θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, August 29, 2009

Θρησκείες - Κομμουνιστικός Μύθος

Είναι ο Κομμουνισμός αντιγραφή του Χριστιανισμού;

Θρησκείες ------------ Κομμουνιστικός Μύθος


Θεός ------------ Νομοτέλεια
Απολεσθείς Παράδεισος (Εδέμ) ------------ Πρωτόγονος Κομμουνισμός
Προπατορικό αμάρτημα ----------- Ατομική ιδιοκτησία
Σωτήρας (Μεσσίας, Προφήτης) ----------- - Μαρξ
Προάγγελοι του Σωτήρος (Προφήτες) ----------- - Ουτοπιστές σοσιαλιστές
Απόστολοι ----------- - Εγκελς, Λένιν, Στάλιν, Μάο
Άγιοι ----------- - Ηρωες του κόμματος
Ιερά κείμενα (Ευαγγέλιο - Κοράνι - Γραφή) ----------- - Κείμενα τών «κλασσικών» τού μαρξισμού («Μανιφέστο»)
Αιρέσεις ------------ Παρεκκλίσεις (δεξιά, αριστερά, αναθεωρητισμός, εθνικός κομμουνισμός κ.λ.π.)
Δευτέρα Παρουσία (ήμερα τής κρίσεως) ----------- – Προλεταριακή επανάσταση
Βασιλεία του Θεού ----------- - Δικτατορία τού προλεταριάτου
Γή τής Επαγγελίας ------------ Κομμουνισμός (ή Ρωσία)
Περιούσιος λαός ------------ Ό Ρωσικός (παλαιότερα το προλεταριάτο)
Άγιοι Τόποι (Ιερουσαλήμ, Μέκκα Μπεναρές, Βατικανό) -------------- - Μόσχα — Πεκίνο
Ανωτάτη Αρχή εκπροσωπούσα τον Θεό (Μέγα Ιερατείο, Πατριάρχης, Δαλάϊ - Λάμα, Πάπας)
------------------------- -- Ηγεσία τού Κ.Κ.Σ.Ε. και τού Κ.Κ. Κίνας
Ιερός Ναός (Πανάγιος Τάφος, Κααμπά, Άγιος Πέτρος) ----------- Μαυσωλείο του Λένιν
Θρησκευτική τελετή ----------- Κομματική συνέλευσις
Αφορισμός ----------- Διαγραφή άπό τό Κ.Κ.

Ενας 'κρυφός' 'ύμνος' προς τον πιό φανερό αποδέκτη ...

Ενας 'κρυφός' 'ύμνος' προς τον πιό φανερό αποδέκτη ...

Πάει πολύς καιρός που κυκλοφορεί και διαδίδεται ανεξέλεγκτα στο Διαδίκτυο μια νοητική διαστρέβλωση του Ελληνικού αλφαβήτου, με την οποία γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι το αρχαιότατο Ελληνικό σύστημα καταγραφής φθόγγων δημιουργήθηκε με σκοπό την σύνθεση ενός ‘μυστικού’ ύμνου.

Σύμφωνα με αυτήν το αλφάβητο μας αποτελεί προσευχή - επίκληση η οποία

λειτουργεί κάπως ‘μυστηριακά’ μέσα σε αυτό και με το ίδιο σκεπτικό έχει μια ισχυρή ‘δονητική’ επίδραση επάνω στους εκφωνούντες.

Η συνήθης διαδοχή των ονομάτων των γραμμάτων (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.)

θεωρείται προμελετημένη ενώ ‘πίσω’ από αυτήν δήθεν υπολανθάνει μια γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ‘ανώτερης’

υποτίθεται σύλληψης.

Αποκωδικοποιώντας τα γράμματα με την γνωστή διάταξη, κάτι που έγινε λέει

‘σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης’,
παράγονται τα ακόλουθα:

ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ

ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ!”

Πρέπει στο σημείο αυτό να επισημάνουμε το αυτονόητο :
ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν αυτή η δήθεν ‘αποκωδικοποίηση’

έγινε σύμφωνα με αρχές της Ερμητικής επιστήμης ή με τις αρχές οποιασδήποτε άλλης μεθόδου αποκρυπτογράφησης σήμερα, αλλά

αντίθετα να αναρωτηθούμε σύμφωνα με ποιό σκεπτικό θα μπορούσε να έχει γίνει μια τέτοια ‘κωδικοποίηση’ και κρυπτογράφηση

κατά την αρχαϊκή εποχή !

Σε επόμενο βήμα προστίθενται κάποια ‘εννοούμενα’ συνδετικά και ρήματα

που υποτίθεται ότι έχουν παραληφθεί, κι έτσι έχουμε την κατασκευή μιας ‘εξ’ αποκαλύψεως’ δήθεν κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς τ

ην πηγή του Φωτός, δηλαδή τον Ήλιο:

“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)”.

Και να η αποκάλυψη της ‘κρυφής’ σημασίας των λέξεων σύμφωνα με την

περίφημη ‘προσευχή’, αφαιρουμένων σιωπηρά σε αυτή τη φάση όσων γραμμάτων

δεν βολεύουν :

Αλ
= Ο νοητός ήλιος (ανύπαρκτη λέξη ) - Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι) - Τα = δοτική άρθρου
δωρικού τύπου, τη, εις τήν. (
εδώ φαίνεται τυχαίνει να βολεύει να πάρουμε και
το Βή-και το -τα μαζί)

Γα
= Γή (δωρικός τύπος) - Άμα = (επιρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος
. (ανύπαρκτη λέξη )
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος - Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. ίστημι - ΄Ιγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζώ. (
εδώ χρειάζεται μόνο το Ζη – δεν βολεύει και το Ζή-και το -τα μαζί ! )
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι. (
Ούτε εδώ βολεύει το Ή-τα ολόκληρο)
Θη = προστ. ρημ. θέτω. (
Ούτε εδώ βολεύει το Θή- και -τα μαζί )
Ιώτα
= τα Ιώγα, τα Εγώ.
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (π.ρ.β.λ. Παλλάς Αθηνά).
(
το γράμμα λεγόταν βέβαια ανέκαθεν -πι- και όχι πα ή παλ, αλλά εδώ κατά τα φαινόμενα δεν βολεύει να το λέμε έτσι !
Αν βόλευε, θα επικαλούνταν οποιοδήποτε άλλο ‘κρυφό’ νόημα … π.χ. πίπιζα !
)
Δα
= άλλος τύπος της Γα, Γής (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γή)
Νύξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.
Φύ(οι)= ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).

Από την παραπάνω λίστα δεν έχουν ‘φαγωθεί’ μόνο τα αρχαία δίγαμα, σαμπί και κόπα, αλλά και σύγχρονα όπως :
κάπα, λάμδα μί, ξί, ταύ, ύψιλον, χί ψί, και ωμέγα ! Αυτά φαίνεται δεν προσφέρονταν για ‘απόκρυφα’ νοήματα !

ιδού και η τελική ‘σύγχρονη’ απόδοση :

Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή !
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται (!)
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ (!) να ζήσουν,
να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν (!),
και κινδυνέψει να ταφεί το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην
αναβράζουσα ιλύ, και ας αναπτυχθεί η Ψυχή,
που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!


Βλέπουμε λοιπόν ότι επιχειρείται μια αδέξια παραποίηση των ονομάτων της Ελληνικής Αλφαβήτου, εστιάζοντας μεταξύ των άλλων αυθαιρέτων προσθαφαιρέσεων και σε λεκτικούς τύπους που δεν μαρτυρούνται, π.χ. ούτε ως Αλ ούτε ως Ελ σε κανένα λεξικό, γεγονός που παράγει το παραπάνω επιεικώς ασυνάρτητο αποτέλεσμα και ταυτόχρονα αναδίνει την αποφορά ενός νοσηρού πνευματισμού.

Θα πρέπει να αναλογισθούμε ότι εάν κάποιος είχε κατασκευάσει εξ ολοκλήρου έναν ‘ύμνο’ με βάση την Αλφάβητο, θα πρέπει να το είχε κάνει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή οπότε θα είχε χρησιμοποιήσει ονομασίες από μια συγκεκριμένη Ελληνική διάλεκτο και όχι περισσότερες
(οι τύποι Δα και Γα για την Γή ανήκουν σε διαφορετικές διαλέκτους και διαφορετικές εποχές) και οπωσδήποτε θα επιθυμούσε και αυτοί στους οποίους απευθύνεται να κατανοούν πλήρως αυτήν την ταύτιση στην καθομιλουμένη τους, χωρίς να αναγκάζονται να αλλάζουν την σειρά των γραμμάτων για να αποκρυπτογραφήσουν τον ύμνο και ιδίως χωρίς να αναγκάζονται να υπονοούν λέξεις ή τμήματα λέξεων που παραλείπονται ή άλλα που πρέπει να προστεθούν χωρίς τη χρήση κανενός κώδικα για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.

Μιλάμε για μια εποχή χωρίς τους σημερινούς ύπουλους εχθρούς που επιχειρούν με δόλια και πλάγια μέσα να καταστρέψουν τις αξίες της πανάρχαιας γλώσσας μας και ιδίως μια εποχή ουσιαστικής ανεξιθρησκίας οπότε δεν υπήρχε και άμεσος λόγος απόκρυψης ή κρυπτογράφησης λατρευτικών μηνυμάτων μέσα σε έναν ‘ύμνο’ που μάλιστα υποτίθεται ότι απευθύνεται στον φαεινότερο όλων : τον Ήλιο.

Εάν πάλι για κάποιο δυσερμήνευτο λόγο υπήρξε όντως δημιουργός μιας τέτοιας επίκλησης και ήθελε να κρύψει το μήνυμα του υφαίνοντας τον ‘ύμνο’ του ανάμεσα στις ονομασίες των γραμμάτων, θα ήταν λογικό να το κάνει βασιζόμενος σε μια ενιαία καθομιλουμένη διάλεκτο, και όχι σε μια διαχρονική συλλογή ετερόκλητων γραμματικών τύπων από διάφορες διαλέκτους !

Δεν θα είχε κάνει δηλαδή συρραφή με ονομασίες από όποια Ελληνική διάλεκτο τον βόλευε ! (
οι λεκτικοί τύποι Δα και Γα για την Γή π.χ. ανήκουν σε διαφορετικές διαλέκτους και επίσης σε διαφορετικές εποχές). Μια τέτοια συρραφή είναι εφικτή μόνο σήμερα που έχουμε συγκεντρωμένες και γνωρίζουμε τις περισσότερες διαλέκτους και τα αλφάβητα που έχουν υπάρξει διαχρονικά μέχρι σήμερα.

Επίσης, δεν θα ήταν λογικό ο υποτιθέμενος δημιουργός του να επιζητούσε όσοι απήγγειλαν ένα τέτοιο ύμνο να κατανοούν το νόημα του (
έστω και συγκαλυμμένο) στην καθομιλουμένη τους, χωρίς να κάνουν φιλολογικές αλχημείες αλλάζοντας την σειρά των γραμμάτων κατά το δοκούν για να τον aποκρυπτογραφήσουν ; Δεν θα έπρεπε να μπορούν να το κάνουν χωρίς να αναγκάζονται να φαντάζονται
ή να υπονοούν λέξεις ή ολόκληρα τμήματα φράσεων, άλλα που να παραλείπονται και άλλα που να πρέπει να προστεθούν ;

Όσο για την ίδια την δημιουργία του αλφαβήτου, ως γνωστόν αναπτύχθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές δεκαπέντε και
πλέον αλφάβητα, σε διαφορετικές τοποθεσίες του Ελλαδικού χώρου, τα οποία δεν παρουσιάζουν απόλυτη ταύτιση ούτε ως προς την σειρά, ούτε ως προς τα σύμβολα, ούτε ως προς τις επιμέρους ονομασίες των γραμμάτων, τα οποία όντας πανάρχαια, και αυτόχθονα, δεν καθιστούν ορατή την σύγκλιση προς την αρχέγονη κεντρική πηγή τους ώστε να την ταυτίσουμε με μια συγκεκριμένη διάλεκτο που τυχόν χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ενός τέτοιου υποθετικού ύμνου.

Κώστας Σκανδάλης
www.aegean-theory.gr

Δήμος Λαμιέων: ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2009

Σας προσκαλούμε στην εκδήλωση ΄ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2009΄ η οποία θα πραγματοποιηθεί στον ιστορικό χώρο των Θερμοπυλών στις 31 Αυγούστου 2009 και ώρα 7.00 μ.μ. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο...

Σχετικό link:

http://www.lamia-city.gr/media/files/Prosklisi_thermopuleia2009.pdf

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2009 & ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

Μπροστά στο μεγαλείο της μάχης των Θερμοπυλών, μπροστά στο ύψος των ιδεών που η θυσία των μαχητών ανέδειξε σε πανανθρώπινες αξίες, εμείς οι νεοέλληνες, οι απόγονοι των ηρώων υποκλινόμαστε...Περισσότερα στο παρκάτω link

Σχετικό link:

http://www.lamia-city.gr/article.php?c=11&a=519

Η φτωχούλα Ελλαδίτσα με τους πάμπλουτους «πατέρες»




ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΣΑΛΑΡΗΣ

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ θα σηκωθούν πάλι οι τρίχες των Ελλήνων καθώς θα διαβάζουν το ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ των «πατέρων του έθνους». Ακόμη πιο «θρεμμένο» από το προηγούμενο και ακόμη πιο εξοργιστικό, αφού οι «πατέρες», στη μεγάλη τους πλειοψηφία, θα φανερώσουν, όπως πάντα, το παχυλό ΕΣΧΕΣ, αλλά θα κρύβουν το ΠΟΘΕΝ. Οι Ελληνες πολίτες θα βεβαιωθούν ακόμη μια φορά ότι έχουν να κάνουν με την πιο πλούσια Βουλή από καταβολής κοινοβουλευτισμού. Θα ξαναδιαβάσουν ότι 5-10 από τους κορυφαίους ηγέτες κατέχουν αμύθητες περιουσίες. Οτι κάποιοι εξ αυτών είναι ι διοκτήτες πληθώρας ακινήτων. Οτι αρκετοί ζουν σε παραμυθένιες βίλες με πισίνες και κότερα. Οτι άλλοι «τζογάρουν» δυνατά στα χρηματιστήρια. Και ότι μεταδίδουν το μίασμα του ευδαιμονισμού και στα τέκνα τους που θα υποκύψουν με τη σειρά τους σε ό,τι κληρονομούν και η μόνη έγνοια τους θα είναι πώς θα τα διατηρήσουν και ηώςθα τα αυξήσουν, «πάση θυσία»!
Τι μας ήλθε και τα λέμε όλα αυτά σήμερα; Τα λέμε για να θυμίσουμε σε μερικούς πάμπλουτους «πατέρες» ότι σαν σήμερα, στις 26 Ιουλίου του 1953, έφυγε από τη ζωή πάμπτωχος ο, τρις πρωθυπουργός και γενναίος στρατιώτης Νικόλαος Πλαστήρας. Αυτός που μοίραζε τον μισθό του στους φτωχούς. Αυτός που αρνήθηκε να βολέψει σε μια θεσούλα τον άνεργο αδελφό του... Αυτός που έπεσε στον βωμό της «λήθης» και αντιστάθηκε στην εκτέλεση του Μπελογιάννη (όπως άλλωστε και ο Παπαδόπουλος για να λέμε και του στραβού το δίκιο). «Γράψε περισσότερα για τους παλαιούς πολιτικούς που έμπαιναν στη δημόσια ζωή πλούσιοι και έφευγαν φτωχοί», με προτρέπει ο αναγνώστης κ. Ιωάννης Παπαντωνίου. «Κυρίως αυτούς που προέρχονται από τη συντηρητική παράταξη, αλλά ξεχάστηκαν γρήγορα, όπως ο Παναγής Παπαληγούραςπου πέθανε φτωχός σε ένα υπόγειο δυάρι παρότι πέρασαν από τα χέρια του συμβάσεις δισεκατομμυρίων. Γράψε για τουςσοφούς δασκάλους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Κωνσταντίνο Τσάτσο, για τον Γιώργο Ράλλη, ακόμη και για τους εκτελεσθέντες στο Γουδί Θεοτόκη, Στράτο, Πρωτοπαπαδάκη και Γούναρη. Γράψε για να βάλουν μυαλό οι σημερινοί αγνώμονες...».
ΘΑ ΘΥΜΙΣΩ όμως εδώ και μερικούς ακόμη απένταρους πρωθυπουργούς όπως ο Κανάρης ο Ρέπουλης ο Παπαναστασίου, ο Τρικούπης ο Σοφούλης ο Καφαντάρης ο Τζαννετάκηςκαι άλλους που έδειξαν παροιμιώδη αδιαφορία προς το χρήμα. Αλλά, περισσότερο από όλα, θα θυμίσω το μοναδικό στον κόσμο παράδειγμα του πρώτου κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια που ήλθε στην Ελλάδα με αρκετά σεβαστή περιουσία και όχι μόνο δεν δέχθηκε να λάβει τη νόμιμη αποζημίωση, όχι μόνο μοίρασε την περιουσία του σε ιδρύματα, αλλά έζησε σε ένα φτωχικό σπίτι του Ναυπλίου, κοιμόταν σε ράντσο και περνούσε τρεις μέρες με ένα κοτόπουλο. Δεν είναι παράξενο που τον εξόντωσαν οι φοροφυγάδες της εποχής Μαυρομιχαλαίοι, ούτε και που τον έκλαψε για πολλές μέρες η ολόκληρη η δόλια Ελλάδα..
θα πουν όμως κάποιοι: Αξίζει περισσότερο να τρως ένα κοτόπουλο επίτρεις μέρες και, ξαπλωμένο στο φέρετρο, να σε κλαίει όλη η Ελλάδα, από το να ασκείς το έξυπνο παιχνίδι του συμβιβασμού και των ισορροπιών έχοντας «τον σκύλο χορτάτο και την πίτα σωστή»;
ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΝ οι έχοντες και κατέχοντες αλλά και όλοι οι κατεχόμενοι από όσα κατέχουν!..

Thursday, August 27, 2009

ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ


— [ΘΡΗΣΚΕΙΟΛ.] Καλείται γνώσις ή γνωστικισμός μεγάλη φιλοσοφική και θρησκευτική κίνησις, ήτις, εφανισθείσα κατά τάς παραμονάς του Χρι­στιανισμού, εισέδυσεν εις αυτόν ώς χριστιανική αίοεσις, άκμάσασα δε κατά τον β' και γ' αιώνα διεκρατήθη μέχρι τών αρχών του στ' αιώνος αλλά λείψανα αυτής σώζονται καί μέχρι σήμερον. Ή προχριστιανική γνώσις προήλθεν εξ αναμί­ξεως Ιδεών θεολογικών, κοσμογονικών και αν­θρωπολογικών τών διαφόρων λαών, του δναομον τών Περσών, της αστρολογίας τών Χαλδαίων, της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Διά τών Έσσαίων καί του νεοπλατωνικού Φίλωνος του Ιουδαίου συμπεριελήφθησαν καί έκ του Ιουδαϊσμού ίδέαι τινές καί θεωρίαι. Πρώτοι δ' εν τω Χριστιανισμώ φορείς της «ψευδώνυμου γνώσεως» (Α' Τιμ. 4, 20), ώς έκάλεσεν αυτήν ό απόστολος Παύλος, υπήρ­ξαν εκτός άλλων οί έκ Σαμάρειας Σίμων ό Μά­γος καί ό μαθητής αυτού Μένανδρος, ιδία δε ό εν Μικρασία εργασθείς Κήρινθος, αναμίξαντες μετά τών λοιπών καί χριστιανικάς ιδέας. Άλλα κέντρον της χριστιανικής γνώσεως κατά τον β' αιώνα κατέστη ή Συρία, εν η ενεφανίσθησαν οί όφίται, αυτοί εαυτούς γνωστικούς αποκαλούντες. Οί όφίται διεκλαδώθησαν εις διαφόρους άτοχςώσεις, ίδια προσλαβούσας ονόματα, ύπήρχον δέ όφίται μέχρι του 530, ότε ό αυτοκράτωρ Ίουστινιανός Α' έξέδωκε κατ αυτών διάταγμα. Ό πρώτος δέ συστηματοποίησης εν Συρία τήν διδασκαλίαν τής γνώσεως ύπήρξεν ό Σατορνίλος άλλα ταυτοχρόνως ή κίνησις της γνώσεως έξεδηλούτο καί εν Αλεξάνδρεια της Αιγύ­πτου, άντιπροσωπευομένη υπό του γνωστικού Βασιλείδου, άναπτύξαντος τήν γνώσιν υπό τήν βαθυτέραν έπίδρασιν τής φιλοσοφίας του Πλάτω­νος καί της τών νεοπυθαγορείων. Έκ της Ανα­τολής ή γνώσις μεταφέρεται είς τήν Δύσιν διά του Βαλεντίνου, εργασθέντος εν Ρώμη κατά τα έτη 135—163, διαμορφούνται δ' έκτοτε δύο σχολαί έκ τών οπαδών αυτού. Καί της μεν ανατολικής λεγομένης σχολής αντιπρόσωποι υπήρξαν ό θεόδατος, ό Αξιόνικος, ό Βαρησάνης καί ό υιός αυτού Άρμόνιος, της δέ δυτική: (Ιταλικής) περί το 170 παρουσιάσθη σπουδαίος αντιπρόσωπος ό Πτολεμαίος, μετ' αυτόν δέ περί το 200 ό Ήρακλέων. Αλλά καί εν Μικρασία σχεδόν ταυτοχρό­νως άνεπτύσσετο ή γνώσις διά του Μάρκου, έτι μάλλον αναπτύξαντος τό όξυνούστατον σύστημα του Ούαλεντίνου. Μεσούντος του β' αιώνος ήκμασεν ό Καρποκράτης, διδάσκων τήν γνώσιν υπό τύπον άτοτόμου άντινομισμού, ωσαύτως δέ ό υιός αυτού Έπιφάνιος, δεκαεπταετής αποθανών εξ ακο­λασίας. Ή πληροφορία, καθ' ήν εις τιμήν τούτου ιδρύθη ναός εν Σάμη της Κεφαλληνίας, οφείλε­ται πιθανώς εις παρεξήγησιν. Εν Σάμη έλατρευετο ή Σελήνη ώς «θεός επιφανής». Τάς άντι-νομιστικάς αρχάς τών καρποκρατιανών εξ Αιγύ­πτου μετέδωκεν εις Ρώμην ή Μαρκελλίνα, διότι και γυναίκες μετέσχον τής μεγάλης εκείνης κινήσεως της γνώσεως.
Ίδιον σύστημα αυτής ανέπτυξεν ό έκ Πόντου εις Ρώμην μεταβάς Μαρκίων, μαθητής χρηματίσας του έκ Συρίας Κέρδωνος κατά τό πρώτον ήμισυ του β' αιώνος. Είλκυσε δε πολλούς οπα­δούς, μαρκιωνιστας κληθέντας. Έκ τών μαθητών του Μαρκίωνος διεκρίθη ό Απελλής, έν Αλεξάν­δρεια καί έν Ρώμη εργασθείς. Παρόμοιας προς τάς του Μαρκίωνος τάσεις είχε καί ό Τατιανός έν Συρία, θεωρηθείς ως αρχηγός τών εγχρατιτών οίτινες όμως παρεδίδοντο μέν εις υπερβολικήν έγκράτειαν, δεν παρεδέχοντο όμως τάς θεωρίας τής γνώσεως. Ό δέ Πέρσης τήν καταγωγήν Μά­νης, κατά τον γ' άκμάσας αϊώνα, έμόρφωσε τό σύστημα αυτού έκ του αποτόμου δυασμού του παρσισμού (της θρησκείας τών Περσών), τοΰ Βουδισμού καί του Χριστιανισμού. Τό σύστημα αύ­τού εκλήθη μανιχαϊσμός, οι δέ οπαδοί αυτού μανιχαίοι, διοργανωθέντες εις ιδίας κοινότητας, παρά τους διωγμούς, ούς υπέστησαν, διετηρήθησαν ενιαχού μέχρι τών μέσων αιώνων Λείψανα όμως τής αρχαίας γνώσεως σώζονται καί μέχρι σήμερον·
Παρά τήν Βαβυλώνα καί έν τοις όρίοις τής Περ­σίας ζούν οι μανδαΐοι (γνώσις), στηρί­ζοντες τήν γνωστικήν διδασκαλίαν των έπί τον έν ιδιαιτέρα άραμαΐκή διάλεκτο.) συντεταγμένου βιβλίου « » (=μέγα βιβλίον) ή « » (=θησαυρός). Εΐναι δέ κράμα ιδεών καί θεω­ριών του παρσισμού τών αρχαίων Βαβυλωνίων, του Ιουδαϊσμού καί έν μέρει του Χριστιανισμού Τόν Ιησούν άποκρούουσιν ως ψευδή προφήτην, αποδέχονται όμως καί τιμώσι τόν Πρόδρομον Ιωάννην και διατηρούσι τό βάπτισμα, έξ ού καί βαπτισταί καλούνται. Ή λατρεία των γενικώς άνεπτύχθη ύπό χριστιανικήν έπίδρασιν.
Πηγαί της διδασκαλίας τής γνώσεως είναι, προ παντός, τά βιβλία τών διαφόρων γνωστικών, άτινα έκάλουν «απόκρυφα», διότι περιείχαν διδασκαλίαν άποκεκρυμμένην άπό τών πολλών. Ή Εκκλησία άπέδωκεν είς τήν λέξιν ταύτην τήν έννοιαν νοθείας, επινοήσεως καί κακοδοξίας. Ούτω δέ οί γνω­στικοί είχαν ίδια ευαγγέλια {Ενας, Μαρίας, Ίούδα, Θωμά, Βαρθολομαίου κτλ.), αποκαλύψεις (Αδάμ, Αβραάμ, Ζωροάστρου κτλ.), πράξεις Αποστόλων (Πέτρου, Ιωάννου, Θωμά, Ανδρέου, Ματθαίου), ύμνους (Ναασοηνών, Βαρδησάνους), οδάς καί ψαλ­μούς (Βασιλείδου, Ούαλεντίνου, Βαροησάνους, Μαρκιωνιτών), ομιλίας (Ούαλεντίνου), έπιστολάς (Πτολε­μαίου), αλλά καί φιλοσοφικά καί θεολογικά συγγράμματα προς στήριξιν τής γνώσεως (Ισιδώρου, Ούαλεντίνου, Ούαλεντινιανών, Βαρδησάνους, Μαρκίωνος), ερμηνείας Αγίας Γραφής (Βασιλείδου, Ήρακλέονος, 'Ισίδωρου) καί τέλος μυστηριακά βιβλία («Πίστις-Σοφία», τό βιβλίον καί άλλα). Οί πρώ­τοι Χριστιανοί αντιρρητικοί συγγραφείς Κλήμης καί Ώπιγένης, οί άναιρέσαντες τήν διδασκαλίαν τών γνωστικών, παρέσχον ικανά στοιχεία προς διευκρίνισιν αυτής, πολυτιμότερος δέ πληροφο­ρίας διέσωσαν μεταγενέστεροι τίνες Σύροι συγ­γραφείς . Οί αίρεσιολόγοι Ειρηναίος Λογδούνου καί Ιππόλυτος Ρώμης ήρύσθησαν τάς περί τής γνώσεως πληροφορίας έκ συγγραμμάτων τών γνω­στικών, τό έργον δέ αύτών συνεπλήρωσεν ό Έπι­φάνιος Κύπρου, συλλέξας καί προφορικάς πλη­ροφορίας. Διδασκαλίαν οί γνωστικοί είχαν τήν αυτήν, κατά τάς θεμελιώδεις αρχάς, άλλα διαφόρως αυτήν έκαστος ανέπτυξε. Τό κύριον ζήτημα όπερ άπησχόλησεν αυτούς ήτο τό περί τής πρώτης αρχής του κακού. Πόθεν προήλθε τό κα­κόν; Πόθεν έντώ άνθρώπφ ή πάθη μεταξύ αγα­θού καί κακόν; Μή ικανοποιούμενοι οί γνωστικοί έκ τών εν τη Παλαιά καί τή Καινή Διαθήκη απαντήσεων είς τά ερωτήματα ταύτα, έπενόησαν ιδίας όλως φαντασιώδεις θεωρίας, στηριζομένας κυρίως επί του δυασμού, τής αιωνίας δη­λονότι συνυπάρξεως του πνεύματος καί τής ύλης, ώς δύο αντιθέτων καί πολεμίων δυνάμεων. Παρεδέχθησαν τήν ύπαρξη του απολύτου Όντος, ώς πηγής πάσης τελειότητος, «βυθού άγνώστου», καί έζήτησαν νά έξηγήσωσι τήν άπό του άπειρου είς τό πεπερασμένον μετάβασιν διά τής αύτοαποκαλύψεως καί αύτοσυναισθήσεως του απεί­ρου Όντος. Όσάκις τούτο συναισθάνεται εαυτό ώς διανοούμενον, ισχυρόν, σοφόν, άγιον αποκα­λύπτει εαυτό, καθιστάμενον «εν καί παν». Αί έκ τής συναισθήσεως προερχόμεναι πράξεις της άποκαλύψεως προσωποποιούνται καί διά τής απόρ­ροιας προβάλλονται εξ αυτού, καθιστάμεναι μέν ατελέστεροι όσον περισσότερον απομακρύνονται, αλλά παραμένουσαι ήνωμέναι μετ' αυτού, μάλλον ώς ιδιότητες αυτού. Καλούνται δέ αιώνες, διότι παραμένουσιν αιωνίως εν αύτώ. Έν τω συστήματι του Ούαλεντίνου οί αιώνες παρίστανται προβαλλόμενοι ώς άρρενες καί θήλεις κατά 15 συζυγίας (νους—αλήθεια, λόγος—ζωή, άνθρωπος—εκκλησία κλπ.), έν άλλοις δέ συστήμασιν οί αιώνες, αποτε­λούντες τό πλήρωμα, αριθμούνται είς 365. Τον αριθμόν τούτον δηλούσι τά γράμματα τής λέξεως «άβραξάς».
Ή ύλη, ώς αντίθετος προς τό πνεύμα αρχή, παρίσταται ύπό τίνων μέν γνωστικών ώς «κένωμα», ώς «μή όν», κατ' άλλους ώς κακή καθ' έαυτήν αρχή καί δύναμις (βασίλειον του σκότους). Ό κατώτερος αιών του πληρώματος (ή Άχαμώϋ -Σοφία κατά τους όφίτας), είτε οίκοθεν, κατά τινας, είτε άρπαγείς, κατ' άλλους, ύπό τής ύλης, άνεμίχθη μετ' αυτής, έμψυχωθείσης δι αυτού. Εντεύθεν, έκ τής άναμίξεως ταύτης παρήχθη ό κόσμος καί ό άνθρωπος, παρεμβάντος ενός τών αιώνων, του δημιουργού, ή υπηρέτου τινός του άρχοντος του σκότους. Διαιρούνται δέ οί άνθρω­ποι είς πνευματικούς, παρ' οίς τά φωτεινά στοι­χεία του πληρώματος υπερτερούσι τής ύλης (γνω­στικοί), εις ψυχικούς, παρ' οίς έν ΐπρ βαθμώ έπικρατούσι τά φωτεινά στοιχεία και ή ύλη (Χρι­στιανοί), και εις υλικούς, πάρ' ους επικρατεί ή ύλη (εθνικοί). Ό δημιουργός ό σχηματίσας τόν κόσμον καί τόν άνθρωπον ταυτίζεται προς τόν Ίεχωβά τών Ιουδαίων. Ποός άπολύτρωσιν τών φωτεινών στοιχείων άπό τής ύλης απεστάλη ύπό του βυθού είς τών «αιώνων», ό Σωτήρ Ίησους, όστις κατά τινας μέν γνωστικούς προσέλαβεν άνθρώπινον σώμα έν τω Ίορδάνη, κατ' άλλους τό σώμα αυτού ήτο φαινομενικόν. Ό Σωτήρ έδίδαξεν εις τούς ανθρώπους τήν γνώσιν προς άπαλλαγήν άπό τής ύλης. Άλλ' ό δημιουργός, θέλων νά παρεμπόδιση τήν σωτηρίαν, προκάλεσε τά παθήματα αυτού καί τήν σταύρωσιν, άτινα ο Σωτήρ πρα­γματικούς μέν, κατά τίνας τών γνωστικών, κατ' άλ­λους δέ φαινομενικώς («κατά δοκησιν») υπέστη. Άπολυτρούνται δέ διά τής γνώσεως οί πνευματι­κοί (γνωστικοί) καί οί μέν ψυχικοί (Χριστιανοί έχουσί τίνα ελπίδα σωτηρίας, οί δέ υλικοί (εθνι­κοί) ούδεμίαν. Τά φωτεινά στοιχεία θά έπανέλθωσιν είς τό πλήρωμα, ή ύλη θά βυθισθή εις τό σκότος, ούτω δέ θά έπέλθη «ή αποκατάστασις τών πάντων».
Τοιαύτα τίνα έδογμάτιζον οί γνωστικοί παραδοξολογούντες. Ή δέ ηθική αυτών ήτο διάφορος παρά ταις διαφόροις τάσεσιν ή σχολαίς αύτών. Γενικώς πάντες απέβλεπον προς τό σώμα ώς προς πηγήν του κακού, άλλα προς καταπολέμησιν αυτού άλλοι μέν εισηγούντο τήν εγκράτεια, άλλοι δέ τήν άκρασίαν, άλλοι άπηγόρευον τόν γάμον, τάς ήδονάς, ώρισμένας τροφάς, καί άλλοι έπρέσβευον ότι «δια τους πνευματικούς χωρείν διά πάσης πρά­ξεως και παραχρήσθαι τη σαρκί». Οί γνωστικοί διορ­γάνωσαν τήν Θρησκευτικήν αυτών ζωήν καί τήν θείαν λατρείαν κατά τά υποδείγματα τών εθνικών μυσταγωγικών συνδέσμων, άλλα δέν απετέλεσαν πάντες ιδιαιτέρας κεχωρισμένας από του Χριστιανισμού κοινότητας. Πολλοί έξ αυτών παρέμενον έξωτερικώς ήνωμένοι μετά τής Εκκλησίας, διετήρησαν δέ τό βάπτισμα καί τήν εύχαριστίαν καί άλλα μυστήρια παραιιεμοριτωμένα. Χάριν του πολλού καί άμυήτου όχλου μετεχειριζοντο τήν μαγείαν και ύπέθαλπον την δεισιδαιμονίαν. Είς τήν γνώσιν άπέδιδον εννοιαν θρησκευτικήν (γνώ­σις—ευσέβεια), επομένως τήν σωτηριαν έξήρτων ουχί έκ τής έπιγνώσεως άλλ' έκ τής απαλλαγής τής ψυχής άπό τής ύλης, έκ τής μυστικής ένώσεως μετά του Θεού, ταύτα δ' έπεδίωκον ού μόνον διά τής διδασκαλίας άλλα καί διά της μαγείας καί διά τών εξορκισμών, ών τινες διεσώθησαν.
βιβλιογραφία. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια


Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος

Η ΩΓΥΓΙΑ του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗ ένα Ανθελληνικό βιβλίο



Σύμφωνα με την ΩΓΥΓΙΑ του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗ ο πατέρας των θεών Δίας, βίασε την μητέρα του και τις αδελφές του.
Ο Ταλιμπανικός Ανθελληνισμός σε όλο του το μεγαλείο.

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΔΙΠΟΔΟΣ


Σε παράσταση του ανωτέρω θιάσου ακούσαμε τον Οιδιποδα να λέει:
"Και ποιος άνδρας δεν ονειρεύθηκε πως κοιμάται με την μητέρα του"
Η απάτη του Φρϋδικού "Οιδιπόδειου συμπλέγματος" για να βρεί ερίσματα στην Αρχαία Ελληνική σκέψη έχει φτάσει στο σημείο να πλαστογραφεί το αρχαίο κείμενο.
Πουθενά στο κείμενο δεν υπάρχει μια τέτοια φράση.

Η εξουσία της θεοκρατίας ή η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας επί των μαζών


Η εξουσία της θεοκρατίας ή η άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας επί των μαζών από μια ιεραρχία ιερέων ή μυημένων διατήρησε ένα διπλό σύστημα διαδασκαλίας δηλ. τον εξωτερισμό και τον εσωτερισμό. Ο πρώτος είναι ένας κώδικας πειθαρχίας της σκέψης και ένας τρόπος ζωής των μαζών, ενώ ο δεύτερος μία ιεραρχική σχολή όπου εκπαιδεύονται οι επίλεκτοι μυημένοι που έχουν στόχο να διατηρήσουν τους κανόνες που επιβλήθηκαν στον λαό από το ανώτατο ιερατείο. Με μια πιο στενή μελέτη των θρησκευτικών συστημάτων, η διαφθορά των οποίων οδήγησε σε θεοκρατική διακυβέρνηση, δηλ. ο βραχμανισμός, η Αρχαία Αιγυπτιακή λατρεία, ο Μωσαϊκός Νόμος ή Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός βρίσκει κανείς την αποδεκτή πεποίθηση του Μονοθεϊσμού ως την βάση μιας εσωτερικής ή μυστικής πεποίθησης ή διδασκαλίας. Ο μονοθεϊσμός θεωρείται εδώ με την έννοια της Πρώτης Αρχής.
Ενώ το Αιγυπτιακό ανώτατο ιερατείο της Μέμφιδος κρατούσε την θεωρία αυτή ως μια εσωτερική διδασκαλία των ανώτερων μυημένων ο Μωϋσής, που μεγάλωσε σαν ένας απ΄ αυτούς, το παρέδωσε σαν μια εξωτερική ή λαϊκή πεποίθηση στην ισραηλίτικη σέκτα, στην οποία ανήκει, την οποία ενσωμάτωσε σε μια θεότητα τον τρομερό Ιεχωβά των Εβραίων.
Μια άλλη πλευρά της εσωτερικής διδασκαλίας ήταν αυτή του Αποκρυφισμού, η ανάπτυξη όλων των ανθρώπινων ψυχικών δυνάμεων, οι οποίες όταν γίνουν αντικείμενα κακού χειρισμού οδηγούν στην πρακτική της μαγείας. Το εσωτερικό μέρος όλων των θρησκειών ή ο Ερμητισμός, η διδασκαλία και η πρακτική του αποκρυφισμού οδήγησαν στην εξέλιξη αυτού που θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως η θρησκεία του μυστικού, η οποία τελικά κάλυψε και βοήθησε στην άσκηση ανατρεπτικών δραστηριοτήτων.

Lady Kingsborough
«ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ»

ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Πολλοί ισχυρίζονται πως τα βάσανα εξευγενίζουν τον χαρακτήρα και πάνω σε αυτή τη ψευδή θεωρία δημιούργησαν βάσανα για τους ανθρώπους που ούτε η τύχη ούτε η κοινωνία δημιούργησε.
Βασανίζουν το σώμα στερώντας του την τροφή, τον ύπνο, την φροντίδα, τα λουτρά, την άνεση, την ερωτική επαφή και το πνεύμα, με ανεπαρκείς ή λανθασμένες απαντήσεις στα θέματα της ζωής, με αγωνίες, φόβους, απειλές, φανταστικά όντα και συμφορές που απειλούν τάχα τον ανυπότακτο άνθρωπο.
Τους ανθρώπους τους εξαγνίζει η ευτυχία, δηλαδή η ζωή χωρίς λύπες, που δεν είναι στερημένη από υλικά αγαθά, από την κοινωνική καταξίωση και από επιτυχίες σε όλους τους τομείς. Τα βάσανα ξεραίνουν την ψυχή, την κάνουν αδιάφορη στον πόνο του άλλου, στρέφουν το άτομο στον εαυτό του, κάνουν τον άνθρωπο εγωιστή, υποκριτή, μικρόψυχο και εκδικητικό, ενώ όταν αποδέχεται ανεπαρκείς ή λανθασμένες απαντήσεις στα θέματα της ζωής γίνεται νευρωτικός.
Όμως δεν είμαστε ποτέ τόσο ευτυχισμένοι, ούτε τόσο δυστυχισμένοι όσο φανταζόμαστε.
Ο Επίκουρος ονόμαζε ηδονή την αταραξία της ψυχής και την έλλειψη πόνου στο σώμα και ο Δημόκριτος έλεγε πως η ευτυχία είναι ένας συγκερασμός από καλή διάθεση, ηρεμία, και αταραξία.
Ο Θαλής ο Μηλήσιος έλεγε πως ευτυχισμένος είναι εκείνος που κατά το σώμα είναι υγιής, κατά το πνεύμα εφευρετικός και ως προς τη φύση του επιδεκτικός παιδείας.
«Μην παραμελείς τον εαυτό σου» συμβούλευε ο Περίανδρος ο Κορίνθιος και ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος. «Να φροντίζεις το σώμα και την ψυχή σου» .
Από τον Χειλωνα τον Λακεδαιμόνα που ήταν ένας από του 7 σοφούς, όπως και οι τρεις προηγούμενοι, έχουμε μια σειρά από ανάλογα επιγράμματα. «Φρόντιζε τον εαυτό σου. Μην επιθυμείς τα αδύνατα. Να παραμένεις ήρεμος. Να θεωρείς ευτυχισμένο το νεκρό».
Τίποτε δεν αξίζει περισσότερο όσο η μέρα που ζεις. Τίποτε δεν βρίσκεται πιο μακριά από το λεπτό που μόλις πέρασε.
Η ζωή δεν χάνεται με το θάνατο. Η Ζωή χάνεται λεπτό με το λεπτό, μέρα με την μέρα που δεν ζούμε συνειδητά.
Κανείς δεν γερνά απλώς με το να ζήσει πολλά χρόνια. Γερνάμε όταν εγκαταλείψουμε τα ιδεώδη μας. Το πέρασμα του χρόνου έχει τη δύναμη να ρυτιδώσει την ψυχή μας.
Δεν είναι τα χρόνια στη ζωή σου, αλλά η ζωή στα χρόνια σου που μετρά.
«Μέτρο της ζωής είναι η σπουδαιότητα και όχι η χρονική διάρκεια της» (Πλούταρχος Παραμυθητικός προς Απολλώνιο 17) Και από το ίδιο έργο του Πλουτάρχου (28)
Δεν είναι γνώρισμα ανθρώπου λογικού να αγνοεί ότι ο άνθρωπος είναι πλάσμα θνητό και ότι γεννήθηκε και θα πεθάνει.
Η μεγαλύτερη δοκιμασία θάρρους στη ζωή είναι να αντιμετωπίζουμε την απώλεια χωρίς να χάνουμε το φρόνημα μας. Αυτό που μας συμβαίνει δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο ο τρόπος με τον όποιο το δεχόμαστε.
Για την Ελληνική Σκέψη η κακοδαιμονία των ανθρώπων προέρχεται από την αμάθεια, την δεισιδαιμονία, τις προλήψεις και τους φόβους.
Θεραπεία για όλα αυτά είναι η ορθή γνώση των νόμων που διέπουν την φύση και τον άνθρωπο.
Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που βρίσκονται πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις. Καμιά από τις προσπάθειες μας δεν είναι άψογη. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τίποτε χωρίς το μέτρο των περιορισμών της φύσης. Κανείς δεν μπορεί να νικήσει έναν σεισμό η το θάνατο. Είναι ανώφελο να προσπαθήσει.
Αφού δεν μπορούμε λοιπόν να αλλάξουμε την κατεύθυνση του ανεμου, ας ρυθμίσουμε τα πανιά μας κι ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με την ζωή που έχουμε, με ότι διαθέτουμε, όπου κι αν βρισκόμαστε.
Ας δράσουμε! Ας ζήσουμε! Σκοπός του ανθρώπου δεν είναι να γίνει ένα στρείδι κλειστός στο καβούκι του και στον βράχο και αποκομμένος από τον κόσμο και τη χαρά της Ζωής. «Η φιλοσοφία» γράφει ο Ισοκράτης στον (Πανηγυρικό) του (47), «επινόησε και οργάνωσε όλα τούτα (αθλήματα, θεάματα, τέχνες αγώνες ρητορείας, ευφυΐας, κτλ) μας δίδαξε πώς να ενεργούμε κι έκανε ευκολότερες τις σχέσεις μας και ξεχώρισε τις συμφορές που οφείλονται στην άγνοια και εκείνες που είναι αναπόφευκτες και μας έμαθε να φυλαγόμαστε από τις πρώτες και να υποφέρουμε με υψηλό φρόνημα τις δεύτερες.
Αλλά και οι τραγωδοί μας έκαναν παρόμοιες σκέψεις στα αθάνατα έργα τους .
«Πρέπει όντας θνητοί, θνητές να έχουμε σκέψεις. Για μελαγχολικούς και συνοφρυωμένους αν με ρωτάς εμμένανε, η ζωή τους ζωή δεν είναι αληθινή, μα δυστυχία». (Άλκηστη 799-802) Ευριπίδης.
«Οι πεθαμένοι δεν πρόκειται πια ν’ αναστηθούν. Γιατί να λογαριάζουμε τους νεκρούς και γιατί να ξαναπονά ο ζωντανός για τον κατατρεγμό της τύχης. Ας πάνε στο καλό οι συμφορές». (Αγαμέμνων 568-571) Αισχύλος.
«Γιατί λοιπόν να στενοχωριέσαι τόσο για πράγματα που έχουν γίνει, αφού δεν υπάρχει τρόπος να ξεγίνουν;» (Αίας 377-378) Σοφοκλής.
Η θλίψη ανατρέπει το χρόνο και τις ώρες της ξεκούρασης. Κάνει τη μέρα νύχτα και τη νύχτα μέρα. Θολώνει την ψυχή. Γι’ αυτό και ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί Φυγής» (599 Β) συμβουλεύει: «Το να λυπάται κανείς και να ταπεινώνει τον εαυτό του είναι εξ ολοκλήρου άχρηστο και ανόητο». Στο ίδιο το έργο ( 600 Δ ) συνεχίζει: «Οι συνετοί αντιπαθούν τους θρήνους για όσα δεινά τους έχουν έλθει. Ακόμη κι αν περιπέσουμε σε πραγματική συμφορά ή σε δυσάρεστη κατάσταση, οφείλουμε να αντλήσουμε γαλήνη για την ψυχή μας από τα αγαθά που παραμένουν στην διάθεση μας» «Καρδίαν μη εσθίειν», ήταν ένα από τα θεμελιώδη επιγράμματα του Πυθαγόρα, που σημαίνει να μην τρως την καρδιά σου, δηλαδή να μην βασανίζεσαι από λύπες. Αυτό που μας ανησυχεί μας κυβερνά. Η θλίψη είναι για τον άνθρωπο ότι είναι η σκουριά για το σίδερο. Η λύπη μας κάνει ανόητους. Καταστρέφει κάθε διανοητική υπεροχή . Ο σοφότερος γίνεται κουτός.
Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Αγαμέμνων ( 102 ) αποκαλεί τη λύπη «Θυμοβόρο» γιατί τρώγει τον ανθρώπινο θυμό, και η λέξη αυτή στην αρχαία σημασία της έχει πλούσιο περιεχόμενο. Σήμαινε ταυτόχρονα την ψυχή, τη ζωή, το πνεύμα, την καρδιά, τη θέληση, το φρόνημα, το θάρρος.
Στο ίδιο πνεύμα ο Πλούταρχος παρηγορώντας την σύζυγο του για τον θάνατο της κόρης τους γράφει για τη θλίψη πως «κάνει το μυαλό να συρρικνώνεται, να στενεύει, να πνίγεται, να είναι απαρηγόρητο και να φοβάται το παραμικρό….» (Παραμυθητικός προς την γυναίκα, 6 ) Και στο ίδιο έργο συνεχίζει . Αυτά φαίνεται πως δεν διέφυγαν της προσοχής του Αισώπου, που λέει πως όταν ο Ζευς μοίραζε στους θεούς τις τιμές απαίτησε και το Πένθος το μερίδιο του. Του τις παραχώρησε λοιπόν, αλλά μόνο εκ μέρους όσων επέλεγαν να τις αποδώσουν με τη θέληση τους. Στην αρχή λοιπόν έτσι γίνονται τα πράγματα, διότι από μόνος του επιτρέπει ο καθένας στο πένθος να μπει μέσα του. Όταν όμως εγκατασταθεί, με τον χρόνο, γίνεται σύντροφος και συγκάτοικος κι ακόμη κι αν θέλουμε πολύ, δεν φεύγει». (Παραμυθητικός προς την γυναίκα, 6).
«Ο άνθρωπος που πενθεί κάθεται παραδομένος στα χέρια του πρώτου τυχόντα, να του ερεθίζει και να του αγριεύει, σαν άλλη πληγή που πυορροεί το κακό, το οποίο, μολονότι είναι μικρό αυτό που το ερεθίζει και το διεγείρει μεγαλώνει και εξελίσσεται σε μεγάλη και βαριά κάκωση». (Παραμυθητικός προς την γυναίκα, 7) .
«Οι συμφορές κυβερνούν τους ανθρώπους» έγραψε ο Ηρόδοτος (7 , 49) «και όχι οι άνθρωποι τις συμφορές». «Να ξέρεις πως τίποτε από τα ανθρώπινα δεν είναι βέβαιο, γιατί έτσι ούτε όταν ευτυχείς θα είσαι πάρα πολύ χαρούμενος, ούτε όταν δυστυχείς θα είσαι πάρα πολύ λυπημένος» γράφει ο ρήτορας Ισοκράτης στην επιστολή του «Προς Δημονικον» ( 41 )
Όμως αυτό που είμαστε το οφείλομε στις σκέψεις που κάνουμε. Κατά συνέπεια, μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε αλλάζοντας τις σκέψεις μας. Γιατί τίποτε δεν είναι πραγματικά δικό μας όσο οι σκέψεις μας. Ούτε οι αγαπημένοι μας, ούτε η ζωή μας η ίδια.
Ας θρέψουμε το μυαλό μας με σπουδαίες σκέψεις γιατί δεν πρόκειται να πάμε υψηλότερα απ’ όσο οι σκέψεις μας. Ο άνθρωπος είναι αρκετά σπουδαίος, όταν είναι κύριος του εαυτού του.
Δεν σκεπτόμαστε ποτέ γιατί κάτι τόσο φυσικό, τόσο αναγκαίο και τόσο παγκόσμιο όσο ο θάνατος θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως συμφορά για την ανθρωπότητα. Ο θάνατος είναι πιο παγκόσμιος απ’ ότι η ζωή. Όλοι πεθαίνουν αλλά δεν ζουν όλοι.
Οι άνθρωποι φοβούνται τον θάνατο όπως τα παιδιά φοβούνται το σκοτάδι και όπως ο φυσικός φόβος των παιδιών μεγαλώνει με τα παραμύθια έτσι συμβαίνει και με το φόβο του θανάτου του.
Ας μην θλιβόμαστε γι’ αυτό που είναι αναπόφευκτο κι ας διατηρήσουμε την διανοητική μας υγεία εκεί όπου η ζωή πλησιάζει σε βάραθρα. Η απώλεια μιας ψευδαίσθησης, μας κάνει πιο σοφούς από την ανεύρεση της αλήθειας.
Δεν είναι η απόλυτη δύναμη που διαφθείρει απόλυτα (αυτή λίγοι την έχουν ) αλλά η απόλυτη αδυναμία που διαφθείρει τις ανθρώπινες ψυχές.
«Το πιο φρικιαστικό από τα κακά, ο θάνατος, δεν είναι τίποτε για μας γιατί ακριβώς όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν υπάρχει, όταν όμως ο θάνατος είναι παρών, τότε εμείς δεν υπάρχουμε. Επομένως, ούτε με τους ζωντανούς έχει σχέση ούτε με τους πεθαμένους…..»
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας επειδή κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθηση, ενώ ο θάνατος είναι να στερηθείς την αίσθηση. Γι’ αυτό η σωστή γνώση όπως ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτε για μας, κάνει να χαρούμε την πρόσκαιρη ζωή μας….».
Έχουν περάσει πάνω από 2.200 χρόνια από την εποχή που ο φιλόσοφος Επίκουρος έγραψε τις σκέψεις του αυτές στη Επιστολή του Προς Μενοικέα, κι ακόμη συνεχίζουν παρέχουν την παρηγορητική τους δράση στους ελάχιστους ευδαίμονες αναγνώστες τους.
Ο Επίκουρος όμως δεν ήταν ο μόνος Έλλην φιλόσοφος που πραγματεύτηκε το ζήτημα του θανάτου. Έχουμε σήμερα μια στρεβλή άποψη για την Ελληνική Φιλοσοφία, η οποία ωστόσο διαπνέονταν από ένα πρακτικό πνεύμα με στόχο να κάνει τον ανθρώπινο βίο ευτυχισμένο.
Ο Περικλής μετά την είδηση του θανάτου των γιων του από τον λιμό, έβαλε το στεφάνι στο κεφάλι του και ντυμένος στα λευκά, αγόρευε προς το λαό δίνοντας του συμβουλές και ενθαρρύνοντας τον για τον πόλεμο.
Το ίδιο συνέβη στον Ξενοφώντα τον μαθητή του Σωκράτη, τον Δίωνα τον Συρακούσιο, τον ρήτορα Δημοσθένη τον βασιλιά Αντιγόνο και τόσους άλλους που πέθαναν τα παιδιά τους.
«Όλοι εκπλήσσονται και θαυμάζουν τους άνδρες αυτούς για το μεγαλείο της ψυχής τους, αλλά δεν μπορούν να τους μιμηθούν στην πράξη λόγω της ψυχικής τους αδυναμίας που προέρχεται από την απαιδευσία τους». Πλούταρχος «Παραμυθητικός προς Απολλώνιον», 33.
«Αλλά πρέπει να καταθάπτουμε όποιον πεθαίνει, ανηλεή έχοντας καρδιά και μόνο την ημέρα εκείνη να δακρύζουμε» συμβουλεύει ο Όμηρος ( Ιλιας Τ 228 -9 και ο Ηράκλειτος ( αποσπ. 96 ) «Πρέπει να απομακρύνουμε τους νεκρούς από κοντά μας περισσότερο από τα κόπρανα». «Το να θεωρούμε το πένθος μας ατέλειωτο είναι δείγμα της χειρότερης ανοησίας» λέει ο Πλούταρχος ( προς Απολλώνιον 26 ) και στο ίδιο έργο συνεχίζει, «Οι πιο ταπεινοί και αμόρφωτοι μερικές φορές δεν στρέφουν καν τη σκέψη τους σε κάτι αξιοπρεπές και ωφέλιμο, αλλά εκτρέπονται στις έσχατες ταλαιπωρίες, φτάνοντας σε σημείο να τιμωρούν το σώμα τους, που δεν ευθύνεται για τίποτα, αναγκάζοντας εκείνα που δεν νοσούν να συμμετέχουν στον πόνο τους» ( 21 ).
«Η αγάπη και η στοργή προς αυτόν που πέθανε δεν βρίσκεται στο να βασανιζόμαστε, αλλά στο να ωφελούμε αυτούς που αγαπάμε, γιατί σε κανέναν καλό άνθρωπο δεν αξίζουν μετά το θάνατον θρήνοι, αλλά ύμνοι και παιάνες» ( 25) .
Τελικά, αν δεν αξίζει να πάρεις τη ζωή πολύ σοβαρά, άλλο τόσο δεν αξίζει να πάρεις στα σοβαρά και τον θάνατο. Κανένας σεβασμός απέναντι στο θάνατο. Θάλεγε κανείς πως δεν του αξίζει.
«Να χαίρεσαι, να πίνεις, τη ζωή σου λογαριάζοντας δική σου κάθε μέρα, στην τύχη τα υπόλοιπα άφησε τα», γράφει ο Ευριπίδης ( Άλκηστη 788-790)
Ζούμε μόνο μια φορά, αλλά αν το διευθετήσουμε σωστά, μια φορά είναι αρκετή .
{Και τέλος, πες πως η ίδια η φύση ξάφνου παίρνει το λόγο και μαλώνει έναν από μας: «Γιατί, θνητέ, αφήνεσαι να βυθιστείς σ’ ένα τόσο αρρωστημένο πένθος; Τι κλαίγεσαι κι αναστενάζεις για το θάνατο; Αν ήταν ευχάριστη η ζωή σου που πέρασε και πάει, κι αν όλες οι χάρες της δεν πήγαν χαμένες σαν να χύθηκαν μέσα από ένα τρύπιο πιθάρι, τότε γιατί δεν αποσύρεσαι σαν χορτάτος συνδαιτυμόνας από το συμπόσιο της ζωής και δεν προτιμάς, ανόητε, μια γαλήνη δίχως έγνοιες; Μα αν όσα απο­κόμισες σκόρπισαν και χάθηκαν και σου είναι βάρος η ζωή, τι γυρεύεις να της προσθέσεις κι άλλα, για να χαθούν κι αυτά κι όλα άχαρα να σβήσουν; Δεν είναι καλύτερα, να δώσεις ένα τέ­λος στη ζωή και στα βάσανα; Γιατί εγώ δεν μπορώ να μηχα­νευτώ και να επινοήσω τίποτα πια που να σ’ ευχαριστήσει: ό­λα τα πράγματα είναι όπως ήταν πάντα. Και ίδια θα παραμέ­νουν, ακόμα κι αν το σώμα σου δεν έχει κιόλας μαραθεί απ’ τα χρόνια και τα μέλη σου δεν έχουν λιώσει’ ακόμα κι αν ζήσεις τόσο που να ξεπεράσεις όλες τις γενιές, ακόμα κι αν ποτέ σου δεν πεθάνεις.»
Τι θ’ απαντήσουμε, αν όχι ότι η φύση δίκαια μας δικάζει κι ότι είναι αληθινή η κατηγορία που απαγγέλλει; Κι αν πάλι κά­ποιος γέρος με χρόνια στην πλάτη, παραπονεθεί παραπάνω απ’ το κανονικό και κλαφτεί που θα πεθάνει, δεν θα ‘χε δίκιο η φύση να υψώσει τη φωνή και να τον μαλώσει ακόμα πιο σκλη­ρά; «Σκούπισ’ τα δάκρυα, ανάξιε, και σταμάτα τις κλάψες. Τώρα μαραίνεσαι, αφού πρώτα γεύτηκες όλα τα δώρα της ζωής. Μα επειδή πάντα ποθείς αυτό που δεν έχεις και περιφρονείς αυτά που έχεις, κύλησε η ζωή σου λειψή κι αχάριστη’ και ξάφνου στέκει πλάι στο προσκέφαλο σου ο θάνατος, και συ δεν έχεις τη δύναμη, χορτασμένος και ικανοποιημένος απ’ όλα, ν’ αποσυρ­θείς. Όμως τώρα παράτα τα όλα τούτα που δεν ταιριάζουν στην ηλικία σου, κι άντε, με ήσυχη την ψυχή, κάνε τόπο σε άλ­λους.»} Λουκρήτιος, Για τη φύση των πραγμάτων III 1087 κ-ε·5 ΙΙΙ 931-962
Όταν έλθει η ώρα να φύγουμε, αφού φτύσουμε με μεγάλη αηδία και τη ζωή και αυτούς που κενόδοξα προσκολλούνται σ’ αυτήν, θα φύγουμε από τη ζωή τραγουδώντας ένδοξο παιάνα, γιατί θα έχουμε ζήσει καλά. (Επίκουρος «Προσφώνησις» XLVII .-

Saturday, August 22, 2009

Υπουργείο (α)πολιτισμού προς τοπική κοινωνία Βισαλτίας,Συλλόγους,Τερπνιώτες και μπλόγκς:Είστε ανύπαρκτοι..!!!

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.






Τρείς γελοιογραφίες του ΚΥΡ




ΦΟΒΟΣ

- Τό αίσθημα διά του οποίου αναμένεται κάτι δυσμενές, εφ όσον ακόμη η επιθυμία της καταπολεμήσεως αυτού υπάρ­χει.
Διά τινας αιρέσεις καί ψευδοεσωτερικάς ομάδας αποτελεί ο Φόβος εν σημαντικόν μέσον διά τήν πραπαγάνδαν και τήν στρατολογίαν οπαδών. Κατά πρώτον διεγείρεται εν γενικών αίσ­θημα φόβου (π.χ. πρό της θείας Δίκης, η της - θείας παγκοσμί­ου Κρίσεως) μεθ' ο εξηγείται ότι είμεθα εις θέσιν να αποτρέψωμεν τόν κίνδυνον. Θετικώς προσηρμοσμέναι κοινότητες δέν κάμνουν λόγον περί φόβου, άλλα προσπαθούν νά απαλλάξουν τους μαθητάς των από ψυχικά εμπόδια .

Παράδειγμα διαδόσεως φόβου:
"Η άνθρωπότης βαίνει σωματικώς προς μίαν μεγάλην κρίσιν" η «Η Άνθρωπότης ευρίσκεται σήμερον ενώπιον πολύ μεγάλου κίνδυνου" (Μάρτυρες του Ιεχωβά).
Σύγχρονα παραδείγματα φόβου:
Στερεύουν τα πετρελαϊκά αποθέματα.
Κινδυνεύουμε από την γρίπη των πτηνών , των χοίρων, το έϊτζ.
Κινδυνεύουμε από την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Το οικονομικό σύστημα καταρρέει.
Η Ορθοδοξία μας Κινδυνεύει.
Η εγκληματικότης αυξάνει.

(Χωρίς να σημαίνει το 6 δεν αποτελεί πραγματική απειλή.)
Βιβλιογρ.
Πέτρος Γκράβιγκερ

Φώτος Τζαβέλας


ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

Friday, August 21, 2009

Νεα σύμβολα της "Ομάδος Ε" σε Βυζαντινή εκκλησία του 1.300


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΓΑΜΜΑΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ
Ένα Γαμμάδιο σχηματίζει δύο αντικρυστά Ε
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ:
Δύο Ε καθιερώσας τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον τον αριθμόν των πάντων, άλλα μην και τάγαθόν εν πέντε γενεσι Ό φανταζόμενον κατανοήσας, ών πρώτον εστί το μέτρων δεύτερον δε το σύμμετρον, και τρίτον ο νους και τέταρτον αϊ περί ψυχήν επιστημαι και τέχναι και δόξαι αληθείς, πέμπτον <δ'> ει τις ηδονή καθαρά και προς το λυπούνάκρατος
ΑΠΟΔΟΣΗ:

και αφιέρωσε δύο Ε στον θεό, για να δηλώσει και να συμβολίσει τον αριθμό του σύμπαντος. Ωστόσο, έχοντα θεωρήσει πως και το αγαθό εμφανίζεται με πέντε μορφές εκ των οποίων πρώτο είναι το μέτριο, έπειτα το σύμμετρο τρίτον ο νους, τέταρτον οι επιστήμες, τέχνες και αληθεί δόξες για την ψυχή, πέμπτον η όποια ηδονή υπάρχει και είναι καθαρή κι απρόσμικτη από τη λύπη, σταματάει εδώ

Monday, August 17, 2009

Τα εγκαίνια του πρώτου ναού των Ελλήνων


ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Απάντηση σ' ένα ειρωνικό άρθρο

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ



«Μπαμπά! Τους γάμησα σήμερα τους μπάτσους. Διώκομαι για τρία κακουργήματα!».



«Φύσει αδύνατον ο Δημητράκης»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 18-19 ΙΟΥΛ 2009
Του Βασίλη Γκουρογιάννη

- Σας τηλεφοινούμε απά τη ΓΑΔΑ.
- Και τι εμπορεύεστε;.... - Από τη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, κύριε!, αυστηροποιήθηκε ξαφνικά η φωνή και συνέχισε: «είστε ο πατέρος του Δημητρίου Μ... του Κ.,»; Ήταν οι μέρες του ασυγκράτητου ξεσηκωμού της νεολαίας και των τυφλών καταστροφών. Όποια συνετή οικογένεια είχε το παιδιά της έξω από το σπίτι έπρεπε οπωσδήποτε να ανησυχεί, εκτός από την οικογένεια του Κ..Μ. γιατί η κόρη του μόλις στολίστηκε και μόλις βγήκε με κατεύ­θυνση προς Κηφισιά και ο Δημητράκης που έλειπε ήταν φύσει αδύνατον να μπλέξει - Κύριε Μ., ο γυιος σας συνελήφθη και παρα­πέμπεται για τρία κακουργήματα. - Θα είναι κύριε μου συνωνυμία Αποκλείεται ο γυιος μου. Είναι φύσει αδύνατον,,.
- Κύριε μου, ας μην επεκταθούμε σε λεπτο­μέρειες, τον ξέρετε το γυιό σας. Είναι αυτός που είναι
« Γυναίκα, το παιδί!», έκανε ο πατέρας πριν χλωμιάσει και σωριαστεί. Όταν εκείνος άνοιξε τα μά­τια, έσκασε ένα αψυχολόγητο μειδίαμα μωρού προς τη γυναίκα του. Τον άκουσε να ψιθυρίζει: Πιασαν τον Δημητράκη, τον έχουν στην Ασφά­λεια».
Ο ΚΜ. Ητον ενας ήρεμος, καλός πατέρας και ως καλός πατέρας δεν ήξερε τίποτε για τα παιδιά του. Ώς χθες βράδυ έβλεπαν μαζί οικογενεια­κώς καταστροφές και πυρ κοντές στα κανάλια, και όλο αυτό το μασκοφορεμένο λεφούσι των κω­λόπαιδων, κάτι μπασμένα δηλαδή που μπαινό­βγαιναν σαν σφήκες στη φωλιά τους, στην αυ­λόπορτα του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου πετώντας πέτρες και μολότοφ. Ο Κ.Μ. δεν μπορούσε να κατανοήσει τι ακριβώς είναι αυτό το άσυλο.
Δεν μπορούσε να κατανοήσει πώς μετά από δυο, τρεις σειρές τσιμεντόπλακες πεζοδρομίου αρχίζει ένα άλλο απροσδιόριστο, παντοδύναμο κράτος, σα να είναι το άσυλο μια γυάλινη περίφραξη που ανοι­γοκλείνει με φωτοκύτταρα καί τα μεν παιδιά τα αφή­νει να μπαινοβγαίνουν και οι αστυνομικοί σκοντά­φτουν και κλείνονται απέξω. Σκεφτόταν τρόπους, ήθελε να τους εισηγηθεί στην ηγεσία της Αστυνο­μίας, ώστε να μπορούν οι αστυνομικοί να ξεπερά­σουν νομότυπα αυτό το παραφυσικό εμπόδιο του ασύλου. Μια ιδέα του ήταν να κατασκευασθούν τεράστια συρματόδιχτα. να τα πετάνε οι αστυνομικοί στον χώρο των συγκεντρωμένων αναρχικών, όπως πετάνε οι ψαράδες τον πεζόβολο, να τους πιάνουν στο δίχτυ και να τους τραβούν έξω από το άσυλο, εκεί να... ξεψαρίζουν, να τους έχουν παγιδευμέ­νους μέσα στα δίχτυα σαν αστακούς και καβούρια, να τους βγάζουν τις κουκούλες, να τους φωτογραφίζουν ώστε τα Δικαστήρια να έχουν ακλόνητα στοιχεία εις βάρος των κατηγορουμένων και να μην κσταφεύγαυν στη φοβική και βολική απόφαση της απαλλαγής λόγω αμφιβολιών. Όμως τα τελευταία βράδια έβλεπε τον Δημητράκη κάπως αντίδραστικό. Αντιμιλούσε στον πατέρα
Μπαμπά, πρέπει να αλλάξει η χοινωνία.
Για σένα τα σκέφτομαι αγόρι μου, να μπορείς να περνάς απο τους δρόμους χωρίς σπασμένα τούβλα και να μη σου πέσει και καμιά βιτρίνα στο κεφάλι.
Μα σήμερο άκουσε ότι ο γιος του διώκεται για τρία κακουργή­ματα! Δεν μπορούσε να το φα­ντασθεί. Στρεφόταν στη σαστισμένη γυναίκα του, της έσφιγγε το μπράτσο καί της ψιθύριζε με έκπληξη «πω.-πω... γυναίκα! Το περίμενες ποτέ; Ο Δημητράκης μας διώκεται για τρία κακουργήματα!». Ήταν απροσδιόριστη η συναι­σθηματική του κατάσταση. Αν κάποιος δεν άκουγε τη λέξη «κακουργήματα» θα φανταζόταν ότι αυ­τός ο πατέρας καμαρώνει για τρία αθλητικά μετάλ­λια του γιου του, τρία μεταπτυχιακά κ.τ.λ! Χώθη­καν με τη γυναίκα του στο αλαφιασμένο πλήθος των γονέων, των συγγενών, των συνηγόρων που συνωστίζονταν στα σκαλιά του Αστυνομικού Με­γάρου. Εμπαιναν κι αυτοί στις συζητήσεις της ορ­γής, του πανικού, συμμετέχων στην έξαψη των άλ­λων γονέων για τα παιδιά τους που έχουν συλλη­φθεί χωρίς στοιχεία καθώς τυχαίο περνούσαν κο­ντά στα επεισόδια.
Γιατί κρατείται το παιδί σας; του είπε αυστηρά κάποιος γονέας σαν να τον ανακρίνει.
Δεν ξέρω. Για τρία κακουργήματα μου είπαν.
Καημένε, κι ένα του φτάνει!
Για τρία, για τρία, είναι βέβαιο.
Μα τι έκανε αδερφέ μου ο δικός σου; Αναπο­δογύρισε όλη την Αθήνα;
Τι θα μπορούσε άραγε να κάνει ο Δημητράκης που να είναι τόσο βαρύ ώστε να διώκεται σε βαθ­μό κακουργήματος; Τουλάχιστον ώς χθες το βρά­δυ που έβλεπαν μαζί καταστροφές στα κανάλια αυ­τό που μπορούσε να κάνει ήταν να σκοτώνει έντο­μα. Το έκανε όμως με τέτοια δεξιοτεχνία ώστε όσες μύγες είχαν απομείνει στο σπίτι είχαν γίνει ευ­φυέστατες και σχεδόν ακίνδυνες από τον τρόμο που τους προκαλούσε ο Δημητράκης. Ηξερε να χειρίζεται αποτελεσματικά τη μυγοσκοτώστρα. Κα­μιά μύγα δεν του γλίτωνε κι αυτό είχε την εξήγη­ση του. Τα χέρι του παιδιού ήτον στρεβλάσαν κλα­διά και για να κινηθούν, τουλάχιστον το δεξί - όσο μπορούσε να κινηθεί - έπρεπε να περάσει πίσω από τον σβέρκο λόγω της σπαστικότητας. Οι μύγες είχαν στο DΝΑ της φυσικής τους άμυνας τη γενε­τική πληροφορία σε κανένα ανθρώπινο χέρι που θέλει να τις χτυπήσει δεν περνάει πρώτα από το σβέρκοΙ Ετσι τις αιφνιδίαζε στον χώρο και στον χρόνο. Τις έκανε λειώμα και δεν ήξεραν από πού τους ήρθε. Όσο ατροφικά ήταν τα πόδια του που σχεδόν πάλλονταν στο υποπόδιο του αμαξιδίου, τόσο τα μπράτσα του παιδιού είχαν θεριέψει από τη συνεχή άσκηση της κατρακύλας του αμαξιδίου. Δεν φανταζόταν ο πατέρας πως το παιδί τους που κάθε βράδυ κάποιος αττό τους γονείς έπρεπε να κοιμάται στο κρεβάτι του για να το γυρίζει τακτικά από το άλλο πλευρό, μπορούσε να βελτιωθεί σωματικά εντός μιας ημέρας και νά εξελιχθεί...εις βαθμόν κακουργήματος. Κάποιοι από τους συμμαθη­τές του σίγουρα τον πήραν στο λαιμό τους, κάποι­οι τον εξώθησαν ε ακατανόητες έκνομες ενέργει­ες. Ως πιθανότερη ηθική αυτουργό υποπτευόταν την Κλειώ που του τηλεφωνούσε τώρα τελευταία πέντε, έξι φορές ην ημέρα. Αυτή ήταν που μάλλον φανταζόταν με το φουσκωμένο μυαλό της ότι μπο­ρεί μέσα απ' αυτές τις ταραχές να εξελιχθεί σε Δα­μανάκη και σε σαράντα χρόνια θα βλέπει η τότε νε­ολαία στις οθόνες μια ώριμη Κλειώ με ρυτίδες γύ­ρω από το στόμα και μόνιμη συγκίνηση στα μάτια και θα πληροφορούνται τα τότε παιδιά ότι στα ηρω­ικά Δεκεμβριανά του έτους 2008 η Κλειώ έκανε αυτά αυτά κι αυτά- και συνεπώς είναι ηρωίδα. Κι αν της βγει της Κλειώς θα ζήσει τη ζωή της με δό­ξες και τιμές χωρίς επαγγελματικές αγωνίες.
Όλες αυτές τις κρίσιμες ημέρες συνεδρίαζαν στα σχολεία τα στρατηγεία των μαθητών και των φοι­τητών. Πρώτος το πέταξε ο Χρήστος: «Να χρησιμοποιήσουμε τον Δαρείο, βρε παιδιά!». Τον Δη­μητράκη τον έλεγαν στο σχολείο Δαρείο γιατί κά­ποιος τον ταύτισε με μια εικόνα της Ιστορίας όπου ο Αλέξανδρος επιτίθεται στον Δαρείο και εκείνος με γουρλωμένα μάτια - σαν του Δημητράκη - κά­θεται στο άρμα του, όπως ο Δημητράκης κάθεται στο καροτσάκι του. Τον φώναξαν στη σύσκεψη και του έδωσαν ρόλο και κύρος. Αυτός θα μετέφερε τις μολοτοφ με το καροτσάκι του και θα τις σκέπαζε με την κουβέρτα που είχε για τα πόδια του. Θα διέ­σχιζε τις γραμμές του εχθρού χωρίς υποψία και έλεγχο, Θα τους άναβαν όλους τους μπάτσους σαν πασχαλιάτικες λαμπάδες. Ο κόσμος επιτέλους πρέπει ν' αλλάξει» φώναζε η Κλειώ «και εσύ γιατί να είσαι με τέτοιο καροτσάκι χειροκίνητο. Θα πρέ­πει το ΙΚΑ να σας δικαιολογήσει ένα σύγχρονο ηλε­κτροκίνητο με μπαταρίες, να μην τρως τα χέρια σου. σπρώξε και σπρώξε».
Κυρίως τις Πέμπτες γίνονταν οι σοβαρές μάχες μετά τα Πανεκπαιδευτικά Συλλαλητήρια στη μάχη της τρίτης Πέμπτης έλαβε μέρος και ο Δημητρά­κης. Δεν ήταν όμως ένας Δαρείος έντρομος μπρο­στά στον Μ. Αλέξανδρο, αλλά επετίθετο κατά μέ­τωπο. Τρόπος του λέγειν, ο λόχος του 6ου Λυκεί­ου ήταν ακαταμάχητος, είχε πεζικό και άρμα μά­χης! Επικεφαλής το άρμα του Δαρείου. Πλησίαζε ριψοκίνδυνα τις δυνάμεις των ΜΑΤ, αλλά όμως με τέτοια δεξιότητα και ταχύτητα τους ξέφευγε αφού πρώτα κατόρθωνε και τους κοπανούσε πότε στις μπότες, πότε στις ασπίδες με ένα δοκάρι που κρα­τούσε στο δεξί χέρι. μια δεξιότητα που θύμιζε σλάλομ σκιέρ που περιστρέφεται δίπλα από τα σημαιάκια, τα χτυπάει και απομακρύνεται ακάθεκτος. Τους αιφνιδίαζε τους μπάτσους με τον ίδιο τρόπο που αιφνιδίαζε τις μύγες.
Ο Δαρείος χωρίστηκε από την ομάδα, έγινε αυ­τόνομος, κατέβαινε την Πανεπιστημίου και τσάκι­ζε βιτρίνες. Τις χτυπούσε με τόση παράδοξη επιδεξιότητα και τις τσάκιζε σαν κρυστάλλινα ποτήρια που τσουγκρίζονται σ' ένα έξαλλο γλέντι. Τον μπλό­καραν τελικά στην είσοδο του Μετρό στην Πανεπιστημίου. Προσπάθησε παράτολμα να κατεβεί από τις σκάλες και το αμαξίδιο ανατράπηκε και τον έχυσε έξω. Ήταν εκεί ο Δαρείος με τα λιγνά, στρεβλωμένα χεροπόδαρά του σαν ένα φυτό με τις ριζουλες του που χύθηκε έξω από την τσακισμένη γλάστρα του. Το καρότσι συνέχισε να κατεβαίνει χοροπηδηχτά τις σχόλες και όποιος είδε την ταινία της εξέγερσης του «Θωρηκτού Ποτέμκιν» θα έκα­νε αμέσως τον συνειρμό. Αν και ήταν το παιδί χύμα κάτω στα σκαλοπάτια, εντούτοις δυσκολεύτηκαν να τον συλλάβουν, προβληματίζονταν τα ΜΑΤ πώς κι από πού να τον κρατήσουν. Τελικά τον μετέφεραν και τον πέταξαν στην κλούβα. Κάποια φωνή από τα μεγάφωνα της Γενικής Ασφάλειας φώναξαν υπάρχουν εκεί συγγενείς του Δημητρίου Μ του Κ... Πλησίασε στην είσο­δο ο πατέρας, άφησε την ταυτότητα του. Τον έστειλαν στον 6ο όροφο, στο γραφείο 607 που ήταν Γραφείο κάποιου Αστυνομικού Διευθυντή. - «Ποιος είσαι;» τον αποττήρε ο αξιωματικός με τα πολιτικά.
-Ο πατέρας του Δημητρίου Μ...
- Να το χαίρεσαι το βλαστάρι σου.
-Γιατί κατηγορείται, κύριε Διοικητά. Επιτέλους θέλω να ξέρω.
- Δεν κατηγορείται για τίποτε. Και στο δικαστήριο να τον πάμε ποιος θα μας πιστέψει ότι έκανε όλα αυτά τα κατορθώματα. Εμείς θα γί­νουμε ρεζίλι.
- Μα, κύριε Διοικητά, αν έχανε κακουργήματα να πληρώσει. Να αναλάβει τις ευθύνες του. Είναι ολόκληρος άντρας.
- Βρε, άει στο διάολο από δω πέρα που είναι ολόκληρος άντρας, πήναινε στο 673 να τον μαζέψεις και πες μας κι ένα ευχαριστώ. Αυτή την προσβολή ποτέ δεν θα την ξεχάσει. Με λυμένα πόδια πήγε στο 673 του ίδιου ορό­φου. Του άνοιξε ο φρουρός.. Ο Δημητράκης ήταν στοιβαγμένος μαζί με πολλά άλλα τρομαγμένα παιδιά, δεν τον εντόπιζε στο σωρό. Του φώναξε εχείνος:
«Μπαμπά! Τους γάμησα σήμερα τους μπάτσους. Διώκομαι για τρία κακουργήματα!».
Ο πατέρας δεν προχώρησε προς το εσωτερικό της αίθουσας. Έβλεπε το κεφάλι του παιδιού του, ένα κεφάλι σαν όλων των παιδιών που κάθονταν στο δάπεδο. Ο φρουρός τον σκούντησε να συντομεύει. Δεν τον υπάκουσε. Ήταν σαν υπνωτι­σμένος και κοίταζε αρκετή ώρα το κεφάλι του παιδιού, ένα κεφάλι ισοϋψές με όλων των άλλων παιδιών.
Φώναξε τελικά:
-Δημητράκη, έλα, φεύγουμε.
- Δεν γίνεται, μπαμπά, διώκομαι για τρία κακουργήματα
- Σήκω, παιδί μου, δεν διώκεσαι. Άκουσε το γοερό κλάμα του παιδιού «Γιατί μπαμπά;».
Περίμενε ο πατέρας αρκετά μήπως επιτέλους το παιδί σηκωθεί, περπατήσει ώς τη δική του θέση, εκεί θα το χτυπούσε στην πλάτη, θα του έδινε κουράγιο. Συνειδητοποίησε όμως ότι αυ­τό ήταν αδύνατο, φύσει αδύνατον να σηκωθεί το παιδί από το δάπεδο με τις δικές του δυνά­μεις. Διαλέγοντας τόπο με τα πόδια του ανάμεσα στα τεντωμένα Πόδια των άλλων παιδιών πλησίασε, έκανε κάτι που έκανε καθημερινά ολόκληρα χρόνια, γονάτισε σαν την γκαμήλα και βοήθησε με τις κατάλληλες στερεότυπες κινήσεις το παιδί να τον ιππεύσει. Τον σήκω­σε στη ράχη. Του φάνηκε απόψε αφύσικα βα­ρύς, ασήκωτος. Του βγήκε από πολύ βαθιά ένα «αχ!». Αγκομάχησε. «Αχ! βάρυνες παλικάρι μου, έγινες ολόκληρος άντρας πια...».

Friday, August 14, 2009

ΚΑΘΑΡΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ: ΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΤΟΥ ΔΑΥΪΔ


ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Το ψέμα του Ομάρ Μπά



Ο Ομάρ Μπά γράφει ότι θέ­λει και πουλάει ιστορίες στους τουμπάμπ (λευκούς)


Του ΒΕΝΟΙΤ HOPQUIN
ΤΟ ΒΗΜΑ Κυρ. 12.07.2009
Εδώ και έναν χρόνο ο Ομάρ Μπα είναι ένας πολύ προβεβλημένος λαθρομεταλάσπης. Ο Σενεγαλέζος είναι παρών σε όλα τα τηλεοπτικά πλατό και τα ραδιο­φωνικά στούντιο, υπογράφει άρθρα, δίνει συνεντεύξεις κα διορ­γανώνει ημερίδες και συνέδρια. Ευπροσήγορος, πρόσωπο συμπαθη­τικό, λόγος πειστικός, διηγείται με δάκρυα στα μάτια την οδύσσεια του από το Ντακάρ στο Παρίσι μέ­σω των Καναρίων νήσων, της Λαμπεντούζο και της Μελίγια, του θυ­λάκου της Ισπανίας στο Μαρόκο. Ομολογεί ότι μεταξύ 2000 και 2002 χτύπησε κρυφά όλες τις πόρτες της Ευρώπης, διέσχισε θάλασσες και ερήμους. Ένας περίπλους οδυνη­ρός, στρωμένος με τα πτώματα των άτυχων αδελφών του.
Σήμερα, με μιαν άδεια παραμονής στα χέρια, ο νεαρός Ομάρ υπογράφει ως συγγραφέας το βιβλίο je suis venue, j’ ai vue je n’ y crois plus (“Ήρθα, είδα, δεν πιστεύω πια». εκδόσεις Μax Μilο,σελ.256. τιμη18 ευρώ). Ένα ερωτικό τραγούδι απελ­πισίας για την Ευρώπη, αυτή την ήπειρο που δοξάζεται από τους Αφρικανούς ως Ελντοράντο. Ο συγγραφέας απευθύνει μιαν ικεσία στους υποψήφιους της εξορίας: «Μην έρχεστε·». Με την πένα ενός ανθρώπου που αψήφησε τον θά­νατο για να κατακτήσει τον παράδεισο του ονείρου, το μήνυμα είναι πολύ δυνατό.
Και όμως αυτή η εποποιία είναι στο μεγαλύτερο μέρος της κατασκευασμένη, επινοημένη. Ο Ομάρ Μπα είχε περιγράψει τη διαδρομή του σε ένα προηγούμενο βιβλίο, με τίτλο Soif d’ Europe. Temoigniage d’ un clandestine. («Δίψα για την Ευ­ρώπη. Η μαρτυρία ενός λαθρομε­τανάστη»), που είχε κυκλοφορήσει το 2008 από τις εκδόσεις du Cygne. Μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο αλλά με πολλά κενά και αναχρονισμούς. Η περιγραφή των τόπων, τα ονόματα των δρόμων, οι Καταστάσεις στη Λιβύη, στη Λαμπεντούζα, το ιταλικό νησί κοντά στις αφρικανικές ακτές, στη Μελίγια, στη Μαδρίτη, στα Κανάρια, στο Παρίσι δεν κολλούσαν μεταξύ τους. Ορισμένα κέντρα μεταναστών δεν υπήρχαν τη στιγμή που υποτίθεται ότι ήταν έγκλειστος σε αυτά, ενώ η παρουσίαση των διαδικασιών στην Ισπανία και στην Ιταλία είναι εντε­λώς λαθεμένη.
Στα σκουπίδια
Ο Ομάρ Μπα βεβαιώνει ότι έφτα­σε στη Γαλλία το φθινόπωρο του 2002 και ότι απελάθηκε τον Νοέμ­βριο της ίδιος χρονιάς. Ότι είχε κοιμηθεί στους δρόμους του Παρισιού, την 1η Νοεμβρίου, και ότι έψαχνε για φαγητό στα σκουπίδια. που ήταν σκεπασμένα από χιόνι. Και όμως η θερμοκρασία ήταν 10 βαθμοί πάνω από το μηδέν εκείνο το βράδυ στη γαλλική πρωτεύουσα. Η περιγραφή της απέλασης του είναι επίσης γε­μάτη ανακρίβειες όσον αφορά τις διαδικασίες. Το βεβαιώνουν τόσο το υπουργείο Μετανάστευσης όσο και η νομική υπηρεσία της Cimade, της οργάνωσης που υπερασπίζεται τους λαθρομετανάστες. Ο δικηγό­ρος του Ομάρ, ένος κάποιος Πατρίς Κλεμάν, είναι άγνωστος στον δικηγορικό σύλλογο. Και το δικαστήριο του Μπομπινύ. που υποτίθεται ότι εκδίκασε την απέλασή του, δεν γνω­ρίζει τίποτε για τον σενεγαλέζο λαθρομετανάστη.
Συντριπτικά είναι όμως τα στοι­χεία του συμπατριώτη τού Ομάρ Μπα. Αμττντούλ Αζΐς Σόου, ο οποίος βεβαίωσε ότι την εποχή που υποτίθεται ότι έγινε ο οδυνηρός περί­πλους, ο Ομάρ ήταν φοιτητής Κοι­νωνιολογίας στα Πανεπιστήμιο Γκαστόν Μπερζέ στο Σεν Λουί της Σενεγάλης. Κρατώντας ως πειστή­ριο μια φωτογραφία, ο Αμπντούλ, που είναι βοηθός Νομικής και μένει πάντα στο Σεν Λουί, βεβαιώνει ότι κατοικούσαν με τον Ομάρ σε γειτο­νικά δωμάτια στη φοιτητική εστία «Είναι ελεύθερος να γράφει ότι θέ­λει και να πουλάει ιστορίες στους τουμπάμπ (λευκούς), αλλά δεν έχει το δικαίωμα να διηγείται πράγματα που δεν έζησε» δηλώνει ο απογοη­τευμένος φίλος.
Και ναι και όχι
Σε τρεις συναντήσεις του με δη­μοσιογράφους της εφημερίδας «Le Monde» ο Ομάρ Μπα ήρθε αντιμέ­τωπος με τις αντιφάσεις του. «Αυ­τό που λέω το είδα και το έζησα» επέμενε. Αλλά όταν ήρθε σε δύ­σκολη θέση ανακάλεσε εν μέρει την ιστορία του. Οχι, δεν ήταν πο­τέ στη Λιβύη ούτε στη Λάμπεντούζα. Όχι, δεν κοιμήθηκε ποτέ στους δρόμους του Παρισιού, δεν συνελήφθη ποτέ, δεν απελάθηκε ποτέ. Ναι, ήταν φοιτητής στο Πα­νεπιστήμιο Γκαστόν-Μπερζέ του Σεν Λουί, από το 200Ι ως το 2003. Ναι, ήρθε στη Γαλλία το 2003 με φοιτητική βίζα και παρακολούθη­σε για δύο χρόνια το Τμήμα Κοι­νωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σεντ Ετιέν. Το 2005 ήρθε στο Πα­ρίσι με σκοπό να γραφτεί στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επι­στημών (ΕΗΕSS), στην κατεύθυνση της Κοινωνιολογίας των Μέσων. Επομένως η αφήγηση είναι εν μέ­ρει αληθής, επιμένει ο Ομάρ. Θα ήταν, για το οκτάμηνο μεταξύ Απρι­λίου και Δεκεμβρίου 2006 και όχι για τα τρία χρόνια που περιγράφει ο Ομάρ στο βιβλίο του.
Κενά και ασάφειες
Ο συγγραφέας ετεροχρονολόγησε τα γεγονότα για να αποφύγει πιθανές διώξεις από τις υπηρεσίες με­τανάστευσης. Στο τέλος του 2005. μη κατορθώνοντας να ανανεώσει την άδεια παραμονής του στη Γαλ­λία και επομένως να εγγραφεί στην ΕΗΕSS, ο Σενεγαλέζος επέστρεψε στο Ντακάρ για να αποκτήσει νέα βίζα. Αλλά επειδή εκεί στριμώχτηκε, αναγκάστηκε να πάρει τον δρό­μο της λαθρομετανάστευσης και να επιστρέψει στην Ευρώπη.
Και σε αυτή την εκδοχή, η αφή­γηση του περίπλου περιλαμβάνει πολλά κενά και ασάφειες. Υποτίθε­ται ότι επιστρέφοντας στη Σενεγάλη συνόδευε ένα αυτοκίνητο από τη Μασσαλία στο Μαρόκο. Δεν υπάρ­χει όμως τέτοια ατμοπλοϊκή γραμμή όπως βεβαιώνει ο οργανισμός λιμένος Μασσαλίας. Κατά την επι­στροφή, οι συνθήκες του περίπλου ως τα Κανάρια νησιά, έτσι όπως παρουσιάζονται από τον Ομάρ, δια­φέρουν σημαντικά από τις μαρτυρίες λαθρομεταναστών που η «Μοnde είχε συναντήσει επί τόπου, ακριβώς το 2006. Πολλά λάθη επίσης ως προς την περιγραφή της Μελίγια. Τα μέτρα που περιγράφονται δεν αντιστοιχούν με αυτά που έλα­βε η Ισπανία το 2006 για να προ­στατέψει τον θύλακο της στο Μα­ρόκο από τη λαθρομετανάστευση.
0 φάκελος του Ομάρ Μπα στην ΕΗΕSS τον διαψεύδει. Ο φοιτητής είχε εγγραφεί κανονικά το 2005 και τα χαρτιά του ήταν απολύτως νόμι­μα. Αλλά οι πολλές απουσίες υπο­χρέωσαν τη διευθύντρια σπουδών να επιβάλει τη διακοπή της φοίτη­σης του. Το φθινόπωρο του 2006, ενώ υποτίθεται ότι ήταν λαθρομε­τανάστης μακριά από τη Γαλλία, πολιορκούσε την ΕΗΕSS στο Παρίσι προκειμένου να επιτύχει την επανεγγραφή του. Παρουσίασε ψεύτικες βεβαιώσεις και η σχολή τον διέγραψε. Μια παριζιάνα διακοσμήτρια που χρησιμοποίησε τον Ομάρ σε δουλειά της βεβαιώνει ότι αυτός εί­χε νόμιμα χαρτά εκείνη την εποχή.
Ο Ομάρ έχει βεβαρημένο παρελθόν. Στο δραστήριο του Εβρύ υπάρχουν οκτώ φάκελοι στο όνομα Ομαρ Μπα. «γεννηθέντος το 1982 στο Τιέ της Σενεγάλης», επίσημα στοιχεία χρόνου και τόπου γέννησης, του προσώπου. Το δικαστήριο του Κρετέιγ έχει επίσης καταχωρίσει το όνο
μά του στο αρχεία του για υπόθεση πλαστογραφίας, που δεν έχει εκδι­καστεί. Ο Ομάρ ερωτήθηκε για αυ­τό και δήλωσε ότι δεν έχει να κάνει κανένα σχόλιο.
Αλληλεγγύη
Ο εκδότης Μαξ Μιλό δηλώνει έκ­πληκτος και ταραγμένος από τις αποκάλυψεις. «Παρ' όλα αυτά είμαστε αλληλέγγυοι προς την περίπτωση του Ομορ Μπα, γιατί δεν μπορει κανείς να αμφισβητήσει την τραγωδία της λαθρομετανάστευσης» λέει ο εκδότης «Η προσωπική ιστορία του είναι ένας σύνθετος καμβάς, όπως αυτός πολλών μεταναστών που έρχονται από την Αφρική σπρωγμένοι από τη βίαιη ελπίδα να κατακτήσουν το Ελντοράντο. Ζουν στον φόβο και είναι προφανώς υποχρεωμένοι να ψεύδονται για να επιβιώσουν στην Ευρώπη».
Μικρός εκδοτικός οίκος που δι­ευθύνεται από καλόπιστους ανθρώπους, οι εκδόσεις du Cygne, πoυ εξέδωσαν το Soif d’ Europe., δεν κρύβουν την αμηχανία τους. Ο Γιουσέφ Ζεβρί, ο διευθυντής της σει­ράς που βοήθησε τον Ομάρ Μπα να εκδώσει το βιβλίο, δηλώνει ότι δεν είχε τη δυνατότητα να επιβε­βαιώσει την ακρίβεια των περιγρα­φομένων. «Αν είπε ψέματα» λέει θα κάνει κακό στην υπόθεση των μεταναστών, που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται».

Wednesday, August 12, 2009

Ποιος ήταν ο εφευρέτης της ατμομηχανής;



α) 0 Τζέιμς Βατ
β) Ο Τζορτζ Στέφενσον
γ) 0 Ρίτσαρντ Τρέβιθικ
δ) 0 Τόμας Νιουκόμεν
ε) Κάποιος Ήρων από την Αίγυπτο
Κερδίζει ο Ήρων (ή Ήρωας όπως τον αποκαλούσαν συ­χνά), η ατμομηχανή του οποίου προηγήθηκε εκείνης που κατασκεύασε ο Νιουκόμεν το 1711 κατά 1.600 χρόνια.
Ο Ήρων έζησε στην Αλεξάνδρεια γύρω στο 62 μ.Χ. και είναι περισσότερο γνωστός ως μαθηματικός και γεωμέτρης. Ήταν επίσης ένας διορατικός εφευρέτης και η αιολόσφαιρα που κατασκεύασε ήταν η πρώτη επιτυχη­μένη ατμομηχανή. Σύμφωνα με την ίδια αρχή που σήμε­ρα εφαρμόζεται στις αεριοπροωθητικές μηχανές, ο ατμός έκανε μια μεταλλική σφαίρα να περιστρέφεται με ταχύ­τητα 1.500 στροφών το λεπτό. Δυστυχώς όμως κανείς δεν ήταν σε θέση να συλλάβει την πρακτική χρησιμότητα αυ­τής της μηχανής, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί απλώς ένας διασκεδαστικός νεωτερισμός.
Μακάρι ο Ήρων να γνώριζε το εκπληκτικό γεγονός ότι ο σιδηρόδρομος είχε εφευρεθεί 700 χρόνια νωρίτερα από τον Περίανδρο, τον τύραννο της Κορίνθου. Η Δίολκος, όπως λεγόταν, ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ασβε­στόλιθους που έφερε δύο παράλληλα αυλάκια σε από­σταση 1,5 μέτρου και κάλυπτε απόσταση 6 χλμ. κατά μήκος του Ισθμού της Κορίνθου. Πάνω στα τροχοφόρα οχήματα, τα οποία έσερναν στις ράγες οι σκλάβοι, γινό­ταν η μεταφορά πλοίων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός είδους καναλιού της ξηράς που συνέδεε πιο άμεσα το Αιγαίο πέλαγος με το Ιόνιο.
Η Δίολκος λειτούργησε περίπου για 1.500 χρόνια και περίπου το 900 μ.Χ. περιήλθε σε αχρηστία. Η ιδέα του σιδηροδρόμου ξεχάστηκε εντελώς για τα επόμενα 500 χρόνια και εμφανίστηκε ξανά τον 14ο αιώνα, όταν οι άν­θρωποι σκέφτηκαν να τον χρησιμοποιήσουν στα ορυχεία.
Ο ιστορικός Άρνολντ Τόυνμπι έχει γράψει ένα ευφυέ­στατο δοκίμιο, στο οποίο κάνει υποθέσεις για την τροπή που θα είχαν πάρει τα πράγματα αν οι δύο εφευρέσεις είχαν συνδυαστεί και είχαν οδηγήσει στη συγκρότηση μιας παγκόσμιας ελληνικής αυτοκρατορίας, η οποία θα ήταν βασισμένη στο γρήγορο σιδηροδρομικό δίκτυο, την αθηναϊκή δημοκρατία και σε μια θρησκεία βουδιστικού χαρακτήρα θεμελιωμένη στις διδαχές του Πυθαγόρα. Παρεμπιπτόντως αναφέρεται σε έναν αποτυχημένο προ­φήτη που ζούσε στην οδό Σιδηροδρομικών Εκσκαφών 4 στη Ναζαρέτ.
Ο Ήρων εφηύρε επίσης τα αυτόματα μηχανήματα πώλησης -με τέσσερις δραχμές μπορούσε κανείς να αγορά­σει άγιο νερό - και μια φορητή συσκευή που διασφάλιζε ότι κανείς άλλος δεν θα έπινε από το κρασί που εσύ ο ίδιος είχες φέρει σε μια φιλική συγκέντρωση.

Ποιος είναι ο αριθμός του Θηρίου;

Ο 616.

Εδώ και 2.000 χρόνια ο αριθμός 666 είναι το σύμβολο του τρομερού Αντίχριστου που θα έρθει να κυβερνήσει τον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. Για πολλούς είναι ένας κακότυχος αριθμός: ακόμη και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η θέση με τον αριθμό 666 μένει πάντα κενή.
Ο αριθμός προήλθε από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, το τελευταίο και πιο παράξενο βιβλίο της Βίβλου: «όστις έχει τον νουν, ας λογαριάση τον αριθμόν του θηρίου, διότι είναι αριθμός ανθρώπου· και ο αριθμός αυτού είναι χξς'».
Όμως ο αριθμός 666 είναι λανθασμένος. Το 2005, μια καινούρια μετάφραση του πιο παλιού αντιτύπου της Απο­κάλυψης που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα αναφέρει καθαρά ότι ο αριθμός είναι ο 616 και όχι ο 666. Ο πάπυρος ηλικίας 1.700 ετών βρέθηκε σε μια χωματερή στην πόλη Οξύρρυγχο της Αιγύπτου και αποκρυπτογραφήθηκε από μια παλαιό-γραφική ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπέρ-μιγχαμ με επικεφαλής τον καθηγητή Ντέιβιντ Πάρκερ.
Στην περίπτωση που ο καινούριος αριθμός είναι σω­στός, όλοι όσοι ξόδεψαν μια μικρή περιουσία για να απαλλαγούν από τον παλιό δεν θα ενθουσιαστούν με αυτή την αλλαγή. Το 2003 ο Αυτοκινητόδρομος 666 των ΗΠΑ -γνωστός ως «ο Αυτοκινητόδρομος του Θηρίου»-μετονομάστηκε σε Αυτοκινητόδρομο 491. Ο Οργανισμός Συγκοινωνιών της Μόσχας θα ενθουσιαστεί ακόμη λιγό­τερο. Το 1999 άλλαξε τον αριθμό του γρουσούζικου λεω­φορείου 666 και του έδωσε τον αριθμό 616.
Η διαμάχη για το θέμα αυτό χρονολογείται από τον 2ο αιώνα μ.Χ. Μια έκδοση της Βίβλου που περιείχε το 616 ως
τον αριθμό του Θηρίου επικρίθηκε από τον Άγιο Ειρηναίο της Λυών (περ. 130-200 μ.Χ.) ως «εσφαλμένη και πλα­στή». Ο Φρήντριχ Ένγκελς, ο φίλος του Καρλ Μαρξ, έκα­νε μια ανάλυση της Βίβλου στην πραγματεία του Περί θρησκείας (1883) και κατέληξε κι εκείνος στον αριθμό 616.
Η Αποκάλυψη γράφτηκε πρώτη απ' όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και είναι γεμάτη αριθμητικούς γρίφους. Καθένα από τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλ­φαβήτου αντιστοιχεί σε έναν αριθμό, επομένως κάθε αριθμός μπορεί να διαβαστεί και ως λέξη.
Τόσο ο Πάρκερ όσο και ο Ένγκελς υποστηρίζουν ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι μια πολιτική, αντιρωμάική προκήρυξη γραμμένη με αριθμητικό κώδικα για να αποκρύψει το μήνυμα της. Ο αριθμός του Θηρίου (όποιος και αν είναι αυτός) αναφέρεται είτε στον Καλιγούλα εί­τε στον Νέρωνα, τους μισητούς διώκτες των πρώτων χρι­στιανών, και όχι σε κάποιον φανταστικό μπαμπούλα.
Το άθροισμα όλων των αριθμών της ρουλέτας είναι 666.


Πηγή: Το βιβλίο της άγνοιας

Πόσα πρόβατα υπήρχαν στην κιβωτό του Νώε;

Εφτά. Ή δεκατέσσερα.

Στο σχετικό χωρίο {Γένεσις 7: 2) από τη Βίβλο του βασιλιά Ιακώβου ο Θεός λέει στον Νώε: «από δε των κτηνώντων καθαρών είσάγαγε προς σε επτά, άρσεν και θήλυ,από δε των κτηνών τών μη καθαρών δυο, αρσεν και θήλυ».
«Μη καθαρά» είναι τα ζώα που οι Ιουδαίοι απαγορευόταν
(και ακόμα απαγορεύεται) να τρώνε, όπως γουρούνια, δεν πρόκειται για καινούρια,
καμήλες, ασβούς, χαμαιλέοντες, χελια, σαλιγκάρια, κουνάβια,
σαύρες, τυφλοπόντικες, γύπες,
κύκνους, κουκουβάγιες, πελεκάνους, πελαργούς, ερωδιούς,
σκοινοπούλια, νυχτερίδες, κοράκια, κούκους και αετούς.


Πηγή: Το βιβλίο της άγνοιας

Ο Ιησούς γεννήθηκε σε στάβλο;

Όχι.
Όχι, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη. Η άποψη ότι ο Ιησούς γεννήθηκε σε στάβλο είναι απλώς μια υπόθεση που στηρίχθηκε στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, το οποίο αναφέρει ότι το βρέφος ήταν «σπαργανωμένο και ξα­πλωμένο σε φάτνη».
Ούτε υπάρχει κάποιο σχετικό χωρίο στη Βίβλο που να
362
αποδεικνύει την παρουσία ζώων στη Θεία Γέννηση. Η ει­κόνα της φάτνης είναι φυσικά γνωστή σε όλους μας από εκκλησίες και σχολεία, όμως πρόκειται για μια επινόηση που έγινε 1.000 χρόνια μετά τη γέννηση.
Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης είναι ο άνθρωπος που το 1223 έφτιαξε την πρώτη φάτνη σε μια σπηλιά στους λόφους πάνω από το Γκρέτσιο. Τοποθέτησε λίγα άχυρα σε έναν επίπεδο βράχο (ο οποίος υπάρχει ακόμη), έβαλε πάνω ένα βρέφος και χάραξε στην πέτρα ένα βόδι κι ένα γαϊδούρι (ούτε ίχνος Ιωσήφ, Παρθένου, Μάγων, Βοσκών, αγγέλων ή αστακών).



Πηγή: Το βιβλίο της άγνοιας

Ποιος ήταν ο εφευρέτης του τηλεφώνου;

0 Αντόνιο Μέουτσι.

0 Μέουτσι, ένας λαμπρός εφευρέτης με άνισο έργο από τη Φλωρεντία, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ το 1850. Το 1860 παρουσίασε για πρώτη φορά το μοντέλο μιας ηλεκτρικής συσκευής που είχε ονομάσει τηλετρόφωνο. Το 1871 υπέβαλε αίτηση για να του χορηγηθεί προσωρινό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, πέντε χρόνια πριν από την κατο­χύρωση της πατέντας του τηλεφώνου από τον Γκράχαμ Μπελ.
Την ίδια χρονιά ο Μέουτσι έπαθε σοβαρά εγκαύματα όταν ο λέβητας του φέρι μποτ Στέιτεν Άιλαντ εξερράγη και αναγκάστηκε να μείνει καθηλωμενος στο κρεβάτι. Δεδομενου ότι ζούσε από το επίδομα ανεργίας και ήξερε λίγα αγγλικά, δεν κατάφερε να στεί­λει τα δέκα δολάρια που απαιτούνταν για την ανανέωση της ευρεσιτεχνίας του το 1874.
Το 1876, όταν η ευρεσιτεχνία του Μπελ κατοχυρώθη­κε, ο Μέουτσι άσκησε αγωγή. Είχε στείλει όλα τα πρω­τότυπα σχέδια και τα μοντέλα του στο εργαστήριο της Γουέστερν Γιούνιον. Κατά μία εκπληκτική σύμπτωση, ο Μπελ δούλευε στο ίδιο εργαστήριο και τα μοντέλα είχαν εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Ο Μέουτσι πέθανε το 1889, ενώ η αγωγή του εναντίον του Μπελ βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη, με αποτέλεσμα να εισπράξει ο Μπελ τα εύσημα για την εφεύρεση και όχι ο ίδιος.


Πηγή: Το βιβλίο της άγνοιας

Monday, August 10, 2009

Η ΑΠΑΤΗ της 'υπερθέρμανσης'




Σύνθεση χαμένων έργων του Ευριπίδη


Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΗΝΤΑΡΑ
Βασισμένη σε αποσπάσμα­τα, εκτεταμένα ή μη, από τις χαμένες τραγωδίες του Ευριπίδη είναι η παράσταση «Ευριπίδου σπαράγματα» συμπαρα­γωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και του Ελληνικού Φεστιβάλ, που παρουσιάζεται σε μεγάλα Φεστι­βάλ σε όλη την Ελλάδα. Απόψε το έργο θα ανέβει στο Αρχαίο Θέατρο Αργούς και στη συνέχεια στην Πετρούπολη (27/7) και στο Αττικό Άλσος (30/7) κ.ά.
Ως γνωστόν σώζονται ακέραια 19 δράματα του μεγάλου τραγι­κού. Υπάρχουν όμως και αρκετά σπαράγματα (αποσπάσματα) από πολλές τραγωδίες του, που δεν διασώθηκαν ολόκληρες. Απο­φθέγματα, διδάγματα, μέρη δια­λόγων, μονολόγων, χορικά, υλικό πλουσιότατο, άκρως ενδιαφέρον, ακριβώς γιατί προσφέρει ερεθί­σματα, νύξεις, εξαιρετικά γοη­τευτικές στον μυστηριώδη και όχι ξεκάθαρο ειρμό τους.
Σώζονται εκτεταμένα μέρη από τα έργα: Υψιπύλη, Κρήτες, Ανδρομέδα, Φαέθων. Υπάρχουν όμως και ενδιαφέροντα μέρη από πολλές άλλες τραγωδίες όπως: Τήλεφος, Οιδίπους (με παραλ­λαγή του γνωστού μύθου), Βελλεροφόντης, Μελανίππη κ.ά. Από σκηνοθετική πλευρά, επι­χειρείται, όπως εξηγεί ο Βασίλης Νικολαΐδης που κρατά το σκη­νοθετικό πηδάλιο, «μια σύνθεση των σπαραγμάτων, χωρίς "λογικό" σύνδεσμο μεταξύ τους, βασισμέ­νη ακριβώς στον αποσπασματι­κό τους χαρακτήρα, τονίζοντας την έννοια των "χαμένων" έργων, των "χαμένων" κόσμων. Η μου­σική συνδέει τις διάφορες ατμό­σφαιρες, δημιουργώντας έναν καμ­βά βασισμένο στον αποσπασμα­τικό χαρακτήρα του όλου θέμα­τος. Ο θεατής κάθε φορά εισδύει με κάποιο τρόπο στον κάθε μύθο, στον κόσμο του κάθε έργου, χωρίς ωστόσο να μπορεί να τον συμπληρώσει ή να τον ολοκλη­ρώσει λογικά».
Η όλη σύνθεση έγινε με τη συνεργασία του φιλολόγου Γιάν­νη Λιγνάδη, που έχει ασχοληθεί ειδικά με τον Ευριπίδη κι έχει ήδη μεταφράσει όλα τα σπαράγματα από τα χαμένα δράματα του. Η δραματουργική επεξεργασία και οι στίχοι είναι της Αγαθής Δημητρούκα.

Την επιμέλεια του σκηνικού χώρου και το σχεδιασμό των κοστουμιών έχει ο Γιάννης Μετζίκώφ, τη μουσική ο Πέτρος Ταμπούρης, τις χορογραφίες η Έρση Πήττα, και τους φωτισμούς η Ελευ­θερία Ντεκώ.
Τους ρόλους ερμηνεύουν: Λού­κια Πιστιόλα, Γιάννης Κρανάς, Άννα Κουτσαφτίκη, Θανάσης Κουρλαμπάς, Λευτέρης Ζαμπετάκης, Μαρία Παρασύρη, Ανα­στασία Κατσιναβάκη, Παναγιώ­της Λάρκου, Βαγγέλης Ψωμάς. Ζαχαρούλα Κλειματσάκη, Βασι­λική Κυπραίου.

Sunday, August 09, 2009

Η ΠΛΑΚΕΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΛΦΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ 2009

Τα 1 και 1α (Ήλιος και σελήνη):
Το 8:
Το 2:
Τα 4 και 4α:
ΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΙΚΟΝΑ


Tο ανωτέρω σύμβολο αποκαλείται "Πυθαγόρειος Τετρακτύς" δεν υπάρχει όμως κανένα τεκμήριο (Εικόνα σε αρχαίο αγγείο, σε ανάγλυφο, σε χάραγμα σε πέτρα ή οπουδήποτε αλλού) που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό αυτό.