θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, June 19, 2009

Η τεχνική τής εκδοράς ανθρώπων


Στό μεταξύ ή τεχνική τής εκδοράς ανθρώπων τελειοποιείται στό έπα­κρο άπό τους δήμιους του Άλή πασα. Ό Αγγλος περιηγητής είδε στά Γιάννενα τόν χώρο τών βασανιστηρίων, στην πλατεία του φρουραρχείου. Εκεί γίνονταν θηριώδεις δημόσιες εκτελέσεις, παλουκώματα καί εκδορές. «Εγδερναν τό κεφάλι καί άφηναν τό δέρμα νά πέσει στό λαιμό αφήνοντας τόν νεαρό Έλληνα. Αφού τόν έγδυσαν, αφήνοντας τον μόνο μέ τό σώβρα­κο, τού έδεσαν χέρια και πόδια καί τόν ανύψωσαν, τραβώντας τά σκοινιά της τροχαλίας, δύο μέτρα πάνω άπό τή βάση του ίκριώματος». Κι' ένώ ό μελλοθάνατος αντίκριζε μετέωρος τά σύνεργα του μαρτυρίου έγιναν οί ύστατες προσπάθειες γιά νά μεταπεισθεί. Στάθηκε αδύνατο. Εξαγριωμένο τό πλήθος των μουσουλμάνων κραύγαζε: «Ρίχτε τον στους γάντζους!». Τότε δύο δήμιοι πού στέκονταν στό ικρίωμα ανέβασαν μέ τόν μακαρά τόν μελ­λοθάνατο μιά πήχη ψηλότερα κι' άφησαν νά πέσει τό σώμα του πάνω στά τσιγκέλια. «Ό νέος έζησε καρφωμένος στους γάντζους τρεις μέρες. Φώναζε πώς διψάει καί εκλιπαρούσε νά του δώσουν λίγο νερό. Κανένας, όμως, δέν τόλμησε. Τήν τρίτη μέρα συγκινήθηκε κάποιος καί τόν πυροβόλησε στό κεφάλι»111.
Γιά μαρτυρικές εκτελέσεις στους γάντζους γράφει καί ό Άγγλος CHARLES Thomson πού περιηγήθηκε τόν ελληνικό χώρο τό 1730. Ό δήμιος ανε­βάζει ψηλά μέ μακαρά τόν κατάδικο δεμένο πισθάγκωνα κι' αφήνει απότο­μα τό σκοινί. Τό σώμα πέφτει μέ ορμή πάνω στά τσιγκέλια. Αν καρφωνό­ταν στην κοιλιά, ό θάνατος ερχόταν γρήγορα αλλιώς έμενε κρεμασμένος στους γάντζους τρεις μέρες καί βασανιζόταν φριχτά. Τά ικριώματα μέ τά τσιγκέλια βρίσκονταν κοντά στις πύλες τών κάστρων γιά νά παρακολουθεί τό πλήθος πού μπαινοβγαίνει καί νά παγώνει από τήν τρομάρα112.
Ό Γάλλος Guer, στό έργο του «"Ηθη καί έθιμα τών Τούρκων» (1747) γράφει πώς οί σιδερένιοι γάντζοι ήταν στερεωμένοι στή μέση περίπου ενός ψηλού τοίχου. Οί δήμιοι ανέβαζαν τό θύμα στην κορυφή του τοίχου καί τό γκρέμιζαν πάνω στά τσιγκέλια. Εκεί έμενε καρφωμένο καί βασανιζόταν τέσσερες ως πέντε μέρες113.
Τά τσιγκέλια ήταν από τά κυριότερα όργανα βασανισμού στά Γιάννενα του Άλήπασα. Μιά συνοικία μάλιστα ονομαζόταν Τσεγκέλια επειδή εκεί ρίχνονταν οί μελλοθάνατοι στους γάντζους. Ή μέθοδος όμως τών βασανι­στικών θανατώσεων ήταν διαφορετική. Υπήρχε, γράφει ό Λαμπρίδης, ένα ικρίωμα «έφ' ού ήσαν έμπεπηγμένα κατά ζεύγη τά λεγόμενα τσεγκέλια, ήτοι περόναι τετράπλευροι καί αίχμηραί ήμίσεος μέτρου μήκος έχουσαι. Έπί τών περονών τούτων έξηπλούντο οί κατάδικοι γυμνοί τά δέ σώματα αυτών, πιεζόμενα υπό του δημίου, διετρυπούντο»114.
Στά τσιγκέλια βρήκε πολυώδυνο θάνατο καί ό Βορειοηπειρώτης αντάρτης Γρηγόρης Ντοτάνης πού βγήκε στό βουνό λίγο μετά τήν εξόντωση του Άλτί αφού σκότωσε τόν τυραννίσκο τής περιοχής του, Μανόκ άγά. Όταν έπεσε στά χέρια τής οθωμανικής εξουσίας βρήκε φριχτό θάνατο. «Του δεσαν τάς χείρας και τους πόδας καί αμέσως τόν εκρέμασαν είς τά άγκιρα (χσεγκέλια) από τάς μασχάλας. Τόν άφησαν ούτω αίωρούμενον έπί τινας ώρας ό Ντοτάνης δέν έπαυσε νά τους υβρίζει ώς άνανδρους καί απί­στους έξευτελίζων τόσον τόν Διοικητήν όσον καί τους βέηδες καί αγάδες. Διά νά μήν άκούουν τάς ύβρεις του τόν έπότισαν δηλητήριον καί ούτω έν μέσω φρικτών άλγηδόνων απέθανεν ό Γρηγόριος Ντοτάνης»115.
Περίπτωση μαρτυρικού θανάτου στους γάντζους αναφέρει καί ό αγωνι­στής Κασομούλης στά Ενθυμήματα του. Ένας προσκυνημένος κλεφτοκαπετάνιος, ό Γιαννάκης Βουκουβάλας, πού συμπολεμούσε μέ τά στρατεύμα­τα του Κιουταχή τό 1827, είχε μυστική επικοινωνία μέ τόν Καραϊσκάκη. Ανακαλύφθηκε και «ετέθη εις τά τζεγκέλια (κλούτζους) οπού έδωσεν τέ­λος»116· Στό στρατόπεδο του Κιουταχή, στά Πατήσια, υπήρχαν κατά τήν πολιορκία τής Αθήνας (1826 - 1827) όλα τά εργαλεία βασανισμού. Ανά­μεσα τους και τσιγκέλια. Ό Κύπριος αγωνιστής Ιωάννης Σταυριανού πού αίχμαλωτίσθηκε τό 1827, κατά τήν καταστροφική ελληνική επιχείρηση γιά τήν απελευθέρωση τής Αθήνας, είδε τόν μαρτυρικό θάνατο στους γάν­τζους τοϋ αιχμάλωτου αξιωματικού του Τακτικού Σιναΐτη. «Τόν παίρνουν από τήν φυλακή καί τόν βάνουν είς τά τζιγκέλια καί μένει ζών 7 ημέρας, καί επικαλεσθείς τήν εύσπλαγχνίαν τών ατίθασων Τούρκων ό Προύσαλης (ό Κιουταχής) διέταξεν έναν ανθρωπόν του καί μεταβάς τόν έδωσεν μίαν πιστολιά εις τό κεφάλι καί τό κατασυνέτριψεν καί ούτω απέθανε ύποστάς του Χρίστου τά Πάθη»117. Ό αυτόπτης αγωνιστής περιγράφει στό απο­μνημόνευμα του τό αποτρόπαιο αυτό όργανο μαρτυρικού θανάτου. «Ακούω φωνήν λυπηράν καί σχεδόν γνωστήν μου, λέγων, «Έλεος». Στρέφω τους οφθαλμούς καί τί βλέπω. Τόν Σιναΐτην ύψωμένον έπί ενός αναστήματος (δηλ. σέ ύψος αναστήματος ανθρώπου) είς δίποδον (ή συσκευή είχε δύο υποδοχές) έχων δύο λόγχας διαπερασμένος ή μία άπό τήν μιαν είς τήν άλλην αμασχάλην και άλλη άπό ένα μηρόν είς τόν άλλον»118.