NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, January 29, 2008

Οι σημειώσεις του Βαν Γκογκ στα χέρια Ελληνίδας!


ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05

Η είδηση για την ύπαρξη ε­νός σημειωματάριου με σχέ­δια που φέρονται ως έργα του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, και τα οποία βρίσκονται στην κατοχή μιας Ελληνίδας συγγραφέως στην Αθήνα, έχει κάνει τον γύρο του κόσμου! Ο λόγος για τη συγγραφέα κ. Ντορέτα Πέπα και το σημειωματάριο 60 σελίδων με σχέδια του Βαν Γκογκ, που, όπως λέει η ίδια, προέρχεται «από ναζι­στικό τρένο το οποίο ανατίνα­ξαν αντάρτες του ΕΛΑΣ, στη περίοδο της Κατοχής», ανάμεσα τους και ο πατέρας της, Πέπας Μελέτιος, από την πε­ριοχή της Θήβας. Το βρήκε στα πράγματα του πάτερα της, στην αποθήκη του σπιτι­ού του, πριν από τρία χρόνια, όπως είπε η ίδια σε τηλεφω­νική μας επικοινωνία. «Ο πα­τέρας μου αναφέρεται με ση­μείωμα του στο γεγονός, χω­ρίς λεπτομέρειες για το πότε και πού είχε γίνει η επίθε­ση». Ειδικοί πάντως κάνουν λόγο ότι θα εξεταστεί για τη γνησιότητα του, χωρίς να διεκδικήσουν την απόκτηση του πολύτιμου -αν αποδει­χτεί- σημειωματάριου του Ολλανδού καλλιτέχνη.

ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΟ ΑΓΑΛΜΑ


Sunday, January 27, 2008

ΑΝΑΓΛΥΦΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΟΝΥΣΣΟΥ



1. Χρυσό
αντικείμενο
σε μορφή
ναΐσκου,
με ανάγλυφο
τον Διόνυσο,
θεό του κρασιού,
και έναν
Σάτυρο.
Το έργο
προέρχεται
από την
Θεσσαλία και
χρονολογείται
στα τελευταία
ελληνιστικά
χρόνια.
Συλλογή
Ε. Σταθάτου.

ΒΙΒΛΙΟ ΟΓΔΟΟ Προοίμιο ΒΙΤΡΟΥΒΙΟΣ: ΔΕΚΑ ΒΙΒΛΙΑ




Από τους Επτά Σοφούς, ο Θαλής ο Μιλήσιος ανακήρυξε το νερό ως το πρωταρχικό στοιχείο όλων των πραγμάτων, ο Ηράκλειτος τη φωτιά, οι ιερείς των Μάγων1 το νερό και τη φωτιά, ο Ευριπίδης, ο μαθητής του Αναξαγόρα που οι Αθηναίοι αποκαλούσαν «από σκηνής φιλόσοφο» τον αέρα και τη γη. Η Γη, υποστήριζε, γονιμοποιήθηκε από τις βροχές του ουρανού και συνέλαβε μ' αυτόν τον τρόπο τη νεότητα της ανθρωπότητας και όλωντων ζωντανών πλασμάτων στον κόσμο. Ό,τι προέρχεται απ' αυτήν επιστρέφει πάλι σε αυτήν, όταν η ακαταμάχητη δύναμη του χρόνου επιφέρει αποσύνθεση και ό,τι προέρχεται από τον αέρα επιστρέφει με τον ίδιο τρόπο στις περιοχές του ουρανού. Έτσι, τίποτα δεν εκμηδενίζεται, αλλά η αποσύνθεση είναι μια εναλλαγή και τα πράγματα ξαναγυρίζουν στις αρχικές τους ιδιότητες από τις οποίες είχαν πρωτοξεκινήσει. Αλλά ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Επίχαρμος κι άλλοι φυσικοί και φιλόσοφοι διατύπωσαν την άποψη ότι τα πρωταρχι­κά στοιχεία είναι τέσσερα στον αριθμό: ο αέρας, η φωτιά, η γη και το νερό. Εξάλλου από την πρόσμιξη του ενός στοιχείου με το άλλο κάτω από τη μορφοποιητική δύναμη της φύσης προκύπτει ο ιδιαίτερος χαρα­κτήρας των πραγμάτων σύμφωνα με τις διαφορές του κάθε είδους.
Και στην πραγματικότητα βλέπουμε πως όχι μόνο ό,τι γεννιέται παράγεται απ' αυτά, αλλά και πως τίποτα δεν μπορεί να τραφεί χωρίς την επίδραση τους ούτε να μεγαλώσει ούτε να διατηρηθεί. Το σώμα, για παράδειγμα, δεν μπορεί να έχει ζωή χωρίς να πλημμυρίζεται από την αναπνοή, δηλαδή χωρίς αφθονία αέρα που εισέρχεται προκαλώντας διαδοχικά διαστολές και συστολές με σταθερό ρυθμό. Επίσης, χωρίς τη σωστή ποσότητα θερμότητας, το σώμα δε θα έχει αρκετή ενέργεια, δε θα ορθώνεται καλά και δε θα χωνεύει καλά το φαγητό. Πάλι, αν οι καρποί
της γης δε θρέψουν το σκελετό, θα εξασθενήσει και θα χάσει την πρόσμιξη με το πρωταρχικό γήινο στοιχείο.
Τέλος, χωρίς την επίδραση του υγρού στοιχείου, τα ζωντανά πλάσματα δε θα είχαν αίμα και χωρίς το υγρό στοιχείο θα αποξηραίνο­νταν και θα πέθαιναν. Σύμφωνα με τα προηγούμενα, η Θεία Σοφία δεν έφτιαξε ό,τι είναι πραγματικά απαραίτητο για τον άνθρωπο, δυσεύρετο ή δαπανηρό, όπως είναι τα μαργαριτάρια, το ασήμι και ούτω καθεξής, την έλλειψη των οποίων δεν τη νιώθει ούτε το σώμα μας ούτε η φύση μας, αλλά άπλωσε πλουσιοπάροχα, εύκολα διαθέσιμα σ' όλον τον κόσμο τα πράγματα, χωρίς τα οποία η ζωή των θνητών δεν μπορεί να διατηρη­θεί. Έτσι, για να φέρουμε παραδείγματα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει ανεπάρκεια αναπνοής στο σώμα, τότε ο αέρας στον οποίο έχει ανατεθεί η λειτουργία να καλύπτει την ανεπάρκεια, εκτελεί αυτή την υπηρεσία. Για την προμήθεια θερμότητας είναι έτοιμος ο ισχυρός ήλιος και η ανακάλυψη της φωτιάς κάνει την ζωή πιο ασφαλή. Μετά πάλι, οι καρποί της γης που ικανοποιούν τις επιθυμίες μας με περίσσεια τροφίμων, στηρίζουν και διατηρούν τα ζωντανά πλάσματα με κανονική διατροφή. Τέλος, το νερό, που όχι μόνο προσφέρεται για πόση αλλά και καλύπτει ένα απέραντο αριθμό πρακτικών αναγκών, μας εξυπηρετεί προσφερό­μενο δωρεάν.
Ως εκ τούτου, ακόμα κι αυτοί που ακολουθούν το ιερατείο της αιγυπτιακής παράδοσης υποστηρίζουν ότι όλα τα πράγματα εξαρτώνται από τηδύναμη του υγρού στοιχείου. Έτσι, όταν επιστρέφουν από το ναό με το δοχείο του νερού γεμάτο με νερό, σύμφωνα με την ιερή τελετουρ­γία πέφτουν στο έδαφος και σηκώνοντας τα χέρια προς τον ουρανό ευχαριστούν τη θεία καλοσύνη για τη δημιουργία του (νερού).
Συνεπώς, εφόσον οι φυσικοί, οι φιλόσοφοι και οι ιερείς υποστηρίζουν ότι όλα τα πράγματα εξαρτώνται από τη δύναμη του νερού, σκέφτηκα ότι, όπως στα προηγούμενα επτά βιβλία διατυπώθηκαν οι κανόνες για τα κτίσματα, σ' αυτό θα έπρεπε να γράψω για τις μεθόδους ανεύρεσης νερού, την ειδική αξία που οφείλεται στην ποιότητα των περιοχών, με ποιους τρόπους μεταφέρεται και για το πώς μπορεί να ελεγχθεί εκ των προτέρων.


1. Πέρσες Μύστες του Ζωροάστρη (660-573 π.Χ.).

Saturday, January 26, 2008

ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΙΑ


ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ: Θυγάτηρ μωρά και μήτηρ...


(κάνετε κλικ πάνω στο έγγραφο για να μεγαλώσει και να το διαβάσετε).

H διαλεκτική Μύθου και Λόγου στον Εμπεδοκλή


http://www.goethe-bytes.de/dw/article/0,2144,3013031,00.html

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ο ελληνιστής, καθ. στο παν/μιο του Μονάχου Όλιβερ Πριμαβέζι.

O ελληνιστής καθ. στο παν/μιο του Μονάχου Ολιβερ Πριμαβέζι, τιμηθείς με το επιστημονικό βραβείο "Λάιμπιτς" 2007 μιλά στη Ντόιτσε Βέλε για τον πάπυρο του Στρασβούργου με το κοσμολογικό ποίημα του Εμπεδοκλή «Περί φύσεως».
Χαρακτηρίστηκε ως ένα τεράστιο άλμα στην έρευνα για τους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ήταν η αποκατάσταση ενός Παπύρου της βιβλιοθήκης του Στρασβούργου με το κοσμολογικό ποίημα του Εμπεδοκλή «Περί Φύσεως» με πάνω από 200 στίχους, το πρώτο αυθεντικό κείμενο ενός εκ των προσωκρατικών φιλοσόφων. Για την έρευνά του στον Εμπεδοκλή και την έκδοση αυτού του παπύρου το 1999 ο ελληνιστής καθ. στο παν/μιο του Μονάχου Όλιβερ Πριμαβέζι τιμήθηκε φέτος με το βραβείο Λάιμπνιτς 2007.
Ποιο είναι το νέο στοιχείο που φέρνει ο πάπυρος του Εμπεδοκλή στην επιστημονική έρευνα; «Υπάρχει ένα κλασσικό μοντέλο στην ιστορία της φιλοσοφίας στην αρχαία Ελλάδα που συνοψίζεται στη φόρμα Μύθος και Λόγος», λέει στη Ντοϊτσε Βέλε ο καθ. Πριμαβέζι. «Στην αρχή έχουμε την ποιητική, θρησκευτική ερμηνεία του κόσμου, το μύθο, μετά έρχεται η διαφώτιση, ο ορθολογισμός, και στο τέλος θριαμβεύει το επιχείρημα και η φυσική επιστήμη. Η νέα σύνθεση των διαφόρων επιπέδων στη σκέψη του Εμπεδοκλή δείχνει ότι αυτό το μοντέλο, τουλάχιστον για την εποχή του Εμπεδοκλή - που τοποθετείται μεταξύ Ολυμπίας και Παρθενώνος, αν μιλούσαμε με όρους αρχαιολογίας - δεν ισχύει. Αντίθετα έχουμε μία αλληλεπίδραση και διασύνδεση της μυθολογικής και της φυσικής ερμηνείας της κοσμογονίας. Δεν πρόκειται για την αντικατάσταση της μίας από την άλλη, αλλά για την ισορροπία και τη γόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ των δύο στην κλασσική περίοδο της ελληνικής φιλοσοφίας», εξηγεί ο καθ. Πριμαβέζι.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: O καθ. Πριμαβέζι, η δημοσιογράφος Κρ. Σλέτσερ και ο αρχαιολόγος Β. Μπρίνκμαν στην εκδήλωση για τον Εμπεδοκλή στο "Καλυψώ".

Ο Εμπεδοκλής απάντηση στο σημερινό δογματισμό

Η φυσική έχει ξεπεράσει τη θεωρία του Εμπεδοκλή για τα τέσσερα πρωταρχικά στοιχεία του σύμπαντος, φωτιά, νερό, αέρας και γη, και η άποψή του για τη θεϊκή προέλευση της ανθρώπινης ύπαρξης ως έκφραση προσωρινής έκπτωσης του θεού δεν έτυχε γενικής αποδοχής, σημείωσε ο καθ. Πριμαβέζι στη συζήτηση με τον αρχαιολόγο. Βίντσενς Μπρίγκμαν με συντονισμό της δημοσιογράφου της Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ Κριστιάνε Σλέτσερ στην εκδήλωση του συλλόγου Επιστημόνων Μονάχου στην ταβέρνα-γκαλερί «Καλυψώ» στις 16 Δεκεμβρίου. Το σημαντικό όμως είναι ο διαλεκτικός τρόπος που συνδέει ο Εμπεδοκλής αυτά τα δύο επίπεδα επίκαιρος και σήμερα. «Ο άνθρωπος κάνει την εμπειρία ότι στο προσωπικό του βίωμα θεωρεί τις πράξεις του ως ελεύθερη επιλογή και ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπος με τη φυσική επιστήμη, παράδειγμα την έρευνα του εγκεφάλου, που του λέει το αντίθετο: ότι δηλαδή δεν είσαι ελεύθερος, είσαι κατευθυνόμενος και η ελευθερία σου είναι μια κατευθυνόμενη πλάνη. Το ενδιαφέρον στη σκέψη του Εμπεδοκλή είναι ότι δεν τίθεται αυτό ως ερώτημα, τουναντίον παραθέτει αυτά τα δύο στοιχεία και λέει: σας δίνω μία εξήγηση με μηχανιστικό τρόπο βάσει των νόμων της φύσης και μία εξήγηση βάσει της ηθικής ευθύνης του ελεύθερου ανθρώπου,. Διασυνδέω αυτές τις δύο ερμηνείες και δείτε τι θα κάνετε μ΄ αυτό. Δεν παίρνει για μας την απόφαση Και αυτός μου φαίνεται ως ευφυέστερος τρόπος προσέγγισης έναντι του δογματισμού εκείνων που σήμερα θεωρούν τη μία ή την άλλη ερμηνεία ως τη μοναδική».

Δύο, τρεις, πολλές θεολογίες

Και για την κατανόηση του Εμπεδοκλή μας βοηθά ο σύγχρονος όρος εκκοσμίκευση, που δηλώνει την υποχώρηση της Θρησκείας ως προσδιοριστικού στοιχείου στη ζωή του ανθρώπου. «Το ενδιαφέρον στους αρχαίους Έλληνες είναι ότι δεν υπάρχει εκκοσμίκευση», λέει ο Πριμαβέζι. «Βεβαίως είχαν το πρόβλημα ότι οι μύθοι περί Θεών και Ηρώων δεν θα αποτελούν ες αεί τη δεξαμενή της απόλυτης αλήθειας, αλλά ήταν διαφορετική η αντίδρασή τους. Δεν πέταξαν όλες τις παλιές ιστορίες σαν παλιοσίδερα, αλλά είπαν, ας δούμε, ίσως κρύβεται κάτω από την επιφάνεια αυτής της ιστορίας κάποιο βαθύτερο μήνυμα, το οποίο να μπορούσε να συνάδει με την νέα γνώση. Δεν αποποιήθηκαν λοιπόν της θεολογίας, αλλά δημιούργησαν δύο, τρεις, πολλές θεολογίες, διαφορετικές τη μία από την άλλη, αλλά σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Ο κόσμος δεν είναι αποσυνδεδεμένος από τους θεούς».
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Απόσπασμα από τον πάπυρο του Στρασβούργου με το κοσμολογικό ποίημα του Εμπεδοκλή "Περί φύσεως".

Η ανακάλυψη του παπύρου στο Στρασβούργο

Η πηγή προέλευσης ελληνικών παπύρων είναι η Αίγυπτος και όχι η Ελλάδα, εκεί λόγω των κλιματολογικών συνθηκών δεν καταστράφηκαν από την υγρασία. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πυρετός της αναζήτησης αρχαιολογικών κειμένων είχε γεμίσει τις βιβλιοθήκες των μουσείων της Δυτικής Ευρώπης με κομμάτια παπύρων από την Αίγυπτο. Τα περισσότερα βρίσκονται στην Αγγλία, όπου κάθε χρόνο εκδίδονται ένας με δύο τόμοι πρώτων δημοσιεύσεων. Αλλά και στη Γερμανία είχε συγκεντρωθεί ένας μεγάλος αριθμός. Στο νεοσυσταθέν γερμανικό Ράιχ είχε δημιουργηθεί μάλιστα το καρτέλ των παπύρων που έστελνε απεσταλμένους να αλιεύσουν στα αιγυπτιακά παλαιοπωλεία νέα κομμάτια. Αυτά μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο, στη Βιέννη περί τα 10.000, αλλά και στο Στρασβούργο που ανήκε τότε στη γερμανικό Ράιχ περίπου 2.700 αρχαιοελληνικά κείμενα. Από αυτά μόνο το 1/3 έχει δημοσιευθεί, τα 2/3 περιμένουν μέχρι σήμερα την ανασύνθεσή τους. Και μόνο ένα 4% περίπου είναι ενδιαφέρον για την αρχαιοελληνική γραμματεία. Δεν είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ο ερευνητής θα πέσει πάνω σε ένα αντίστοιχο κομμάτι με αυτό του Εμπεδοκλή. «Ο δρόμος για τη νέα ανακάλυψη άρχισε για μένα όταν ένας συνάδελφος στις αρχές της δεκαετίας του 90 για πρώτη φορά βρήκε ένα κομμάτι αρχαίου βιβλίου, ακριβέστερα ένα ρολό αρχαίου παπύρου με ένα ολοκληρωμένο προσωκρατικό έργο, το ποίημα «Περί φύσεως» του Εμπεδοκλή. Η ανακάλυψη έγινε τα Χριστούγεννα του 1992, μέχρι τότε είχαμε αποσπάσματα-παραθέματα, μόνον μέσω του φίλτρου, τη λογοκρισία τρόπος του λέγειν άλλων συγγραφέων, αλλά έκτοτε έχουμε ένα χωρίς λογοκρισία ολοκληρωμένο αυθεντικό κομμάτι».

Στην εποχή προϊούσας φιλονικίας

Πέρασαν οχτώ χρόνια για να δημοσιευτεί ο πάπυρος του Στρασβούργου το 1999 από τους και Όλιβερ Πριμαβέζι Αλέν Μαρτέν και άλλα τόσα για να πάρει το 2007 ο Όλιβερ Πριμαβέζι το επιστημονικό βραβείο Λάιμπνιτς στη Γερμανία, το οποίο συνοδεύεται με 2,5 εκ. €. Μέρος τους θα διαθέσει στο Ίδρυμα του αρχαιολόγου Βίντσεντς Μπρίνκμαν που ασχολείται με το χρώμα στην αρχαιοελληνική γλυπτική με τη έκθεση «Πολύχρωμοι θεοί».
Και σήμερα, σε ποια φάση βρισκόμαστε βάσει της θεωρίας του Εμπεδοκλή για τον κοσμικό κύκλο 10.000 χρόνων και την πάλη για επικράτηση μέσα στο συμπαντικό Σφαίρο ανάμεσα στις δύο κινητήριες δυνάμεις, φιλότητα και νείκος;
«Το ερώτημα σε ποιο σημείο του κοσμικού κύκλου βρισκόμαστε, πρέπει δυστυχώς να απαντηθεί από τη σκοπιά του Εμπεδοκλή με τη διαπίστωση ότι ο κόσμος βρίσκεται σε φάση εντεινόμενου νείκους, είμαστε σε μια εποχή προϊούσας φιλονικίας».

Γιώργος Παππάς

H ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑΣ και Η ΚΙΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑ


ΟΙ ΠΑΠΑΡΟΚΑΔΕΣ ΗΤΑΝ ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΝΑΣ







ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΩΝΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.

Η έκκληση του Παγδατή

Ο άσος που, πριν από δυο χρόνια καθήλωσε όλους τους Έλληνες στην τηλεόραση να παρακολουθούν τένις, είναι και ο καλύτερος πρεσβευτής της ελληνικής γλώσσας! Ο Κύπριος τενίστας, Μάρκος Παγδατής, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την επιρροή που έχει στους ελληνικής καταγωγής νέους της Αυ­στραλίας για να τους ενθαρ­ρύνει να μάθουν την ελληνι­κή γλώσσα. «Ο Μάρκος Παγδατής είναι ο τέλειος πρε­σβευτής προώθησης της ελ­ληνικής γλώσσας στην Αυ­στραλία», δήλωσε ο Τόνι Κυ­ριακού, δημιουργός μιας επι­χείρησης που προωθεί ελλη­νικά βιβλία με παιχνίδια μέσω του Διαδικτύου. Ο ίδιος ο Παγδατής, που αποτελεί εί­δωλο, πλέον, για δεκάδες χι­λιάδες Ελληνοαυστραλούς νέους, τόνισε: «Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια μακριά από την πατρίδα, καταλαβαίνω καλά την ελληνική Διασπορά. Ειδικά στην Αυστραλία, οι ο­μογενείς μού προσφέρουν φανταστική υποστήριξη. Τους ευχαριστώ και τους παρακα­λώ να διατηρήσουν την ελλη­νική γλώσσα και τα ελληνικά ήθη και έθιμα. Είναι η μεγα­λύτερη κληρονομιά μας». Κάτι που δεν κάνουν οι πολι­τικοί ηγέτες, το κάνουν απλοί αθλητές...

Saturday, January 19, 2008

Ιερέας έδειρε πιστό της ενορίας του

Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος!
Έτσι φαίνεται πως λειτούργησε ο ιερέας του Αγίου Νεκταρίου, στο Μπέργουντ του Σίδνεϊ, Ιωάννης Γκρίλλης, πο« κατηγορείται για χειροδικία εναντίον του 69χρονου Ιωάννη Μιχαλόπουλου, αλλά υποστηρίζει ότι είναι αθώος. Ο ιερέας κατηγορεί την επιτροπή της εκκλησίας για «εκλογική απάτη», ενώ η επιτροπή, εκτός των άλλων, τον κατηγορεί και για «απόπειρα πώλησης κτίσματος που ανήκει στην εκκλησία σε τιμή μικρότερης της αξίας του». «Πήγα να του δώσω τα κλειδιά της εκκλη­σίας και άρχισε να μου λέει "φύγε από τα μάτια μου" και με κλότσησε από πίσω», λέει ο κ. Μιχαλόπουλος για την επίθεση του ιερέα σε βάρος του.
ΤΟ ΜΗΛΟ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2008

Σκλαβιά και δουλεμπόριο στην Κίνα


http://news.bbc.co.uk/2/hi/asia-pacific/6733045.stm

Many workers had extensive burns from the hot bricks
The workers were only given bread and water


Μπορεί σε μερικούς μήνες τα μάτια όλου του κόσμου να είναι στραμμένα στην αστραφτερή έναρ­ξη των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά στην Κομμουνιστική Κίνα ανθεί η σύγχρονη σκλαβιά και το δουλεμπόριο! Η Αστυ­νομία του Πεκίνου απελευθέρω­σε τέσσερα άτομα που δούλευ­αν ως σκλάβοι σε φούρνο οικο­δομικών υλικών. Δούλευαν επί ένα χρόνο πριν απελευθερωθούν. Κάποιοι από αυτούς φέρονται να ήταν διανοητικά καθυστερημένοι, ενώ ένας τουλάχιστον ήταν τελεί­ως αγράμματος. Κανένας δεν ήξερε το όνομα του ή τον τόπο κατα­γωγής και απλώς αναφέρονταν σε αυτόν ως «δεύτερο σκυλί».

Οι τέσσερις τρέφονταν με χυλό και ψωμί, ενώ τους ξυλοκοπούσαν και δεν τους πλήρωναν. Πέρυσι στη χώρα ξέσπασε ένα τεράστιο σκάνδαλο όταν αποκαλύφθηκε ότι περισσότερα από 1.300 άτο­μα, συμπεριλαμβανομένων παι­διών και διανοητικά καθυστερη­μένων ενηλίκων, δούλευαν ως σκλάβοι σε παρόμοιους φούρ­νους στην επαρχία Σανζί. Τα θύμα­τα δούλευαν χωρίς κανένα προστατευτικό ρουχισμό και υπό την απειλή άγριων σκύλων, καθώς οι ιδιοκτήτες προσπαθούσαν να μεγι­στοποιήσουν την παραγωγή για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της ραγδαία αναπτυσσόμενης κατασκευαστικής βιομηχανίας. Η υπόθεση είχε αποκαλυφθεί όταν περισσότεροι από 400 γονείς ανάρτησαν στο Διαδίκτυο κοινό αίτημα και στράφηκαν στους δημο­σιογράφους για να τους βοηθή­σουν να βρουν τα παιδιά τους που είχαν εξαφανιστεί.

Friday, January 18, 2008

Όταν θα βγείς στον πηγαιμό για την Περαία,







πρόσεξε γιατί στην μέση του δρόμου κτίσαν κακόγουστη εκκλησία.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ




Συντηρητικοί-προοδευτικοί.



Ή γλωσσική διαμάχη θά επιταθεί αργότερα από νέους αυτόκλητους κηδεμόνες του λαού, τους εξ ανατολών... δυτικόφρονες διαφωτιστές — τους αύτοονομαζόμενους μαρξιστές. Αυτοί, με πιο απροκάλυπτη απαξιωτική θεώ­ρηση και μεταχείριση τοΰ λαού και της γλώσσας του, απο­φαίνονται ότι, γιά νά επαναστατήσει ό λαός, επιβάλλεται νά μάθει τά... διεθνιστικά!...Έτσι, με τήν εμφάνιση, στις αρχές του αιώνα, των γερμανοθρεμμένων προοδευτικών, όπως ο Γληνός κ.ά., αναζωπυρώνεται ή αντιπαράθεση με επίκεντρο τήν εκδίωξη τών αρχαίων ελληνικών άπ' τά σχολεία. Τώρα, η αντιπαράθεση γιά το γλωσσικό παίρνει τη μορφή προο­δευτικοί-συντηρητικοί, και συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Ωστόσο, οι πολιτικοί, ή ορισμένοι τουλάχιστον άπ' αυτούς, είναι πιο νουνεχείς και ήπιοι, όπως π.χ. ό Βενιζέ­λος, καθώς αργότερα και ό Μεταξάς, ό δικτάτορας, ό όποιος θά συγκροτήσει επιτροπή γιά τή συγγραφή γραμματικής της Δημοτικής — τήν λεγομένη έκτοτε «του Τριανταφυλλίδη» (ήταν ό Πρόεδρος της επιτροπής). Ήπιοι και αφανάτιστοι είναι, επίσης, και όλοι οι άξιοι λο­γοτέχνες μας, άπ' τον Σολωμό ως τον Παπαδιαμάντη, τον Ροίδη, τον Παλαμά, τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύ­τη,6 τον Ρίτσο, τον Καστοριάδη,τόν Π. Κονδύλη κ.ά.
Ενδεικτική της άπαξιωτικής γιά τον λαό νοοτροπίας είναι ή αποστροφή του κορυφαίου αριστερού διανοουμέ­νου και φανατικού ψυχαριστή Δ. Γληνού (1925), ό όποιος γιά τά αρχαία γράφει: «Θέλει αρά γε (ή κοινωνία) νά μανθάνουν περισσότερα αρχαία οι φοιτώντες εις το Έλληνικόν σχολείον του Μεσενικόλα ή τών Σοφάδων λόγου χάριν, και δι' αυτό δυσφορεί ή Ελληνική κοινωνία; Άν συμβαίνη τούτο, τότε ύπ' αυτό το πνεύμα πρέπει νά γίνη ή μεταρρύθμισις και πρέπει νά κάμωμεν το Έλληνικόν σχολεϊον τοΰ Μεσενικόλα ή τών Σοφάδων πεντατάξιον με δέκα ώρας αρχαία Ελληνικά τήν εβδομάδα εις εκάστην τάξιν διά νά γίνουν ικανοί οί κάτοικοι, επακολουθούντες νά μεταχειρίζονται εις αιώνα τον άπαντα το Ήσιόδειον άροτρον διά τά χωράφια των, νά προσφωνούν τουλάχι­στον και τά βόδια των εις Ήσιόδειον γλώσσαν»!!!
Κατά τον Γληνό πάλι, ό λαός πρέπει νά λέει τήν απεργία γκρέβα (από το γαλλικό greve), τον ποιητικό
οίστρο βέρβα (γαλ. Verve)7 κ.ά., ώστε «να εξευρωπαϊσθεί» (δια)... Έκ παραλλήλου, ό λαός θα πρέπει να μάθει οπωσδήποτε και την τότε παγκοσμιοποιητική ορολογία της Μόσχας και να λέει ό ίστρούχτορας, ό σεχταριστής, ή φράξια, το άχτίφ, και αργότερα, στο αντάρτικο, ή μπριγάδα και όχι ή ταξιαρχία!...
Είναι αξιοσημείωτο εδώ Ότι οι αριστεροί δημοτικι­στές, ώς Διαφωτιστές κι αυτοί, συντάχθηκαν μεταγενέ­στερα με τους Κοραϊστές Διαφωτιστές. Άλλωστε, ό Κο­ραής, μεταξύ άλλων, πρότεινε και τη συνένωση Γάλλων και Γραικών, όπως προτιμά να ονομάζονται οι Έλληνες, και ονομάζει το δημιουργηθησόμενο έθνος «Γραικογάλλοι»!.,. 'Άν ζούσε σήμερα, ίσως να πρότεινε, ομοφώνως με μερικούς σύγχρονους δυτικόφρονες, το «Γραικο-άμερικάνοι»!... Έξ άλλου, ό Λένιν δεν είπε ότι, για να εξα­φανίσεις ένα λαό, εξαφάνισε τη γλώσσα του; Ό κ. Κίσσιγκερ (1997), σύν τοις άλλοις, συγκεκριμενοποίησε αυτή την τακτική: «Ό ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γ’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε νά εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του νά αναπτυχθεί, νά διακριθεί, νά επικρατήσει, για νά μη μάς παρενοχλεί στά Βαλκάνια, νά μη μάς παρενοχλεί στην ανατολική Μεσόγειο, στή Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή, μεγάλης στρατηγικής σημα­σίας γιά μας, γιά τήν πολιτική τών ΗΠΑ».8

6. «Έγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονο­τονικού και υπέρ της διδασκαλίας τών Αρχαίων Ελληνικών. Είναι ή βά­ση γιά νά ξέρεις τήν ετυμολογία των λέξεων. Ή σημερινή κακοποίηση της γλώσσας με ενοχλεί και αισθητικά. Θέλω νά δώ γραμμένο «καφε-νείον» κι ας μην το προφέρουμε με «ν». Τώρα, Όλες οί λέξεις έχουν μια τρύπα» (Όδυσσέας Ελύτης, 1991, σ. Ι).
«...όπου τό κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, ή κάθε οξεία, ή κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σέ μια καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, άσπράκια ή κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια» (Όδυσσέας Ελύτης, 1990, σ. 9).

7. Έν τούτοις, και χωρίς νά το απαιτήσει ό Γληνός, ό μπιντές (bidet) επεκράτησε και έτσι δεν υιοθετήθηκε ό «πυγονιπτήρ», πού εισηγήθηκαν οι καθαρευουσιάνοι!...

8. Επειδή τά του Κίσσιγκερ αμφισβητούνται, συνήθως, από τους επιχώριους ΗΠΑνθρώπους (κατά τον προσφυέστατο όρο του «Αντιφωνητη»), αυτοί ας περιορισθούν σ' αυτά πού ,το 1866, έλεγε ό λόρδος Λοντόντερυ, υπουργός στην κυβέρνηση Πάλμερστον: «Οι Έλληνες
πρέπει να γίνουν λαός μικρόψυχος, όπως οί λαοί του Ίνδοστάν, γιά νά είναι λιγότερο επικίνδυνοι» (στο Καργάκος, 1985, σ. 128).




Tuesday, January 15, 2008

ΕΡΩΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ

Υπάρχουν γυναίκες που ερωτεύονται τη σκοτεινή πλευρά των παρανόμων. Τους συναντούν στη φυλακή, πίσω από τα σίδερα, τους στέλνουν ερωτικές επιστολές και εκπροσωπούνγια εκείνες τον έρωτα, τον ανδρισμό και το πάθος. Γιατί; Διότι «οι φονιάδες αρέσουν», όπως θα έλεγε και ο Ιονέσκο

ΣΤΟ: http://ypsipili.blogspot.com/

ΚΑΡΛ ΧΑΪΝΤΣ ΝΤΕΣΝΕΡ: ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ




Monday, January 14, 2008

Παραγγελία πίτσας το 2016

Τηλεφωνήτρια :
"Pizza Hut, καλησπέρα σας."
Πελάτης : "Καλησπέρα, θα ήθελα να δώσω μια παραγγελία."
Τηλεφωνήτρια : "Θα μπορούσα να έχω τον ΕΑΤ σας, παρακαλώ;"
Πελάτης : "Τον Εθνικό Αριθμό Ταυτοποίησής μου (National ID Number), ναι, μια στιγμή, ορίστε, είναι ο 6102049998-45-54610."
Τηλεφωνήτρια : "Ευχαριστώ, κύριε Sheehan. Λοιπόν η διεύθυνσή σας είναι 1742 Meadowland Drive, και ο αριθμός τηλεφώνου σας 494-2366. Το επαγγελματικό τηλέφωνό σας στην Lincoln Insurance είναι 745-2302 και ο αριθμός του κινητού σας 266-2566. Από ποιον αριθμό καλείτε ;"
Πελάτης : "Εεε; Είμαι στο σπίτι. Από πού τις βγάζετε όλες αυτές τις πληροφορίες;"
Τηλεφωνήτρια : "Είμαστε συνδεδεμένοι με το σύστημα, κύριε."
Πελάτης : (Στεναγμός) "Α μάλιστα ! Θα ήθελα δύο σπέσιαλ πίτσες με κρέας..."
Τηλεφωνήτρια : "Δεν νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα, κύριε."
Πελάτης : "Α μπα;"
Τηλεφωνήτρια : "Σύμφωνα με τον ιατρικό σας φάκελο, υποφέρετε από υπέρταση και το επίπεδο της χοληστερόλης σας είναι υψηλό. Η ασφάλεια περίθαλψης που έχετε σας απαγορεύει μια τόσο επικίνδυνη για την υγεία σας επιλογή."
Πελάτης : "Αϊ ! Τι μου προτείνετε λοιπόν; "
Τηλεφωνήτρια : "Μπορείτε να δοκιμάσετε την Πίτσα Λάιτ με γιαούρτι σόγιας. Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ."
Πελάτης : "Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μου αρέσει αυτή η πίτσα; "
Τηλεφωνήτρια : "Συμβουλευτήκατε τις 'Νόστιμες συνταγές με σόγια' στη βιβλιοθήκη της περιοχής σας την περασμένη εβδομάδα, κύριε. Εξ ου και η πρόταση μου."
Πελάτης : "Καλά, εντάξει. Δώστε μου δυο, οικογενειακό μέγεθος. Τι οφείλω;"
Τηλεφωνήτρια : "Πραγματική ευκαιρία για σας, τη σύζυγό σας και τα τέσσερα παιδιά σας, κύριε. Οφείλετε 49,99 $."
Πελάτης : "Να σας δώσω τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας."
Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να πληρώσετε μετρητοίς. Το υπόλοιπο της πιστωτικής σας κάρτας έχει υπερβεί το όριο ".
Πελάτης : "Θα πάω να βγάλω μετρητά από το μηχάνημα προτού έρθει ο υπάλληλός σας."
Τηλεφωνήτρια : "Ούτε αυτό είναι δυνατόν, κύριε. Ο τραπεζικός σας λογαριασμός είναι ακάλυπτος."
Πελάτης : "Να μη σας ενδιαφέρει. Εσείς στείλτε μου τις πίτσες. Θα έχω τα μετρητά. Πόσην ώρα θα πάρει; "
Τηλεφωνήτρια : "Έχουμε μια μικρή καθυστέρηση, κύριε. Θα είναι στο σπίτι σας σε 45 λεπτά περίπου. Εάν βιάζεστε, μπορείτε να έρθετε να τις πάρετε, αφού βγάλετε τα μετρητά, αλλά η μεταφορά πίτσας με μοτοσυκλέτα είναι τουλάχιστον ακροβασία. "
Πελάτης : "Πού στο διάολο ξέρετε ότι έχω μηχανή;"
Τηλεφωνήτρια : "Βλέπω εδώ ότι επειδή δεν καταβάλατε εμπρόθεσμα τις δόσεις, το αυτοκίνητό σας έχει κατασχεθεί. Αλλά η Χάρλεϊ έχει εξοφληθεί, οπότε απλώς συνεπέρανα ότι θα την χρησιμοποιούσατε."
Πελάτης : "@#%/$@&?#!"
Τηλεφωνήτρια : "Σας συμβουλεύω να παραμείνετε κόσμιος, κύριε. Έχετε ήδη καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2006 για προσβολή οργάνου της τάξεως."
Πελάτης : (Άφωνος)
Τηλεφωνήτρια : "Κάτι άλλο κύριε;"
Πελάτης : "Όχι τίποτα. Α ναι, μην ξεχάσετε τα δυο λίτρα δωρεάν Κόκα Κόλα μαζί με τις πίτσες, σύμφωνα με τη διαφήμισή σας."
Τηλεφωνήτρια : "Λυπάμαι, κύριε, αλλά υπάρχει ρήτρα στη διαφήμισή μας που μας απαγορεύει να προσφέρουμε δωρεάν αναψυκτικά σε διαβητικούς."

ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ


Βασίλης Αλεξάκης μ. Χ.

Βρήκα τον Ζαχαρία σκυμμένο πάνω σ' έναν πάγκο, οπλισμένο μ' ένα φλόγιστρο. Μου είπε ότι έλειωνε ένα κομμάτι χρυσού. Φορούσε μια μάσκα οξυγονοκολλητή που έδινε αναμφισβήτητα μια αγριάδα στην όψη του. Το φλόγιστρο ήταν συνδεδεμένο με δυο μπουκάλες αερίου, δεμένες η μία πάνω στην άλλη. Μου εξήγησε ότι η μία περιείχε οξυγόνο και η άλλη προπάνιο. Μου πρότεινε να δω τα έργα του ώσπου να τελειώσει τη δουλειά του. Υ­πήρχαν τριγύρω τόσα εικονίσματα όσα και σε μια εκκλησία. Ορισμένα ήταν αραδιασμένα στο πάτωμα, στη βάση των τοίχων. Κανένα δεν τράβηξε την προσοχή μου, όμως ο χρυσός που περιέβαλλε τα πρόσωπα ήταν υπέροχος.
— Τα φύλλα χρυσού που κολλάω επάνω στις εικόνεςέχουν πάχος ένα δέκατο του χιλιοστού. Είναι πιο λεπτάκι από τσιγαρόχαρτα. Αφού λειώσω τον χρυσό και τονκαθαρίσω με βιτριόλι, τον αφήνω να κρυώσει και μετάτον βάζω ανάμεσα σε δυο δέρματα και τον κοπανάω μ' έ­να σφυρί για ώρες. Σιγά-σιγά διαστέλλεται και λεπταίνει.
Είχα την αίσθηση ότι παρακολουθούσα ένα ντοκιμα­ντέρ στην τηλεόραση. Ένα δίκανο τουφέκι στεκόταν δί­πλα στην πόρτα. Θα έλεγε κανείς ότι φύλαγε το εργα­στήριο. Αναρωτήθηκα αν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ ενα­ντίον των δυτών της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων. Πλησίασα τον μοναχό, βέβαιος ότι η δουλειά που έκανε παρουσίαζε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα έργα του. Ο χρυσός που έλειωνε τυλιγμένος στις φλόγες ήταν τοπο­θετημένος σ' ένα πέτρινο δοχείο. Δεν ήταν κανένα τυ­χαίο κομμάτι χρυσού, αλλά ένα περιδέραιο σε σχήμα αλυσίδας, της οποίας οι κρίκοι, καμωμένοι από πλεκτά συρματάκια, ήταν στολισμένοι με παντατίφ που είχαν τη μορφή φρούτων. Ακριβώς δίπλα περίμενε τη σειρά του έ­να στεφάνι από φύλλα μυρτιάς, ίδιο κι απαράλλακτο μ' αυτό που είχα θαυμάσει στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης.
— Πού τα βρήκες αυτά τα ωραία πράγματα, ρε κα­τεργάρη;
Δεν κατάλαβε ότι δεν αστειευόμουν.
— Στους αρχαίους τάφους. Έχω μαζέψει ένα σωρό παγανιστικά κοσμήματα, τα οποία εξαγνίζω με τη φωτιά ώστε να μπορώ να προσφέρω τον χρυσό τους στις αγίες και στους αγίους μας.
Έκανε το λάθος ν' ανασηκώσει το κεφάλι του. Αυτή η ανώδυνη κίνηση μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι. Τον έ­σπρωξα με όλη μου τη δύναμη, με το μένος ενός πολιορ­κημένου Εσφιγμενίτη καλόγερου. Η πτώση του δεν με καταπράυνε. Μου πέρασε από το νου η ιδέα να του σπά­σω στο κεφάλι το μπουκάλι με το βιτριόλι που βρισκόταν πάνω στον πάγκο του. Αν δεν το έκανα, είναι επειδή το βιτριόλι είναι συνδεδεμένο στη μνήμη μου με ξεπερασμέ­να μυθιστορήματα που κανείς δεν διαβάζει πια. Αρκέστηκα να του πάρω το χρυσό στεφάνι. Δεν προσπάθησε να εμποδίσει τη φυγή μου, γιατί είχε πιο επείγουσα δου­λειά να κάνει: το φλόγιστρο, που του είχε πέσει από τα χέρια, σημάδευε ένα πορτρέτο της Αγίας Μαρίνας αφη­μένο στο πάτωμα που απανθρακωνόταν αστραπιαία.
Μόνο όταν βγήκα έξω συνειδητοποίησα ότι βρισκό­μουν σε πολύ δύσκολη θέση. Το τοπίο ήταν θεόγυμνο. Ο μόνος τρόπος να εξαφανιστώ το ταχύτερο δυνατό ήταν ν' ακολουθήσω το δρόμο που οδηγούσε στον γκρεμό. Έ­τρεξα λοιπόν προς αυτή την κατεύθυνση. Την ίδια στιγ­μή συλλογίστηκα ότι μάταια είχα προσπαθήσει λίγο και­ρό νωρίτερα να θυμηθώ πότε είχα τρέξει για τελευταία φορά. «Η τελευταία φορά είναι τώρα», κατέληξα. Πήρα ένα μονοπάτι που ακολουθούσε την πλευρά του γκρεμού. Δεν έκανα καθόλου άσχημα τελικά να διαλέξω αυτή τη λύση, γιατί δεν άργησαν ν' αντηχήσουν τουφεκιές πάνω απ' το κεφάλι μου. Ο Ζαχαρίας πυροβολούσε προς όλες τις κατευθύνσεις, στα τυφλά. Η σύγχυση του είχε μια α­προσδόκητη συνέπεια: μια φωτοβολίδα εκτοξεύτηκε από το πλοίο σφυρίζοντας ασταμάτητα. Εξερράγη ψηλά στο σκοτεινό ουρανό, φωτίζοντας όλο τον Άκραθω. Περίμε­να να διακοπεί η φωτα\\ίία για να συνεχίσω την πορεία μου. Δυστυχώς το μονοπάτι σταματούσε είκοσι μέτρα χαμηλότερα. Πέρασα το στεφάνι στο μπράτσο μου ώστε να έχω ελεύθερα και τα δυο μου χέρια και συνέχισα να κατεβαίνω έρποντας προς τα πίσω. Σύρθηκα πάνω σε πάσης φύσεως λιθάρια, βράχια, φρύγανα. Μόνο μια φο­ρά σταμάτησα, για να πάρω μια ανάοα. Τότε ρώτησα τον Γεράσιμο:
— Πιστεύεις ότι θα τα βγάλω πέρα;
— Μα φυσικά! μου απάντησε.
Στην Πολίνα τηλεφώνησα όταν έφταοα στους μαύ­ρους βράχους, πάνω στη θάλασσα. Η καταπόνηση μου εξανεμίστηκε ως διά μαγείας μόλις έβαλε μπρος τη μη­χανή του φουσκωτού. Με ατιάΧλαξε από το στεφάνι, το οποίο φόρεσε στα μαλλιά της.
— Μου πάει;
Τα χρυσά φύλλα γυάλιζαν θαυμάσια κάτω από το φως των πρώτων άστρων. Ακούμπησα το κεφάλι μου στην κοι­λιά της. Έβλεπα τον ουρανό ανάμεοα από τα χέρια της που κρατούσαν το τιμόνι. «Δεν είναι λιγότερο εξωφρενική η ιδέα ότι κάποιος δημιούργησε το σύμπαν», σκέφτηκα, «από τη γνώμη ότι δεν είναι δημιούργημα κανενός».
Σήμερα το πρωί, τα χαράματα, το πλοίο με άφησε στην Ιερισσό, το άλλο λιμάνι της Χαλκιδικής, όπου πήρα ένα ταξί για τη Θεσσαλονίκη. Ήμουν μέσα στο αυτοκί­νητο όταν μου τηλεφώνησε ο πατέρας μου από το γραφείο του δημάρχου της Τήνου για να μου ανακοινώσει ό­τι η κατάληψη είχε εξελιχθεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ότι είχε επίσης πάρει μέρος σ' αυτήν ο γιατρός Ναθαναήλ.
— Ο ισχυρισμός του Ζήνωνα ότι τίποτε δεν κινείται μου φαινόταν πάντα δυσνόητος, μου είπε. Είχα την εντύ­πωση ότι ήθελε να πει κάτι άλλο από αυτό που έλεγε. Ξέρεις τι εννοεί, κατά τη γνώμη μου; Ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται αρκετά γρήγορα, ότι χρειαζόμαστε χρόνια, αιώνες, για να προχωρήσουμε ένα βηματάκι. Το βέλος που σκίζει τον αέρα θα κάνει τόσο χρόνο να βρει το στόχο του ώστε είναι πράγματι σαν να μην κινείται καθόλου.




Saturday, January 12, 2008

ΕΡΑΣΜΙΑΚΗ ΠΡΟΦΟΡΑ


Μία νέα ανθελληνική συνωμοσία προωθείται με την ΕΡΑΣΜΙΑΚΗ ΠΡΟΦΟΡΑ.


Στόχος είναι να μας διδάξουν πως η σωστή προφορά είναι η ΕΡΑΣΜΙΑΚΗ ΠΡΟΦΟΡΑ ώστε αργότερα να ισχυριστούν πως δεν είμαστε απόγονοι των προγόνων μας.

Η καταστροφή του Ασκληπιείου Τρικάλων




ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ:


Θέμα: *Μία ελληνική... τραγωδία "παίζεται" στα Τρίκαλα* (Το Ε.Α.Ρ. Τρικάλων καταγγέλλει την τσιμεντοποίηση και καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου του Ακληπιείου της πόλης) *

ΤΡΙΚΑΛΑ (ΣΗΜΕΡΑ)* *1960* Αρχίζουν ανασκαφές στο χώρο του Ασκληπιείου, τα μάρμαρα άρχιζαν πάλι να λάμπουν στον ήλιο.

*1960* Επάνω στον αρχαιολογικό χώρο χτίζεται ο ορθόδοξος χριστιανικός ναός του Αγίου Νικολάου. Ποιο σκοπό άραγε εξυπηρετούσε μια ακόμη εκκλησία δίπλα σε άλλες 14;

*1967*. Τσιμεντένια πολυκατοικία κτίζεται ακριβώς επάνω από τον ήδη ανασκαφέντα χώρο. Ποιος να τα βάλει με τη χούντα;

*2004.* Ο μηχανικός υποψήφιος νομάρχης του ΠΑΣΟΚ ανεγείρει πολυτελή οικοδομή απάνω από το αρχαίο τείχος. Τα τμήματα του τείχους βρίσκονται πεταμένα σε σκουπιδότοπο. Το μικρό τμήμα που σώθηκε «ενισχύθηκε» με τσιμέντο. Ο υποψήφιος νομάρχης δεν γνώριζε τίποτε, άλλωστε έλειπε διακοπές στη «μακρινή Χαλκιδική» και τον φορτιστή τον είχε ξεχάσει! *2006.* Ο μηχανικός πρώην δήμαρχος Τρικκαίων, ανεγείρει πολυτελή οικοδομή στην οδό Αμαλίας. Τα ευρήματα ήταν ανάξια λόγου. Ήταν πολλά τα λεφτά!

*2007.* Το ΕΑΡ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ζητά από την αρχαιολογική υπηρεσία να ενημερωθεί σχετικά με τις ανασκαφικές εργασίες στον ευρύτερο χώρο του Ασκληπιείου Τρίκκης και πιο συγκεκριμένα σε δύο σημεία, το πρώτο στην οδό Ιακωβάκη & το δεύτερο στην οδό Βλαχάκη με Οικονόμου γωνία. Η αρχαιολογική υπηρεσία κωφεύει, εξ άλλου που να βρει χρόνο, οι οργασμοί του ΜΟΣΧΟ - αναθρεμένου πρώην γ.γ. του υπουργείου πολιτισμού είναι πολλοί! Οι μπετονιέρες ήδη έχουν πάρει θέση.

Συντάκτης: *Ελένη Ζυγουράκη*, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Ε.Α.Ρ. και γραμματέας της Νομαρχιακής Οργάνωσης Τρικάλων του Ε.Α.Ρ.

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΕΡΑΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΙ ΤΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩN

Στήν κάτωθι διεύθυνσι υπογράφομε γιά τήν διάσωσι τών από δεκαετιών ευρεθέντων αρχαιολογικών ευρημάτων τής Αγροτέρας Αρτέμιδος.Η πολιτιστική μας κληρονομιά πρέπει νά διασωθή καί ως τεκμήριο τής Ελληνικότητός μας (γιά νά μήν προκύψουν μελλοντικώς καί άλλοι ιστοριοκάπηλοι).

http://www.artemisagrotera.org/gr/petition.asp

Thursday, January 10, 2008

Τιμωρήθηκε εύελπις γιατί τραγούδησε το «Μακεδονία ξακουστή»

http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080107&nid=7104401&sn=&spid=876

ΕΙΚΟΣΙ ΗΜΕΡΕΣ φυλάκιση κόστισε σε τεταρτοετή εύελπι το εμβατήριο «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα» που τραγούδησε κατά τη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Η ποινή επεβλήθη από την ηγεσία της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων για παράβαση διαταγής με την οποία είχε απαγορευθεί από τον διοικητή στρατηγό Γιαννόπουλο η χρησιμοποίηση οποιουδήποτε συνθήματος, εμβατηρίου ή άσματος κατά τη συγκεκριμένη παρέλαση ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. Παρά τη διαταγή, ο εύελπις που συμμετείχε σε ένα από τα τμήματα της Σχολής που παρήλαυναν πήρε την πρωτοβουλία, έδωσε τον τόνο και άρχισε να τραγουδά το εμβατήριο, παρασύροντας και αρκετούς άλλους. Σύμφωνα με το Γενικό Επιτελείο Στρατού η ποινή δεν αφορούσε το συγκεκριμένο εμβατήριο, το οποίο άλλωστε είναι εγκεκριμένο και η χρήση του προβλέπεται σε πορείες, παρελάσεις κ.λπ. Όπως είπε αρμόδια πηγή, υπήρξε παράβαση διαταγής που αφορούσε «την πειθαρχία συγκροτημένου στρατιωτικού τμήματος το οποίο μάλιστα παρήλαυνε». Η διαταγή, αναφέρθηκε, ήταν προληπτικού χαρακτήρα. Προφανώς εδόθη λόγω του ότι την περίοδο εκείνη ευρίσκοντο σε εξέλιξη λεπτοί χειρισμοί για το Σκοπιανό- σε λίγες ημέρες ήταν και η συνάντηση με τον μεσολαβητική του ΟΗΕ κ. Νίμιτς.
Και άλλο κρούσμα
Το κρούσμα με τον εύελπι δεν ήταν το μόνο κατά τη συγκεκριμένη παρέλαση. Από την τηλεόραση είχε μεταδοθεί ένστολο τμήμα να τραγουδά το συγκεκριμένο εμβατήριο αλλά τότε το «Πεντάγωνο» είχε πει ότι ήταν τμήμα εφέδρων καταδρομέων της Βόρειας Ελλάδας που συμμετείχε υπό την ευθύνη της Νομαρχίας. Είχε ακουστεί επίσης και το σύνθημα «Στους Μακεδόνες ρέει αίμα ελληνικό και δεν χαρίζεται το όνομα αυτό». Τότε το υπουργείο Άμυνας είχε προσπαθήσει να υποβαθμίσει το θέμα, πηγές του οποίου ανέφεραν ότι η παριστάμενη στην παρέλαση ηγεσία του «δεν αντελήφθη το περιστατικό»... Τελικά διαπιστώθηκε ότι δεν πειθάρχησε και τμήμα ευελπίδων.

Ο γάμος της Ρωξάνης και του Αλεξάνδρου

Donato CretiAlexander the Great Threatened by His Father, probably 1700/1705 Samuel H. Kress Collection



ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ: "ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ή ΑΕΤΙΩΝ"

Λένε για τον Αετίωνα τον ζωγράφο, που ζωγράφισε τον γάμο της Ρωξάνης και του Αλεξάνδρου και πήγε τον πί­νακα του στην Ολυμπία για να τον εκθέσει, με αποτέλεσμα να τον κάνει γαμπρό του ο Προξενίδας, που ήταν τότε Ελλανοδίκης , γιατί πολύ του άρεσε η τέχνη του;
Τι το αξιοθαύμαστο υπήρχε στη ζωγραφική του, θα με ρωτούσε κάποιος, που οδήγησε τον Ελλανοδίκη να παντρέ­ψει την κόρη του με τον Αετίωνα, που δεν ήταν ντόπιος; Ο πίνακας βρίσκεται στην Ιταλία, εγώ τον είδα και μπορώ έτσι να σου μιλήσω γι αυτόν. Δείχνει πανέμορφο δωμάτιο και νυφικό κρεβάτι- η Ρωξάνη, ωραιότατη κόρη, κάθεται, με χαμηλωμένο βλέμμα, γιατί ντρέπεται τον Αλέξανδρο που στέκεται μπροστά της. Υπάρχουν ακόμα χαμογελα­στοί Έρωτες" ο ένας στέκεται πίσω της, τραβάει το πέπλο και δείχνει στον γαμπρό τη Ρωξάνη. Κάποιος άλλος, σαν πραγματικός δούλος, της βγάζει το σανδάλι από το πόδι, για να ξαπλώσει πια. Ένας τρίτος, Έρωτας και αυτός, έχει πιάσει τη χλαμύδα του Αλεξάνδρου και τον σέρνει προς το μέρος της Ρωξάνης, τραβώντας τον με πολλή βία. Ο ίδιος ο βασιλιάς πάλι προσφέρει στην κόρη στεφάνι- μαζί τους είναι και ο Ηφαιστίωνας , βοηθός και συνοδός της νύφης, που κρατάει λαμπάδα αναμμένη και ακουμπάει πάνω σε όμορφο παλικαράκι, που νομίζω πως είναι ο Τμέναιος (γιατί δεν είναι γραμμένο το όνομα του). Σε άλλη μεριά του πίνακα, άλλοι Έρωτες παίζουν με τα όπλα του Αλε­ξάνδρου . Δύο σηκώνουν τη λόγχη του και μιμούνται τους αχθοφόρους που, όταν κουβαλούν δοκάρι, γέρνουν από το βάρος του. Δυο άλλοι έχουν πιάσει την ασπίδα απο τις λαβές και σέρνουν έναν τρίτο που είναι ξαπλωμένος πάνω της, τάχα πως είναι βασιλιάς. Ένας άλλος, τέλος, έχει μπει μέσα στον θώρακα, που είναι ακουμπισμένος κάτω ανά­σκελα και φαίνεται να παραμονεύει πότε θα φτάσουν κοντά του σέρνοντας την ασπίδα, για να τους τρομάξει.


Όλα αυτά δεν είναι παιχνίδι ούτε ο Αετιων κουράστηκε τόσο να τα ζωγραφίσει χωρίς λόγο. Δηλώνουν τον έρωτα του Αλεξάνδρου για τα πολεμικά έργα και το γεγονός ότι αγαπούσε μεν τη Ρωξάνη, χωρίς ποτέ όμως να ξεχνάει τα όπλα του. Από την άλλη μεριά, η εικόνα αυτή αποδείχτηκε και στην πραγματικότητα ότι έχει κάποιο γαμήλιο χαρα­κτήρα, αφού προξένεψε τον Αετίωνα στην κόρη του Προ-ξενίδα. Έτσι και αυτός γύρισε πίσω στην πατρίδα παντρε­μένος — ένα ακόμα γεγονός στους γάμους του Αλέξανδρου. Τη νύφη έφερε σε αυτόν ο ίδιος ο βασιλιάς Αλέξανδρος και έτσι η αμοιβή για τον γάμο που ζωγράφισε ήταν ένας αληθινός γάμος.

Wednesday, January 09, 2008

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ: ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ"

Γι' αυ­τό, οι γυναίκες παραμένουν σε όλη τους τη ζωή πραγματικά παιδιά. Δεν βλέπουν παρά μόνο ό,τι βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους, προσκολλώνται στο παρόν, θεωρώντας πραγματι­κότητα την επιφάνεια των πραγμάτων και προ­τιμώντας τις μωρολογίες από τα σημαντικά ζητήματα.

ΣΤΗΝ Υψιπύλη:

http://ypsipili.blogspot.com/

ΟΙ ΕΥΝΟΥΧΟΙ Η ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ



Κίβδηλοι και ειδεχθείς;

Από ποιον άμβωνα τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Μέγας Βασίλειος - γόνος οικογένειας γεμάτης άγιους άνδρες και ευσεβείς γυναίκες, Πατερας της Εκκλησίας και ο ίδιος και κατόπιν Άγιος - διατράνωσε την απαξίωση του προς τους ευνούχους; Ασκητής και μετά ερημί­της, και από εκεί, ξαφνικά, επίσκοπος της Καισαρείας, ο ηθικολό­γος και θεολόγος Βασίλειος, ευεργέτης των αναξιοπαθούντων και προστάτης για χήρες και ορφανά, μισούσε τους ευνουχισμένους άνδρες. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της "άγιας" ζωής του, μια ενάρετη γυναίκα τον κατηγόρησε ότι εξετρεφε στα κρυφά ακόλαστες συνήθειες.
Ποιες ήταν οι διαστροφές του αγίου αυτού Πάτερα, γνωστού για την αποστροφή του στα αμαρτήματα των αι­σθήσεων, κανείς δεν μας είπε, αλλά ο Μέγας Βασίλειος, αμυνόμενος με δριμύτητα εναντίον της κατηγορίας, έγραψε στις Επιστολές του: «Μπορώ να καλέσω πολλούς μάρτυρες να με υπερασπιστούν αλλά μην ονειρεύεστε να μου φέρετε τίποτε ευνούχους ως μάρτυρες κα­τηγορίας, γιατί οι ευνούχοι είναι κίβδηλοι και δεν διαθέτουν αξιο­πρέπεια, είναι ειδεχθείς και αποχαυνωμένοι από την επιθυμία για 'ό,τι έχει σχέση με τη συνουσία, δεδομένου ότι δεν είναι ούτε άνδρες ούτε γυναίκες και δεν μπορούν να εκτονωθούν». «Οι ευνού­χοι», συνέχισε ο Μέγας Βασίλειος, «είναι ζηλόφθονες, μνησίκακοι, ελεεινοί, άπληστοι, θηλυπρεπείς, αχόρταγοι. Η μαχαιριά στην οποία οφείλουν τη φύση τους έπρεπε να τους είχε καταστήσει αγνούς. Αντίθετα, δεν τους επέφερε παρά την αχρειότητα». Ο αγαθοεργός άγιος σε αυτή την περίπτωση τυφλώθηκε από ένα πάθος όχι και τόσο χριστιανικό και δεν είδε τον ευνούχο ως θύμα βιαιοπραγίας. Το να είσαι ευνούχος, για τον Μέγα Βασίλειο είναι παράπτωμα. Η μη κατοχή πέους και όρχεων, φτιαγμένοον όχι μόνο για την τεκνο­ποίηση αλλά και για την αμαρτία, είναι μια στέρηση που για τον Μέγα Βασίλειο συνδυάζεται με την ηθική χαμέρπεια και την ανοσιότητα.

Tuesday, January 08, 2008

ΕΣΤΕΡ ΒΙΛΑΡ "Ο ΝΤΡΕΣΣΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑΣ"

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ

ΣΤΗΝ Υψιπύλη:

http://ypsipili.blogspot.com/







Αρχαιοελληνικά δίκτυα επικοινωνίας

Του Κώστα Στυλιάδη, Καθηγητή Πληροφορικής - Ερευνητή Ιστορίας Τηλεπικοινωνιών

ΜΕΡΟΣ Α Ο τηλέγραφος με φωτιά ήταν σε μεγάλη χρήση στην Αρχαία Ελλάδα και αυτό φαίνεται και από περιγραφές του Ομήρου. Στην τριλογία «Ορέστεια» του Αισχύλου, υπάρχουν μερικά πολύ χαρακτηριστικά λόγια ενός αρχαίου φρυκτωρού, που περιμένει υπομονετικά νύχτα - μέρα στο ανάκτορο των Μυκηνών το φωτεινό σήμα για την πτώση της Τροίας για να το μεταφέρει στη βασίλισσα Κλυταιμνήστρα Στην τραγωδία του ίδιου ποιητή με τον τίτλο «Αγαμέμνων», που αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας «Ορέστεια» και που παραστάθηκε το 458 π.Χ. στα Μεγάλα (Αστικά) Διονύσια, έχουμε και την πρώτη αναφορά στη χρήση του τηλεγράφου στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών. Η αρχή του νήματος λοιπόν στην ιστορία των τηλεπικοινωνιών αρχίζει με την αναφορά ότι η πτώση της Τροίας έγινε γνωστή στη βασίλισσα και σύζυγο του Αγαμέμνονα Κλυταιμνήστρα, με ένα σύστημα από φωτιές (φρυκτωρίες) και μέσα σε μια μόλις μέρα, όπως ήταν και η υπόσχεση του αρχηγού της εκστρατείας των Ελλήνων προς τη σύζυγό του πριν ξεκινήσει για τη μεγάλη εκστρατεία.Φωτεινοί αναμεταδότες Για τη μετάδοση του μηνύματος χρησιμοποιήθηκε το σύστημα της πυρσείας, δηλ. η χρήση φωτεινών αναμεταδοτών από βουνοκορφή σε βουνοκορφή. Η διαδρομή του σήματος ήταν από την Ίδη της Τροίας στοΈρμαιο της Λήμνου, μετά στην κορυφή του βουνού του Δία τον Αθω (Άγιον Όρος), στον Μάκιστο της Εύβοιας, μετά στο Μεσσάπιο (Εύριπος), στον Κιθαιρώνα, στα Μέγαρα και στις κορυφές του Αραχναίου, κοντά στις Μυκήνες και τέλος στο ανάκτορο των Ατρειδών. Η Κλυταιμνήστρα είχε δώσει εντολή σ' έναν παρατηρητή (φρυκτωρό) να περιμένει στη στέγη του παλατιού, έως ότου δει τους αναμένους δαυλούς στις κορυφές των βουνών, σημάδι ότι πάρθηκε η Τροία. Για μήνες δεν φαινόταν τίποτα στον ορίζοντα, ώσπου τελικά η φλόγα έλαμψε μέσα στη νύχτα. Τότε η βασίλισσα ετοίμασε λαμπρή γιορτή στο Άργος. Παραθέτουμε μεταφρασμένα αποσπάσματα από την τραγωδία του Αισχύλου, όπου γίνεται και ένας πολύ ενδιαφέρον διάλογος ανάμεσα στον Χορό και στη βασίλισσα Κλυταιμνήστρα. Το κείμενο είναι παρμένο από το βιβλίο «Αισχύλος Αγαμέμνων» σε μετάφραση Τάσου Ρούσσου (εκδ. Κάκτος).ΧΟΡΟΣ«Μα εσύ του Τυνδάρεω κόρη, Κλυταιμνήστρα βασίλισσα, λέγε τι τρέχει; τι καινούργιο συμβαίνει; Ποιό μαντάτο μαθαίνοντας έστειλες ολούθε να ετοιμάσουν θυσίες;» Ο Χορός φαίνεται να απορεί για την ταχύτητα μετάδοσης της ευχάριστης είδησης.ΧΟΡΟΣ«Και πότε κούρσεψαν την πόλη;»ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ«Τη νύχτα, σου είπα, που το φως γέννησε τούτο»ΧΟΡΟΣ «Τόσο γοργά ποιός θα 'ρχόταν μαντατοφόρος;» Η απόδοση της απάντησης της Κλυταιμνήστρας δίνεται κάπως πιο σύντομα και περιεκτικά στο βιβλίο του Leonard de Vries «Το βιβλίο των Τηλεπικοινωνιών»ΧΟΡΟΣ:«ποιός μπόρεσε να φέρει τόσο γρήγορα τα νέα;»ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ:«Ο Ηφαιστος! Δυνατή φωτιά άναψαν στην κορυφή της Ιδας και πολλές φωτιές μετά μας έφεραν διαδοχικά το μήνυμα: Από την Ιδα το μήνυμα της φλόγας πήγε στον κάβο Ερμή της Λήμνου και τρίτη η ψηλή κορυφή του Αθω δέχθηκε το φως. Με δύναμη η φλόγα γεφύρωσε το πέλαγος και έφθασε στις Βίγλες του Μακίστου, στην Εύβοια. οι φρουροί προώθησαν το μήνυμα στον Εύριπο, στους ανθρώπους πάνω στο Μεσσάπιο. Κι αυτοί έβαλαν φωτιά σ' ένα σωρό με ρείκια και πάνω από τους κάμπους του Ασωπού έστειλαν το μήνυμα στην κορυφή του Κιθαιρώνα. Κι από κει πάλι με ζήλο πολύ προώθησαν το μήνυμα και το έστειλαν πάνω από την Γοργώπιδα λίμνη στο Αιγίπλαγκτο όρος. Και η φλόγα πέρασε τον Σαρωνικό και έφθασε σαν κεραυνός στις κορυφές του Αραχναίου και τέλος εδώ το λάβαμε, στων Ατρειδών τις στέγες, το φως αυτό, που προππαπός του είναι η φωτιά της Ιδας». Αυτό το κείμενο του Αισχύλου είναι μια πολύ καλή ένδειξη του πόση σημασία έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στη χρήση του οπτικού τηλέγραφου. Οι κορυφές των βουνών που χρησιμοποιήθηκαν για την αναμετάδοση των μηνυμάτων δεν επιλέχτηκαν τυχαία. Ακόμη και σήμερα αν ανεβούμε πάνω σε μια απ' αυτές και κοιτάξουμε με καθαρό ουρανό, θα μπορέσουμε να διακρίνουμε την απέναντι κορυφή. Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας με τα φωτεινά σήματα, που εξελίχθηκε αργότερα, ήταν γνωστός σαν πυρσεία ή φρυκτωρία και αναφέρεται ακόμη από τους Ευριπίδη, Αριστοφάνη και Θουκυδίδη.

Monday, January 07, 2008

Τι έκαναν οι φεμινίστριες με τα σουτιέν τους;

Από το «Βιβλίο της Γενικής άγνοιας»
Ελευθεροτυπία «Ε» 07.01.2007
Τι έκαναν οι φεμινίστριες με τα σου­τιέν τους; Ε, όχι! Δεν τα έκαψαν! Πρόκειται για άλλη μια παραπλάνηση των μίντια.


ΣΤΟ: http://ypsipili.blogspot.com/

Saturday, January 05, 2008

ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑ-ΙΩΑΝΝΟΥ Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ

Μια σπουδαία φωτογράφος που κατέγραψε με το φακό της τους ανθρώπους της Κατοχής και της μεταπολεμικής Ελλάδας , δημιουργώντας ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο

ΣΤΟ:

http://ypsipili.blogspot.com/

ΈΛΓΙΝ ή Κ.Α.Σ ;

From: epeios panopeus
[mailto:epeiospanopeus@gmail.com]

Sent: Friday, January 04, 2008 10:01

AMTo: 'Επειός

Subject: ΈΛΓΙΝ ή Κ.Α.Σ ;

Τα ΡΟΖ σκάνδαλα των εκάστοτε καρεκλοκενταύρων αφορούν ίσως την οικογένειάτους, τον εξομολόγο τους και τις ρόζ και κίτρινες σελίδες των εφημερίδων. Οσυνειδητός Έλλην πολίτης διαπιστώνει, με μεγάλη αγανάκτηση, την εκποίηση των πάντων και κυρίως της Αρχαίας Ελληνικής Κληρονομιάς και Ιστορίας μας, ακριβώς, από εκείνους τους ανθρώπους που αποκλειστικός σκοπός τους θα έπρεπενα είναι η προστασία των ιερών και οσίων της πατρίδας μας. Άλλωστε γι' αυτότους έστειλε με την ψήφο του στις θέσεις που κατέχουν. Αν αυτό δεν είναιεφικτό να καταργήσουν το ΚΑΣ και το Υπουργείο Πολιτισμού και να ορίσουν στηνθέση τους κατευθείαν εκπροσώπους Αρχαιοκαπήλων και Καταπατητών. θα γλυτώναμετουλάχιστον τις μίζες. ===========================================================
Διερωτάται κανείς τι διαφορετικό έπραξε αυτός, ο κατά τα άλλα ανεκδιήγητος, Λόρδος Έλγιν. Μήπως κι αυτός δεν είχε πάρει την άδεια της Υψηλής Πύλης (του Σουλτάνου) για να διαμελίσει κακήν κακώς τον Παρθενώνα (και όχι μόνον) καινα μεταφέρει τα γλυπτά στην πατρίδα του; Υπάρχει όμως μια σημαντική και τεράστια διαφορά. Ο Έλγιν δεν ήταν Έλληνας, όπως άλλωστε και οι Τούρκοι κατακτητές που του έδωσαν την άδεια. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα,έστω και στην αλλοδαπή, φυλάσσονται και προβάλλονται στις νέες γενιές τουκόσμου. Ότι όμως αποχαρακτηρίζει το Υπουργίο Πολιτισμού και κυρίως το Κ.Α.Σ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) καταστρέφεται και χάνεται για πάντα, ενώστην θέση του φυτρώνουν Ταβέρνες, πολυκατοικίες πισίνες και αναψυκτήρια.Ποιοί τελικώς είναι οι Βάρβαροι και οι πραγματικοί εχθροί της Ελληνικής Εθνικής κληρονομιάς μας; Ποιός θα μας προστατέψει από αυτούς τους σύγχρονους Ηρόστρατους; Με νόμιμο, ίδιο συμφέρον και ιερή αγανάκτηση.
Ένας Έλλην πολίτης.
"ο Αδόλεσχος"

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙΑ




Αντεπιχείρημα σ' αυτούς που ισχυρίζονται πως
"οι Ορθόδοξοι δεν τα έκανα αυτά".
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙΑ ΣΤΟ:

Friday, January 04, 2008

ΑΡΚΑΣ: ΠΟΛΥΚΑΡΤΑ


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΙΑΜΑΚΗ: ΠΑΡΘΕΝΟΣΥΛΛΕΚΤΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΑΝ

Παγκόσμια πρώτη.

Οι αποκαλύψεις από κάποιον που μεγάλωσε στα κατηχητικά.


Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Προμηθευθήτετο τώρα πριν το εξαφανίσουν! Μπορείτε να το παραγγείλετε ταχυδρομικά από το βιβλιοπωλείο "Αριστοτέλειον"
τηλ. 2310. 282427, 282782



ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΙΑΜΑΚΗ: ΠΑΡΘΕΝΟΣΥΛΛΕΚΤΕΣ


1 Παρθενοσυλλέκτες λέω αύτούς πού μαζεύουν κορίτσια, γιά νά τά καλλιεργούν, συνήθως είναι δραπέτες από χριστιανικές αδελφότητες, πού δραπέτευσαν γιά νά επιδοθούν στην περισυλλογή θηλυκών και νά κυριαρχούν σ' αυτά όπως ό κόκορας στις κότες τού κοτετσιού. υ­πάρχουν όμως και όχι λίγοι πού δραπέτευσαν από μοναστήρια, και άλλοι πού δεν προέρχονται ούτε από αδελφότητες ούτε από μονα­στήρια, όλοι μαζί στην πλειοψηφία τους είναι άγαμοι, άλλ' έχω δη σπανίως και παρθενοσυλλέκτες εγγάμους, και όλοι τους είναι τυπικά ή άτυπα εξομολόγοι τουλάχιστο των θηλυκών στά οποία κυριαρχούν ή εκείνων τά οποία είναι τά πιθανά θηράματα τους. διακρίνονται γιά τήν άσβεστη κάψα τους νά κυριαρχούν σε κορίτσια και γυναίκες, α­ποφεύγουν τους άντρες «όπως ό διάολος το θυμίαμα» κατά τήν πα­ροιμία, και αγαπούν πολύ τις κοπέλλες όπως ό λαγός τά μαρούλια, ό­ταν χρειάζονται και κάποιον άντρα γιά τις αγγαρείες των, τον κρα­τούν σε άπόστασι καί κυρίως μακριά από τά θηλυκά τους' διότι είναι έντονα ζηλότυποι.
2 Οι παρθενοσυλλέκτες είναι πάντοτε άνθρωποι φθονεροί, από φθόνο διάλεξαν τήν άγαμη ζωή κι από φθόνο πάλι μεταμελήθηκαν στο βάθος γιά τήν επιλογή τους κι έγιναν παρθενοσυλλέκτες. ό,τι κά­νουν το κάνουν πάντα από φθόνο, τον πρώτο φθόνο ανέπτυξαν, επει­δή δεν άντεχαν νά είναι κατώτεροι από κάποιους, δεν τους το επέ­τρεπε ή φθονερή μωροφιλοδοξία τους. τον δεύτερο φθόνο ανέπτυ­ξαν, επειδή μετά τήν απόφασί τους γιά αγαμία λαχτάρησαν τις χα­ρές των εγγάμων, κατ' ούσίαν αθέτησαν τήν πρώτη τους απόφασι, καί ρίχτηκαν στην απόκτησι της εξουσίας τών εγγάμων επάνω στις γυναίκες των. ό πρώτος φθόνος τους ήταν μωροφιλόδοξος, ό δεύτε­ρος ερωτικός καί σεξουαλικός, κατακάηκαν γιά θηλυκά, πάντοτε γιά πολλά θηλυκά αυτοί, διότι κάθε λαχταριστό θηλυκό το θέλουν δικό τους, και ρίχτηκαν με πάθος στην απόκτησι όσο γίνεται περισσοτέ­ρων θηλυκών, θέλουν πάρα πολύ νά είναι έγγαμοι άγαμοι άλλα ταυτόχρονα νά είναι και άγαμοι έγγαμοι, εν τέλει δηλαδή είναι και -ψυ­χοπαθείς.3 Μή θέλοντας όμως «νά τά πετάξουν», διότι από τήν πίστι βιοπορίζονται και αισχροκερδούν, και χωρίς αυτό θά ήταν άνεργοι και ά­ποροι τεμπέληδες και ακαμάτες, διότι χωρίς το δίχτυ της εξομολογήσεως δεν θά μπορούσαν νά ψαρεύουν και νά - ψωνίζουν θηλυκά, αφού το μόνο φλερτ, στο όποιο τά καταφέρνουν, είναι ή εξομολόγηση κορι­τσιών, διότι αν προσπαθούσαν νά φλερτάρουν κοπέλλα όχι σάν «πάτερ» ή «διδάσκαλοι» άλλα σάν άντρες, δεν θά γύριζε νά τους κυττάξη ούτε μία. δεν πετούν το ράσο και τήν «αγαμία» τους, επειδή αυ­τό είναι το εργαλείο τους. έτσι λοιπόν, αποφεύγοντας και το ρεζίλεμα του νά «τά πετάξουν», μεθόδευσαν τήν απόλαυση των θηλυκών μ' έναν ύπουλο τρόπο, ώστε και νά φαίνεται ότι ή «παρθενική» τους ζωή συνεχίζεται και τήν κυριαρχία στά θηλυκά ν' απολαμβάνουν, σπανίως υπάρχουν και παρθενοσυλλέκτες λαϊκοί.
4 Επειδή μέχρι ν' αποδράσουν από το «γέροντα τους» ή μέχρι νά τά τινάξη ό «γέροντας τους», πού τήν «κοίμησί του» τή λαχταρούν ό­σο τίποτε άλλο στή ζωή τους, ή μέχρι νά κάνουν κουράγιο νά δραπε­τεύσουν από ένα «γέροντα», πού δεν λέει ό αφιλότιμος νά τά τινάξη, και μέχρι νά στήσουν τον ιστό τους τόσο γιά νά πιάνουν θηλυκά όσο και γιά νά πραγματοποιούν εισπράξεις, τις όποιες συνήθως λεν «ευ­λογίες θεού», οι περισσότεροι γίνονται 50 - 60 ετών, όταν επί τέλους αποκτούν το λαχταριστό χαρέμι τους, δεν έχουν πιά τις προϋποθέ­σεις νά θυσιάσουν τήν μαύρη «παρθενία τους» ανατομικώς, οι πλεί­στοι παρθενοσυλλέκτες δεν φτάνουν μέχρι τ' ολοκληρωμένο ζευγά­ρωμα με τά θηλυκά τους' χωρίς βέβαια νά λείπουν και μερικές περιπτώσεις πού ολοκληρώνουν, οι πλείστοι παραμένουν παρθένοι «μιξο-πάρθενοι» δηλαδή.
5 Γιά τήν κατανόησι της πραγματικότητος αναφέρω ένα περιστατικό χαρακτηριστικό της νόσου τών παρθενοσυλλεκτών. κατά τά χρό­νια 1974 - 84 ήμασταν μιά παρέα, 4-5 άτομα, πού κάθε 10 μέρες πε­ρίπου, 7-10 μ.μ., έπισκεφτόμασταν έναν πρώην μητροπολίτη, πούτον είχαν εκθρονίσει το 1974. ήταν άνθρωπος έξυπνος, εύθυμος, καιμερικές φορές ατσαλόγλωσσος. μιά φορά πήγαμε 15 άτομα, μαζί τουήταν κι ό πενηντάρης αρχιμανδρίτης Ευδόκιμος, τον όποιο γνώριζα,άφ' ότου ήμουν εγώ 18 κι εκείνος 35 ετών, και τον ήξερα γιά πολύ κοκορίκο. εκείνο το απόγευμα, κατά τήν ισόβια κι ανεξάλειπτη έξι του,μας φερόταν υπεροπτικά, τήν ίδια μάλιστα στιγμή πού ό επίσκοποςμας φερόταν απλά και ταπεινά, όταν πλησίασε ή ώρα νά τους καληνυχτήσουμε, μέσα σ' ένα εύθυμο κλίμα, παίρνει το λόγο ό Ευδόκιμοςκαι μας λέει: «Τώρα εσείς μιά χαρά' θά πάτε στά σπιτάκια σας, στις γυναικούλες σας, θά σας περιποιηθούν οι γυναικούλες σας, θά καλο­περάσετε, εμείς θά μείνουμε άγαμοι εδώ στό ...μετερίζι μας», ό επί­σκοπος πού τον άκουγε χαμογελώντας, μέχρι νά τελείωση, στό τέλος του λέει μέ λεπτή ειρωνεία: «Ευδόκιμε! όλοι τους άγαμοι είναι! αφιε­ρωμένοι σάν εμάς! ποιες γυναικούλες τους φαντάζεσαι και ποιες πε­ριποιήσεις τους βάζεις μέ το νού σου; αχ απεριποίητε και παραπονε­μένε μου Ευδόκιμε!», γελάσαμε όλοι μας πολύ και βροντόφωνα, ενώ εκείνος ζάρωσε σά βρεγμένη γάτα. αυτός ό Ευδόκιμος κάποια μέρα, μετά το θάνατο τού επισκόπου εκείνου, ξήλωσε κυριολεκτικά το μέ­ρος άπ' όπου έφυγε, παίρνοντας πολλά «κορίτσια» και πολύ περισ­σότερη ακίνητη περιουσία, και τά «κορίτσια» εκείνα, άλλες τις κρά­τησε όπως ήταν κι άλλες τις έκειρε μοναχές, ανάλογα μέ τά όνειρα της καθεμιάς, και ίδρυσε γι' αυτές και μοναστήρι, κι αυτά τά «κορί­τσια» ήταν πιά έβδομηντάρες κι εκείνος έβδομηνταπεντάρης. άλλ' ό­ταν τις γνώρισε και λαχτάρησε νά τις κατάκτηση, ήταν αυτός 25 κι ε­κείνες 20 ετών. μισό αιώνα δηλαδή καίγονταν και ξηρογλείφονταν νά τις κατάκτηση, προσδοκώντας μέ φλογερή νοσταλγία τήν ώρα της «απελευθερώσεως του» μέ το θάνατο τού προϊσταμένου του και δη­λητηριάζοντας τή ζωή του μέ τέτοια σεξουαλική και δολοφονική επι­θυμία.6 Το θηρευτικό πεδίο, στό όποιο βγαίνουν γιά σαφάρι θηλυκών οιπαρθενοσυλλέκτες, είναι οι οικογένειες τών ευσεβών Χριστιανών, οιενορίες τών εκκλησιών, και τά κατηχητικά θηλέων τών ενοριών, τά δίχτυα πού απλώνουν γιά τή θήρευσι ή στρατολόγησι τών θηλυκών γενιτσάρων είναι διάφορα, οι παρθενοσυλλέκτες αναπτύσσουν έντο­νο ενοριακό έργο μέ πολλές κοπέλλες και γυναίκες βοηθούς, βγαί­νουν 10 μήνες τό χρόνο άπό το μοναστήρι τους σέ σαφάρι έξομολογήσεως, διοργανώνουν συχνές προσκυνηματικές εκδρομές, στέλνουν τά παλιότερα «κορίτσια τους» κατηχήτριες στις ενορίες κι εκεί εκεί­νες στρατολογούν τά εκλεκτότερα κατά τήν έκτίμησί τους μικρά κορί­τσια σέ ομάδες, τις όποιες τραβούν σέ αίθουσες τού μεγάλου παρθενοσυλλέκτου σέ άλλο σημείο της πόλεως μακριά από τήν ενορία τους ή κι άπό τήν επισκοπή τους, ιδρύουν κατασκηνώσεις, και, τό καρποφορώτερο, ιδιωτικά λύκεια γυμνάσια δημοτικά, ολ' αυτά ασφαλώς είναι πολλές φορές υγιή πράγματα, αλλά μερικές φορές στήνονται καισάν ιστοί αράχνης άπό τους παρθενοσυλλέκτες, οί όποιοι αιχμαλωτί­ζουν πολλά κορίτσια, διενεργούν συστηματικό παιδομάζωμα, κι αποβουτυρώνουν τελείως ενορίες και οικογένειες, γίνεται μεθοδική κι ο­λοκληρωτική άπομύζησι. ένας παρθενοσυλλέκτης έλεγε" «Αφήστε ε­κεί μόνο τις πόρνες».

.........................................................................................


ΠΑΡΘΕΝΟΣΥΛΕΚΤΕΣ: ΠΩΣ ΒΟΥΤΑΣ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙΣ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ


58 - 62έναν νέο 22 ετών, πού ήθελε νά παντρευτή, ό στάρετς τον έπεισε νά μονάση. εκεί πού ό νέος ετοιμαζό­ταν νά καρή μοναχός, ό γέροντας του λέει' «'Όχι' έχω άποκάλυψι ότι πρέπει νά παντρευτής»" ό νέος σάστισε, αλλά και πάλι πείσθηκε, ό γέροντας του είπε και ποια θά πάρη. εκείνον τον καιρό ό παρθενο-συλλέκτης είχε μιά άγαμη «λαϊκή αφιερωμένη» 50 χρονών, πού ήθελε νά μονάση σε γυναικείο μοναστήρι του γέροντος, άλλ' ήταν υψηλόμι­σθη υπάλληλος μεγάλης τραπέζης, κι ό γέροντας τήν ήθελε μαζί μέ τήν παχυλή σύνταξί της. αν ήταν έγγαμη, θά μπορούσε νά πάρη τή σύνταξί της πρόωρη, τότε ήταν όμως άγαμη, λέει λοιπόν ό γέροντας στο νέο: «Θά παντρευτής, αλλά μετά μιά εβδομάδα θά χωρίσης "από συμφώνου", και θά μονάσετε και οι δυό. μή ρωτήσης Γιατί έτσι». «-Νάναι ευλογημένο, γέροντα», λέει πάλι ό γέροντας" «Είναι ηλικιωμέ­νη, θά πάμε στην Αθήνα, θά είναι όλα τά χαρτιά έτοιμα" θά στεναφανωθήτε" θά είναι μόνον ό παπάς πού θά σας στεφάνωση, εγώ, ό κουμπάρος, και σεις οι δύο. δέν θά καλέσης ούτε τους γονείς σου' ού­τε θά τους πής ότι παντρεύεσαι, θά τελειώσουμε σέ μία μέρα. στην εκκλησία δέν θά γυρίσης ούτε νά τήν κυττάξης. δέν θά τή γνωρίσης, δέν θά ξέρης ποια είναι, αμέσως μετά τά στέφανα εμείς θά φύγουμε, εκείνη θά πάη στο σπίτι της. θά κάνης υπακοή», και «έκανε υπακοή» το μοσχαράκι, έτσι λέγεται αυτή ή έκφρασι, όπως λένε «έκανε κέφι» ή «κάνε παιχνίδι», «κάνε τσιγάρο», και -ω του θαύματος!- έγιναν Όλα όπως τά «ώκονόμησεν ό γέροντας», ό στάρετς, μέ καταπληκτική ταχύτητα, μέ ανεπανάληπτο αυτοματισμό, πράγμα πού δείχνει ανά­γλυφα το πλήθος και το κοινωνικό ύψος τών λάτρεων του γέροντος, οι μεγάλοι μεγάλοι μιά ζωή εΐναι άδικοι και άθεοι, άλλα κάποιοι στο τέλος γίνονται θρησκομανείς λάτρεις τέτοιων υποκειμένων" το φαινόμενο είναι διεγνωσμένο. μου είπε αργότερα το παιδί: «Δέν έτρεξα γιά χαρτιά καθόλου, δέν είδα ποτέ τά χαρτιά, καλά καλά δέν ήξερα ότι βγαίνουν και χαρτιά και τί χαρτιά, δέν είδα ποτέ το πρόσωπο της, δέν ήταν ντυμένη νύφη, δέν έμαθα το επίθετο της, δέν συγκράτησα το μικρό της όνομα πού ακούστηκε στή στέψι, φύγαμε αμέσως, δέν έ­κανα τίποτε γιά διαζύγιο, δέν έμαθα τίποτε άλλο, αν τήν ξαναδώ δέν θά τή γνωρίσω, δέν το πίστευα ότι είμαι ό γαμπρός του γάμου», μετά μιά εβδομάδα οι θαυμασται του γέροντος έβγαλαν το διαζύγιο, πρέπει νά υπάρχει πολλή σήψι σε τέτοια θρησκόληπτα υψηλά πρόσωπα, κι ό γέροντας είπε στο νέο: «Πήγαινε σπίτι σου' μή λες σε κανέναν τί­ποτε, σα νά μήν έγινε, νομίζω, πρέπει νά παντρευτής. βρες μιά κοπέλλα και παντρέψου, είσαι ελεύθερος. νά παντρευτής δεν ήθελες αρ­χικά;», ούτε γάτα ούτε ζημιά, αργότερα διαπιστώθηκε ότι τήν επομέ­νη τής στέψεως ή «νύφη» πήρε πρόωρη σύνταξι ώς έγγαμη μετά λί­γες μέρες πήρε διαζύγιο, κι έπειτα μαζί με τή σύνταξί της έγινε μοναχή σ' ένα άπό τά τέσσερα γυναικεία μοναστήρια του γέροντος, ό νέος μετά ένα χρόνο αγάπησε μιά κοπέλλα του τόπου του κι αρραβωνιά­στηκαν, παρθένοι, αγνοί, και ευσεβείς και οι δύο και πολύ ευτυχι­σμένοι, ό πατέρας τής κοπέλλας ανέλαβε νά βγάλη τά χαρτιά και των δύο για το γάμο, κι εκεί εξερράγη ή νάρκη, βλέπει ό πεθερός τά χαρτιά του γαμπρού «Ό Τάδε πού έρχεται εις δεύτερον γάμον μετά το διαζύγιο του μέ τήν Τάδε κλπ.»! ό άνθρωπος μετά το πρώτο σοκ έ­γινε θηρίο. «Τον πρόστυχο! τον απατεώνα! δεύτερος γάμος! κι ό πρώ­τος; και παιδιά; και πόσα; και διατροφές; και γιατί ή απόκρυψη; κλπ.», εμβρόντητοι έμειναν και οι γονείς του νέου. «Μά ό γιος τους δέν έφυγε ποτέ άπό το σπίτι γιά διάστημα μεγαλύτερο από 10 μέρες! ποιος γάμος; ποιο διαζύγιο; κάποιο λάθος θάγινε!». ό παρά λίγο πε­θερός και ή παρά λίγο νύφη ήταν εξοργισμένοι και αμετάπιστοί, ό νέος τά ώμολόγησε στους γονείς του όλα. μόνο πού δέν πέθαναν, ή­ταν όμως αργά. τά πάντα αδιόρθωτα, σήμερα ό νέος εκείνος είναι 45 ετών, ακόμη άγαμος, πληγωμένος, κατασκανδαλισμένος. ή πενηντά­ρα - έβδομηντάρα μονάζει και όσιεύεται. ό γέροντας φωλιάζει, βό­σκει, και θαυματουργεί στο άλλο ημισφαίριο τής γης. λέγεται ότι, ό­ταν λειτουργή, δέν πατάει στή γή' βρίσκεται μετέωρος 1,20 μ. πάνω άπό το έδαφος, ό στάρετς και παρθενοσυλλέκτης έχει τώρα εκεί 17 (δεκαεφτά) γυναικεία μοναστήρια -μόνο γυναικεία, κανένα αντρι­κό- και αμέτρητα πλήθη αφιερωμένων γυναικών, μόνο γυναικών, ό­πως μου είπε παλιός μου «φίλος» και συμφοιτητής (άλλης σχολής)και τώρα μοναδικός αρσενικός υποτακτικός του «γέροντος», αυτός ό υποτακτικός, λαϊκός ακόμη, κουβαλούσε τακτικά σ' αυτόν τον παρθενοσυλλέκτη στάρετς - γέροντα μορφίνες, μιά φορά, καθώς κουβαλούσε τις μορφίνες, τον τράκαρε ένας από πίσω, του τσαλάκωσε το πόρτ - μπαγκάζ, και τά ζουμιά τών μορφινών έτρεχαν στην άσφαλτο, βλέ­πει ή τροχαία τις μορφίνες και τον συλλαμβάνει (ήταν το 1968). τους λέει: «Είμαι προσωπικός γιατρός του Τάδε «γέροντος», και του πη­γαίνω αυτά τά φάρμακα, επειδή τά έχει ανάγκη, του λένε: «Τόσο πολλές μορφίνες; αυτές είναι γιά άρρωστους ενός νοσοκομείου γιά έ­να έτος! κι άπό τι πάσχει ό έν ενεργεία ηγούμενος;», δέν μπορούσε νά τους πει από τι έπασχε ό γέροντας, του επέτρεψαν νά τηλεφωνήση σέ κάποιον, εκείνος, αντί σε δικηγόρο, τηλεφώνησε σε κάποια προ­σωπικότητα, κι ή προσωπικότητα σέ κάποιον ανώτατο αξιωματικό του στρατού, κι ό ανώτατος αξιωματικός διέταξε τήν τροχαία νά τον αφήσουν ελεύθερο, τον άφησαν ελεύθερο μέ τήν εξοργισμένη παρατήρησι: «Θά σέ παρακολουθούμε "αν ξανασυμβή αυτό, θά σέ συλλά­βουμε, και θά πας φυλακή, δέν θά τήν ξαναγλυτώσης». έγώ τά έμαθα από το γιατρό και τήν «προσωπικότητα» διασταυρωμένα.

................................................................................................

12 Ό παρθενοσυλλέκτης υπολογίζει πολύ το νεαρό «κορίτσι», πρώ­τα διότι είναι όμορφο και τρυφερό, δεύτερον διότι συνεχώς ζητείταιαπό υποψηφίους γαμπρούς σε νόμιμο γάμο, και τρίτον διότι οί γο­νείς του εΐναι ακόμη νέοι κι επικίνδυνοι, εξ άλλου ό παρθενοσυλλέ­κτης είναι σάν το μουσουλμάνο σεΐχη, πού θέλει στο χαρέμι του κάθελίγο κι ένα καινούργιο και τρυφερό κορίτσι, το ϊδιο θέλει κι ό παρθε­νοσυλλέκτης. έχει πολλά «κορίτσια», άλλα αστειεύεται, φλυαρεί, φλερτάρεται, και χαϊδεύεται με τά μικρά, τά τροφαντά, τά καινούρ­για, πού θ' ακούσουν τις εξυπνάδες του ώς πρεμιέρες, και κυρίωςφλερτάρει εκείνα πού ώς κοπέλλες έχουν ζήτησι άπό υποψηφίους γα­μπρούς, διότι έτσι αποδεικνύεται και νικητής, και μέχρι πού έχουν ζήτησι, μέχρι τά 30 - 35 τους νά πούμε, τά πολιορκεί συνεχώς κι εκεί­να αισθάνονται συναισθηματικώς χορτάτα, κι αποκρούουν κάθε γα­μπρό, όταν μιά κοπέλλα αφιερωμένη φτάση σε ηλικία, πού είναι πλέ­ον αζήτητη, τότε αρχίζουν γι' αυτή τά δύσκολα, τ' αδέρφια της εΐναιόλα παντρεμένα, κυττάζουν τις οικογένειες των, ϊσως και τά πρώταεγγόνια τους, λοξοκυττάζουν ϊσως και το μοιράδι της άπό τήν πατρι­κή περιουσία, αν δεν το βούτηξε κι αυτό ό παρθενοσυλλέκτης - ό κάθε παρθενοσυλλέκτης εΐναι απαραιτήτως και συλλέκτης περιουσιών και διακεκριμένος προικοθήρας-, οί γονείς της είναι υπέργηροι, αν δεν εΐναι ήδη πεθαμένοι, και δεν έχουν πλέον τή δύναμι ή τή βούλησι ή τήν εξουσία ν' αντιδράσουν, όλ' αυτά, και το ότι στο χαρέμι του ήρθαν κι άλλα νεώτερα και τρυφερώτερα κορίτσια, τον πείθουν ότι13 μπορεί και νά παραπεταξη κάπου τή σαραντάρα καΐ πενηντάρα, αν αυτή έχη κάποια προσόντα γιά στρατολόγησι νεωτέρων κοριτσιών γιά τον παρθενοσυλλέκτη ή διοικητικά προσόντα γιά τή διοίκησι τμήματος του χαρεμιοΰ, λ.χ. γιά διευθύντρια ενός οικοτροφείου μαθητριών ή φοιτητριών - αυτά είναι συνήθως προθάλαμοι ή διαλογιστήρια των χαρεμιών τού παρθενοσυλλέκτου-, τότε κι αυτή ή «μπά­μπω» έχει γι αυτόν κάποια αξία. αν είναι λ.χ. μιά οδοντίατρος πού τού αποφέρει σοβαρά λεφτά, ή μιά συμβολαιογράφος πού τού απο­φέρει κατά καιρούς καμμιά αξιόλογη γεροντική διαθήκη «υπέρ της ιεραποστολής του...» κλπ., έχει κάποια εύνοια του. αν ήταν απλώς13μιά νόστιμη κοπέλλα, πού τώρα έχει τραχύνει μπαταλιάσει χοντρύνει σταφιδιάσει, κι αν τήν κάποια προίκα της ό παρθενοσυλλέκτης τήν έ­χη προ πολλού ρευστοποιήσει και συγχωνεύσει μέ άλλες όχι πολύ σημαντικές προίκες και τήν έχη μεταλλάξει σε νεοανεγερθέντα μεγά­λα κτήρια και μεγάλες εγκαταστάσεις, σχολεία, κατασκηνώσεις, αί­θουσες, ιδιωτικούς ναούς, οικοτροφεία κλπ., τότε αλίμονο της. είναι μιά λησμονημένη σταφίδα, κάνει μαύρο μάτι γιά νά δη ένα χαμόγελο τού παρθενοσυλλέκτου. και λιώνει καταφρονημένη στην αφάνεια της. τότε εΐναι κυριολεκτικά μιά «μπάμπω», γίνεται υπηρέτρια και σκλάβα μιας νεαρής πού τήν εΐχε μαθήτρια στο κατηχητικό της. ό παρθενοσυλλέκτης φτάνει μέχρι το σημείο νά ειρωνεύεται, νά βρίζη μέ το παραμικρό, ακόμη και νά κακομεταχειρίζεται τή «μπάμπω», πριν άπό 50 χρόνια ή προίκα, πού απαιτούσαν οί γαμπροί άπό τις νύφες, ήταν μιά άπό τις πιο μεγάλες κοινωνικές μάστιγες, σήμερα το έθιμο τής απαιτήσεως καταργήθηκε, δέν το κατήργησε ή εκκλησία ού­τε το κράτος, άλλ' ή κοινωνία μόνη της. σήμερα οί μόνοι προικοθήρες πού έμειναν είναι οί παρθενοσυλλέκτες' αθεράπευτοι προικοθήρες, λυσσασμένοι προικοθήρες, άγριοι κι απάνθρωποι προικοθήρες, πού δέν κάνουν τή δότρια σύζυγο τους και μητέρα τών παιδιών τους.14 εΐναι δέ οί περισσότερες άφι - ερωμένες και ανασφάλιστες, μιά ζωήδουλεύουν χωρίς μισθό, χωρίς ένσημα, οί παρθενοσυλλέκτες ώς έκμεταλλευταί εΐναι πιο απάνθρωποι κι άπό το χειρότερο κοσμικό εργο­δότη, και οί «μπάμπες» περιμένουν το θάνατο ώς λύτρωσι. σε «μπά­μπες» ό παρθενοσυλλέκτης δέν έχει το κουράγιο νά χαρίση ούτε έναγλυκό βλέμμα ή λόγο. δέν προλαβαίνει ν' ακκίζεται και νά χαριεντί­ζεται μέ τις μικρές πού νά βρή χρόνο γιά τις «μπάμπες»; θέλει όμωςνά τις κατέχη γιά λόγους ασφαλείας, μιά άποχώρησί τους, ανέλπιστηστην πραγματικότητα, βάζει σέ κίνδυνο τά μυστικά τού παρθενοσυλ­λέκτου, πού δέν αντέχουν στή δημοσιότητα, τις ίκανώτερες «μπά­μπες» ό παρθενοσυλλέκτης τις τοποθετεί διευθύντριες σ' επαρχιακάοικοτροφεία του θηλέων, αν έχουν και κάποιο πτυχίο, κι εκείνες σκί­ζονται νά επανακτήσουν τήν εύνοια του έστω και γιά μιά στιγμή μέτο νά στρατολογούν γι' αυτόν καινούργια και φρέσκα «κορίτσια»,και παίρνουν γιά μπόνους ένα γλυκόλογο εκείνου, και τρελλαίνονταιάπό τή χαρά τους. και διαπρέπουν σ' αυτό το απεγνωσμένο ζητιανηλίκι. και γίνεται ζηλότυπος ανταγωνισμός ανάμεσα στις «μπάμπες»γιά το ποια θά στρατολόγηση τις περισσότερες και ωραιότερες και­νούργιες κοπέλλες κι αν είναι και πλούσιες, τόσο το καλλίτερο οί παρθενοσυλλέκτες ουδέποτε περιφρονούν το χρήμα.

.........................................................................................................

8 "Αλλος παρθενοσυλλέκτης πήγε σέ Μαύρη χώρα, καί μετά δύο χρόνια επέστρεψε φέρνοντας άπό κεί και μερικές μαύρες, θεάθηκε ά­πό άσπρες νά χειρονομή στις μαύρες.9 Σχετικά μέ τους δυο αυτούς ιεραποστολικούς παρθενοσυλλέκτες των εγχρώμων έχω νά έπιπαρατηρήσω τά εξής. οί χώρες των εγχρώ­μων είναι ειδωλολατρικές και γι' αυτό πολύ ακάθαρτες. έκεί ό πατέ­ρας εκδίδει τήν οκτάχρονη κόρη του και κάθε πρωΐ τήν παίρνει άπό το χέρι και τήν όδηγεί στο πορνικό στέκι της ή ψάχνει νά τής βρή πε­λάτες. έκεί τά κοριτσάκια τά διακορεύουν άπό 4-5 ετών, επειδή, ό­ταν έχουν σύφιλι ή έητς, πιστεύουν ότι θά θεραπευτούν, αν συνου­σιαστούν μέ παρθένο, κι επειδή είναι πολύ έκδοτοι στην πορνεία, έ­χουν σύφιλι ή έητς σχεδόν όλοι. κι επειδή είναι Ολοι δεισιδαίμονες ειδωλολάτρες, προσπαθώντας νά θεραπευτούν τουλάχιστο, δεν έ­χουν αφήσει παρθένο ούτε 4 ετών. διάβασα ρεπορτάζ μέ φωτογρα­φίες και ιατρικές γνωματεύσεις, πού μιλούσε γιά διακορεύσεις θηλέ­ων βρεφών 5 και 2 μηνών, τά όποία μετά τήν τέτοια «θεραπεία» των έπιβητόρων τους, πεθαίνουν, διότι ή καταστροφή (τήν άπό μέσα εν­νοώ) φτάνει πιο ψηλά κι άπό το στομάχι τους. έκεί υπάρχει πολλή θρησκευτική τελεστική πορνεία κι αιμομιξία, ανιόντων και κατιό­ντων μάλιστα, και κάθε είδους τελεστική ασέλγεια, οί άπό δω ιερα­πόστολοι το απόγευμα τοΰ Σαββάτου μαντρώνουν μέ διάφορα προ­σχήματα τους «Χριστιανούς» των μέσα, και τους κρατούν κι όλη τή νύχτα μέσα, γιά νά μπορέσουν νά κοινωνήσουν μετά άπό μιας ημέ­ρας τουλάχιστο αποχή άπό πορνεία. έκεί ή ειδωλολατρία όλ' αυτά τά επιτρέπει, τά συνιστά, τά εύλογεί, τά θεωρεί ιερά, όπως και ή αρχαία ελληνική θρησκεία, και χειρότερα, όταν ένας «Χριστιανός» παρθενο­συλλέκτης κάνη στά έγχρωμα «κορίτσια του» απλούστερα πράγματα, όχι μόνο δέν τον παρεξηγούν ούτε τά «κορίτσια» ούτε οί γονείς των, άλλα τον έχουν και γιά πολύ παιδάκι, κι αν μάθουν τι κάνει στις κό­ρες των ό παρθενοσυλλέκτης, θά συμπεράνουν ότι το θρήσκευμα τοΰ παρθενοσυλλέκτου έχει τις τελετές του πολύ άτονες. έκεί ή εγγονή στέλνει άπό τήν πόλι δώρο στον παππού της, γράφοντας του μέ κα­μάρι ότι εΐναι άπό τήν πρώτη της αμοιβή άπό το επάγγελμα της ώς πόρνης, κι αν ό «Χριστιανός» παρθενοσυλλέκτης φέρη τά έγχρωμα κορίτσια του έδώ στην Ελλάδα, ούτε τους γονείς των έχουν κοντά τους, ώστε, αν τους γράψουν τά καθέκαστα, νά μπορούν έκείνοι νάρθούν άπό κει εδώ, καί, αλλοδαποί όντες, νά καταγγείλουν στις δικές μας αρχές το πράγμα, ούτε ξέρουν ότι έδώ μπορεί νά γίνη μιά τέτοια καταγγελία και ή δικαιοσύνη θ' άποδώση στον καταγγείλαντα το δί­καιο του, οί δέ κοπέλλες, πού ήρθαν, δέν έχουν ή δέν ξέρουν, γιά πο­λύν καιρό τουλάχιστο, σέ ποιόν νά καταφύγουν ή αν θά βρουν το δί­καιο τους, και ίσως, όταν μάθουν ότι μπορούν, ό παρθενοσυλλέκτης τις έξαποστέλλει στην πατρίδα τους, και φέρνει άλλες, κι αν το γρά­ψουν στους γονείς των, το πιθανώτερο είναι ό πατέρας τους νά τους απάντηση: «Όταν γέννησης το παιδί, στείλε μας μιά φωτογραφία του, νά το χαρούμε κι έμείς». στην πραγματικότητα αυτές «οί έπί τών γονάτων κατηχούμενες καί καλλιεργούμενες» είναι αιχμάλωτες δού­λες ή αγορασμένες παλλακές χωρίς καταφυγή, κι ό παρθενοσυλλέ­κτης είναι πιο άτρωτος και κυρίαρχος, νομίζω ότι κι αυτό είναι ένας λόγος, γιά τον όποΧο οί ακάθαρτες νικολαϊτικές αιρέσεις ήκμασαν κατά τους τρείς πρώτους αιώνες κυρίως, όταν οί εξ ειδωλολατρίας προσήλυτοι δέν είχαν ακόμη όλοι το λεπτό ηθικό κριτήριο τής χρι­στιανικής κυρίαρχης κοινωνίας, θέλω νά πω ότι στή σκέτη ειδωλολα­τρία ήταν πολύ χειρότερα,
ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.
...............................................................................
είναι βρόμικοι σάν αυτόν

269 Διάλεξα το ακόλουθο γιά προεπίλογο.Πανέμορφο πανέξυπνο καί ευγενέστατο ανήλικο της Α' γυμνα­σίου, που μεγαλόδειχνε, ήταν ή Θεανώ, όταν πήγε στο ιδιωτικό γυ­μνάσιο του παρθενοσυλλέκτου. κι εκείνος άπλωσε τά χέρια του επά­νω της πολλές φορές πολύ άσχημα επί τέσσερα χρόνια, το παιδί, πού οι γονείς του ήταν εργάτες στή Γερμανία, υπέκυπτε μέχρι και τήν Δ' τάξι, όταν ήταν 16 ετών και φαινόταν σαν 25. άριστη μαθήτρια στο α' εξάμηνο της Α', ξέπεσε άπό κει και πέρα σέ μαθήτρια γενικού βαθ­μού 11-12. κι έφυγε μετά τήν Δ' τάξι, χωρίς νά έχη προαχθή. έφυγε ά­πό το οικοτροφείο τού σχολείου στά 17 της, πήγε στο χωριό της, κι ά­πό κει σχεδόν αμέσως σέ πόλι. κι αλήτεψε κι έγινε πόρνη, στά 55 της, πόρνη ούσα, τήν επισκέφτηκε μιά συμμαθήτρια της, γιά νά τή συμμαζέψη. ανάμεσα στά άλλα ή Θεανώ είπε στή συμμαθήτρια της και τά έ­ξης. «Όχι, δεν μέ διακόρευσε ό Τάδε ( = ό παρθενοσυλλέκτης). όταν έφυγα άπό το οικοτροφείο, ήμουν ακόμη παρθένα, μέ διακόρευσε ό πρώτος πελάτης γιά 100 δραχμές, πού δεν τις είχα κι ανάγκη" και μου είναι άγνωστος, ό Τάδε; ό ανίκανος; μακάρι νά μέ διακόρευε και νά συνουσιαζόταν μαζί μου όλα τά τέσσερα χρόνια, θά ξεθύμαινα, δέν θά γινόμουν πόρνη, θάβρισκα έπειτα έναν παρακατιανό γκόμενο και θά παντρευόμουν, ό Τάδε ό φλώρος μού έσπασε τά νεύρα μέ τά ανολοκλήρωτα ξεβρακώματα και πλακώματά του. τέσσερα χρόνια κάθε μέρα μέ κούρντισε τόσο πολύ, πού στο τέλος ήθελα νά πορνεύσω μέ χίλιους άντρες ένα εκατομμύριο φορές ασταμάτητα, τον καιρό πού ξέφυγα άπό τά νύχια του νόμιζα πώς όλοι οι Χριστιανοί της γης είναι βρώμικοι σάν αύτόν και δέν ήθελα ούτε ν' ακούσω γιά Χριστια­νισμό, μόνο σάν πόρνη κατάλαβα ότι δέν είναι έτσι», έδωσε δέ στή συμμαθήτρια της ανοιχτό και το παρακάτω γράμμα, μέ τήν παράκλησι νά βρή τή διεύθυνσι τού παρθενοσυλλέκτου, και νά τού το ταχυδρόμηση.«Κύριε Τάδε, Ξέρω Οτι θά πάω στην κόλασι, γιατί είμαι πόρ­νη, μά νομίζω πώς δέν γίνεται νά εΐσαι στον παράδεισο εσύ,πού μέ κατάντησες πόρνη, τήν ώρα πού εγώ θά εΐμαι στηνκόλασι.
Θεανώ Τ.».

..............................................................................................................................

183 Αυτοί οί «γεροντάδες» τελευταία έχουν γίνει μεγάλη μάστιγα,σάν τους 'Ρώσους στάρετς της εποχής του Ρασποΰτιν, οί όποιοι ώδήγησαν τον θεοτρεμή 'Ρωσικό λαό κατ' ευθείαν στην καταπακτή τοΰ κομμουνισμού, μή νομίσετε Οτι ό 'Ρασποΰτιν ήταν μεμονωμένο κρού­σμα, απλώς ήταν κορυφαίο κρούσμα ανάμεσα σε πολλά άλλα δεύτε­ρα και τρίτα και πολλοστά κρούσματα, ό στάρετς 'Ρασποΰτιν ήταν καρπός κλίματος, και στις μέρες μας γέμισε ό τόπος τέτοιους, γέμι­σαν τά μυαλά με τέτοια σιχαμερή νοοτροπία, σιχάθηκα ν' ακούω «Ό γέροντας» και «Είπε ό γέροντας», και «Εχεις γέροντα;» και «Εχω γέροντα» και «Κάνε υπακοή» και «Κάνω υπακοή στο γέροντα» και «Πήρα ευλογία άπό το γέροντα» καΐ άλλες τέτοιες αηδίες της παρακ­μής και της σαπίλας. 'Ρασπουτινόχρονοι και Ρασποΰτινοκαιροί οί μέρες μας. ξέρω κυρία, ή όποια άπό το «γέροντα», στον όποιο «κάνει υπακοή», «έχει ευλογία» νά κάνη εκτρώσεις, τι διαβολογέροντας εί­ναι τέλος πάντων αυτός και τι διαβολοϋπακοή εΐναι αυτή και τι δια­βόλου ευλογία; γιά νά μή σας πώ και τι άλλο ξέρω γιά τους γεροντά­δες. δεν ντρέπονται οί παρθενοσυλλέκτες και γυναικοσυλλέκτες; οί ένδύνοντες εις τάς οικίας και αίχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρεν-μένα άμαρτίαις, αγόμενα έπιθνμίαις ποικίλαις, πάντοτε μανθάνοντα και μηδέποτε εις έπίγνωσιν αληθείας έλθείν δυνάμενα (Β' Τι 3,6-7), ό­πως λέει στην τελευταία Επιστολή του κι ό απόστολος Παΰλος. (= Αυτοί πού κάνουν βουτιά μέσα στά σπιτικά κι αιχμαλωτίζουν γυναι­κάρια κατάφορτα άπό αμαρτίες, πού άγονται και φέρονται άπό παρ­δαλές επιθυμίες, πού ολο μαθαίνουν και μαθαίνουν και δεν μπορούν ποτέ νά φτάσουν στην έπίγνωσι της αληθείας). 184 Θά σας φανή απίστευτο, παρθενοσυλλέκτης δίδασκε σε αντρόγυ­να, πού καταπίεζε, ότι ή συνουσία τού αντρογύνου πρέπει νά γίνεται μ' ένα χοντρό σεντόνι ανάμεσα τους, πού νά έχη μόνο μιά τρύπα γιά τήν όλοκλήρωσί της ώστε ή όλοκλήρωσι νά γίνεται, χωρίς οί σύζυγοι νά βλέπονται γυμνοί, ούτε εν μέρει, διότι αυτό κατά τή γνώμη του είναι αμαρτία και «πορνικό αίσχος», (αυτές είναι συνήθειες των Χασσιδιστών Εβραίων) κι ό μεγάλος ραββίνος των Ιουδαίων Άκιβά, μέγας εχθρός της Χριστιανικής πίστεως και διώ­κτης των Χριστιανών, εκείνος πού πρώτος ερμήνευσε το Άσμα καββαλιστικά, ή όπως λεν «αλληγορικά», γύρω στο 130 μ.Χ., δίδασκε ότι οί σύζυγοι κατά τή συνουσία δεν πρέπει νά κάνουν τίποτε άλλο ε­κτός άπό τήν έκσπερμάτωσι' ούτε χάδια ούτε άλλες τρυφερότητες κι εκδηλώσεις αγάπης, ούτε πριν ούτε μετά τήν έκσπερμάτωσι κι αμέσως μετά άπ' αυτήν πρέπει ό ένας άπό τους δύο νά φεύγη άπό το κρεβάτι (Ταλμούδ, Λεχώνα (= Νιδδά), 2 14ο-15α Γεμαρά). άλλος δε παρθενοσυλλέκτης των ημερών μας μού έλεγε «Ή συνουσία τού α­ντρογύνου πρέπει νά γίνεται σά μιά ένεσι, σάν ενα εμβόλιο " και ...χωρίς ηδονή, κάθε ηδονή και κάθε χάδι είναι αμαρτωλά και πρό­στυχα».185 Ή ιστορία επαναλαμβάνεται σε πολλά πράγματα, και στις βλα­κείες τών παρθενοσυλλεκτών, άπό τις όποιες φαίνεται πόσο φθονούν τή χαρά τών εγγάμων, πόσο πάσχουν φθονώντας.186 Γι' αυτό οί παρθενοσυλλέκτες τις ζόρικες άφι - ερωμένες τους, πού εκτρέπονται στο γάμο, τις παραχωρούν στους άντεραστάς των, τους συζύγους δηλαδή, μόνο γιά τήν απαραίτητη γονιμοποιησι, τήν ενεσι. τά χάδια και τά έρωτόλογα τά κρατούν μόνο γιά τον εαυτό τους' γιατί αυτοί αυτά τά έχουν έξαγιασμένα και κεχαριτωμενα, και όχι πρόστυχα πορνικά και κτηνώδη, δπως τά έχουν οί σύζυγοι, γι' αυτό άλλωστε κι ό 'Ακιβά τά λόγια τοΰ 'Άσματος τά ερμήνευσε καββαλιστικά, ότι δηλαδή λ.χ. οί δύο μαστοί τής κοπέλλας τοΰ 'Άσματος είναι οί δύο πέτρινες πλάκες μέ τις δέκα εντολές, γιά νά το έξαγιάση το βιβλίο, και καλά θά ήταν ό θεός γιά τους συζύγους νά τήν κάνη τήν ενεσι νά πονάη και λίγο, άλλ' αυτός δεν τους άκουσε τους παρθε­νοσυλλέκτες. αντί γιά πόνο ή ναυτία τής έβαλε ηδονή, και οί καημέ­νοι οί παρθενοσυλλέκτες δεν ξέρουν πώς νά τήν αποτοξινώσουν τώ­ρα, προσπαθούν όμως φιλότιμα, όσο μπορούν, νά τήν εξουδετερώ­σουν μ' αυτά πού κάνουν στ' αντρόγυνα πού έχουν στο χέρι τους. ό­σο γι' αυτόν το θεό, όταν τον βρουν στον παράδεισο, θά τού τραβή­ξουν το αυτί γι' αυτά πού έκανε.
...................................................................................................

111 Άπό τά «κορίτσια του» ένας παρθενοσυλλέκτης άλλες κρατάει αδιόριστες ώς επιτελείο του, διευθύντριες και βοηθούς του, έχοντας τις και πιο έμπιστες άλλα και τελείως άπορες και ανασφάλιστες, ώ­στε να τις κρατάη γερά, κι άλλες επιτρέπει νά διοριστούν στο δημό­σιο η ν' ασκήσουν επάγγελμα ώς δασκάλες και καθηγήτριες κυρίως και γι' αυτόν στρατολόγες, άλλα και ώς δικηγόροι, συμβολαιογρά­φοι, παιδίατροι, νοσηλεύτριες, οδοντίατροι, πλέκτριες, ύφάντριες, μοδίστρες, τυπογράφοι, λογίστριες, υπάλληλοι δημοτικών και κρατικών υπηρεσιών, οί όποιες του αποφέρουν και εισόδημα και ακίνητα από διαθήκες ακλήρων γερόντων και πρόσβασι (μέσα και ρουσφέτια) σε δημόσιες υπηρεσίες, και κυρίως τους μισθούς των. ένας διδάσκει και κανονίζει στα μισθωτά «κορίτσια του» τό τού Παύλου έχοντες διατροφάς και σκεπάσματα τούτοις άρκεσθησόμεθα (Α' Τι 6,8), εννοώντας αυτός δτι ή κάθε αφιερωμένη κρατώντας για τον εαυτό της τό ένα τρίτο του μισθού της, πρέπει να τού δίνει αύτουνού τα υπό­λοιπα δύο τρίτα, τον άκουσα να αιτιολογή «Μ' ένα μισθό του δημο­σίου συντηρεί κάνεις επαρκώς τετραμελή οικογένεια αυτές είναι ή καθεμιά ένα άτομο μ' ένα μισθό, τής φτάνει λοιπόν τό ένα τρίτο τού μισθού της και τής έρχεται και πολύ», υπολογίστε τώρα ένας παρθενοσυλλέκτης των 600 «κοριτσιών» έχει τις 100 (πολύ είναι) για επιτε­λείο και διοίκησι, τις δε 500 διωρισμένες και μισθωτές ή επαγγελμα­τίες και εισοδηματούχες. αυτές από τις 15.000 € τού ετησίου μισθού τους τού δίνουν ή κάθε μιά 10.000 € τό χρόνο, δηλαδή 5.000.000 € (=1,6 δισεκατομμύριο δραχμές) τό χρόνο. 112 Τέτοια ποσά δεν κρατιούνται χύμα ποτέ και δεν τοκίζονται ως απλές καταθέσεις ποτέ. κατατίθενται σέ τράπεζες και ταμιευτήρια κά­θε μέρα υπάρχει ειδική «αφιερωμένη δικηγόρος» ή λογίστρια πού κάθε μέρα κι όλη μέρα ασχολείται μόνο με τις καταθέσεις και τή λοι­πή τοποθέτησι τού χρήματος, υπάρχουν καταθέσεις ειδικές, κλειστές, κλπ., ομόλογα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια, κλπ., καταθέσεις σέ πολ­λά νομίσματα, εύρώ, δολλάριο, δολλάρια Καναδά και Αυστραλίας, λίρες Αγγλίας, κλπ. σέ τράπεζες πολλές και πολλών κρατών, και απόθεμα σέ χρυσές λίρες προερχόμενο εν μέρει από κομποδέματα αποκλήρων γερόντων, ή «ειδική καταθέτρια» πηγαίνει σέ Γερμα­νία, Αγγλία, Αμερική, Αυστραλία γιά άνοιγμα ή διευθέτησι λογα­ριασμών, θυμούμαι, τότε πού ήταν ακόμη ή δραχμή, και ή εξαγωγή συναλλάγματος απαγορευόταν, ή «καταθέτρια» πήγαινε στή Γερμα­νία συχνά, μάζευε από Έλληνες εργάτες τεράστια ποσά, τά κατέθετε σέ γερμανικές τράπεζες ως μάρκα, ερχόταν στην Ελλάδα με άδεια χέρια, κι από τό ταμείο τού χαρεμιού μοίραζε ή έστελνε στις εν Ελλά­δι οικογένειες των εν Γερμανία εργατών τά ποσά πού είχε πάρει άπ' αυτούς, προτιμούσαν κι εκείνοι τον τρόπο αυτό διαβιβάσεως τών χρημάτων τους στις οικογένειες των γιά πολλούς λόγους κυριώτερος τό ότι οί τράπεζες στην εξαργύρωση τού συναλλάγματος κρατούσαν προμήθεια, είχε δημιουργηθή ειδική άτυπη και άγνωστη υπηρεσία διαβιβάσεως χρημάτων μεταξύ Γερμανίας - Ελλάδος, Αγγλίας - 113 Ελλάδος, Αμερικής - Ελλάδος, Αυστραλίας - Ελλάδος, κλπ., έκτος άπό τό ρευστό χρήμα υπάρχουν και τ' ακίνητα, δέν εννοώ τόσο τά λει­τουργικά κτήρια τού χαρεμιού, παρθενοσυλλεκτικές αίθουσες και κα­τασκηνώσεις, παρθενοσυλλεκτικά ιδιωτικά σχολεία, οικοτροφεία, καιλοιπά ιδρύματα τής λειτουργίας τού σμήνους, όσο τά σπίτια και μα­γαζιά και λοιπά ακίνητα πού αγοράζονται προς εκμετάλλευση ή κληροδοτούνται στά χαρέμια από διαφόρους γηροκομημένους κατ' οί­κον, θαυμαστάς τού «έργου», προικοδότες γονείς, κλπ., κάνεις δέν μπορεί νά υπολογίσει την περιουσία ενός παρθενοσυλλέκτου, άλλ' ούτε καν νά τή βρή, γιά νά κάνη τις εκτιμήσεις του.114 Ό αποδέκτης και κάτοχος αυτών τών ποσών και τών ακινήτων με τά μισθώματα τους και όλων τών υλικών άξιων είναι τυπικώς διάφο­ρα «σωματεία» - σφραγίδες, οί 50 εμπιστότερες αφιερωμένες «δε­σποινίδες» - «κορίτσια» αποτελούν μέλη 10 σωματείων μέ 50 μέλη τό καθένα και προεδρεία - διοικητικά συμβούλια στο ένα οί πρώτες 7, στο άλλο οι άλλες 7, στο τρίτο οι άλλες 7, και ούτω καθ' εξής. μερικές είναι σέ δύο σωματεία, και οί 50 αποτελούν όλες τή συνέλευσι μελών τού κάθε σωματείου και όλων μαζί. ό παρθενοσυλλέκτης δέν φαίνεται πουθενά, είναι «άκτήμων», άλλ' αυτός «λέει» ποιες θά «ψηφιστούν» και τι θά «ψηφιστούν» στο κάθε σωματείο, τι θά διαλαμβάνη τό καταστατικό τού καθενός, κι αυτός «κρατάει τό σφιγμό» τους και τήν ερωτική θέρμη τής καθεμιάς στο χέρι του μόλις μυριστή (ένα από τά κύρια ταλέντα τού παρθενοσυλλέκτου είναι νά έχη ρου­θούνι) ότι μία μόνο άπ' αυτές έχει ερωτική υπότασι κι ενδέχεται νά «κάνη νερά» έστω και λίγα κι αδιόρατα, αύτη αντικαθίσταται στή σύγκλητο τών 50 πατρικίων από μιά άλλη. τό κάθε παρθενοσυλλεκτικό χαρέμι είναι υπόδειγμα αδιάπτωτης δικτατορίας.115 Παρά ταύτα είδα στή ζωή μου δυο παρθενοσυλλέκτες δικτάτορες πού ανατράπηκαν ένα πρωινό, όταν ή ανωτάτη «Δεσποινίς» τους πέταξε έξω άπ' όλα. ό ένας έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε σέ μιά εβδομάδα, ό άλλος βγήκε ζαλισμένος κι αργότερα, αφού υπεξέκλεψε γύρω στις 10 πιστές «αφιερωμένες του», επιβίωσε, άλλ' όχι μέ τήν παλιά αίγλη. δικαστικές ενέργειες ούτε μπορούσε νά κάνη ούτε τον συνέφεραν, μαφιόζικα πράγματα, μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα λογα­ριασμών, ασύμβατα προς κάθε νομιμότητα.116 Ένας, γιά νά μειώση τις προσωπικές δαπάνες τών προσοδοφόρων «κοριτσιών του», έβαζε πολλές νά στεγάζωνται και διατρέφο­νται στά φοιτητικά οικοτροφεία του ως «απαραίτητα στελέχη» διοικήσεως και υπηρεσιών δήθεν, και φυσικά έτρωγαν πλύνονταν στεγά­ζονταν κλπ. εις βάρος τών τροφείων πού κατέβαλλαν οι οικότροφεςφοιτήτριες, λίγο ανεβαίνει ή μηνιάτικη ταρίφα, και κανείς δέν τόπαίρνει είδηση. άλλωστε και οί οικότροφες φοιτήτριες είναι συνήθωςμαστουρωμένες άπό τον παρθενοσυλλέκτη, και ό πατέρας πού πληρώνει αναλογίζεται τους κινδύνους τής κόρης του στην ιδιοκατοίκη­ση οι οποίοι και μεγιστοποιούνται στή διαφημιστική προπαγάνδα
...............................................................................................................................................
ΑΠΟ ΟΤΙ ΞΕΡΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ.
ΠΟΙΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΝΩ;

Ή προειρημένη κηδεία έγινε ακριβώς στην αλλαγή σκυτάλης των δύο παρθενοσυλλεκτών. αμέσως πίσω άπό τό φέρετρο βάδιζε σεμνο­πρεπούς καμαρωτά ό άββάς, και γύρω του σαν κλωσόπουλα, ή μάλ­λον σάν κότες γύρω άπό τον κόκορα, τά θηλυκά, πολύ πίσω άπό τό σμήνος βάδιζε καταφρονημένος ό ηττημένος κόκορας, κάτι είχα μυρι­στεί, άλλα δεν μπορούσα ακόμη νά τό προσδιορίσω, σε λίγον καιρό ή κατάστασι έγινε σαφής και πασίγνωστη, έχω δη μεμονωμένα κερατώματα, άλλα τέτοιο κεράτωμα έφ' oόλης τής ύλης τού χαρεμιού δεν ματάειδα. ταυ ραντισμένος ό νωχελικός άββάς και τό νάζι του πολύ αποτελεσματικό" και δεν τού φαινόταν, έκοιμήθη έν ειρήνη πριν άπό λίγα χρόνια και τέθαπται στον περίβολο τής μονής, κι ό τάφος αυτού περιεχαρακώθη σε μεγάλο βάθος εκ τής χωματοληψίας οι λάτρεις του παίρνουν άπό γύρω γύρω όλο τό ιερόχωμα γιά τά φυλαχτά τους και γιά νά θεραπεύουν όλα τά πονίδια τους και τους καημούς των. κι ό τάφος έχει γίνει σά νησίδα, όταν οι λάτρεις του συμπληρώσουν τον προβλεπόμενο αριθμό θαυμάτων μέ τό ιερόχωμα και «οι γυναίκες του» καταθέσουν τον επαρκή αριθμό υπερυψώσεων στο 1,20 μ. υπε­ράνω τού εδάφους, θά υποβάλουν τά χαρτιά τής υποψηφιότητας του γιά τήν αναγόρευσί του σε όσιο. τό ν' απόκτηση παρθενοσυλλέκτης χαρέμι χωρίς καμμιά στρατολόγησι είναι ταλέντο έκτακτο και ου πα­ντός ανδρός.
..........................................................................................................

58 - 62έναν νέο 22 ετών, πού ήθελε νά παντρευτή, ό στάρετς τον έπεισε νά μονάση. εκεί πού ό νέος ετοιμαζό­ταν νά καρή μοναχός, ό γέροντας του λέει' «'Όχι' έχω άποκάλυψι ότι πρέπει νά παντρευτής»" ό νέος σάστισε, αλλά και πάλι πείσθηκε, ό γέροντας του είπε και ποια θά πάρη. εκείνον τον καιρό ό παρθενο-συλλέκτης είχε μιά άγαμη «λαϊκή αφιερωμένη» 50 χρονών, πού ήθελε νά μονάση σε γυναικείο μοναστήρι του γέροντος, άλλ' ήταν υψηλόμι­σθη υπάλληλος μεγάλης τραπέζης, κι ό γέροντας τήν ήθελε μαζί μέ τήν παχυλή σύνταξί της. αν ήταν έγγαμη, θά μπορούσε νά πάρη τή σύνταξί της πρόωρη, τότε ήταν όμως άγαμη, λέει λοιπόν ό γέροντας στο νέο: «Θά παντρευτής, αλλά μετά μιά εβδομάδα θά χωρίσης "από συμφώνου", και θά μονάσετε και οι δυό. μή ρωτήσης Γιατί έτσι». «-Νάναι ευλογημένο, γέροντα», λέει πάλι ό γέροντας" «Είναι ηλικιωμέ­νη, θά πάμε στην Αθήνα, θά είναι όλα τά χαρτιά έτοιμα" θά στεναφανωθήτε" θά είναι μόνον ό παπάς πού θά σας στεφάνωση, εγώ, ό κουμπάρος, και σεις οι δύο. δέν θά καλέσης ούτε τους γονείς σου' ού­τε θά τους πής ότι παντρεύεσαι, θά τελειώσουμε σέ μία μέρα. στην εκκλησία δέν θά γυρίσης ούτε νά τήν κυττάξης. δέν θά τή γνωρίσης, δέν θά ξέρης ποια είναι, αμέσως μετά τά στέφανα εμείς θά φύγουμε, εκείνη θά πάη στο σπίτι της. θά κάνης υπακοή», και «έκανε υπακοή» το μοσχαράκι, έτσι λέγεται αυτή ή έκφρασι, όπως λένε «έκανε κέφι» ή «κάνε παιχνίδι», «κάνε τσιγάρο», και -ω του θαύματος!- έγιναν Όλα όπως τά «ώκονόμησεν ό γέροντας», ό στάρετς, μέ καταπληκτική ταχύτητα, μέ ανεπανάληπτο αυτοματισμό, πράγμα πού δείχνει ανά­γλυφα το πλήθος και το κοινωνικό ύψος τών λάτρεων του γέροντος, οι μεγάλοι μεγάλοι μιά ζωή εΐναι άδικοι και άθεοι, άλλα κάποιοι στο τέλος γίνονται θρησκομανείς λάτρεις τέτοιων υποκειμένων" το φαινόμενο είναι διεγνωσμένο. μου είπε αργότερα το παιδί: «Δέν έτρεξα γιά χαρτιά καθόλου, δέν είδα ποτέ τά χαρτιά, καλά καλά δέν ήξερα ότι βγαίνουν και χαρτιά και τί χαρτιά, δέν είδα ποτέ το πρόσωπο της, δέν ήταν ντυμένη νύφη, δέν έμαθα το επίθετο της, δέν συγκράτησα το μικρό της όνομα πού ακούστηκε στή στέψι, φύγαμε αμέσως, δέν έ­κανα τίποτε γιά διαζύγιο, δέν έμαθα τίποτε άλλο, αν τήν ξαναδώ δέν θά τή γνωρίσω, δέν το πίστευα ότι είμαι ό γαμπρός του γάμου», μετά μιά εβδομάδα οι θαυμασται του γέροντος έβγαλαν το διαζύγιο, πρέπει νά υπάρχει πολλή σήψι σε τέτοια θρησκόληπτα υψηλά πρόσωπα, κι ό γέροντας είπε στο νέο: «Πήγαινε σπίτι σου' μή λες σε κανέναν τί­ποτε, σα νά μήν έγινε, νομίζω, πρέπει νά παντρευτής. βρες μιά κοπέλλα και παντρέψου, είσαι ελεύθερος. νά παντρευτής δεν ήθελες αρ­χικά;», ούτε γάτα ούτε ζημιά, αργότερα διαπιστώθηκε ότι τήν επομέ­νη τής στέψεως ή «νύφη» πήρε πρόωρη σύνταξι ώς έγγαμη μετά λί­γες μέρες πήρε διαζύγιο, κι έπειτα μαζί με τή σύνταξί της έγινε μοναχή σ' ένα άπό τά τέσσερα γυναικεία μοναστήρια του γέροντος, ό νέος μετά ένα χρόνο αγάπησε μιά κοπέλλα του τόπου του κι αρραβωνιά­στηκαν, παρθένοι, αγνοί, και ευσεβείς και οι δύο και πολύ ευτυχι­σμένοι, ό πατέρας τής κοπέλλας ανέλαβε νά βγάλη τά χαρτιά και των δύο για το γάμο, κι εκεί εξερράγη ή νάρκη, βλέπει ό πεθερός τά χαρτιά του γαμπρού «Ό Τάδε πού έρχεται εις δεύτερον γάμον μετά το διαζύγιο του μέ τήν Τάδε κλπ.»! ό άνθρωπος μετά το πρώτο σοκ έ­γινε θηρίο. «Τον πρόστυχο! τον απατεώνα! δεύτερος γάμος! κι ό πρώ­τος; και παιδιά; και πόσα; και διατροφές; και γιατί ή απόκρυψη; κλπ.», εμβρόντητοι έμειναν και οι γονείς του νέου. «Μά ό γιος τους δέν έφυγε ποτέ άπό το σπίτι γιά διάστημα μεγαλύτερο από 10 μέρες! ποιος γάμος; ποιο διαζύγιο; κάποιο λάθος θάγινε!». ό παρά λίγο πε­θερός και ή παρά λίγο νύφη ήταν εξοργισμένοι και αμετάπιστοί, ό νέος τά ώμολόγησε στους γονείς του όλα. μόνο πού δέν πέθαναν, ή­ταν όμως αργά. τά πάντα αδιόρθωτα, σήμερα ό νέος εκείνος είναι 45 ετών, ακόμη άγαμος, πληγωμένος, κατασκανδαλισμένος. ή πενηντά­ρα - έβδομηντάρα μονάζει και όσιεύεται. ό γέροντας φωλιάζει, βό­σκει, και θαυματουργεί στο άλλο ημισφαίριο τής γης. λέγεται ότι, ό­ταν λειτουργή, δέν πατάει στή γή' βρίσκεται μετέωρος 1,20 μ. πάνω άπό το έδαφος, ό στάρετς και παρθενοσυλλέκτης έχει τώρα εκεί 17 (δεκαεφτά) γυναικεία μοναστήρια -μόνο γυναικεία, κανένα αντρι­κό- και αμέτρητα πλήθη αφιερωμένων γυναικών, μόνο γυναικών, ό­πως μου είπε παλιός μου «φίλος» και συμφοιτητής (άλλης σχολής)και τώρα μοναδικός αρσενικός υποτακτικός του «γέροντος», αυτός ό υποτακτικός, λαϊκός ακόμη, κουβαλούσε τακτικά σ' αυτόν τον παρθενοσυλλέκτη στάρετς - γέροντα μορφίνες, μιά φορά, καθώς κουβαλούσε τις μορφίνες, τον τράκαρε ένας από πίσω, του τσαλάκωσε το πόρτ - μπαγκάζ, και τά ζουμιά τών μορφινών έτρεχαν στην άσφαλτο, βλέ­πει ή τροχαία τις μορφίνες και τον συλλαμβάνει (ήταν το 1968). τους λέει: «Είμαι προσωπικός γιατρός του Τάδε «γέροντος», και του πη­γαίνω αυτά τά φάρμακα, επειδή τά έχει ανάγκη, του λένε: «Τόσο πολλές μορφίνες; αυτές είναι γιά άρρωστους ενός νοσοκομείου γιά έ­να έτος! κι άπό τι πάσχει ό έν ενεργεία ηγούμενος;», δέν μπορούσε νά τους πει από τι έπασχε ό γέροντας, του επέτρεψαν νά τηλεφωνήση σέ κάποιον, εκείνος, αντί σε δικηγόρο, τηλεφώνησε σε κάποια προ­σωπικότητα, κι ή προσωπικότητα σέ κάποιον ανώτατο αξιωματικό του στρατού, κι ό ανώτατος αξιωματικός διέταξε τήν τροχαία νά τον αφήσουν ελεύθερο, τον άφησαν ελεύθερο μέ τήν εξοργισμένη παρατήρησι: «Θά σέ παρακολουθούμε "αν ξανασυμβή αυτό, θά σέ συλλά­βουμε, και θά πας φυλακή, δέν θά τήν ξαναγλυτώσης». έγώ τά έμαθα από το γιατρό και τήν «προσωπικότητα» διασταυρωμένα.
.................................................................................................................................

Ο Κωνσταντίνος Σιαμάκης, φιλόλογος και θεολόγος, καταγόμενος από πολύτεκνη αγροτική οικογένεια, γεννήθηκε στις 15-5- 1941 στην Τερπνή Σερρών. Από το 1959, που εισήχθη στη φιλοσοφική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, κατοικεί και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.Έχει συμπληρώσει 30 χρόνια ως ιεροκήρυκας από τον άμβωνα της εκκλησιάς κυρίως στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος κα τού εξωτερικού.