θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Thursday, December 04, 2008

Παλλάδας ο Αλεξανδρευς Χ-90 Ω πόση πονηριά κρύβει ό φθόνος!

Χ-90
Ω της μεγίστης του φθόνου πονηρίας·
-τον ευτυχή μισεί τις, 'όν θεός φιλεί.
Ούτως ανόητοι τω φθόνω πλανώμεθα,
ούτως έτοίμως μωρία δουλεύομεν.

Έλληνες έσμεν άνδρες έσποδωμένοι, νεκρών έχοντες ελπίδας τεθαμμένας·
άνεστράφη γαρ πάντα νυν τα πράγματα.


( Ω πόση πονηριά κρύβει ό φθόνος!
Μισούμε όποιον ευτυχισμένο αγαπά ό θεός.
Έτσι ανόητους μάς πλανεύει ό φθόνος
κι απερίσκεπτα υπηρετούμε τά σκάνδαλα.
Είμαστε οί Έλληνες τώρα χαμένοι στις στάχτες
κι οί ελπίδες τών νεκρών μας θαμμένες.
Γιατί τά πάντα ανάποδα γύρισαν.)


1. Μέ τό διάταγμα του 391 πού απαγόρευε κάθε «ειδωλολατρική» εκδήλωση, νομιμοποιείται ταυτόχρονα καί κάθε πράξη λεηλασίας των αρχαίων ναών.Ή νομιμοποίηση όμως αυτή είχε συγκεκριμένα επακόλουθα όπως καταγγέλ­λει ήδη άπό τό 386 ό Λιβάνιος: «Σέ όσους ισχυρίζονται ότι πολεμούν τά ιεράτών αρχαίων θεών, ό πόλεμος αυτός απέβη πηγή εισοδήματος καθώς αρπάζουνόχι μόνο αυτά πού βρίσκονται στους ναούς, άλλα καί αυτά πού έχουν απομείνειστους ταλαίπωρους αγρότες —τό εισόδημα τους από τή γη καί τά ζωντανά πούτρέφουν... Καί σφετερίζονται τήν ξένη γη, λέγοντας πώς δέν ανήκει στον τάδε
αλλά πώς είναι περιουσία του ναού, μέ αποτέλεσμα νά χάσουν πολλοί τίς πα­τρικές τους περιουσίες...» {Υπέρ Ιερών, 11). Έτσι λοιπόν ό φθόνος — πού λέει τό επίγραμμα — ήταν τό νόμιμο πρόσχημα, έκρυβε όμως τίς «πονηρές προθέσεις» εκείνων πού μέ υπερβάλλοντα ζήλο έσπευδαν νά θέσουν σέ εφαρμο­γή τίς αυτοκρατορικές διατάξεις. Δέν ήταν μόνο ό πατριάρχης καί τά πλήθη τών μελανειμονούντων φανατικών πού έσπευδαν νά εφαρμόσουν τή «μωρία» του διατάγματος, άλλα καί οί υψηλά ιστάμενοι Χριστιανοί αξιωματούχοι. Κατα­στρέφοντας καί λεηλατώντας τους αρχαίους ναούς, οι εγκληματίες του πατριάρχη υπηρετούσαν τόν Θεό καί οί επιτήδειοι του Χριστιανού έπαρχου υπηρετούσαν τόν αυτοκρά­τορα, σύμμαχοι στην ίδια «μωρία» καί εισοδηματίες άπό τήν ίδια «πονηριά».