θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, August 04, 2009

Η Αποδόμηση του κοινωνικού ιστού



Πριν από 2.400 χρόνια ο Ισοκράτης έστελνε επιστολές στους ισχυρούς Έλληνες ηγεμόνες της εποχής του, επιχειρηματολογώντας για την ανα­γκαιότητα εκστρατεύσεως των Ελλήνων στην Ασία.
Στην "προς Αλέξανδρον" επιστολή, μεταξύ των λόγων που του απαριθμεί για να τον πείσει, ανα­φέρεται και στην απελευθέρωση των ελληνικών πό­λεων της σημερινής Μ. Ασίας, που κατείχαν τότε οι Πέρσες, απελευθέρωση η οποία - πλην των άλ­λων - θα παρείχε το αναγκαίο έδαφος για την απο­μάκρυνση εξ Αττικής του πλήθους των «πλανήτων παίδων και γυναικών», οι οποίοι περιφερόμενοι δημιουργούσαν μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα.
Ιδιαίτερο δε χαρακτηριστικό του αττικού δι­καίου ήταν η αυστηρότητα του ως προς την πα­ροχή της υπηκοότητας, της αναγνωρίσεως δηλα­δή κάποιου ως Αθηναίου πολίτη. Έπρεπε να είναι νόμιμο τέκνο Αθηναίων πολιτών - και μάλιστα, με­τά τις μεταρρυθμίσεις του Περικλή το 451 π.Χ., και από τους δύο γονείς του - αποκλείοντας έτσι τα παιδιά Αθηναίων ανδρών και ξένων γυναικών.
Οι "πλανήτες" επομένως της εποχής εκείνης, οι περισσότεροι "λαθρομετανάστες", ζούσαν στο περι­θώριο της αθηναϊκής πολιτικής ζωής. Ακόμη και σ' αυτούς που με το εμπόριο έγιναν πλούσιοι, δεν τους επιτρεπόταν ούτε η συμμετοχή σε θρησκευ­τικές τελετές της πόλης - περίπτωση των Σημιτών αδελφών Αρμοδίου και Αριστογείτονος, όπου απεμάκρυναν την αδελφή τους, όταν αυτή παρεισέφρυσε στην πομπή των Ατθίδων κοριτσιών, που με­τέφεραν τον πέπλο της Αθηνάς κατά την εορτή των Παναθηναίων.
Είναι παμπάλαια η τραγική κατάσταση που χα­ρακτηρίζει μια πόλη, όταν οι πλανήτες ξεπερνούν τον αριθμό που αυτή μπορεί να φιλοξενήσει. Και δεν υπάρχει σήμερα σοβαρό κράτος στον κόσμο, το οποίο να μη λαμβάνει μέτρα προς αντιμετώπι­ση του φαινομένου, και για την πρόληψη κοινωνι­κών αναταραχών, τ)ι οποίες μοιραίως θα συμβούν.
Όταν η Σουηδία, κατά τη δεκαετία του '60, διαπίστωσε ότι ο αριθμός των νόμιμων μεταναστών - αυτών δηλαδή που βρέθηκαν στη χώρα κατόπιν νομίμου αδείας, μεταξύ των οποίων και Έλληνες - υπερέβη το 10% του πληθυσμού της χώρας, έπαυσε να δέχεται μετανάστες. Οι οποίοι, προκειμένου να γίνουν δεκτοί - και όχι μόνον στη Σουηδία - έπρε­πε να προσκομίσουν μύρια όσα παραστατικά έγ­γραφα που τους ζητούσαν, και φυσικά να είναι απολύτως υγιείς, ελεγχομένης ακόμη και της οδο­ντοστοιχίας τους. Στην Ελλάδα αντιθέτως επανεμ­φανίσθηκε η φυματίωση μαζί με τις αποσκευές των λαθρομεταναστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι σο­βαρές χώρες επιλέγουν τους μετανάστες. Αντι­θέτως, οι μετανάστες είναι αυτοί που επιλέγουν την Ελλάδα.
Δυστυχώς, υπάρχει στη χώρα μας ένας υφέρ-πων φασισμός, παρά την ψευδαίσθηση περί λει­τουργίας δημοκρατικού πολιτεύματος. Και αυτός συνίσταται στο ότι μια πολύ μικρή μειοψηφία πο­λιτών, αυτοαποκαλουμένων "προοδευτικών", πέτυχε παντοιοτρόπως να επιβάλλει αποδομητικές για την κοινωνία θέσεις και να τρομοκρατήσει την συντρι­πτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Πράγματι, όλοι εμείς οι αστοί, που δεν συνηθίσαμε να αγω­νιζόμαστε, παρά μόνον κάτω από την ομπρέλα του κρατικού μηχανισμού - εκ τους ασφαλούς δηλαδή -για να αποφύγουμε να χαρακτηρισθούμε "ακραί­οι" ή άλλως πως, αντί να υψώσουμε στεντόρεια τη φωνή για να αποτραπεί η βλάβη της πατρίδας μας, αρκεσθήκαμε στο να ψιθυρίζουμε.
Και έτσι οι πλανήτες μπήκαν στη ζωή μας, σήμερα ως μία ανησυχητική μειοψηφία, αλλά πο­λύ σύντομα - σε δύο τρεις δεκαετίες - θα κατα­στούν πλειοψηφία, προς μεγάλη ικανοποίηση αυ­τών που επιχειρούν την πολυπολιτισμικότητα, και η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διαστρο­φή της ιστορίας. Η διαπίστωση του Αριστοτέλη, ότι μία υγιής κοινωνία πρέπει να απαρτίζεται από τους "φύσει συγγενείς" προφανώς ωχριά εμπρός στις νεοταξίτικες απόψεις.
Είναι δύσκολο πάντως να διασκεδασθεί ο φό­βος, ότι το έλλειμμα της πολιτείας να αντιμετωπί­σει την κατάσταση, θα υποκαταστήσει η αυτοδι­κία. Ίσως, αυτό επιδιώκει το νεοταξίτικο σύστημα ώστε να προκληθούν ταραχές, οι οποίες θα απο­σταθεροποιήσουν την χώρα. Οι αντιθέσεις μεταξύ στρωμάτων ενός λαού τον καθιστούν ευάλωτο και αδύναμο να αντιδράσει στις έξωθεν πιέσεις.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας, προκει­μένου να ελαχιστοποιηθούν τα δυσμενή αποτελέ­σματα μιας άφρονος πολιτικής δύο δεκατιών. Και για να αλλάξει αυτή απαιτείται και αλλαγή της δι­κής μας συμπεριφοράς. Δεν αρκούν οι μεταξύ μας συζητήσεις. Αέγεται προσφυώς, ότι αυτή η χώρα δεν είναι δική μας. Την δανεισθήκαμε από τα παι­διά μας και έχουμε υποχρέωση να την παραδώ­σουμε όπως την παραλάβαμε. Δεν είναι ανεκτό η δική μας η γενιά να βάλει την ταφόπλακα σε ένα λαμπρό δημιούργημα.