θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, December 20, 2008

Η Ίουδείθ θριαμβεύουσα. Χριστουγενιάτικη (καμμία σχέση) συναυλία

ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΚΟΥΓΑΜΕ.










Ίουδείθ, Ιουδαία γυνή σώσασα από της εχθρι­κής επιδρομής τήν πατρίδα αυτής. Ή γυνή αύτη, περί ης πληροφορούμεθα μόνον άπό του ομωνύ­μου βιβλίου της Π. Διαθήκης, κατήγετο εκ Βετυλούας και ήτο ωραιότατη μεν και πλούσια χήρα, άλλά άμα και ευσεβής και ενάρετος, κατά τήν κοινήν τών συμπολιτών της εκτίμησιν. Πληροφορηθείσα, ότι προέκειτο νά παραδοθή ή πατρίς της εις τον στενώς πολιορκούντα αυτήν Άσσυριον άρχιστράτηγον Όλοφέρνην, ανέλαβεν αυτή όχι μόνον νά ένθαρρύνη τους άπηλπισμένους συμπολίτας της, άλλα και νά άπαλλάξη τήν πατρίδα από του φοβερού κινδύνου. Αφού άπηύθυνεν ένθερμον προς τόν Θεόν δέησιν και ένεδύθη πολυτελώς, έξήλθε τής πόλεως ακολουθούμενη υπό θεραπαινίδος τι­νός και μετέβη είς τό έχθρικόν στρατόπεδον. Έκεί γενομένη ευμενώς και μετά θαυμασμού επί τω κάλλει της δεκτή παρά τον Όλοφέρνη, άναγγέλλει είς αυ­τόν, ότι ό Θεός έξωργισμένος επί τή αθετήσει του νόμου του ύπό τών συμπολιτών της, θέλει παραδώσει εις αυτόν τήν τε πόλιν και τήν χώραν όλη. Ό Όλοφέρνης ασμένως ακούει ταύτα και παρέχει εις αυτήν ελευθερία νά παραμένη παρά τό στρα­τόπεδον του και νά τελή τά της θρησκείας της, έτι δε και νά μή τρώγη άλλας τροφάς, ειμή μό­νον έκείνας άς είχε μεθ' εαυτής παραλάβει. Προσκληθείσα τήν τετάρτην ήμέραν από τής άφίξεώς της είς γεύμα παρά τον Όλοφέρνη και κρατηθείσα όπως κοιμηθή μετ' αυτού τήν νύκτα, φονεύει αυτόν μεθύοντα δεινώς εντός τής σκηνής του και προσκομίζει είς τους α­γωνιώντας συμπολίτας της εντός πήρας τήν κεφα­λήν του, ην και παραγ­γέλλει όπως άναρτηθή επί τής έπάλξεως του τεί­χους. Τό γεγονός τούτο πληροί άκρατου άγαλλιάσεως και ενθουσιασμού τους συμπολίτας της, οίτινες επιτίθενται γενναί­ως κατά τών Άσσυρίων. Ούτοι δε καταλαμβάνον­ται υπό πανικού, τρέπον­ται είς φυγήν και καταλείπουσιν είς τους Ιου­δαίους πλούσια λάφυρα. Έπί τή είδήσει ταύτη έρχονται είς Βετυλούαν εξ Ιεροσολύμων Ιωακείμ ό άρχιερεύς μετά τής γε­ρουσίας, οπως συγχαρώσι τήν Ίουδείθ. Ή Ιουδίθ ψάλλει ωραίον ύμνον εύχαριστήριον είς τόν Θεόν, ό λαός προσφέρει έν Ιε­ρουσαλήμ θυσίαν εις τόν Θεόν και ή Ίουδείθ άφιεροί είς αυτόν τά εκ του Ολοφέρνου λάφυρα της, παραμένει πιστή είς τήν μνήμην του συζύγου αυ­τής τιμώμενη παρά πάντων και αποθνήσκει έν βαθεί γήρατι. π. ι. μ.
— [Τεχν.] Πολλάκις ένεπνεύσθησαν εκ του βίου τής Ίουδείθ, άπό τής Α­ναγεννήσεως ιδία και εντεύθεν, οι καλλιτέχναι. Έξεικόνισαν δε ταύτην είς τάς πλείστας τών περιπτώσεων είτε έπιδεικνύουσαν τήν άποκεκομμένην κεφαλήν του Όλοφέρνους, ην συνήθως κρατεί διά τής χειρός σπασμιοδικώς από τής κόμης, είτε έναποθέτουσαν ταύτην εντός σάκκου, όν φέρει προ αυτής θεραπαινίς.