θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, September 26, 2009

ΓΚΙ ΜΑΚΛΙΝ ΡΟΤΖΕΡΣ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Η ΑΜΦΙΣΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ

ΠΗΓΗ: ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ


ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!


Το ΚΑΣ δεν δέχτηκε να θυσια­στούν κάποια βυζαντινά εκκλησάκια προ­κειμένου να ανακτηθούν κομμάτια από τον ναό του Αμυκλαιου Απόλλωνα στη Λακω­νία



Πρέπει ή δεν πρέπει να αλλάζουμε τη σύσταση μεταγενέστερων μνημείων όταν αυτά συγκροτούνται από θραύσματα αρχαιοτέρων; Στο ερώτημα αυτό το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο απάντησε αρνητικά. Οπως προβλέπουν σι διεθνείς συνθήκες αναστήλωσης, δεν δέχτηκε να θυσιαστούν κάποια βυζαντινά εκκλησάκια προκειμένου να ανακτηθούν κομμάτια από τον ναό του Αμυκλαιου Απόλλωνα στη Λακωνία και ας προβλεπόταν αντικατάσταση τους με μαρμάρινα αντίγραφα. Το ΚΑΣ ενέκρινε, ωστόσο, την απομάκρυνση ενός ναού του 1930, που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της ανασκαφής, αν και, πάλι, θα πρέπει να ακολουθήσει άδεια της ναοδομίας. Επικεφαλής των ερευνών είναι ο Αγγελος Δεληβορριάς. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του, στους οποίους ανήκει ο καθηγητής Μανόλης Κορρές, επιθυμούν να αποτοιχιστουν τα αρχαία σπόλια από τα βυζαντινά μνημεία, επειδή το ιερό του Αμυκλαίου Απόλλωνα ήταν ένα σπουδαίο ιερό της αρχαιότητας και όσο περισσότερες πληροφορίες συλλεχθούν τόσο το καλύτερο.
Ομως, τα μέλη του ΚΑΣ δεν είχαν την ίδια γνώμη. Ιδίως οι ειδικευμένοι στα βυζαντινά, θύμισαν πως όλη η Ελλάδα έχει μνημεία της συγκεκριμένης περιόδου που έχουν κατασκευαστεί από παλαιότερα, με πρώτο το παράδειγμα της Γοργοεπηκόου, του παρεκκλησίου της Μητρόπολης Αθηνών δηλαδή. Η Γοργοεπήκοος, γνωστή και ως Αγιος Ελευθέριος, έχει ενσωματώσει θραύσματα από την Ακρόπολη και από άλλους χώρους της αρχαίας Αθήνας, τα οποία μάλιστα είναι απολύτως ορατά, αλλά δεν είναι δυνατό να αντικατασταθούν και να υποβαθμιστεί έτσι το νεότερο μνημείο.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗ: ΠΩΣ ΔΙΑΣΤΡΕΥΛΩΝΕΙ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΓΛΑΥΚΟΥ



ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΗΤΗ Ο ΓΛΑΥΚΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΕΝΑΣ ΚΟΙΝΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ

ΣΤΗΝ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΓΚΡΙΜΑΛ ΟΜΩΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ:
Γλαύκος
4. Υπήρχε επιπλέον με το όνομα Γλαύκος ένας θαλασσινός θεός, στον οποίο αποδίδουνμια διαφορετική γενεαλογία από εκείνη τουπροηγούμενου, του ομώνυμου του. Υπήρχε έναςψαράς στην πόλη Ανθηδόνα της Βοιωτίας. Αυτός ήταν γιος του ιδρυτή της πόλης, του Ανθηδόνα και της Αλκυόνης, ή ακόμη γιος του Ποσειδώνα και μιας Ναϊάδας. Γεννήθηκε θνητός. Αλλά έχοντας δοκιμάσει κατά τύχη ένα χόρτο, που έδινε την αθανασία, έγινε θαλασσινός θεός. Οι θεές της θάλασσας τον εξάγνισαν από καθετίθνητό που έμενε επάνω του και πήρε καινούριαμορφή· οι ώμοι του αναπτύχθηκαν, το κάτω μέρος του σώματος του έγινε δυνατή ουρά ψαριού,τα μάγουλα του καλύφτηκαν από γενειάδα μεπράσινες ανταύγειες, όπως η σκουριά του χαλκού. Επιπλέον πήρε το χάρισμα της προφητείας,που το χρησιμοποιούσε, όταν ήθελε, με ιδιόρρυθμο τρόπο. Ο Βιργίλιος τον θέλει πατέρα της Σίβυλλας από την Κύμη, που και αυτή ήταν προφήτισσα. Ο Γλαύκος εμφανίστηκε προπαντόςστον Μενέλαο, τη στιγμή που επιστρέφονταςαπό την Τροία περνούσε το ακρωτήριο Μαλέα. Συνόδευσε ακόμη την Αργώ, της οποίας θεωρείται ο κατασκευαστής σε ορισμένες παραλλαγέςτου μύθου. Πολέμησε μαζί με τους Αργοναύτες.
Ο Γλαύκος είχε επίσης διάσημους έρωτες. Πολιόρκησε τη Σκύλλα*, αλλά μάταια και ήταν η αιτία της μεταμόρφωσης της νέας κοπέλας σε τέρας, με τις μαγείες της Κίρκης. Παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσε να νικήσει την αγάπη του γι' αυτή και την έκαμε θεά.
Ο Γλαύκος προσπάθησε ακόμη να κατακτήσει την Αριάδνη, την οποία ο Θησέας είχε εγκαταλείψει στην ακτή της Νάξου. Δεν το κατόρθωσε, αλλά εντάχτηκε στη συνοδεία του Διόνυσου, όταν ο θεός ήρθε να πάρει τη νέα κοπέλα, για να την κάμει γυναίκα του.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΩΣ "ΕΛΛΗΝΙΚΑ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΑΛΙΜΠΑΝΙΣΜΟ

Γουσταύου Λεμπόν: Πολιτική Ψυχολογία




Στην πραγματικότητα, ο ψηφοφόρος δε σκοτίζεται και πολύ για νόμους που διαπνέονται από αρχές, και δεν ασχολείται παρά μόνο με τα άμεσα συμφέροντα του. Ψηφίζει κυρίως υπέρ ή εναντίον ορισμένων προσώπων, κι ελάχιστα ενδιαφέρεται για τις απόψεις τους.

Στα κίνητρα της ψήφου των νομοθετούντων, παρεμβαίνουν πάνω απ' όλα οι υποσχέσεις, τα συνθήματα, οι μαγικές συνταγές: μια μπαστουνιά στ' αριστερά, καταδίωξη του "άτιμου" του κεφαλαίου, κοινωνικοποιήσεις των ιδιοκτησιών, κλπ. Αυτά τα φετίχ, που δημιουργήθηκαν μέσα στις λέσχες, στις επιτροπές, στα συνδικάτα, στα πίσω δώματα των καφενείων, εμπνέουν τέτοιο φόβο, ώστε κι ο πιο δημοφιλής ρήτορας δεν τολμά να τους φράξει το δρόμο, προκειμένου ν' αποφύγει την αντιδημοτικότητα.
Όλες αυτές οι συνθηματολογίες, ωστόσο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κούφιοι θόρυβοι. Ο άνθρωπος που κατέχει τη γνώση της ψυχολογίας των μαζών τις επαναλαμβάνει μερικές φορές, αλλά ποτέ δεν τις εφαρμόζει.

Στην πραγματικότητα, ξέρει πολύ καλά ότι οι μάζες υπακούουν σε μια ασυνείδητη λογική συναισθημάτων, που πολύ απέχει από τον ορθό λόγο. Επευφημούν ένθερμα το Βρούτο επειδή σκότωσε τον Καίσαρα, αλλ' αμέσως προτείνουν τη στέψη του Βρούτου σε νέο Καίσαρα.

Οι μεγάλοι καθοδηγητές μαντεύουν, ή μάλλον ακολουθούν με αρκετή άνεση, τη λαϊκή ψυχή, που οι ίδιοι αποτελούν την ενσάρκωση της. Αφομοιώνουν τις αιφνίδιες διακυμάνσεις της και μεταστροφές της, ενώ οι συνηθισμένοι πολιτικοί τα χάνουν παντελώς. Η στενή, ορθολογιστική, λατινική λογική τους, καθώς κεντρίζεται οδυνηρά από το φόβο, οδηγεί τούτους τους τελευταίους να κατασκευάζουν νόμους, οι οποίοι πηγάζουν από τις παραισθησιογόνες συνθηματολογίες που τους τρομοκρατούν.

Saturday, September 19, 2009

ΠΩΣ ΑΝΑΓΕΝΝΑΤΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ

Πίνδαρος Ολυμπιόνικος ΙΙ
άντ. δ'

όσοι δ' ετόλμασαν εστρις
εκατερωθί μείναντες άπό πάμπαν αδίκων έχειν
ψυχάν, έτειλαν. Διός όδόν πάρα Κρόνου τύρσιν
ένθα μακάρων νάσον ώκεανίδες
αύραι περιπνέοισιν ανθεμα δε χρυσού φλέγει,
τα μεν χερσόθεν απ' άγλαών δενδρέων,
ϋδωρ δ' άλλα φέρβει,
όρμοισι των χέρας αναπλέκοντι και στεφάνους 
 
ΑΠΟΔΟΣΗ
άντ. δ'
Και όσοι άντεξαν τρεις ζωές να περάσουν
την ψυχή τους κρατώντας στο δίκαιο,
απ' το δρόμο του Δία τράβηξαν όλοι
για του Κρόνου τον Πύργο,
όπου τα μακάρια νησιά τα δροσίζουν
ωκεάνιες αύρες. Και άνθη χρυσά λάμπουν
ολόγυρα, άλλα από δέντρα λαμπρά της ξηράς
και άλλα απ' των πηγών τα νερά δροσεμένα.
Και στεφάνια φορούν πλεγμένα στα χέρια.
The souls of Acheron, "Die Seelen des Acheron", Austrian Gallery, Vienna.
Adolf Hirémy-Hirschl, 1898


Στο ιερό του Δωδωναίου Διός

ΟΜΗΡΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ της
Κατάρας της Ιπποδρομίου

 
Τον Δημήτρη Μ. τον γνώρισα σ΄ ένα καφενείο πριν τρία χρόνια, Ήταν ένας συνταξιούχος εξηντάχρονος άνδρας, υγιέστατος και νευρώδης, αδύνατος, καλοντυμένος, με ένα κοστούμι που ταίριαζε στην ηλικία του, όχι ακριβό αλλά με γούστο. Καθόταν μόνος κι όταν ήπιε τον καφέ του, δίπλωσε την εφημερίδα του, σηκώθηκε και πριν φύγει έβαλε τις καρέκλες στη θέση τους συμμετρικά, το τασάκι στο κέντρο, τον καφέ και το ποτήρι δίπλα. Η ενέργεια του αυτή τράβηξε την προσοχή μου και τον ρώτησα τι δουλειά έκανε. Μου είπε πως εργαζόταν στο Κ.Θ.Β.Ε. ως φροντιστής. Τώρα ήταν στην σύνταξη.
Τον είδα κι άλλες φορές στο καφενείο και τον χαιρέτησα. Κάποια μέρα που είχε διάθεση, τον ρώτησα να μου πει για τις εμπειρίες του στο θέατρο. Δεν είχε πολλά και συγκλονιστικά να μου πει, αλλά φαινόταν πως κάτι τον απασχολούσε.
«Έλα μια μέρα στο σπίτι μου», μου είπε. «Αυτό που θέλω να σου διηγηθώ θα ήταν άπρεπο να σου το πω σ΄ αυτόν τον χώρο του καφενείου».
Συμφωνήσαμε και μια Παρασκευή βράδυ τον επισκέφθηκα στο σπίτι όπου ζούσε μόνος του.
«Ήταν πριν από δέκα χρόνια που εργαζόμουν για έναν θίασο, που θα ανέβαζε τις Τρωάδες στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης. Εγώ θα συνόδευα τον οδηγό του φορτηγού που θα ανέβαζε τα σκηνικά μια εβδομάδα πριν.
Με τον οδηγό ξεκινήσαμε σχεδόν χαράματα, αφού το φορτηγό είχε ήδη φορτωθεί την προηγούμενη ημέρα. Η διαδρομή ήταν κουραστική, ο δρόμος κακός και κατά διαστήματα έπιανε καταρρακτώδης βροχή, σε σημείο που να μην μπορούμε να δούμε πέντε μέτρα μπροστά με αναμμένα φώτα. Τον οδηγό τον έπιανε ένας ακατάσχετος βήχας και τουλάχιστον τρεις φορές αναγκάστηκε να σταματήσει το φορτηγό για να μπορέσει να συνέλθει από τον βήχα αυτόν, ο οποίος κατέληγε σε αιμόπτυση. Τον ρώτησα αν συμβουλεύτηκε γιατρό, αλλά απέφυγε να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση. Μου είπε πως πρέπει να κάνει μια εγχείρηση, δεν μου έδωσε όμως περισσότερες λεπτομέρειες παρά μόνον ότι ήταν αναγκασμένος να δουλεύει, γιατί έπρεπε να σπουδάσει ο γιος του και η γυναίκα του ήταν ασθενική και δεν μπορούσε να εκτεθεί στους κινδύνους μιας εργασίας.
Το φορτηγό ήταν παλιό, δεν μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα, κι έτσι φθάσαμε στον προορισμό μας όταν είχε πια σκοτεινιάσει. Παρκάραμε μπροστά στο θέατρο κι επειδή οι συνθήκες ήταν ακόμη πρωτόγονες στην περιοχή, ο οδηγός είχε δημιουργήσει στην καρότσα του φορτηγού ένα σημείο στο οποίο θα μπορούσαμε να κοιμηθούμε το βράδυ. Είχε ρίξει δύο στρώματα, μαξιλάρια και μερικές κουβέρτες. Πέσαμε για ύπνο κι εγώ κοιμήθηκα σ΄ ένα σημείο του φορτηγού που στα πλάγια του υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα. Δεν άργησε να μας πάρει ο ύπνος γιατί ήμασταν κατάκοποι από το κουραστικό ταξίδι. Δεν γνωρίζω τι ώρα ήταν όταν άκουσα ομιλίες γύρω από το φορτηγό. Σκέφτηκα πως άρχισε να ξημερώνει και πως είχαν έλθει οι εργάτες για να στήσουν τα σκηνικά. Κοίταξα από το μικρό άνοιγμα του φορτηγού, αλλά δεν είδα τίποτε. Αισθάνθηκα να ανοίγει ο μουσαμάς του φορτηγού και δύο άνδρες ανέβηκαν μέσα, σήκωσαν τον οδηγό με μια χαρακτηριστική άνεση, σα να σήκωναν κάτι ιδιαίτερα ελαφρύ.
Εγώ δεν μπορούσα να κουνηθώ. Βρισκόμουν ξαπλωμένος και ακίνητος σαν να είχα παραλύσει. Κοίταξα ξανά από το μικρό άνοιγμα και είδα να τον μεταφέρουν σαν να μετέφεραν έναν νεκρό. Έξι άνδρες κρατούσαν τώρα τον οδηγό και τον μετέφεραν λίγο πιο κάτω, όπου και τον άφησαν σ΄ ένα σημείο, σε μια ανοιχτωσιά. Η νύχτα ήταν σκοτεινή, όμως εγώ έβλεπα καθαρά τις μορφές των ανδρών, που ήταν ντυμένοι στα λευκά, ξυπόλητοι κι έμοιαζαν να μην πατούν στο χώμα.
Βρίσκονταν γύρω από το σώμα του οδηγού και στην αρχή έμοιαζε σαν να μουρμουρίζουν, λίγο - λίγο όμως οι φωνές τους γίνονταν μελωδικές και μια ουράνια μελωδία από φωνές και ήχους μεταλλικούς κατέκλισε τον χώρο και όλο το τοπίο έμοιαζε να το καταλαμβάνει μια θεόρατη βελανιδιά, που τα κλαδιά της απλώθηκαν ως τον ουρανό κι έμοιαζαν με σύννεφα. Θα έλεγα πως αν ήξερα νότες, θα μπορούσα να καταγράψω αυτήν την μουσική, γιατί κάτι τέτοιο δεν είχα ακούσει ποτέ μου.
Την άλλη μέρα το πρωί που ξύπνησα δεν είδα τον οδηγό δίπλα μου. Σκέφθηκα πως θα βγήκε την ώρα που κοιμόμουν, και δεν τον είχα πάρει είδηση.
Σηκώθηκα για να κατεβώ και τότε έκπληκτος τον είδα να κοιμάται στο σημείο όπου τον είχαν αφήσει οι άνδρες που είχα δει το βράδυ. Ήταν σκεπασμένος μ΄ ένα από εκείνα τα λευκά ενδύματα που φορούσαν οι άνδρες και στο χέρι του κρατούσε ένα κλειδί. Δεν ήταν το κλειδί του φορτηγού, ήταν ένα μεγάλο σιδερένιο κλειδί, τέτοιο που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου. Θα μπορούσε να ανοίξει μια βαριά ξύλινη πόρτα ή να είναι το κλειδί ενός μηχανισμού. Τον φώναξα για να ξυπνήσει, αλλά κοιμόταν βαριά.
Εκείνη την ώρα ήλθαν τέσσερις εργάτες από το χωριό και άρχισαν να κατεβάζουν τα σκηνικά και να τα στήνουν στον χώρο του θεάτρου. Παρ΄ όλον τον θόρυβο ο οδηγός δεν ξύπνησε. Εγώ ασχολήθηκα με την δουλειά μου και δεν πρόσεξα ότι έφθασε το μεσημέρι. Όταν πείνασα έψαξα να τον βρω και τον είδα στο ίδιο σημείο καθισμένο με την πλάτη στην βελανιδιά. Τον ρώτησα εάν πεινά, αλλά δεν μου απάντησε. Ο άνθρωπος αυτός είχε χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Κάποιος με φώναξε εκείνη τη στιγμή. Εμφανίστηκε ο σκηνοθέτης μαζί με τον σκηνογράφο και δώσαμε μια-δυο λύσεις σε προβλήματα της στιγμής. Το βράδυ ήταν η παράσταση, η οποία τουλάχιστον από τη δική μου πλευρά, πήγε θαυμάσια. Ο κόσμος γέμισε το θέατρο και αργά το βράδυ ανέβηκα ξανά στο φορτηγό για να κοιμηθώ. Είχαμε τρεις μέρες παράστασης, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Την ώρα που κοιμόμουν ξύπνησα πάλι από μερικά κουδουνάκια που στην αρχή νόμισα πως ανήκαν σε κάποιο κοπάδι από κατσίκια που περνούσαν από εκεί κοντά. Μουρμουρητά και ομιλίες ακούστηκαν σ΄ έναν χώρο στον οποίο δεν φαινόταν να υπάρχει κανένας άνθρωπος.
Ο τόπος πλημμύρισε από ένα απόκοσμο γαλάζιο χρώμα και είδα τον οδηγό να παραμένει καθισμένος στο σημείο που τον είχα αφήσει το πρωί και γύρω του οι άνδρες με τα λευκά τραγουδούσαν, χτυπούσαν τα μικρά καμπανάκια και μια ουράνια συμφωνία ακουγόταν στον αέρα. Το φαινόμενο αυτό επαναλήφθηκε και Τρίτη νύχτα.
Ο άνδρας ολόκληρη την ημέρα ήταν εξαφανισμένος και δεν μπόρεσα να τον βρω όσο κι αν έψαξα. Το βράδυ ήταν εκεί πάλι, καθισμένος στην βελανιδιά με το σιδερένιο κλειδί στο χέρι, ένα σύννεφο από πάνω του κι ένα φως να βγαίνει από το κεφάλι του μέχρι τον ουρανό. Οι μέρες των παραστάσεων τελείωσαν και την Δευτέρα το πρωί οι εργάτες ξεκίνησαν να μαζεύουν και να φορτώνουν τα σκηνικά στο φορτηγό. Δεν ήξερα τι να κάνω, αφού πάλι το πρωί δεν κατάφερα να τον βρω, ήμουν όμως τόσο περίεργος για τα νυχτερινά φαινόμενα ώστε θέλησα να τα παρατηρήσω και μια και η θεατρική περίοδος είχε τελειώσει, πήρα ένα τηλέφωνο στο σπίτι μου και την διεύθυνση του θεάτρου στην Θεσσαλονίκη, προφασιζόμενος πως υπήρχε βλάβη στο φορτηγό και πως περιμέναμε ένα ανταλλακτικό για να το διορθώσουμε και να επιστρέψουμε.
Την τέταρτη νύχτα επαναλήφθηκαν τα ίδια γεγονότα, αλλά αυτή τη φορά έβλεπα τον οδηγό να βρίσκεται στο κέντρο της ομήγυρης και να συζητά με τους άνδρες, σαν να προσπαθούσε να λύσει κάποιες απορίες. Ήδη πέρασαν εννέα μέρες και δεν υπήρχαν άλλες δικαιολογίες για να καθυστερήσω την παραμονή μου εκεί. Ήμουν αποφασισμένος να δώσω μια λύση και να επιστρέψω στην Θεσσαλονίκη. Κοιμήθηκα το βράδυ και το πρωί με ξύπνησε ο οδηγός σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.
Ήταν νωρίς το πρωί, μόλις είχε χαράξει. Έβαλε μπρος το φορτηγό και ξεκινήσαμε στον δρόμο της επιστροφής. Φθάσαμε αργά το βράδυ, σταματήσαμε στον χώρο των αποθηκών και επιστρέψαμε στα σπίτια μας. Την άλλη μέρα το πρωί βρισκόμουν σε μεγάλο δίλημμα αν θα έπρεπε να περιγράψω στη γυναίκα μου τα γεγονότα που έζησα. «Ελπίζω να μην σας έλειψα όλες αυτές τις μέρες», είπα στη γυναίκα μου. «Δεν είναι η πρώτη φορά που λείπεις για ένα τριήμερο», μου απάντησε. «Νομίζω πως κάνεις λάθος» της είπα και σκέφθηκα πως δεν πρέπει να πω τίποτε.
Κοίταξα το ρολόι μου, έλεγε την ίδια ώρα με το ρολόι του τοίχου. Βγήκα στο δρόμο στο πρώτο περίπτερο που συνάντησα, βλέπω τις εφημερίδες. Τρίτη. Ποια Τρίτη όπως; Υπολογίζω τις μέρες και η γυναίκα μου φαίνεται να έχει δίκιο. Είχαν περάσει μόνο τέσσερις μέρες. Κάποιος πρέπει να λύσει τον γρίφο αυτόν. Έτσι αναγκάζομαι να πάω στο σπίτι του οδηγού. Όταν πλησιάζω βλέπω ένα κηδειόχαρτο στην κολώνα του δρόμου. Αναγγέλλει τον θάνατο του οδηγού πριν από τρεις μέρες. Δεν είπα τίποτε σε κανέναν. Δεν ήθελα να με πάρουν και για τρελλό.
Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε, την ιστορία όμως δεν την ξέχασα. Ήταν αρχές καλοκαιριού του 19… Είχαμε ξανά παράσταση στη Δωδώνη. Φθάσαμε μια βδομάδα νωρίτερα για τις απαραίτητες προετοιμασίες. Ήμουν περίεργος να δω μήπως τα φαινόμενα εκείνα να επαναληφθούν. Το βράδυ έλεγα πως πήγαινα στο ξενοδοχείο, αλλά κατέβαινα τον δρόμο και καθόμουν κάτω από ένα δένδρο, κάτω από το αμυδρό φως του νέου φεγγαριού.
Οι προσπάθειες τριών νυχτών απέβησαν άκαρπες. Τρεις μέρες πριν από την παράσταση, ήταν αργά το απόγευμα και καθόμουν στην τελευταία σειρά των κερκίδων, όταν άκουσα μια φωνή από πίσω μου να μου λέει: «Ο αφέντης του τόπου αυτού είναι θυμωμένος. Πες στον Χ. (τον σκηνοθέτη της παράστασης) να κάνει ότι του λέει».
Η φωνή μου φάνηκε γνωστή. Γύρισα αλλά δεν είδαν κανέναν. Η σχέση μου με τον σκηνοθέτη ήταν τυπική και ίσως λίγο ηλεκτρισμένη, εξαιτίας κάποιων διαφωνιών που είχαμε σε τεχνικά θέματα. Δεν τόλμησα να τον ρωτήσω, μήπως νομίσει ότι παραλογίζομαι.
Την δεύτερη μέρα πριν την παράσταση, την ίδια περίπου ώρα, σκόπιμα κάθισα στο ίδιο σημείο ελπίζοντας ενδόμυχα πως θα έχω το ίδιο φαινόμενο. Πράγματι, η φωνή επανήλθε και τώρα είμαι βέβαιος πως ήταν του οδηγού. Δεν τόλμησα να γυρίσω, άκουσα μόνο να μου λέει: «Εάν θέλεις να γίνει η παράσταση πρέπει να τιμήσεις τον αφέντη του τόπου αυτού».
Δίστασα κι αυτή τη φορά και δεν είπα τίποτε. Όλα ήταν έτοιμα. Δεν είχαμε ξαφνικές ασθένειες, ούτε από τους ηθοποιούς, ούτε από το τεχνικό προσωπικό, οι μουσικοί ήλθαν στην ώρα τους, από το σκηνικό δεν έλειπε τίποτε. Τα προγράμματα έφθασαν νωρίς το Σάββατο. Το δελτίο καιρού προέβλεπε μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά. Υπήρξε κοσμοσυρροή. Το θέατρο γέμισε ασφυκτικά. Λίγα λεπτά πριν την παράσταση ήλθε η καταστροφή.
Μια ξαφνική νεροποντή μούσκεψε ως το κόκαλο τους θεατές και προκάλεσε ζημιές στα σκηνικά, τα κοστούμια και τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις.
Τότε βρήκα το θάρρος να ρωτήσω τον σκηνοθέτη αν υπήρξε μάρτυρας κάποιου περίεργου φαινομένου και για να τον πείσω να μιλήσει τον συμβούλευσα πως αν μου αποκαλύψει αν κάτι συνέβη, υπήρχε ελπίδα να σώσουμε τις άλλες δύο παραστάσεις. Ο σκηνοθέτης στην αρχή ήταν διστακτικός, αλλά μετά από δική μου πίεση μου εξομολογήθηκε πως από την ημέρα που είχαμε έλθει μια εβδομάδα πριν, έβλεπε σαν όραμα, σ΄ ένα σημείο δίπλα στο θέατρο, μια ανδρική μορφή, εξαιρετικής ομορφιάς να είναι θυμωμένη και δίπλα του έναν άνδρα ντυμένο στα λευκά να τον συμβουλεύει και να τον προτρέπει να πράξει τα νόμιμα. Δεν κατάλαβε τι σήμαιναν όλα αυτά και δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει.
Εγώ είχα καταλάβει. Του υποσχέθηκα πως θα φροντίσω να γίνουν όλα όπως πρέπει και τον διαβεβαίωσα πως η επόμενη παράσταση θα κυλήσει ρολόι.
Η αλήθεια ήταν ότι δεν ήξερα τι να κάνω. Η μόνη λύση που είχα ήταν να καθίσω στο ίδιο σημείο, ελπίζοντας σε κάτι που ο κοινός νους το ονομάζει παράλογο. Το παράλογο συνέβη.
Ο οδηγός εμφανίστηκε ντυμένος στα λευκά και μου εξήγησε. Ο αφέντης του τόπου αυτού ήταν θυμωμένος γιατί όπως ένας επισκέπτης πηγαίνει σ΄ ένα σπίτι και γίνεται φιλοξενούμενος, πρέπει να ακολουθήσει και το απαραίτητο τυπικό. Θα έπρεπε να προσφέρει το απαραίτητο τυπικό. Θα έπρεπε να προσφέρει τα απαραίτητα δώρα και να εκφράσει το αίτημα του να γίνει δεκτός από τον οικοδεσπότη, γιατί εισήλθε στο σπίτι του χωρίς να ακολουθήσει τους απαραίτητους κανόνες. Ζήτησα από τον σκηνοθέτη να ακολουθήσει λεπτομερώς τις οδηγίες που μας έδωσε ο οδηγός (και τις οποίες δεν πρέπει να κοινοποιήσω εδώ) πράγμα που έπραξε, παρ΄ όλους τους δισταγμούς του και την δυσπιστία που τον διακατείχε. Την άλλη μέρα ο καιρός ήταν ιδιαίτερα ζεστός, τα βρεγμένα σκηνικά και τα κοστούμια στέγνωσαν, όποιες ζημιές υπήρχαν διορθώθηκαν και την ώρα της παράστασης έβλεπα ανάμεσα μας να κινείται αόρατος στα μάτια των άλλων, ο οδηγός με βλέμμα ικανοποιημένο.
Ο σκηνοθέτης θέλησε να μάθει περισσότερα κι εγώ θα ήμουν πρόθυμος να του εξηγήσω όλα αυτά που συνέβησαν και όλα αυτά που θα μου έλεγε ο οδηγός.
Ο οδηγός μου περιέγραψε λεπτομερώς αυτό που ονόμασε ο ίδιος «κλίμακα των 9 σταδίων». «Δεν είμαι αυτός που βλέπεις», μου εξήγησε. «Μπορεί η μορφή να είναι η ίδια και το σώμα μου να ανήκει στον οδηγό που γνώρισες, αλλά, όπως και εσύ ο ίδιος διαπίστωσες, ο οδηγός πέθανε. Εγώ κατοικώ σ΄ αυτό το σώμα και πρέπει να ολοκληρώσω μια διαδικασία που ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Πριν μπω στο σώμα αυτό ήμουν ένα μικρό αγόρι που κατοικούσε στην Ελέα.
Είναι μια πόλη που χτίστηκε πριν ακόμη κι από τους Μυκηναίους και σήμερα βρίσκεται στο δρόμο της Παραμυθιάς προς το Νεκρομαντείο, στο ύψος του χωριού Χρυσαυγή. Εκεί ζούσα με τους γονείς μου, οι οποίοι με προετοίμαζαν για να εισέλθω στο ιερό του Νεκρομαντείου ως ένας μύστης. Συχνά επισκεπτόμουν τους χώρους αυτούς και τα καλοκαίρια ζούσα εκεί, βοηθώντας και υπηρετώντας το μαντείο. Τον χειμώνα περνούσα την βασική μου εκπαίδευση όπως όλα τα παιδιά της εποχής εκείνης. Πήγαινα στο γυμναστήριο, μάθαινα γραφή κι ανάγνωση και βοηθούσα τους γονείς μου στις αγροτικές τους εργασίες.
Μια χρονιά μετά το τέλος του χειμώνα ήλθαν ξαφνικές οι ζέστες του καλοκαιριού κι εμείς σαν παιδιά που ήμασταν, με ροπή προς τις παρανομίες, φύγαμε κρυφά για να κάνουμε μπάνιο στις πηγές του Αχέροντα, που δεν είναι μακριά από την πόλη μας. Φθάσαμε το μεσημέρι και τρέξαμε να πέσουμε στο νερό. Το νερό ήταν αρκετά ορμητικό, εξαιτίας των έντονων χειμερινών βροχοπτώσεων και χωρίς να το καταλάβω παρασύρθηκα, χτύπησα το κεφάλι μου στις πέτρες, έχασα τις αισθήσεις μου και το παγωμένο ρεύμα με παρέσυρε προς τις εκβολές του Αχέροντα, όπου και το σώμα μου σκάλωσε σε κάποια αβαθή μέσα στις διαβρωμένες ρίζες μιας βελανιδιάς που είχαν αποκαλυφθεί από το ρεύμα.
Οι γονείς μου και όλη η πόλη προσπάθησαν να βρουν το σώμα μου αλλά δεν τα κατάφεραν. Με τα χρόνια οι ρίζες της βελανιδιάς μεγάλωσαν και αγκάλιασαν το άψυχο κορμί μου κρατώντας με σφιχτά κάτω από τη γη. Στο σημείο εκείνο κάποιος βοσκός που περνούσε συχνά άκουγε να βγαίνουν από την βελανιδιά οι αγωνιώδεις κραυγές του πνιγμού μου.
Κλήθηκαν οι ιερείς του Νεκρομαντείου και εξήγησαν στους ανθρώπους που άκουσαν το φαινόμενο, την αιτία του. Το σημείο εκείνο έγινε μαντείο. Κάποιος βοσκός κοιμήθηκε ένα βράδυ καλοκαιρινό κάτω από την σκιά της βελανιδιάς και όταν ξύπνησε έλεγε ακατανόητες φράσεις. Οι ιερείς εξήγησαν πως η ψυχή μου είχε εγκλωβιστεί εκεί και πως με αγωνία προσπαθούσε να ενσαρκωθεί ξανά, για να περάσει και να πατήσει το επόμενο σκαλοπάτι, ώστε να εισέλθει στο ιερό του Δωδωναίου Διός.
Με λεπτομέρειες θα σας περιγράψω τα σκαλοπάτια αυτά της πορείας της ψυχής μου.

Η Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας συμ­βουλεύει τους πιστούς της να μη φιλούν το άγαλμα του Αγίου Ιακώβου του Απο­στόλου


ΣΑΝΤΙΑΓΟ ΝΤΕ ΚΟΜΠΟΣΤΕΛΑ.
Η Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας συμβουλεύει τους πιστούς της να μη φιλούν το άγαλμα του Αγίου Ιακώβου του Αποστόλου, που βρίσκεται στον διάσημο καθεδρικό ναό στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποοτέλα, προκειμένου να περιοριστεί η εξάπλωση της νέας γρίπης. Μάλιστα η εκκλησία φρόντισε να αφαιρέσει από τη μαρμάρινη δεξαμενή και τον αγιασμό τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι προσκυνητές.

Εντυπωσιακές ανταμοιβές πολύχρονης πανεπιστημιακής έρευνας στην παλιά πρωτεύουσα του Μακεδόνικου Βασιλείου







Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας ΑΠΘ


Εικ. 1: Το χάλκινο σκεύος
Η πανεπιστημιακή ανασκαφή της Βεργίνας δεν είναι βεβαίως ούτε η παλαιότερη ούτε η μόνη αρχαιολογική δραστηριότητα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Αν στη δεκαετία του 70 αποτελούσε την μιαν από τις τέσσερις μεγάλες ανασκαφές του (στο Δίον, τους Φιλίππους και την Τούμπα θεσσαλονίκης), στις μέρες μας εκπροσωπεί μιαν από τις πολύπλευρες επιστημονικές δραστηριότητες των μελών του Τομέα Αρχαιολογίας, ανάμεσα στις οποίες οι ανασκαφικές έχουν αυξηθεί εντυπωσιακά. Αυτό που ενδεχομένως την διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες αρχαιολογικές δράσεις είναι το γεγονός ότι τα εντυπωσιακά της ευρήματα, κυρίως όμως τα ιστορικά της πορίσματα, επέβαλαν στην Πολιτεία την αναγκαιότητα για τη χρηματοδότηση της αρχαιολογικής έρευνας στον ανασκαφικά παραμελημένο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70 βορειοελλαδικό χώρο, με θετικές επιπτώσεις στη γνώση μας μας για το παρελθόν των αρχαίων κατοίκων του.
Από την άποψη αυτή οφείλονται πολλά στον γάλλο αρχαιολόγο Leon Heuzey -που εντόπισε για πρώτη φορά τον εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο κοντά στα βυζαντινά Παλατιτσια (το 1856) και τον καθηγητή Κ. Α. Ρωμαίο, που τον επέλεξε ως πεδίο έρευνας και διδασκαλίας με έδρα το νεοσύστατο προσφυγικό χωριό της Βεργίνας (το 1937). Στην αγαστή συνεργασία των καθηγητών Γεωργίου Μπακαλάκη και Μανόλη Ανδρόνικου (1963-1975) οφείλεται, ωστοσο η συστηματική παρουσία του Α.Π.Θ. στη Βεργίνα και η
ολοκλήρωση της ανασκαφής στο εντυπωσιακό της ανάκτορο, τη ναυαρχίδα της πανεπιστημιακής ανασκαφής.
Αυτή η μακρά ερευνητική δραστηριότητα του Α.Π.Θ. στη Βεργίνα κορυφώθηκε με τη σημαδιακή ανασκαφή της Μεγάλης Τούμπας της, από τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο και τους συνεργάτες του (1976-1980). Η ταύτιση του αρχαιολογικού χώρου της Βεργίνας με τις Αιγές, την παλιά πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου, άνοιξε νέους δρόμους έρευνας στην αρχαιολογική επιστήμη και προσέδωσε στην πανεπιστημιακή ανασκαφή μιαν εντελώς ιδιαίτερη σημασία, επειδή στα ευρήματα της αναγνωρίστηκαν σημαντικά δεδομένα για την ιστορία και τον πολιτισμό της αρχαίας Μακεδονίας.
Σε όλη αυτή τη μακρά περίοδο ανασκαφικής δραστηριότητας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης -που έκλεισε πέρυσι τα 70 της χρόνια και συνεχίζεται με το ίδιο αμείωτο επιστημονικό ενδιαφέρον για τρεις συνεχείς γενιές πανεπιστημιακών δασκάλων- η πανεπιστημιακή ανασκαφή της Βεργίνας διατήρησε τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα, ως τρόπο για την άσκηση των φοιτητών της στην ανασκαφική δεοντολογία και πρακτική και ως μέσον για την επαγγελματική τους προοπτική. Σ' αυτή την επαφή τους με την έρευνα πεδίου, μάθημα παράλληλα ομαδικής εργασίας και συλλογικής δράσης, οφείλουν μεγάλο μέρος από την κατάρτιση τους γενιές Ελλήνων αρχαιολόγων.



Από το 1981 μέχρι σήμερα, η πανεπιστημιακή ανασκαφή στη Βεργίνα στο εκτεταμένο νεκροταφείο και την οχυρωμένη πόλη (που διενεργείται συστηματικά από τους συναδέλφους καθ. Στέλλα Δρούγου, αναπλ. καθ. κ. Π. Φάκλαρη, την υπογράφουσα και τους συνεργάτες τους), έχει φέρει στο φως πλήθος από νέα δεδομένα, σημαντικό αριθμό από τάφους και αρχιτεκτονικά σύνολα, ανάμεσα στα οποία η μνημειακή οχύρωση της αρχαίας πόλης, τα δημόσια και ιδιωτικά οικοδομήματα, το Ιερό της Μητέρας των Θεών και το Ιερό της θεάς Εύκλειας, αποτελούν μέρη ενός ευρύτερου πολεοδομικού συστήματος στο οποίο ανήκουν το αρχαίο θέατρο και το εντυπωσιακό ανάκτορο εντός της.
Ένα αναπάντεχο εύρημα
Δεν θα περίμενε ποτέ κανείς πως τριάντα χρόνια μετά τα εντυπωσιακά ευρήματα από τους βασιλικούς τάφους της Μεγάλης Τούμπας, ένα εξίσου πολύτιμο ταφικό σύνολο θα εντοπιζόταν στις 26 Αυγούστου του 2008 στον ίδιο αρχαιολογικό χώρο, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό σημείο του. Όχι, δηλαδή, εντός των ορίων του αρχαίου νεκροταφείου, όπου θα το περίμενε κανείς, αλλά αρκετά νοτιότερα, εντός της οχυρωμένης πόλης, περί τα 100 μέτρα βορειότερα από το ανάκτορο και το θέατρο των Αιγών.
Στην περιοχή αυτή, που ανασκάπτεται από την υπογράφουσα και τους συνεργάτες της αργά αλλά συστηματικά από το 1982 μέχρι σήμερα (ως ένας από τους τομείς της ενιαίας πανεπιστημιακής ανασκαφής) και ταυτίζεται με μέρος της ιερής Αγοράς των Αιγών δεν είναι η πρώτη φορά που βρεθήκαμε αντιμέτωποι με σημαντικά ευρήματα: δύο πολύτιμες για την ιστορική μαρτυρία τους αφιερωματικές επιγραφές της βασίλισσας Ευρυδίκης, της γιαγιάς του Αλεξάνδρου, στην πανελλήνια θεά Εύκλεια (θεοποιημένη προσωποποίηση της καλής φήμης), αποτελούν τις μοναδικές, μέχρις στιγμής, αρχαιολογικές μας πηγές για τη δυναμική μητέρα του Φιλίππου Β'. Εξαίρετης τέχνης μαρμάρινα γλυπτά, ανάμεσα τους ένα υπερφυσικού μεγέθους ακέραιο μαρμάρινο άγαλμα, αφιέρωμα κι αυτό της ίδιας βασίλισσας στην ίδια θεότητα, μαρτυρούν όχι μόνον την παρουσία μεγάλων καλλιτεχνών στις Αιγές, αλλά και τη σημασία της αγοράς της αρχαίας πόλης για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Όλα τούτα τα ευρήματα ήταν απολύτως συμβατά με το χαρακτήρα του πολιτικού και θρησκευτικού κέντρου των Αιγών. Το νέο αναπάντεχο εύρημα, προσφέρει νέα στοιχεία και θέτει νέα ερωτήματα για την αγορά της παλιάς πρωτεύουσας του μακεδονικού βασιλείου και τη σημασία της για τη βασιλική οικογένεια.
Σε ένα σημείο του συγκεκριμένου αυτού χώρου, που ερευνούμε υπομονετικά τα τελευταία εννέα χρόνια και ενώ η ανασκαφή έφτανε στο τέλος της τον περασμένο Αύγουστο, εντελώς αναπάντεχα, ανάμεσα σε αρχαία μπαζώματα αποκαλύφτηκε, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας, ένα μεγάλο χάλκινο αγγείο (εικ. 1). Εντελώς πράσινο από την οξείδωση και πολύ διαβρωμένο, το εντυπωσιακό για τις διαστάσεις του κυλινδρικό σκεύος έμοιαζε πράγματι εντελώς αταίριαστο με το περιβάλλον του. Κυρίως όταν διαπιστώσαμε πως στο εσωτερικό του υπήρχε ένα λίγο μικρότερο, κυλινδρικό επίσης, αλλά εντελώς απείραχτο από το χρόνο, χρυσό σκεύος.
Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μια την άλλη, καθώς στο εσωτερικό του δεύτερου αυτού σκεύους, μέσα σε νερό, διακρίναμε ένα χρυσό στεφάνι βαλανιδιάς (εικ. 2), πάνω σε ανθρώπινα οστά, ανάμεσα σε ρίζες. Επρόκειτο σαφώς για ένα εντελώς εντυπωσιακό σύνολο που προέκυψε από την καύση ενός σπουδαίου νεκρού, για την εύρεση του οποίου εντός της αρχαίας πόλης και όχι στο γειτονικό νεκροταφείο, έχουμε ήδη καταθέσει τις απόψεις μας στο πρόσφατο συνέδριο για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και Θράκη.


Η επέμβαση μας ήταν (και έπρεπε να είναι) άμεση: ο Παναγιώτης Καματάκης, ειδικευμένος συντηρητής, ανέλαβε τις πρώτες βοήθειες και επέβλεψε τη μεταφορά του συνόλου σε ασφαλές περιβάλλον, με κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας, υγρασίας και σκότους. Η ειδικευμένη συντηρήτρια, υποψήφια διδάκτωρ Βανέσσα Παπαγεωργίου (ΙΔΑΧ) ασχολείται συστηματικά με την έρευνα και τη συντήρηση των οργανικών και λοιπών καταλοίπων του (εικ. 3).
Θα πάρει καιρό μέχρι το πολύτιμο στεφάνι (εικ. 4) και τα δύο εντυπωσιακά μετάλλινα αγγεία (εικ.5) επανακτήσουν την αρχική τους μορφή. Μέχρι τότε το εύρημα θα αποτελεί αντικείμενο εξειδικευμένων ερευνών και συνεργασίας ανάμεσα σε συντηρητές και χημικούς, ανθρωπολόγους κ.λ.π. Εντούτοις, η εξέταση των οστών από την λέκτορα οστεοαρχαιολόγο Σέβη Τριαντάφυλλου (εικ.6), έχει καταλήξει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τις συνθήκες καύσης, τη φροντίδα στην περισυλλογή των οστών και την ηλικία του νεκρού ανάμεσα στα 15 και τα 17 του χρόνια. Οι συνθήκες ανεύρεσης, σε συνδυασμό με τα λοιπά αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα, χρονολογούν την απόκρυψη στα χρόνια της βασιλείας του Κασσάνδρου και επιτρέπουν τη συσχέτιση του νεκρού με βασιλικό μέλος της γενιάς του Αλεξάνδρου.
Η μικρή αρχαιολογική ομάδα συνεργατών που ανασκάπτει κάθε χρόνο στο συγκεκριμένο αυτό τομέα της πανεπιστημιακής ανασκαφής, με την εποπτεία της υπογράφουσας, αποτελείται από την διδάκτορα Νάνσυ Κυριάκου (ΙΔΑΧ), την υποψήφια διδάκτορα Ελένη Μητσοπούλου, τον μεταπτυχιακό απόφοιτο Αλέξη Ντονά, τους υποψήφιους μεταπτυχιακούς φοιτητές Μαρία Λεβαντή, Μάνθα Κοπέλλου και Αλέξη Τούρτα, που υποστηρίζουν με ομαδική διάθεση και νεανικό επιστημονικό ενθουσιασμό όλες αυτές τις δράσεις.
Στόχος μας είναι να περισωθούν με τη σχολαστική συντήρηση των ευρημάτων και την αξιοποίηση των μεθόδων της σύγχρονης τεχνολογίας όσο το δυνατό περισσότερα αρχαιολογικά δεδομένα, προκειμένου να καταλήξουμε σε βάσιμα συμπεράσματα για το ίδιο το εύρημα και βεβαίως να ερμηνεύσουμε τους λόγους για την απόκρυψη των οστών ενός ανώνυμου (αλλά κάθε άλλο παρά τυχαίου νεκρού) στο πιο δημόσιο και το πιο ιερό από τα σημεία της οχυρωμένης πόλης.
Είμαστε τυχεροί ότι στην προσπάθεια μας αυτή έχουμε την αμέριστη συμπαράσταση των πρυτανικών αρχών του Α.Π.Θ., την υποστήριξη του Κοσμήτορα της Σχολής Θετικών Επιστημών κ. Γιάννη Παπαδογιάννη και τη βοήθεια των Υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού. Κυρίως όμως είμαστε ευτυχείς ότι το νέο εύρημα παρέχει τη δυνατότητα για μια εντυπωσιακή διεπιστημονική συνεργασία ανάμεσα στις λεγόμενες ανθρωπιστικές και τις λοιπές θετικές επιστήμες, που δικαιώνει την πανεπιστημιακή έρευνα και θα αποδώσει γρήγορα τους καρπούς της.

Saturday, September 12, 2009

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 2009

Θεατρικό Δρώμενον και Τελετή προς τιμήν του Θεού Διός Ελευθερίου και των Ηρώων από την Ελληνική Εταιρεία Αρχαιοφίλων (Πλαταιές, 12 Σεπτεμβρίου).

Οι εκδηλώσεις θα γίνουν εις τον αρχαιολογικό χώρο των Πλαταιών, ώρα 6.μ.μ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ:

1. Εναρκτήριος ομιλία
2. Ιερουργία
3. Δρώμενο
6. Χαιρετισμοί - καταθέσεις στεφάνων
7. Δείπνο εις γειτονικό εστιατόριο

Eις την εκδήλωσι θα συμμετάσχη το Ελληνικόν Αγημα - Σπαρτιατικές Μόρες.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ E.E.A.:

τηλ. 210-3626635, Χρυσηίς Ζαφειροπούλου: 210-3221494

ΔΙΑΔΡΟΜΗ:

1. Από Αθήνα μέσω Εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας στρίβετε εις την δεύτερη έξοδο για Θήβα και ακολουθείτε την κατεύθυνση για παλαιά Εθνική - Ελευσίνα. Φθάνετε στις Ερυθρές και μετά στρίβετε για ΠΛΑΤΑΙΕΣ.

ΟΠΛΙΤΕΣ2. Από Αθήνα μέσω Αττικής οδού [ή και από Εθνική Αθηνών-Πελοποννήσου] στρίβετε για Μάνδρα - παλαιάι Εθνική οδό με κατέυθυνση Θήβα μέχρι Ερυθρές και μετά στρίβετε για ΠΛΑΤΑΙΕΣ.

Ο αρχαιολογικός χώρος είναι πάνω στο δρόμο δεξιά πριν φθάσετε στο σημερινό χωριό των Πλαταιών.

Μετακίνηση μέ πούλμαν από Αθήνα:

Από Αθήνα το πούλμαν ξεκινα στις 3.30 μ.μ. κάτω από τα γραφεία της Εταιρείας Αρχαιοφίλων, Σολωνος 31. Για πληροφορίες EEA: τηλ. 210-3626635, Χρυσηίς Ζαφειροπούλου: 210-3221494.


Περισσότερα:
-
Ελληνική Εταιρεία Αρχαιοφίλων
- ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑΒΑΣΙΣ: Η μάχη των Πλαταιών
Παρουσίαση της μάχης των Πλαταιών
-
Σπαρτιατικές Μόρες
Ο διαδικτυακός τόπος του Εκπαιδευτικού Αρχαιοπρεπούς Οπλιτικού Αγήματος

Friday, September 11, 2009

ΤΟ ΚΑΜΠΑΛΙΣΤΙΚΟ "ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ" ΣΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ-ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ



ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ ΤΙΤΛΟ "Η ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ"
ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ
ΤΟ ΚΑΜΠΑΛΙΣΤΙΚΟ "ΔΕΝΔΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ"

ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΡΟΜΦΑΝ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ;

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΤΑΦΩΤΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ
ΜΙΑ ΠΕΣΜΕΝΗ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

ΠΡΑΞΕΙΣ 7:43 "καὶ ἀνελάβετε τὴν σκηνὴν τοῦ Μόλοχ καὶ τὸ ἄστρον τοῦ θεοῦ Ρομφα τοὺς τύπους οὓς ἐποιήσατε προσκυνεῖν αὐτοῖς, καὶ μετοικιῶ ὑμᾶς ἐπέκεινα Βαβυλῶνος.

Acts 7:43 Hebrew Bible ונשאתם את סכת מלכם ואת כוכב אלהיכם רמפן הצלמים אשר עשיתם להשתחות להם והגליתי אתכם מהלאה לבבל׃
Acts 7:43 Aramaic NT: Peshittaܐܠܐ ܫܩܠܬܘܢ ܡܫܟܢܗ ܕܡܠܟܘܡ ܘܟܘܟܒܗ ܕܐܠܗܐ ܕܪܦܢ ܕܡܘܬܐ ܕܥܒܕܬܘܢ ܕܬܗܘܘܢ ܤܓܕܝܢ ܠܗܝܢ ܐܫܢܝܟܘܢ ܠܗܠ ܡܢ ܒܒܠ

ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ





































ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ ΒΕΒΗΛΩΝΟΥΝ ΑΡΧΑΙΟ ΝΑΟ. ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΙΩΤΙΣΣΑΣ: ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΧΤΙΖΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ













Προφήτης Ηλίας κατά... Απόλλωνα
Με αρχαίους κίονες
διακόσμησαν την είσοδο στο μοναστήρι τους οι καλόγεροι, ενώ τώρα
πλακοστρώνουν ένα κομμάτι του αρχαιολογικού χώρου
Επαναλαμβάνεται η επίμαχη σκηνή του ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης που ψαλιδίστηκε με παρέμβαση της Ιερά$ Συνόδου επειδή απεικόνιζε ρασοφόρους χριστιανούς να σκαρφαλώνουν στις μετόπες του Παρθενώνα και να καταστρέφουν τα φειδιακά ανάγλυφα.
ΤΗΣ ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ
Σ
ήμερα το έγκλημα διαπράττεται στο μοναστήρι της Καλαμιώτισσας στην Ανάφη , όπου οι μοναχοί επεμβαίνουν σε αρχαίο ιερό του Απόλλωνα Αιγλήτη, προκειμένου να χτίσουν μάντρες, πλακόστροτα και παρεκκλήσια. ,. Τώρα οι καλόγεροι χτίζουν με ταχείς ρυθμούς ένα πλακόστρωτο, σε πλάτωμα δίπλα στο μοναστήρι, και αρχαιολογικό χώρο .. .ενώ ο κοινοτάρχης Ανάφης Ιάκωβος Ρούσος νίπτει τας χείρας του...
Η μονή του Προφήτη Ηλία Θήρας στην Ανάφη είναι γνωστή για τις ιδιότυπες δραστηριότητες της. Την άνοιξη του 2007 εκμίσθωσε έκταση 3.400 στρεμμάτων από το σύνολο της μοναστικής περιουσίας στην Ανάφη, η οποία περιλαμβάνει τον λόφο με ιερό του Απόλλωνα και άλλα αρχαία μνημεία, στον κ. Γρηγόριο Μαυρουδή, επικεφαλής ομίλου εταιρειών που έχουν την έδρα τους στη Λευκωσία της Κύπρου (ετήσιο μίσθωμα 2θ.οοοευρώ).
Σε διένεξη βρίσκεται η Αρχαιολογική Υπηρεσία με τον ηγούμενο της μονής Προφήτη Ηλία Θήρας. Διαρκή σύγκρουση προκαλούν οι προτάσεις της μονής, οι οποίες αφορούν διάφορες διαμορφώσεις και «ευπρεπισμούς» χωρίς την άδεια της Υπηρεσίας και με κινδύνους για τα μνημεία. Στην κατηγορία των μνημείων, μάλιστα, δεν ανήκει μόνον ο ναός του Απόλλωνα Αιγλήτη, αλλά και τα κτίσματα του μετοχιού, που ιδρύθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα.
«Επισκέφθηκα τον ναό του Απόλλωνα, γιατί
το μοναστήρι είναι καθισμένο πάνω στον μεγάλο περίβολο του αρχαίου ιερού», μας είπε η φιλόλογος Αρετή Πότσιου που μας κατήγγειλε το γεγονός και διευκρίνισε:
«Μέσα στον περίβολο του, εκτός από την εκκλησία, υπάρχουν κτίσματα που έχουν συμπληρωθεί με παντός είδους προκτίσματα. Είχα δει εκεί πριν από χρόνια μικρό όρθιο αρχαίο κτίσμα (ναός Απόλλωνα Αιγλήτη;). Χρησίμευε τότε σαν αποθήκη για μπάζα,
μέλισσες και κοτούλες τριγύριζαν στον χώρο, γενικά είχε αλλάξει χρήση.
Την εκκλησία και τον αρχαιολογικό χώρο συντηρούσε στοιχειωδώς μια οικογένεια βοσκών. Τώρα το μοναστήρι φιλοξενεί δύο καλόγριες. »Η πόρτα του χώρου ανοίγει 11-1 το πρωί και 6-8 το απόγευμα. Πινακίδα σήμανσης για τον αρχαιολογικό χώρο δεν υπάρχει.
«Αδιάψευστος μάρτυρας, λέει η κ. Πότσι-
ου, είναι ο μεγάλος αρχαίος περίβολος και τα κτίσματα, με τα μύρια προκτίσματα πάνω στο σώμα του αρχαίου αρχιτεκτονικού συμπλέγματος, καθώς και τα διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη του στην ευρύτερη περιοχή, λίθοι, κιονόκρανα, σπόνδυλοι κιόνων κ.ο.κ,, πολλά από τα οποία έχουν μετατραπεί σε χαμηλούς περιβόλους, πεζούλια, εισόδους, κατώφλια. Σε διπλανό λοφίσκο, αρχαίοι λίθοι έχουν χρησιμοποιηθεί σε ένα πρόσφατο κτισμένο εκκλησάκι».
Σχέδια επένδυσης
«Τα μελλοντικά σχέδια της επένδυσης, για τα οποία έχει μιλήσει ο ίδιος ο ηγούμενος της μονής Προφήτη Ηλία Θήρας κ. Δαμασκηνός Γαβαλάς στις κοινοτικές αρχές της Ανάφης, περιλαμβάνουν τη δημιουργία «ξενώνων» που θα αναπτύξουν τον τουρισμό της περιοχής. Περιλαμβάνουν ακόμη γήπεδα μπάσκετ, τένις και βόλεϊ, θέατρο και άλλες εγκαταστάσεις «θρησκευτικού τουρισμού».
Η Εφορεία Κυκλάδων δεν έχει λάβει κανένα αίτημα για δραστηριότητες στην περιοχή ούτε από τη μονή Προφήτη Ηλία Θήρας ούτε από τον επιχειρηματία. Κανείς δεν έλαβε υπόψη του τον κηρυγμένο με νόμο αρχαιολογικό χώρο. Το γεγονός ότι η περιοχή του μετοχίου είναι εκκλησιαστική περιουσία δεν αναιρεί καθόλου τον χαρακτήρα της ως αρχαιολογικού χώρου», αναφέρει επίσης η κ. Πότσιου.
Ο κοινοτάρχης Ανάφης Ιάκωβος Ρούσος, με τον οποίον επικοινώνησε η «Ε» θέτοντας του υπόψη την καταγγελία, είπε: «Επισκέφθηκα πρόσφατα τον χώρο. Φέτος, προς το παρόν τουλάχιστον, προστέθηκε μόνο ένα πλακόστρωτο σε κύπαρη μπροστά στην εκκλησία, όπου υπάρχουν και κάποια ερείπια. Δεν το βρίσκω κακό...
Δεν αμφιβάλλω ότι χρειαζόταν άδεια της αρμόδιας Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Η αρχαιολόγοι θα κάνουν τους ελέγχους τους και θα τα βρούνε μεταξύ τους...».


ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.09.2009

Η συρρίκνωση του ελληνικού λόγου


"Η συρρίκνωση του ελληνικού λόγου, η ποίηση στις μέρες μας", ήταν το θέμα που εισηγήθηκε ο κ. Νικηφόρος-Βυρων Καμπάς, ε.α. Υποστράτηγος, λογοτέχνης, αντιπρόεδρος-εκπρόσωπος της «Αμφικτιονίας ελληνισμού», στο πλαίσιο των εργασι­ών της 1ης Πανελλήνιας συνάντησης λογοτεχνι­κών ενώσεω, εκδοτών, δημοσιογράφων και ποι­ητών που έγινε από τις 3-5 Ιουλίου στη Θάσο.
Στην εισήγηση του ο κ. Καμπάς ανέφερε τα εξής:
"Είναι γεγονός ότι χρόνο με τον χρόνο η ελληνική γλώσσα συρρικνώνεται. Κι αυτό παρατηρείται περισσότε­ρο στις νέες γενιές. Οι νέοι μας έχουν φτωχότερο λεξιλόγιο. Όταν μιλούν χρησιμοποιούν πλέον λιγότερες λέξεις. Δεν υπάρχουν πλέον στο λεξιλόγιο τους πολλές όμορφες ελληνικές λέξεις. Μερικές φορές ακούν από τους με­γαλύτερους κάποιες λέξεις, που τους είναι εντελώς άγνωστες. Και το χειρό­τερο, λέξεις ελληνικές ης έχουν αντικα­ταστήσει στο λόγο τους με ξένες, κυρί­ως αγγλικές. Ισως γιατί τους φαίνονται πιο εύκολες στην εκφορά, ίσως γιατί
έχουν λιγότερες συλλαβές από τις αντίστοιχες ελληνικές. Τα παραδείγματα άπειρα. Όλοι σήμερα, μικροί, μεγάλοι, λέμε (φάστ-φούντ αντί να πούμε ταχυφαγείο. σάντουιτς αντί αμφίψωμο, σούπερ-μάρκετ αντί υπεραγορά, κομπιούτερ αντί ηλεκτρονικός υπολογιστής, ίντερνετ αντί διαδίκτυο κλπ και σαν να μην φτάνει αυτό, οι πάσης φύσεως υπεύθυνοι μος επιβάλλουν ξένες λέξεις. Γιατί η Ευρο-Μπάνκ να μη λέγεται Ευρωπαϊκή Τράπεζα; Ή γιατί το Ταχυδρομικό Ταμι­ευτήριο να μετονομαστεί σε Πόστ-Μπάνκ. Τίτλοι εφημερίδων, περιοδικών, τηλεο­πτικών και ραδιοφωνικών σταθμών είναι ξένοι. Αν πάτε στα περίπτερα και ζητήσετε την εφημερίδα «πραγματικά νέα», θα σας πουν ότι τέτοια εφημερίδα δεν υπάρχει. Κι όμως υπάρχει, είναι η «Ρήαλ-Νιούζ». Φθάσαμε πλέον στο σημείο να μην μπορούμε να συ­νεννοηθούμε στη γλώσσα μας μέσα στην ίδια μας τη χώρα.
Κι όμως, φίλοι μου, σε πολλές χώρες και από πολλούς ανθρώπους η ελληνική γλώσσα υπολογίζεται και εκτιμάται ιδιαίτερα, αναγνωρίζεται ως η βάση πολλών ξένων γλωσσών, ιδιαίτερα των ευρωπαϊκών. Πολλά ξένα πανεπιστήμια, σ' όλο τον πλανήτη, έχουν έδρες νεοελληνικών ή αρχαιο­ελληνικών σπουδών. Πολλοί ξένοι τα τελευταίο χρόνια μαθαίνουν ελληνικά και προσπαθούν να διαδώσουν στις χώρες τους την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό. Κι εμείς εδώ, αλλοίμονο, κάνουμε το αντίθετο. Ένα διάστημα είχαμε καταργήσει τα αρ­χαία ελληνικά από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης. Μέχρι και πρόταση για καθιέρωση της αγγλικής ως πρώτης
γλώσσας ακούσαμε.
Εδώ θα μου επιτρέψετε ν' αναφέρω δύο περιστατικά που δεί­χνουν πόσο οι ξένοι εκτιμούν την ελληνική γλώσσα,
Ο Κωνστα­ντίνος Χαλβατζάκης, ένας σπουδαίος πεζογρά­φος, όταν υπηρετούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες δίδασκε συγχρόνως ως έκτακτος καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πόλης, όπου κατοικούσε. Οι φοιτητές του ζήτησαν να τους διδάξει στα Αγγλικά αρχαία τραγωδία και συγκεκριμένα την Αντιγόνη ίου Σοφοκλή, για να την ανεβάσουν στο θέστρο. Το εγχείρη­μα ήταν δύσκολο, αλλά η επιμονή των φοιτητών έκαμψε τις αντιρρήσεις του ποτέρα Κωνσταντίνου. Τελικά το έργο ανέβηκε και δόθηκαν πολλές παραστάσεις, όχι μόνο στην πόλη εκείνη, αλλά και σε άλλες πόλεις με μεγάλη επιτυχία Στο τέλος οι φοιτητές ζήτησαν κάτι ακόμα πιο δύσκολο. Να ανεβάσουν το έργο, παρ' ότι δεν γνώριζαν ελληνικά, στην ελληνική γλώσσα μαθαίνοντας από στήθους, όπως λέμε, τα κείμενα.
Η προσπάθεια ακόμη πιο δύσκολη, αλλά όποιος έχει θέληση και υπομονή τα καταφέρνει. Η παράσταση δόθηκε, η επιτυχία ήταν τεράστια και ο ενθουσιασμός των φοιτητών, αλλά κυρίως ταυ κοινού που δεν γνώριζε ιην ελ­ληνική γλώσσα, απερίγραπτος. Όλοι ομολογούσαν ότι τότε μόνο κατάλαβαν την αρχαία ελληνική τραγωδία!
Και το δεύτερα περιστατικό. Πριν χρόνια στο Πάριοι μετά από ένα διεθνές επιστημονικό συνέδριο, στην δεξίωση που ακολούθησε, α τότε πρόεδρος της Γαλλίας Φρασουά Μιτεράν πλησίασε την κα. Ελένη Γκύκατζη-Αρβελέρ και της είπε; «Κυρία Αρβελέρ, η Ελλάς είναι μια αυτοκρατορία» «Μα τι λέτε κύριε πρόεδρε», απάντησε η κα. Αρβελέρ. «η Ελλάς είναι μια μικρή χώρα με πληθυσμό μόλις 10.000.000» «Ξέρω εγώ η λέω», ανταπάντησε ο Μιτεράν, «όταν βλέπω την Πρύτανη των Πανεπιστημίων των Παρισίων να μιλά ελληνικά με τον Πρύτανη των Πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης, ε τότε η Ελλάς είναι μια αοτοκροτορία». Βλέπετε και ο Πρύτανης των Πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης ήταν Έλληνας!
Ας έρθουμε τώρα στο δεύτερο σκέλος της εισήγησης. «Η ποίηση στις μέρες μος». Εδώ, οφείλω να ομολογήσω, ότι τα πράγματα είναι λίγο μπερ­δεμένα. Μα. θα μου πείτε, πάντα ήταν. Νέο, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να επισημάνουμε τα καλά και τα κακά της υπόθεσης.
Είναι αλήθεια ότι εδώ και αρκετά χρόνια η Ποίηση στη χώρο μας παρουσιάζει άνθιση, με την έννοια ότι κάθε χρόνο κυκλοφορούν χιλιάδες ποιητικές συλλογές, είτε μέσω εκδοτικών οίκων, είτε με συτοεκδόσεις. Οι μισοί Έλληνες γράφουν ποίηση. Πολλοί σ­τια αστούς είναι αξιόλογοι ποιητές κα ποιήματα τους έχουν μεταφρασθεί και στο εξωτερικό, συνεχίζοντας έτσι την
Ομηρο κα την Σαπφώ, μέχρι τις μέρες μας με τους νομπελίστες ποιητές μας Σεφέρη κοι Ελύτη. Πόσοι όμως διαβά­ζουν ποίηση; Ελάχιστοι. :.
Από τη μια μεριά είναι ευχάριστο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι γράφουν ποίηση. Είναι καλό να γράφει κανείς τις σκέψεις ίου και τα συναισθήματα του πάνω στο χαρτί. Δεν εί­ναι όμως καλά. πολλοί από αυτούς να κάνουν σοβαρά λάθη και να νομίζουν ότι είναι ποιητές και μάλιστα μεγάλοι, τη στιγμή που μερικοί από αυτούς δεν διαβάζουν άλλους ποιητές, έστω και όχι σημαντικούς. «Ουκ εν τω πολλώ το ευ. αλλ' εν τω ευ το πολύ», έλεγαν οι σοφοί αρχαίοι προγονοί μας. Πέρα από τους βασικούς κανόνες γραφής (γραμματική, συντακτικό), η ποίηση έ­χει και τους δικούς της κανόνες, ακόμη και η σύγχρονη ποίηση του ελεύθερου στίχου, ιδιαίτερα όμως η παραδοσια­κή ποίηση, του μέτρου και της ομοιο­καταληξίας, έχει κάποιους βασικούς κανόνες, που πρέπει να τηρούνται.·
Αναφέρω περιληπτικά
1.Μέτρο (ιαμβικός, ανάπαιστος)
2.Αριθμός συλλαβών στί­χων (15σύλλαβος, 12σύλλαβος, 10σύλλαβος. 8σύλλαβος)
3.0μοιοκαταληξία (πχ σ' ένα τετράστιχο 1ος με 2ο και 3ος με 4ο ή 1ος με 3ο και 2ος με 4ος ή 1ος με 4ο και 2ος με 3ο.
Αυτοί οι κανόνες δίνουν στην παραδοσιακή ποίηση μια μου­σικότητα μοναδική. Δυστυχώς πολλοί δεν τους τηρούν είτε για­τί δεν τους γνωρίζουν, είτε γισιί μπλέκουν τη μια μορφή ποίησης με την άλλη. Ισως γιατί λανθα­σμένα νομίζουν ότι έτσι δημιουργούν μια νέα μορφή Ποίησης. Επειδή έχω διαβάσει πολλές ποιητικές συλλογές νέων ποιη­τών και κατά καιρούς εργάζομαι και ως επιμελητής εκδόσεων, δυστυχώς, οφείλω να ομολογή­σω όιι, τέτοια φαινόμενα παρα­τηρούνται συχνά. Επίσης ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρεί­ται και στις δύο μορφές ποίησης είναι η μη χρησιμοποίηση ή η κακή χρησιμοποίηση των σημεί­ων στίξης. Δεν μπαίνουν κόμ­ματα ή μπαίνουν λάθος, η άνω τελεία έχει καταργηθεί, αρχίζει λέξη με κεφαλαίο γράμμα χωρίς να υπάρχει προηγουμένως τέλειο, κ.ά.
Τελειώνοντας, για να συνδέσω το πρώτο σκέλος της εισήγησης με το δεύτερο, θέλω να προτρέψω όλους εμάς που ασχολούμαστε με τη λόγο-τεχνία, να μη συντελέσουμε στη συρρίκνωση του ελληνικού λόγου. Απενα­ντίας, σαν πνευματικοί άνθρωποι, που υποτίθεται ότι είμαστε, ας διατηρήσου­με, με τη σωστή γραφή των κειμένων μας, την ελληνική γλώσσα στην κο­ρυφή των γλωσσών του κόσμου κι ας προσπαθήσουμε να τη βελτιώσουμε ακόμη. Είναι χρέος μος προς τις επερ­χόμενες γενιές. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, γιατί τα όνειρα γεννιούνται στα μότια κι οι ελπίδες γεννιούνται στα όνειρα. Ας γίνουμε φάροι φωτεινοί των ελπίδων, γιατί η ελπίδα χρειάζεται φως για να λάμψει και το φως χρειάζεται ελ­πίδα για να μη σβήσει. Και οι ποιητές έχουν και φως και ελπίδα".

Saturday, September 05, 2009

Περί εμβολίου Η1Ν1: Δεν υπάρχει καμία γρίπη των χοίρων.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

Περί του εμβολίου Η1Ν1

Δεν υφίσταται καν ιός της γρίπης των χοίρων, ούτε στα εργαστήρια ή στην φύση, πουθενά. Δεν υπάρχει καμία γρίπη των χοίρων. Γίνεται εδώ και χρόνια, μέσα στα σχέδια το ΠΕΙΡΑΜΑ: ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ, για τον έλεγχο των μαζών και του νου. Στόχος τους να δημιουργήσουν ΠΑΝΙΚΟ στον κόσμο.

Αυτό πραγματοποιείται όταν με τον νόμο της έλξης, συντονιστούν ταυτόχρονα όλοι οι άνθρωποι της γης (και συγκεκριμένα η κρίσιμη μάζα), από τον πανικό αυτό δημιουργείται η ασθένεια ….χωρίς λόγο.


Ας μείνουμε ΨΥΧΡΑΙΜΟΙ παρακολουθώντας με προσοχή τα μέσα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) για να ξέρουμε ακριβώς τι μας γίνεται.
Αλήθεια όμως, γιατί βιάζονται τόσο εσπευσμένα να μας εμβολιάσουν και πλέον εδώ στην (Ελλάδ ) με το πρόσχημα τα δήθεν ΔΩΡΕΑΝ ΕΜΒΟΛΙΑ (τα οποία θα κοστίσουν 58 εκ. ευρώ…!) και να τρέξουμε όλοι σαν «παλαβοί» λόγω έλλειψης εμβολίων να προλάβουμε να εμβολιαστούμε μην χάσουμε ….το τρένο ….ένα τρένο χωρίς επιστροφή ….!


Πριν λίγο καιρό μας μιλούσαν για το μισό πληθυσμό, ενώ τώρα πρέπει να εμβολιαστούμε ΟΛΟΙ…..! με εντολή του Πρωθυπουργού….!!!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.


Οι μεγαλύτερες επιδημίες στην ιστορία της γης έγιναν:
430 π.Χ. Λοιμός της Αθήνας./165-180 μ.Χ. Λοιμός/251-266 Λοιμός/541-750 Λοιμός Πανούκλα/1300 Πανούκλα/1501-1587 Τύφος/1729-1782 Πανδημία Γρίπης/1816-1826 Πανδημία Χολέρας/1829-1851 Χολέρα Γρίπης/1852-1896 Χολέρα/1889-1890 Ασιατική Γρίπη/1899-1923 Χολέρα/1918-1919 Ισπανική Γρίπη/1957-1958 Ασιατική Γρίπη/1962-1966 Χολέρα/1968-1969 Γρίπη Χογκ-Χογκ/1980 ΑΙ
DS.



251-266 Λοιμός.
541-750 Λοιμός-Πανούκλα
1.300 Πανούκλα
1501-1587 Τύφος
1729-1782 Πανδημία Γρίπης
1816-1826 Πανδημία Χολέρας
1829-1851 Χολέρας-Γρίπης
1852-1896 Χολέρα
1889-1890 Ασιατική Γρίπη
1899-1923 Χολέρα
1918-1919 Ισπανική Γρίπη
1957-1958 Ασιατική Γρίπη
1962-1966 Χολέρα
1968-1969 Γρίπη Χονγκ-Χονγκ
1980 Έιτζ
2003 Sars (Η Πνευμονία/περιορίστηκε/εγκαίρως)
2004-2005 Η Ασιατική Γρίπη περιορίστηκε εγκαίρως
2007 Γρίπη των «πτηνών» περιορίστηκε εγκαίρως
2009 Γρίπη «χοίρων» δεν υφίσταται καθόλου…..!
Αν δούμε στατιστικά και ιστορικά τις πανδημίες θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν μεγάλες διαφορές και αποκλίσεις , πολλά χρόνια από την μία στην άλλη. Έως τώρα οι πανδημίες έπαιρναν χώρο σε μεμονωμένα μόνο μέρη του κόσμου. Πως γίνεται λοιπόν, 4 φορές απανωτές φορές σε 8 μόλις χρόνια να έχουμε τις δήθεν γρίπες λοιπόν …..δεν σας προβληματίζει ….!


Σε πολλές χώρες «τρέχουν» ήδη μαζικές προσφυγές πολιτών και δικαστικές μάχες, ενάντια στους κρατικούς οργανισμούς υγείας και στα δημόσια πρόσωπα που εμπλέκονται στα προγράμματα εμβολιασμών. Οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών φροντίζουν έως τώρα να καλλιεργούν και να συντηρούν ένα κύμα πανικού, αδικαιολόγητο τόσο για την ίδια τη γρίπη όσο και για τις ενδεχόμενες πανδημικές της μορφές. Η κοινή γρίπη σκοτώνει 500.000 ανθρώπους το χρόνο παγκοσμίως. Η γρίπη των «πουλερικών» προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων…..!!! παγκοσμίως. Η ιλαρά και πνευμονία , ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια, είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο. Από διάρροια πεθαίνουν 2.000.000 παιδιά το χρόνο παγκοσμίως. Από μαλάρια πεθαίνουν 2.000.000 άτομα το χρόνο. Και το σπουδαιότερο ο καρκίνος θερίζει κάθε μέρα τόσα άτομα και δεν μιλάνε κάτι γι’ αυτό μιας και είναι πρώτος στη λίστα των θανάτων σε παγκόσμια κλίμακα….!


Κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο από τις κλασικές μορφές γρίπης πεθαίνουν γύρω στους 50.000 συνάνθρωποί μας. Η σημερινή (κατεστημένη) γρίπη όμως δεν υφίσταται καν και είναι μια μεγάλη ΑΠΑΤΗ.
Η φαρμακοβιομηχανία που παράγει το (νέο) εμβόλιο για την γρίπη των χοίρων πούλησε ήδη εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες και το εμβόλιο πωλείται προς 50 δολάρια το κουτί. Η δική μας χώρα «υπερηφανεύεται ότι θα μας το δώσει πλέον «δωρεάν» ….. τόσο αγάπη ….!!! Ενώ φυσικά κάθε μέρα μας ξεζουμίζει το αίμα με εφορίες κλπ. Αμυνθείτε ….


ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΝΕΟ ΕΜΒΟΛΙΟ …ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ. Ενημερώσετε φίλους και συγγενείς. Πες πες, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ….το έχουν πάντα πρώτη ΑΓΓΕΛΙΑ ΕΙΔΗΣΗΣ ….θα σας πείσουν …..και από φόβο και πανικό θα τρέξετε σαν γουρουνάκια εις σφαγήν ….ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΞΥΠΝΗΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΟΣ …. ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ.

Οι θεοί είναι το θεμέλιον πάσης αυθεντίας, η κυβέρνησις, οι νόμοι, η δικαιοσύνη, απορρέουν εξ αυτών.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ.
Ο Τεταρτος βαθμός μυήσεως των Πυθαγορείων, καί ο τελευταίος. Μόνον μετά τήν ολοκλήρωσιν της μυητικής αγωγής, ο μύστης πλέον ηδύνατο νά επιδοθεί εις τήν πολιτικήν. Πράγματι η πολιτική είναι η πολυπλοκωτέρα καί πλειστας απογοητεύσεις εγκυμονούσα τέχνη, διότι οι πολίται έχουν μόνον εγωιστικάς καί υλόφρονας τάσεις, η δέ μάζα είναι κωφή καί τυφλή εις τήν απλήν έκκλησιν προς το καθήκον καί τήν αρετήν.
Ιδού μία συντομωτάτη περίληψις των άρχων των :

Οι θεοί είναι το θεμέλιον πάσης αυθεντίας, η κυβέρνησις, οι νόμοι, η δικαιοσύνη, απορρέουν εξ αυτών. Η αναγνώρισις της ιεραρχίας είναι η βάσις ταύτης της κοινωνικής τάξεως.
Πρέπει συνεπώς νά υπακούωμεν εις τους νόμους καί νά αγωνιζώμεθα κατά της παρανομίας. Ιδιαιτέρα φροντίς πρέπει νά δίδεται εις τήν κοινωνικήν αγωγήν της νεότητος. οι ηγεμόνες και οι κυβερνήται πρέπει να είναι αμερόληπτοι καί αξιοπρεπείς, νά συμπεριφέρονται ως πατέρας προς τους διοικούμενους.
Πρέπει νά τιμώνται τά θέσμια ως προς τήν λατρείαν των προγόνων, τόν σεβασμόν των γονέων, τό πνεύμα της οικογενείας, ή ασκησις της φιλοξενίας, η μετριοφροσύνη και ο αυτοσεβασμός. Ούτω η κοινωνία θά είναι ευτυχής και θά ευηρερή.


Πρέπει να αφοπλίζει τους καταστροφείς της εθνικής ιδέας, τους σκεπικιστάς και σοφιστάς, των οποίων αί ενέργειαι προεκάλεσαν τόν αφανισμόν τόσων ανθούντων πολιτισμών.

Η ευτυχία όλων επιτυγχάνεται διά προσανατολισμού των επιθυμιών καί παθών της νεότητος προς ιδανικά ευγενή καί αφιλοκερδή. Διά συμπιέσεως της αυξήσεως των περιουσίων, διά σώφρονος κατανομής των βαρών, δι αναπτύξεως της συνεργασίας όλων των τάξεων της πολιτείας. Μερικαί πόλεις εγνώρισαν ύπέρμετρον πλούτον καί χλιδήν. Μεθ ο εκάμθησαν υπό τόν ζυγόν της ηδονής καί της μαλθακότητος.
Προς αποφυγήν της καταστροφής ας περιωρίσωμεν τήν κατάπτωσιν των ηθών καί των θεσμών. Ούτω θά εξασφαλισθεί η ευδαιμονία της πολιτείας.


Bιβλιογρ. J. Μallinger , Οι βαθμοί μυήσεως των Πυθαγορείων έν "ΣΦΙΓΞ" 1952, 384.

EROTIC SUBLIMINAL MESSAGES