θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, August 29, 2009

Ενας 'κρυφός' 'ύμνος' προς τον πιό φανερό αποδέκτη ...

Ενας 'κρυφός' 'ύμνος' προς τον πιό φανερό αποδέκτη ...

Πάει πολύς καιρός που κυκλοφορεί και διαδίδεται ανεξέλεγκτα στο Διαδίκτυο μια νοητική διαστρέβλωση του Ελληνικού αλφαβήτου, με την οποία γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι το αρχαιότατο Ελληνικό σύστημα καταγραφής φθόγγων δημιουργήθηκε με σκοπό την σύνθεση ενός ‘μυστικού’ ύμνου.

Σύμφωνα με αυτήν το αλφάβητο μας αποτελεί προσευχή - επίκληση η οποία

λειτουργεί κάπως ‘μυστηριακά’ μέσα σε αυτό και με το ίδιο σκεπτικό έχει μια ισχυρή ‘δονητική’ επίδραση επάνω στους εκφωνούντες.

Η συνήθης διαδοχή των ονομάτων των γραμμάτων (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.)

θεωρείται προμελετημένη ενώ ‘πίσω’ από αυτήν δήθεν υπολανθάνει μια γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ‘ανώτερης’

υποτίθεται σύλληψης.

Αποκωδικοποιώντας τα γράμματα με την γνωστή διάταξη, κάτι που έγινε λέει

‘σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης’,
παράγονται τα ακόλουθα:

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ

ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ!”

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε το αυτονόητο :
ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν αυτή η δήθεν ‘αποκωδικοποίηση’

έγινε σύμφωνα με αρχές της Ερμητικής επιστήμης ή με τις αρχές οποιασδήποτε άλλης μεθόδου αποκρυπτογράφησης σήμερα, αλλά

αντίθετα να αναρωτηθούμε σύμφωνα με ποιό σκεπτικό θα μπορούσε να έχει γίνει μια τέτοια ‘κωδικοποίηση’ και κρυπτογράφηση

κατά την αρχαϊκή εποχή !

Σε επόμενο βήμα προστίθενται κάποια ‘εννοούμενα’ συνδετικά και ρήματα

που υποτίθεται ότι έχουν παραληφθεί, κι έτσι έχουμε την κατασκευή μιας ‘εξ’ αποκαλύψεως’ δήθεν κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς τ

ην πηγή του Φωτός, δηλαδή τον Ήλιο:

“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)”.

Και να η αποκάλυψη της ‘κρυφής’ σημασίας των λέξεων σύμφωνα με την

περίφημη ‘προσευχή’, αφαιρουμένων σιωπηρά σε αυτή τη φάση όσων γραμμάτων

δεν βολεύουν :

Αλ
= Ο νοητός ήλιος (ανύπαρκτη λέξη ) - Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι) - Τα = δοτική άρθρου
δωρικού τύπου, τη, εις τήν. (
εδώ φαίνεται τυχαίνει να βολεύει να πάρουμε και
το Βή-και το -τα μαζί)

Γα
= Γή (δωρικός τύπος) - Άμα = (επιρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
. (ανύπαρκτη λέξη )
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος - Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. ίστημι - ΄Ιγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζώ. (
εδώ χρειάζεται μόνο το Ζη – δεν βολεύει και το Ζή-και το -τα μαζί ! )
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι. (
Ούτε εδώ βολεύει το Ή-τα ολόκληρο)
Θη = προστ. ρημ. θέτω. (
Ούτε εδώ βολεύει το Θή- και -τα μαζί )
Ιώτα
= τα Ιώγα, τα Εγώ.
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (π.ρ.β.λ. Παλλάς Αθηνά).
(
το γράμμα λεγόταν βέβαια ανέκαθεν -πι- και όχι πα ή παλ, αλλά εδώ κατά τα φαινόμενα δεν βολεύει να το λέμε έτσι !
Αν βόλευε, θα επικαλούνταν οποιοδήποτε άλλο ‘κρυφό’ νόημα … π.χ. πίπιζα !
)
Δα
= άλλος τύπος της Γα, Γής (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γή)
Νύξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.
Φύ(οι)= ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).

Από την παραπάνω λίστα δεν έχουν ‘φαγωθεί’ μόνο τα αρχαία δίγαμα, σαμπί και κόπα, αλλά και σύγχρονα όπως :
κάπα, λάμδα μί, ξί, ταύ, ύψιλον, χί ψί, και ωμέγα ! Αυτά φαίνεται δεν προσφέρονταν για ‘απόκρυφα’ νοήματα !

ιδού και η τελική ‘σύγχρονη’ απόδοση :

Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή !
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται (!)
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ (!) να ζήσουν,
να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν (!),
και κινδυνέψει να ταφεί το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην
αναβράζουσα ιλύ, και ας αναπτυχθεί η Ψυχή,
που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!


Βλέπουμε λοιπόν ότι επιχειρείται μια αδέξια παραποίηση των ονομάτων της Ελληνικής Αλφαβήτου, εστιάζοντας μεταξύ των άλλων αυθαιρέτων προσθαφαιρέσεων και σε λεκτικούς τύπους που δεν μαρτυρούνται, π.χ. ούτε ως Αλ ούτε ως Ελ σε κανένα λεξικό, γεγονός που παράγει το παραπάνω επιεικώς ασυνάρτητο αποτέλεσμα και ταυτόχρονα αναδίνει την αποφορά ενός νοσηρού πνευματισμού.

Θα πρέπει να αναλογισθούμε ότι εάν κάποιος είχε κατασκευάσει εξ ολοκλήρου έναν ‘ύμνο’ με βάση την Αλφάβητο, θα πρέπει να το είχε κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή οπότε θα είχε χρησιμοποιήσει ονομασίες από μια συγκεκριμένη Ελληνική διάλεκτο και όχι περισσότερες
(οι τύποι Δα και Γα για την Γή ανήκουν σε διαφορετικές διαλέκτους και διαφορετικές εποχές) και οπωσδήποτε θα επιθυμούσε και αυτοί στους οποίους απευθύνεται να κατανοούν πλήρως αυτήν την ταύτιση στην καθομιλουμένη τους, χωρίς να αναγκάζονται να αλλάζουν την σειρά των γραμμάτων για να αποκρυπτογραφήσουν τον ύμνο και ιδίως χωρίς να αναγκάζονται να υπονοούν λέξεις ή τμήματα λέξεων που παραλείπονται ή άλλα που πρέπει να προστεθούν χωρίς τη χρήση κανενός κώδικα για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Μιλάμε για μια εποχή χωρίς τους σημερινούς ύπουλους εχθρούς που επιχειρούν με δόλια και πλάγια μέσα να καταστρέψουν τις αξίες της πανάρχαιας γλώσσας μας και ιδίως μια εποχή ουσιαστικής ανεξιθρησκίας οπότε δεν υπήρχε και άμεσος λόγος απόκρυψης ή κρυπτογράφησης λατρευτικών μηνυμάτων μέσα σε έναν ‘ύμνο’ που μάλιστα υποτίθεται ότι απευθύνεται στον φαεινότερο όλων : τον Ήλιο.

Εάν πάλι για κάποιο δυσερμήνευτο λόγο υπήρξε όντως δημιουργός μιας τέτοιας επίκλησης και ήθελε να κρύψει το μήνυμα του υφαίνοντας τον ‘ύμνο’ του ανάμεσα στις ονομασίες των γραμμάτων, θα ήταν λογικό να το κάνει βασιζόμενος σε μια ενιαία καθομιλουμένη διάλεκτο, και όχι σε μια διαχρονική συλλογή ετερόκλητων γραμματικών τύπων από διάφορες διαλέκτους !

Δεν θα είχε κάνει δηλαδή συρραφή με ονομασίες από όποια Ελληνική διάλεκτο τον βόλευε ! (
οι λεκτικοί τύποι Δα και Γα για την Γή π.χ. ανήκουν σε διαφορετικές διαλέκτους και επίσης σε διαφορετικές εποχές). Μια τέτοια συρραφή είναι εφικτή μόνο σήμερα που έχουμε συγκεντρωμένες και γνωρίζουμε τις περισσότερες διαλέκτους και τα αλφάβητα που έχουν υπάρξει διαχρονικά μέχρι σήμερα.

Επίσης, δεν θα ήταν λογικό ο υποτιθέμενος δημιουργός του να επιζητούσε όσοι απήγγειλαν ένα τέτοιο ύμνο να κατανοούν το νόημα του (
έστω και συγκαλυμμένο) στην καθομιλουμένη τους, χωρίς να κάνουν φιλολογικές αλχημείες αλλάζοντας την σειρά των γραμμάτων κατά το δοκούν για να τον aποκρυπτογραφήσουν ; Δεν θα έπρεπε να μπορούν να το κάνουν χωρίς να αναγκάζονται να φαντάζονται
ή να υπονοούν λέξεις ή ολόκληρα τμήματα φράσεων, άλλα που να παραλείπονται και άλλα που να πρέπει να προστεθούν ;

Όσο για την ίδια την δημιουργία του αλφαβήτου, ως γνωστόν αναπτύχθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές δεκαπέντε και
πλέον αλφάβητα, σε διαφορετικές τοποθεσίες του Ελλαδικού χώρου, τα οποία δεν παρουσιάζουν απόλυτη ταύτιση ούτε ως προς την σειρά, ούτε ως προς τα σύμβολα, ούτε ως προς τις επιμέρους ονομασίες των γραμμάτων, τα οποία όντας πανάρχαια, και αυτόχθονα, δεν καθιστούν ορατή την σύγκλιση προς την αρχέγονη κεντρική πηγή τους ώστε να την ταυτίσουμε με μια συγκεκριμένη διάλεκτο που τυχόν χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ενός τέτοιου υποθετικού ύμνου.

Κώστας Σκανδάλης
www.aegean-theory.gr