραγούδι.
Δεν σας αρέσουν οι εκπλήξεις;
Μου αρέσουν μόνο όταν είναι ενσωματωμένες στον χαρακτήρα των ανθρώπων που τις παρουσιάζουν.
— Δεν κουράζεστε να τραγουδάτε τα τρα­γούδια σας ξανά και ξανά;
— Ποτέ. Είναι σαν να παίζω τα τραγούδια του Κραουνάκη, του Βαμβακάρη ή του Τσιτσάνη. Αι­σθάνομαι ότι τραγουδάω τραγούδια άλλων.Άλλωστε δεν μου ανήκουν τα τραγούδια μου. Ει­σπράττω μόνο τα πνευματικά δικαιώματα. Μόλις βγάλεις ένα τραγούδι προς τα έξω, δεν έχειςκαμία ιδιοκτησία πάνω του.
— Τα παιδιά σας τι σας λένε για τα τραγού­δια σας;
Τα παιδιά δεν κρίνουν, αποδέχονται ή δεν αποδέχονται. Κι όταν επιστρέφω σπίτι και τα πε­τυχαίνω να ακούνε ένα τραγούδι μου, ξέρω ότι με αποδέχονται. Γενικά μετράω την κριτική των άλλων, αλλά μέχρι εκεί. Αν την υπολόγιζα περισ­σότερο, θα είχα κάνει σημαντικά εμπορικά βή­ματα, γιατί την τέχνη της κατασκευής των τρα­γουδιών την κατέχω. Είμαι ένας χτίστης που με τον καιρό έμαθε να χτίζει.
Νιώθετε λαϊκός τραγουδιστής;
Εντελώς λαϊκόδ. Είμαι «πρώτος ξάδελφος» του Βασίλη Καρρά και μην ξανακούσω για έντε­χνο, γιατί δεν έχω καμία σχέση. Από την άλλη πλευρά, αυτό που ονομάζεται σήμερα λαϊκό τρα­γούδι δεν είναι λαϊκό ούτε γι' αστείο. Τώρα, αν οι εκφραστές του επαίρονται ότι είναι λαϊκοί, με γεια τους και χαρά τους. Λαϊκοί για μένα είναι ο
Τσιτσάνης, ο Βαμβακάρης, ο Καλδάρας και φυ­σικά ο Σαββόπουλος στίς τέσσερίς πρώτες δου­λειές του.
— Ένας λαϊκός τραγουδιστής δεν οφείλει να τηρεί και λαϊκή στάση στο μαγαζί; Δη­λαδή να μην έχει τη φιάλη το ουίσκι 250 ευρώ
— Να τη βάλει και χίλια ευρώ. Αν το κοινό έ­χει να πληρώσει, να του τα πάρει. Εγώ θυμάμαι πήγαινα κι έβλεπα τον Στέλιο Κερομύτη σε μι­κρά μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη και άφηνα σεμια βραδιά όλο το μηνιάτικοπου μου έστελνε ο πατέραςμου για να σπουδάσω. Γιατίνα μην πληρώσεις; Πληρώνεις για κοστούμια και αυτο­κίνητα, να πληρώσεις και γιαένα πρόγραμμα που πραγμα­τικά γουστάρεις.
— Και η οικονομική κρί­ση δεν πρέπει να υπολογισθεί; Ο κόσμος εί­ναι υπερχρεωμένος.
— Έχουμε όλοι πει ναι σε αυτό το "στυλ. Εχου­με ατομική ευθύνη μαζί φυσικά με την πολιτική ευθύνη των κυβερνήσεων που σιγοντάρισαν στο να εμπιστευθούμε τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Μας έκλεψαν τον χρόνο. Αυ­τό το ναι που είπαμε μάς κοστίζει χρόνο, δουλεύουμε πια για τις τράπεζες και όχι για τους ε-
αυτούς μας. Δουλεύουμε για το χθες. Όχι για το σήμερα ή το αύριο.
— Βλέπετε να υπάρχει ελπίδα σε ένα είδος νέας συλλογικότητας;
— Έχει χαθεί η συλλογικότητα και ήταν επι­δίωξη όλων των κυβερνήσεων. Έγιναν μεγάλες προσπάθειες χειραγώγησης του ενστίκτου της συνεννόησης. Πήραν ένα ψαλίδι και κρυφά, με αποφάσεις περίεργες, όλοι αυτοί οι διανοούμενοι και οι
γνώστες της κοινωνικής μηχανικής έκοψαν τη δυνατότητα συνδιαλλαγής και συνεννόησης μεταξύ μας, γιατί έ­τσι μπορούν να μας χειρίζο­νται. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Και όλοι συναινέσαμε.— Ποιος ο ρόλος του καλ­λιτέχνη σε αυτό το περι­βάλλον;
— Ακόμη και τα τραγούδια που είναι για πέταμα είναι έ­ντονα πολιτικά. Όταν τραγουδάς ότι «όλα είναι θαυμάσια, μην γκρινιάζετε», κάνεις πολιτική δή­λωση.
— Τα Δεκεμβριανά των εφήβων τι συναι­σθήματα σας γέννησαν;
— Έχουμε ένα σύστημα εκπαίδευσης, το ο­ποίο ουσιαστικά είναι φυλακή. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά; Τους μαθαίνουμε τι θα πει κατα­νόηση, τι θα πει συνεννόηση χωρίς βία, τους μαθαίνουμε πως θα αλλάξουν ένα λαμπτήρα ή ένα μπουζί, τι είναι το σύστημα που τους κάνει κουμάντο; Δεν τους μαθαίνουμε τα βασικά που τους αφορούν. Τους δίνουμε λεφτά χωρίς να τους εξηγούμε τι είναι το χρήμα και από πού προέρχεται. Τους λέμε συνέχεια ψέματα. Τι θα κάνουν λοιπόν; Απεχθάνομαι τη βία αλλά δεν μπορώ να πω και ότι δεν καταλαβαίνω γιατί έγιναν όλα αυτά.
— Ενεργοποιείται η έμπνευση σας απ' ό,τισυμβαίνει γύρω σας;
— Δεν ενεργοποιείται τίποτα πια. Ο,τι είχα ναπω για τον θάνατο των ενστίκτων το είπα. Όλοιέχουμε σκοτωθεί σε μια στροφή χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι επειδή πιστέψαμε σε παραμύθια.Έζησα με την παραμυθία του καινούργιου, έφυγααπό τις δάγκανες της δεξιάς κυριαρχίας, μπήκαστο τρένο της Αλλαγής, πίστεψα στην Αριστερά,και βλέπω ότι το έργο επαναλαμβάνεται. Είμαιπεπεισμένος πια ότι αν αλλάξει κάτι, θα είναι μόνο η εικόνα. Από τη στιγμή που δεν αυτοσυνειδητοποιούνται τα όντα κατ' άτομο και κατά ομάδες εν συνεχεία, δεν αλλάζει τίποτα στον κοινωνικό ιστό. Θα επαναλαμβάνεται το πρότυπο σεμια κοινοτυπία που βγάζει συνέχεια τα ίδια αντίγραφα. Καλό είναι μόνο να έχουμε λόγο και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις κορυφές τωνβουνών. Να μη σκοτώνεται ο κόσμοδ για το τίπο-
και να υπάρχει μια σχετική αξιοπρέπεια. Να μη νιώθεις ζητιάνος στην ίδια σου τη χώρα.
— Στα παιδιά σας μιλάτε με αυτά τα λόγια;
— Φυσικά. Τα μεγάλα μού λένε ότι είμαι υπερβολικός και τα μικρά ότι είμαι κουραστικός. Ζουν στο δικό τους φαντασιακό και στο θαυμαστό της δύναμης τους. Δεν μπορούν να μοιραστούν τα δικά μου συμπεράσματα.
— Η δουλειά σας έγινε ποτέ «βάσανο» γιατην οικογένεια σας;
— Έχουν λειανθεί πια όλες οι αιχμές στις οικογενειακές και κοινωνικές μου σχέσεις. Βλέπωτην πραγματικότητα των άλλων εξίσου ισχυράμε τη δική μου. Γι' αυτό άρχισα εδώ και χρόνιανα δέχομαι στίχους από άλλους, σπάζοντας τονεγωισμό του προσωπικού λόγου. Τα λόγια τωνάλλων και περισσότερο η ζωή με τα παιδιά μουμ' έκαναν να κόψω τις γωνίες. Έγινα μια καλήπέτρα όπου μπορεί κανείς να ακουμπήσει και νακοιμηθεί ήσυχα, χωρίς να φοβάται ότι θα γυρίσεικαι θα τον πλακώσει.
Έχω περιέργεια για τη μουσική
Ακούτε καλά τραγούδια από τους νέους;
Υπάρχουν νέα παιδιά που γράφουν εξαιρε­τικά. Ένα απ' αυτά είναι ο Νίκος Ζουρνής, 23 χρόνων. Η δουλειά του που θα κυκλοφορήσει σε λίγο, είναι ζεστή, έχει συναισθήματα και πάθος. Ακούω και διάφορα πιτσιρίκια από δω κι από κει, που τραγουδάνε στα αγγλικά περισσότερο, αλλά δεν μου προκαλούν το ενδιαφέρον. Καλά θα κά­νουν να πάνε στο Μπρίστολ και να μπουν στην εγγλέζικη σκηνή.
Γενικά ακούτε διάφορα είδη μουσικής;
Εχω περιέργεια. Μου αρέσουν ο Ρεπάνης, ο Μενιδιάτης, ο Αγγελόπουλος, ο Ντίλαν, η Αρίθα Φράνκλιν, ο Σινάτρα, τα μεσαιωνικά τραγούδια, η όπερα. Φυσικά, δεν έχω την ίδια περιέργεια για όλες τις τέχνες. Δεν ψάχνω τη ζωγραφική, παρόλο που μου αρέσει. Δεν είναι απαραίτητο να εντρυφήσουμε όλοι σε όλες τις μορφές τέχνης. Ο πατέρας μου ακούει ραδιόφωνο για συ­ντροφιά, και δεν τον ενδιαφέρει αν εκείνη τη στιγμή ακούει Μάικλ Τζάκσον ή Περπινιάδη. Η τέχνη λειτουργεί υπόγεια, σαν υγρασία που δεν παίρνεις χαμπάρι πότε θα γκρεμίσει τον τοίχο. Είναι κρυφή, εκτός κι αν τρακάρεις πάνω της και μείνεις έκθαμβος.
— Έχετε ακούσει τη φράση «αυτός είναιμαλαμικός»; Νιώθετε να έχετε κάνει σχολή;
— Σχολή κάνουν οι τραγουδιστές. Ο Νταλάρας, ο Πάριος, ο Βοσκόπουλος, ο Πουλόπουλος,ο Πλούταρχος. Επίσης, σχολή ήταν ο Τσαουσάκης, ο τελευταίος κρίκος διδασκαλίας της λαϊκήςμελωδίας, πάνω στον οποίο πιστεύω ότι πάτησεο Καζαντζίδης. Δεν πειράζουν οι σχολές, αρκείνα μη μένει κανείς μόνο εκεί. Το «μαλαμικός» ίσως εξηγείται επειδή εγώ μουρμουρίζω, δεν εί­μαι εξωστρεφής τραγουδιστής, της όπερας, οπό­τε είναι πιο εύκολο να μιμηθούν εμένα.


Επιφυλλίδα / Του Χρήστου Γιανναρά: Καθηλωμένοι σε μηδενική βάση

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


Πότε λέμε ότι «έχει τελειώσει πο­λιτικά» μια κυβέρνηση;


Μάλ­λον όταν τα ενεργήματα της δεν υπακούνε σε καμιά λογική. Ού­τε καν στη λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης.
Η φενάκη του «διαλόγου» είναι αντιπαροχή των κυβερνήσεων στην τρομοκρατία. Ας απαντούσε έστω σε μία και μό­νη ερώτηση ο σημερινός (ένας ακό­μα μοιραίος για τον τόπο) πρωθυπουργός: Για ποιον σκοπό πιστεύει ότι εκλέγεται μια κυβέρνηση; Για να κυβερνήσει τη χώρα με το συγκε­κριμένο πρόγραμμα που προεκλογι­κά έχει εξαγγείλει και η πλειοψηφία των πολιτών προέκρινε; Ή για να α­ποδυθεί σε «διάλογους» κολακεύοντας οργανωμένα συμφέροντα, μήπως και αυτά της επιτρέψουν περιορισμένης ευθύνης διαχείριση των κοινών;
Βαρναλικές φιγούρες της πολιτικής -«δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι» - ας απαντήσουν: Τι ακριβώς σημαί­νει ένας «από μηδενική βάση διάλογος» για την Παιδεία; Οτι παραιτεί­ται η κυβέρνηση από τις προγραμματικές της δεσμεύσεις και τη λαϊ­κή εντολή να τις εφαρμόσει;
Και προδίδοντας τη δεδηλωμένη πλειοψηφία των πολιτών καλεί σε διάλογο ποιους; Τις συνδικαλιστικές μαφίες των μειοψηφικών κομμάτων; Καλεί όσα δύστυχα μαθητού­δια έχουν στρατωνιστεί στον κομ­ματικό γενιτσαρισμό του «μαθητι­κού κινήματος»; Ή του συλλόγου των γονέων, που μπορεί ειλικρινά να ενδιαφέρονται για την παιδεία των παιδιών του , αλλά δεν διαθέ­τουν οπωσδήποτε τις εξειδικευμένες γνώσεις για να έχουν υπολογί­σιμη γνώμη.
Είναι περισσότερο από φανερό ό­τι και ο ίδιος πρωθυπουργός ούτε που υποψιάζεται ποιες πολύμοχθες ειδικές σπουδές απαιτεί μια γόνιμη αναμέτρηση με τα προβλήματα της εκπαίδευσης, ποια τεράστια πείρα παιδαγωγική, ποιαν έκτακτη ευ­φυΐα, τι εχέγγυα ανεξαρτησίας από ιδεολογικές μεροληψίες. Δεν υποψιάζεται τίποτε από αυτά, γι' αυτό και διόρισε τρεις έως τώρα υπουργούς Παιδείας με κριτήρια που απο­τελούν αίνιγμα και σκάνδαλο: Ποια εξειδίκευση, ποια προετοιμασία, ποιο κύρος είχαν και οι τρεις αυτές θλιβερές κομματικές πριμαντόνες που προκρίθηκαν από τον πρωθυπουργό για να ριχτούν στην κάμινο του πυρός την καιομένη;
Έγραφε το κύριο άρθρο της «Καθημερινής» στις 30/1/2009, πως «ό­ταν στόχος μιας κυβέρνησης είναι η συνέχιση της αδράνειας, τότε επιλέ­γεται ο διάλογος από μηδενική βάση που ουσιαστικά σημαίνει το πάγωμα κάθε μεταρρύθμισης». Δηλαδή επι­λέγεται ο αδιάντροπος εμπαιγμός της κοινωνίας των πολιτών. Δεκαετίες τώρα οι κυβερνήσεις των δύο «κομμάτων εξουσίας» θάβουν την ντροπή ευτελισμού της εκπαίδευσης στον παραλογισμό του προσχη-
ματικού «διαλόγου». Και η παρακμιακή μας κοινωνία καταπίνει τον ε­μπαιγμό. Συνεχίζει να προσφέρει την ψήφο της στους δεξιοτέχνες της απάτης. Μας έχουν οδηγήσει σε ε­φιάλτη κοινωνικής διάλυσης και α­διεξόδου, αλλά οι δημοσκοπήσεις βεβαιώνουν ότι ένα 60 ή και 70% των ψηφοφόρων παραμένουν, με α­πίστευτη μαζοχιστική εμμονή, υποστηρικτές των δημίων μας.
Βέβαια, η φενάκη του «διαλόγου»και ειδικότερα ο παραλογισμός του«διαλόγου από μηδενι­κή βάση» είναι η αντιπαροχήεξουσίας πουπροσφέρουν οι κυβερνήσεις στα μειοψηφι­κά κομματικά απολει­φάδια του Κοινοβουλί­ου. Αντιπαροχή εξευμενισμού (όπως στονμύθο τα νεανικά κορ­μιά αντιπαροχή στον Μινώταυρο) επειδή τα κομματικά απολειφάδια διεκδικούν μερίδιο εξουσίας με όπλο τη βία - εί­ναι η μόνιμη απειλή της έννομης τάξης που οι κυβερνήσεις αδυνατούν να ελέγξουν. Έχουν δηλώσει προκλητικότατα οι δήθεν «αριστερές» κομματικές μειοψηφίες ότι αρνού­νται να πειθαρχούν στους Έχουν τον αέρα να το κάνουν. Συνόμους της Δημοκρατίας, ότι τις αποφάσεις της Βουλής τις κρίνει η οχλοκρατία στους δρόμους.
νεχίζουν «με καινούργιες μορφές πάλης» το πραξικόπημα του 1946-1949. Ποντάροντας στην αλογία της ψυχολογίας του όχλου ελέγχουν τις λυμφατικές κυβερνήσεις των ασπόνδυλων «πολυσυλλεκτικών» κομμάτων εξουσίας με όπλο γκανγκστερικούς εκβιασμούς στο τραπέ­ζι «διαλόγων».
Έτσι οι «διάλογοι», στους οποίουςέντρομες καταφεύγουν οι κυβερνήσεις, είναι πάντοτε μονότροπα προ­καθορισμένοι: Οι τάχα και «αριστε­ροί» ζητάνε μόνο λεφτά, μόνο αυξήσεις
κονδυλίων. Και οι άλ­λοι, που δεν έχουν κα­νένα κοινωνικό όραμα να αντιτάξουν, καμιά πίστη, αρκούνται να παζαρεύουν. Κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, έστω κατ' επίφασιν, δεν ξεμυτίζουν στον «διάλογο». Τα κομματίδια του «αριστερού» καριερισμού δεν μάχονται για αξιοκρα­τία, δεν απαιτούν ποιότητα. Δεν δια­νοούνται να ελέγξουν με ποια προε­τοιμασία, ποιαν εξειδίκευση, ποια γνώση των εκπαιδευτικών συστημά­των, ποια παιδαγωγική εμπειρία α­ναλαμβάνονται ευθύνες υπουργού Παιδείας, υφυπουργού, γενικού γραμματέα, προέδρου του Παιδαγω­γικού Ινστιτούτου, προέδρου του δρου της Εθνικής Επιτροπής Έρευνας. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να ρεύσει χρήμα, να επωφεληθούν τα τρωκτικά της παραεξουσίας.
Η μονοτροπία των οικονομικών διεκδικήσεων δεν επιτρέπει, ούτε σαν ψίθυρο, την άμεσα επαληθεύσιμη πιστοποίηση: Οτι, αν εξαιρέσου­με τη συνεχή ανάγκη να προστίθε­νται και να συντηρούνται κτίρια, η Παιδεία στην Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται ούτε δραχμή παραπάνω. Η σπατάλη σε σχολειά και πανεπι­στήμια είναι εξωφρενική. Οι αργομισθίες προκλητικές. Οι ατιμώρητες καταστροφές υλικού (όχι μόνο από κουκουλοφόρους) πελώριο σκάνδα­λο. Η δωρεάν παροχή βιβλίων και συγγραμμάτων σε φτωχούς και πλούσιους, σωστή παράνοια. Το ίδιο και η πληθώρα εργαστηρίων φυσικής και χημείας που μένουν αχρησι­μοποίητα, οι αναρίθμητοι υπολογιστές που περιμένουν επισκευή ή εί­ναι άχρηστοι από κακή συντήρηση, οι όγκοι βιβλίων παροπλισμένων σε κλειδωμένες βιβλιοθήκες - τέλος δεν έχει η πολυποικιλότητα της σπάταλης. Νοικοκύρεμα χρειάζεται η Παιδεία, όχι λεφτά. Και αμείλικτη αξιοκρατία σε κάθε πτυχή της.
Τριάντα πέντε χρόνια τώρα η κομ­ματική ιδιοτέλεια εκμαυλίζει την ελ­λαδική κοινωνία και ειδικότερα τη νεολαία, με δωρεάν φανταιζίστικες παροχές, ενώ εγκληματικά στερεί τη χώρα από παραγωγικές επενδύσεις σε απαιτητικές δομές εκπαίδευσης και έρευνας. Μπουκωμένη η νε­ολαία και πεπεισμένη ότι το κράτος μόνο της οφείλει και της τα οφείλει όλα δωρεάν, δεν έχει άλλη διαφυγή από την επακόλουθη ανία παρά μό­νο το σπορ της καταστροφής, το αυ­τονόητο των βανδαλισμών. Και δεν υπάρχει ούτε μια τίμια αριστερή φω­νή να κραυγάσει: «Καταργήστε την εκμαυλιστική φενάκη της δωρεάν, παιδείας, ούτε δραχμή παραπάνω στο μπάχαλο της παιδείας, αναμορφώστε από τα θεμέλια τη διαλυμένη παιδεία».
Ανάσχεση της κατάφωρης κοινωνικής αποσύνθεσης και της συντελεσμένης καταστροφής του κράτους δεν είναι λογικό να περιμένου­με: οι πολιτικές εξελίξείς είναι φρακαρισμένες στα δόκανα της οικογενειοκρατίας, στο τέλμα μικρονοϊκής εξουσιολαγνείας σπιθαμιαίων ηγεμονίσκων. Οι ηγεμονίσκοι δεν μπο­ρούν καν να διαβάσουν αυτές εδώ τις γραμμές ή όποια άλλη γραφή κριτικής και πολιτικής αγωνίας: οι «γκουβερνάντες» τους ξεχωρίζουν από τις εφημερίδες μόνο τα εύπεπτα για τον αρχηγό αποκόμματα!..
Και είναι μόλις ογδόντα έξι χρόνια που ο Καβάφης έγραφε «το άριστον εκείνο, Ελληνικός - ιδιότητα δεν έχ' η ανθρωπότης τιμιοτέραν είδ τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν». Μέσα σε δυο γενιές φτάσαμε από τον Καβάφη στον Αλαβάνο.

Sunday, February 08, 2009

ΒΙΕΝΝΗ ΤΟ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

ΝΑ ΕΒΛΕΠΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!





ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Το έμβλημα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δεν είναι αγιογραφία του "Αγίου" Δημητρίου... αλλά του ο "Αγίου" Νέστωρος.










«Τίτλος και εμβλήματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης»











Απόσπασμα από άρθρο του καθηγητή Βας. Δ. Κυριαζόπουλου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ» τα Χριστούγεννα 1985 σελ. 283



Περιπέτειες δεν είχε μόνο ή ίδρυση και ή ενηλικίωση του μεγάλου αυτού Πανεπι­στημίου, άλλα ακόμα ό τίτλος και τα εμ­βλήματα του. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό Νό­μο 3441/1925 απεκαλείτο Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης. Το 1931 αποφασίζεται όπως οι Πανεπιστημιακές Αρχές (Πρύτανης και Κοσμήτορες) αποκτήσουν εγκόλπια. Ό τότε Πρύτανης και ισχυρός άνηρ του Πανεπιστη­μίου Περικλής Βιζουκίδης. καθηγητής της Νομικής Σχολής, «άπέδειξεν» ότι ό πανεπιστήμων Αριστοτέλης ταιριάζει περισσότερο στο εγκόλπιο του Κοσμήτορα τής Νομικής παρά σ' εκείνο του Πρύτανη του όλου Πανε­πιστημίου, για το όποιο καθιερώθηκε ή μορ­φή του Αγίου Δημητρίου.
Πριν από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πό­λεμο, ή Σύγκλητος είχεν αναθέσει στον Δη­μήτριο Γαλάνη τή φιλοτέχνηση του λάβαρου του Πανεπιστημίου, ή μακέτα του οποίου έφτασε στη Θεσσαλονίκη μετά τον Πόλεμο. Σ' αυτήν, όπως μου είχε πει ό Γαλάνης, είχε χρησιμοποιήσει για μοντέλο του Αγίου Δημητρίου την εικόνα του γιου του πού είχε σκοτωθεί σαν μακι πολεμώντας για την ελευθερία τής Γαλλίας.
Το 1954 το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης επονομάστηκε Αριστοτέλειον και αργότερα αναζητήθηκε μιαν αγιογραφία του Άγιου Δημητρίου πού να αρμόζει για τή σφραγίδα του. Τότε ήταν πού ό Άνδρέας Ξυγγόπουλος Ουμήθηκε πως κατάλληλη εικονογράφηση υπήρχε στή Βυζαντινή Μονή Άνίου Νίκολάου Όρφανού τής Θεσσαλονίκης. Πραγμα­τικά, πίσω άπό ένα στασίδι της υπήρχε μια πολύ ταλαιπωρημένη τοιχογραφία μέ ολό­σωμο τον Άγιο, πού μάλιστα του είχαν καρ­φώσει και έναν διακόπτη του ηλεκτρικού στον ώμο. Σαν Πρόεδρος τής, άτυπης κι αυ­τής, Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Πανε­πιστημίου, ανέθεσα στον Σπύρο Βασιλείου νά αντιγράψει την εικόνα για τήν τότε Αί­θουσα Τελετών. Αργότερα, σέ μιαν επίσκεψη μου στή Μονή Άγιου Νικολάου συνάντησα ένα συνεργείο καθαρισμού των τοιχογραφιών, ό επικεφαλής τού οποίου μέ πληροφόρησε Ότι μέ τον καθαρισμό τής τοιχογραφίας αποκαλύφθηκε ό τίτλος σύμφωνα μέ τον όποιον ό εικονιζόμενος πολεμικός Άγιος δεν είναι ό Δημήτριος άλλα ο Νέστωρ.

.

Έτσι το Πανεπιστήμιο τής Θεσσαλονίκης ονομάσθηκε μεν Αριστοτέλειο, άλλα έχει σαν έμβλημα τον Άγιο Δημήτριο, που δεν είναι ο Άγιος Δημήτριος, άλλα ο Άγιος Νέστωρ.

ΤΩΡΑ ΚΑΙ "ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ"

ΠΟΙΟΣ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗ-ΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΩΣΤΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΑΣΑΡΤΗ-ΣΕΙ;









Saturday, February 07, 2009

ΣΟΚΡΑΤΗΣ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ "Εμείς είμαστε αυτόχθονες"



.
.
.
.
.

μεθ' ημών οσω γαρ άν τις πορρωτερωθεν σκοπη περί τούτων αμφοτέρων, τοσούτω πλέον άπολείψομεν τους άμφισβητούντας. Ομολογείται μεν γαρ την πόλιν ημών άρχαιοτάτην είναι και μεγίστην και πάρα πάσιν ανθρωποις όνομαστοτάτην ούτω δε καλής της υποθέσεως ούσης, επι τοις εχομένοις τούτων ετι μάλλον ημάς

προσήκει τιμάσθαι. Ταύτην γαρ οικούμεν ουχ έτερους εκβαλόντες ουδ' ερήμην καταλαβόντες ούδ' εκ πολλών εθνών μιγάδες συλλεγέντες, άλλ' ούτω καλώς και γνη­σίως γεγόναμεν ώστ' εξ ήσπερ εφυμεν, ταύτην έχοντες άπαντα τον χρόνον διατελούμεν, αυτόχθονες οντες και τών ονομάτων τοις αύτοίς οίσπερ τους οίκειοτάτους την πόλιν έχοντες προσειπείν. Μόνοις γαρ ήμίν τών Ελλή­νων την αυτήν τροφόν και πατρίδα και μητέρα καλεσαι προσήκει. Καίτοι χρή τους ευλόγως μέγα φρονούντας και περί της ηγεμονίας δικαίως άμφιαβητούντας και τών πατρίων πολλάκις μεμνημενους τοιαύτην την αρχήν του γένους έχοντας φαίνεσθαι.

Πραγματικά, όσο πιο πίσω ανατρέξουμε, για να εξετάσουμε τα δύο αυτά θέματα, τόσο θα δούμε ότι υπερέχουμε των αντιπάλων μας. Η πόλη μας αναγνωρίζε­ται ως η αρχαιότερη, η μεγαλύτερη και η πιο φημισμένη σε όλο τον κόσμο. Αφού λοιπόν η αρχή της ιστορίας της είναι τόσο ένδοξη, πρέπει να τιμηθούμε ακόμη περισσότερο για τη συνέχεια της. Γιατί εμείς που κατοικούμε σ' αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους ούτε τη βρήκα­με έρημη ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλοί λαοί και ήλθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμιά διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς απ' όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μη­τέρα. Εκείνοι λοιπόν που δίκαια αισθάνονται περήφανοι να διεκδικούν την ηγεμονία και υπενθυμίζουν συχνά τις πα­ραδόσεις, πρέπει να αποδείξουν ότι τέτοια είναι η καταγω­γή της φυλής τους.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΝΑΟΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στη χώρα των αγίων του Χριστού,επιτρέπονται τέτοια αίσχη.

Στο: http://forum.christian-orthodox.gr/viewtopic.php?f=2&t=253


αν ήμουν μέλος μιας τέτοιας ομάδας θα ένιωθα ντροπή για τον συγκεκριμένο ναό.
STO:
http://forum.christian-orthodox.gr/viewtopic.php?f=2&t=253

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ: http://ermionh.blogspot.com/2008/12/blog-post_25.html
















Σαραντάκος Δημήτρης. Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..

Πρόλογος

Εμείς οι παλαιότεροι υποτίθεται ότι διδαχθήκαμε Αρχαία Ελληνικά. Πραγματικά και στις 6 τάξεις του τότε Γυμνασίου, τα Αρχαία ήταν το κύριο μάθημα, με μία τουλάχιστον ώρα διδασκαλίας τη μέρα, κάθε μερα και επί έξι χρόνια! Και τελικά τι διδαχθήκαμε; Γραμματική, συντακτικό, «τεχνολογία» και ουσία μηδέν (σ' όλα τα γυμνασιακά μας χρόνια ζήτημα είναι αν κάναμε δέκα σελίδες Όμηρο και είκοσι Ξενοφώντα ή Ηρόδοτο). Και τι μάθαμε; Το μόνο που μάθαμε ήταν να αντιπαθήσουμε διά βίου τον Όμηρο, τους Τραγικούς, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Ξενοφώντα, εκείνον τον αχωνευτο τον Λυσία και τον Δημοσθένη, αφού στο όνομα τους είχαμε τυρανιστεί. Ποτέ μας δεν υποπτευθήκαμε τους θησαυρούς, που κρύβονται στα βιβλία των αντιπαθών αυτών προσώπων, αφού, μένοντας άγευστοι της ουσίας, δηλαδή των νοημάτων και των ιδεών τους, κατατριβόμασταν στο συντακτικό και τη γραμματική.
Οι περισσότεροι σχηματίσαμε τη γνώμη ότι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς ήταν κάποιοι σκουριασμένοι δάσκαλοι, αγέλαστοι και σκουντούφληδες και η αρχαία Ελλάδα ένας πληκτικός τόπος γεμάτος ρητά και γενικές απόλυτες.
Στην πραγματικότητα όμως, ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία τη διαπερνά και τη γεμίζει ένα ιλαρό φως. Οι αρχαίοι Έλλη­νες ήταν άνθρωποι εύθυμοι, φιλογελοι, που χαίρονταν τη ζωή, σαν γνήσια παιδιά της φύσης, με την οποία ήταν στενά δεμένοι. Θεωρού­σαν πως η ηδονή (με την αρχική έννοια του όρου, δηλαδή: η γλύκα της ζωής), η χαρά και το γέλιο, μας απαλλάσσουν από το φόβο, κάνουν καλό στην υγεία μας και παρατείνουν τη ζωή μας. Ο Δημόκριτος, από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της αρχαιότητας, ονομαζόταν «Γελασίνος» γιατί του άρεσε πολύ να γελά και να διασκεδάζει. Αυτός άλλωστε είπε το περίφημο «Βίος ανεόρταστος μακρή οδός απανδόκευτος». Και να μην ξεχνάμε πως ο Αριστοτέλης έλεγε πως η μέρα που πέρασε χωρίς να γελάσεις, είναι μέρα χαμένη, ο δε Επίκουρος θεωρούσε την ηδονή προϋπόθεση για να ζήσει ο άνθρωπος με φρό­νηση, καλοσύνη και δικαιοσύνη.
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ήταν καθόλου σοβαροφανείς (σε αντίθεση με πολλούς απογόνους τους). Τους άρεσαν τα αστεία και διάνθιζαν την κουβέντα τους με ευφυολογήματα.
Οι «ομηρικοί γέλωτες» αναφέρονται ακριβώς στα γέλια που κάνανε οι θεοί στον Όλυμπο. Οι αρχαίοι Έλληνες εκτιμούσαν πολύ τα αστεία, που τα θεωρούσαν ένδειξη πολιτισμού. Αυτό το μαρτυρεί και η ετυμολογία της ίδιας της λέξης. Το αστείο προέρχεται από το άστυ, την πόλη και δηλώνει ότι αστεία κάνανε οι πολιτισμένοι κάτοικοι των άστεων και όχι οι χωριάτες των αγρών που γι' αυτό ήταν αγροίκοι. (Η διάκριση αυτή πέρασε και στη νέα ελληνική, όπου έχουμε αφενός το χωρατό, το πολιτισμένο αστείο των κατοίκων της χώρας, δηλαδή της πόλης, σε αντιπαράθεση με τη χωριατιά, των αγροίκων κατοίκων του χωριού.)
Στο βιβλίο αυτό θέλω να δείξω αυτή, την άγνωστη στους πολλούς, πλευρά του ελληνικού πνεύματος, την ευθυμία και την ιλαρότητα, που σε συνδυασμό με την παρρησία, την αυτογνωσία και το μέτρον (βασικά επίσης χαρακτηριστικά του) το κάνουν τόσο σημαντικό για μας και πραγματικά αθάνατο.
Ορισμένα, τουλάχιστον, από τα αστεία της συλλογής Φιλόγελως του Ιεροκλέους και του Φιλαγρίου (δηλαδή σύντομα ανέκδοτα, με τη ση­μερινή σημασία του όρου), μερικά από τα οποία έχουν επίσης δημο­σιευθεί στο περιοδικό Το Φιστίκι, ψάχνοντας δε στο ΓΚΟΥΓΚΛ τα βρή­κα αναδημοσιευμένα στην ιστοσελίδα Φιλάγριος (και μάλιστα με το ψευδώνυμο Δημήτρης Γερμιώτης, που χρησιμοποιώ στο περιοδικό!). Ήδη όμως έχουν εκδοθεί και αυτό κάνει περιττή την καταχώριση κά­ποιων από αυτά σ' αυτό το βιβλίο.

ΔΙΑΒΑΖΕ Ο ΜΑΡΞ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ;



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.

ΠΛΑΤΩΝ: ΝΟΜΟΙ Ε'


Θα βρούμε λοιπόν την καλύτερη πόλη, πολίτευμα και νόμους εκεί που ισχύει το παλιό γνωμικό το οποίο λέει ότι τα αγαθά των φίλων είναι κοινά. Δεν ξέρω βέβαια αν υπάρχει ή θα υπάρξει κάποτε μια κοινωνία, όπου τα πά­ντα θα ανήκουν σε όλους —κοινοκτημοσύνη γυναικών, παιδιών και αγαθών— αλλά σε μια τέτοια πόλη η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά. Τα πάντα θα είναι στη διάθεση όλων, ακόμα και εκείνα που από τη φύση τους αποτελούν ιδιοκτησία κάθε ανθρώπου, όπως τα μάτια ή τα αυτιά ή τα χέρια, με την έννοια ότι όλοι οι πολίτες βλέπουν, ακούν και ενεργούν από κοινού. Όλοι θα νιώθουν χαρά και λύπη ή θα επαινούν και θα επικρίνουν με τον ίδιο τρόπο. Με δυο λόγια, οι νόμοι αυτοί επιβάλλουν τη μεγαλύτερη δυνατή ενότητα στην πόλη και είναι οι καλύτεροι που μπορούν να υπάρξουν. Σε μια τέτοια πόλη κατοικούν θεοί ή παιδιά θεών και η ζωή όλων όσων έχουν τέτοιους νόμους είναι στ αλήθεια ευτυχισμένη. Ε­πομένως, δεν χρειάζεται να ψάξουμε αλλού για να βρούμε πιο υποδειγματικό πολίτευμα απ αυτό. Αν πραγματοποι­ηθούν όσα είπαμε, θα το κάνουν αθάνατο και δεύτερο σε αξία. Αργότερα θα μιλήσουμε και για το τρίτο, με τη θέληση των θεών. Προς το παρόν όμως, ποιον ορισμό θα μπορούσαμε να του δώσουμε και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να δημιουργηθεί μια τέτοια πόλη;

Ελάτε σε εμένα, όλοι όσοι εργάζεστε και κοπιάζετε, και εγώ θα σας αναπαύσω



.

.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

.

.

.

.

..


THE RIVER OF LIFEIN THESSALONIKI

JESUS CHRIST IS LORD

Is your life full of trouble and don't know what to do?
Have been messed up in your mind on how to handle your problem and about to give up hope or you have given up hope already?
Are you sick and the doctors have given up hope of helping or saving your life? Are you willing to get healed?
Do you have a broken relationship in your marriage and you and your spouse want God to heal and restore it back?
Are you tired of life because of austerity? Is it joblessness? God is willing and able to provide that which you are lacking and needed. The good news is this. Jesus Christ said, "Come to Me, all who labor and are heavy laden, and I will give you rest. Take My yoke upon you, and learn from Me; for I am gentle and lowly in heart, and you will find rest for your souls. For My yoke is easy, and My burden is light."
Matthew 11:28-30
Do not feel sorrow and discouraged any more. Cheer up! Put on smile because there is a River, the stream that makes glad, and that River is able to make you glad, heal you, restore your broken relationship and provideyou with supernatural job.
Can you come to meet with Him (Jesus) in that river? So that you will be made perfectly whole from every negative situation in your life!
God is in His TEMPLE waiting for you. He will not cast you away, but will accept you as you are. So, the door is widely open for you to come in and experience the "POWER OF GOD" in your entire life!


Visit or worship with us at:

Sundays: 11:00 am Wednesdays: 6;00 pm
Contact: 6948 816 668, 6944 353 013
For Special Prayer & Counseling:
Meet with the pastor Mondays at 6:30pm
Or call 6946 960 043

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ:


Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΌΣ ΕΙΝΑΙ ΛΟΡΔΟΣ

Είναι η ζωή σας γεμάτη προβλήματα και δεν ξέρετε τι να κάνετε;
Έχει μπερδευτεί το μυαλό σας και δεν γνωρίζετε πώς να χειριστείτε τα προβλήματα σας και πρόκειται να σταματήσετε να ελπίζετε ή έχετε σταματήσει ήδη να ελπίζετε;
Είστε άρρωστοι και οι γιατροί έχουν σταματήσει να ελπίζουν πως θα σας βοηθήσουν να διασώσετε τη ζωής σας; Είστε πρόθυμοι να θεραπευθείτε;
Έχετε μια κακή σχέση στο γάμο σας και εσείς και ο σύζυγός σας θέλετε ο Θεός να την θεραπεύσει και να την αποκαταστήσει;
Κουράζεστε στην ζωή λόγω της αυστηρότητας; Είστε άεργοι; Ο Θεός είναι πρόθυμος και ικανός να παρέχει αυτό που στερείστε και χρειάζεστε. Οι καλές ειδήσεις είναι αυτές. Ο Ιησούς Χριστός είπε, "ελάτε σε, όλοι όσοι εργάζεστε και κοπιάζετε, και εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε το ζυγό μου επάνω σας, και μάθετε από εμένα γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. Ο δε ζυγός μου είναι εύκολος, και το φορτίο μου είναι ελαφρύ."
Ματθαίος 11:28-30
Μην αισθάνεστε άλλο θλίψη και αποθάρρυνση. Ευθυμήστε! Χαμογελάστε επειδή υπάρχει ένας ποταμός. Το ρεύμα που μας κάνει ευτυχείς, και ο ποταμός αυτός είναι σε θέση να σας καταστήσει ευτυχείς, να σας θεραπεύσει, να αποκαταστήσει τη σπασμένα σχέση και να σας παράσχει μία υπερφυσική εργασία.
Μπορείτε να έρθετε να συναντηθείτε με Αυτόν (τον Ιησού) σε εκείνο τον ποταμό; Έτσι ώστε θα γίνετε τέλεια ολοκληρωμένοι από κάθε αρνητική κατάσταση στη ζωή σας!
Ο Θεός είναι στο ΝΑΟ του περιμένοντας εσάς. Δεν θα σας διώξει μακριά, αλλά θα σας δεχτεί όπως είστε. Έτσι, η πόρτα είναι ευρέως ανοικτή για σας για να μπείτε και να δοκιμάσει τη "ΔΥΝΑΜΗ του ΘΕΟΥ" σε ολόκληρη ζωή σας!

Εμείς θα αφήσουμε τον Κέλσο να απαντήσει σ' αυτήν την στρατολόγηση:

ΚΕΛΣΟΣ: Αληθής λόγος


"Ακόμη, οι πιο συνετοί των Χριστιανών επιβάλλουν να μη ζυ­γώνει στις κοινότητες τους κανένας μορφωμένος, κανένας σο­φός, κανένας λογικός - τέτοιες ιδιότητες τις θεωρούν κακές. Ε­νώ όποιος είναι αμαθής, βλάκας, αμόρφωτος ή νήπιος, μπορεί να πλησιάσει άφοβα. Ομολογώντας ότι τέτοιου επιπέδου άνθρω­ποι είναι άξιοι του θεού τους, δείχνουν ότι επιδιώκουν —και μπορούν- να πείθουν μόνο τους ηλίθιους, τους τιποτένιους, τις γυναικούλες, τους δούλους και τα παιδάκια. Κι όμως, τι το κα­κό υπάρχει στο να μορφώνεται κανείς και να μελετάει τα λό­για των μεγάλων διανοητών, και να' αποκτά σύνεση και σωφρο­σύνη; σε τι εμποδίζουν αυτά τη γνώση του θεού; Δεν είναι αυ­τά οι προϋποθέσεις ώστε να μπορέσει κανείς να φτάσει στην αλή­θεια;
Αλλά τους βλέπουμε και στις αγορές όπου συγκεντρώνουν α­κροατήριο μέσα από τον απλό λαό και λένε τα πιο ακατανόμαστα πράγματα, ενώ δεν τολμούν να παρουσιαστούν και να μιλήσουν ή να εκφράσουν το πιστεύω τους σε μια συνάθροιση μορ­φωμένων ανθρώπων. Αντίθετα, όπου δει κανείς καμιά παρέα η­λιθίων ή τίποτε παιδάκια ή υπηρέτες, εκεί θα βρει και τους χριστιανούς να καμαρώνουν και να πουλάν εξυπνάδες. Αλλά και
μέσα σε σπίτια ακόμη, βλέπεις κάτι τύπους εντελώς αμόρφω­τους και ακαλλιέργητους, κάτι τσαγκάρηδες, εριουργούς και βα­φείς, που δε θα τολμούσαν ν’ ανοίξουν το στόμα τους να μιλή­σουν μπροστά σε ανώτερους τους. Όποτε όμως βρουν ευκαιρία να ξεμοναχιάσουν τα παιδιά του σπιτιού ή τίποτε ευκολόπιστες γυναικούλες, θα τους ακούσεις να λένε ένα σωρό παράδοξα πράγματα, και μάλιστα διεξοδικότατα: πως δεν πρέπει να δί­νουν σημασία στον πατέρα και στο δάσκαλο, αλλά απλώς να υπακούνε· πως οι μεγάλοι λένε μπούρδες και το μυαλό τους εί­ναι παράλυτο και τίποτα το καλό δεν ξέρουν και δεν μπορούν να κάνουν, γιατί είναι παρασυρμένοι από κούφιες ανοησίες; πως μόνο αυτοί (σαν Χριστιανοί) ξέρουν πώς πρέπει να ζει κανείς, και αν τα παιδιά τους πιστέψουν θα βρουν την ευτυχία και αυ­τά και το ίδιο το σπιτικό τους. Κι αν τύχει, καθώς δασκαλεύ­ουν το παιδί, να δουν τον πραγματικό δάσκαλο να πλησιάζει ή κάποιον σοβαρό άνθρωπο ή τον ίδιο τον πατέρα του παιδιού, τρέπονται σε φυγή -τουλάχιστον οι πιο διακριτικοί· οι πιο αναι­δείς σπρώχνουν το παιδί στην εξέγερση· του εξηγούν χαμηλό­φωνα ότι μπροστά στον πατέρα ή το δάσκαλο δεν μπορούν και δεν θέλουν να μιλήσουν, για να αποφύγουν την ανοησία και τη σκαιότητα των μεγάλων, κι αυτό για το καλό των παιδιών, για να μη τιμωρηθούν αυτά· και ότι καλό θα ήταν να παρατήσουν γονείς και δασκάλους και ν' ακολουθήσουν τους συνομηλίκους τους και τις γυναίκες στο τσαγκαράδικο ή στο βαφείο ή στο πλυσταριό, για να τελειοποιήσουν τις γνώσεις τους. Και λέγο­ντας τέτοια, πείθουν.
Ας μη θεωρηθεί ότι τους κατηγορώ πιο αυστηρά απ' ό,τι επι­βάλλει η ίδια η αλήθεια. Και θα φανεί αυτό από τα παρακά­τω: οι ιερείς των διαφόρων θρησκειών προσκαλούν στις τελετές τους, «όποιον έχει χέρια καθαρά, και γλώσσα συνετή», και άλλοι, «όποιον είναι απαλλαγμένος από κάθε λογής βρωμιά, κι η ψυχή του δεν συμμερίζεται το κακό, και όποιον έχει ζήσει όμορ­φα και δίκαια» -ώστε η υπόσχεση του εξαγνισμού από την α­μαρτία κατά κάποιο τρόπο να εκπληρώνεται από την καθαρότη­τα των ίδιων των μελών.
Ας ακούσουμε ποιους καλούν κοντά τους οι Χριστιανοί· όποιος, λένε, είναι αμαρτωλός, όποιος είναι ανόητος, όποιος είναι νήπιος, όποιος είναι δαιμονισμένος, αυτός θα κερδίσει τη βασιλεία του θεού. Κι ακόμη καλύτερα ίσως αν είναι και άδικος και κλέφτης και δίαρρήκτης και δηλητηρια­στής και βλάσφημος και τυμβωρύχοςν. Ούτε προσκλητήριο να ή­ταν, για σύσταση συμμορίας ληστών. Μα, θα πούνε, ο θεός στάλθηκε στη γη για χάρη των αμαρτωλών (θαρρείς κι είναι κανένας γιατρός που τον έστειλε στην πόλη ο φιλάνθρωπος βα­σιλιάς, να γιατρέψει τους αρρώστους). Καλώς· και με τους ανα-μάρτητους τι γίνεται·, Αυτοί δεν είναι άξιοι της χάρης του; Μή­πως τελικά είναι κακό να 'σαι αναμάρτητος; Μήπως θέλουν να μας πούνε πως τον άδικο άνθρωπο θα τον δεχτεί, βέβαια, α­φού πρώτα ο άδικος πέσει στα γόνατα και σκόπιμα αυτοταπεινωθεί, ενώ τον δίκαιο δεν θα τον δεχτεί, ακόμα κι αν αυτός τι­μά τον θεό με τρόπο ενάρετο;