NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, March 17, 2007

Η ΠΥΡΑ ΒΙΒΛΙΩΝ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΤΟ "ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ"

Ο ΠΑΥΛΟΣ - ΣΑΟΥΛ - ΣΑΥΛΟΣ
(ΠΟΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ - ΥΠΟΠΤΗ ΔΙΑΓΩΓΗ)
ΚΑΙΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΕΣΟ.
19. “ικανοί δε των τα περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τας βίβλους κατέκαιον ενώπιον πάντων και συνεψήφισαν τας τιμάς αυτών και εύρον αργυρίου μυριάδας πέντε»
20. « Ούτω κατά κράτος ο λόγος του Κυρίου ηύξανε και ίσχυε»
(ΠΡΑΞΕΙΣ ΙΘ΄ 19-20)

Με τον τρόπο αυτό λοιπόν αυξάνει ο λόγος του «Κυρίου».
Με την πυρά των βιβλίων.

Thursday, March 15, 2007

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΑ (ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ) ΒΑΣΑΝΑ

ΑΓΑΠΗΤΟ μου παιδί.
Τώρα πού πρόκειται νά πάς γιά νά εξομολογηθείς, σκέψου πρίν πας στον εξομολόγο μήπως έχεις κάνει κάποιο αμάρτημα από αυτά πού σού γράφουμε παρακάτω, καί υπογράμμισέ τα ή βάλε ένα μικρό σημάδι γιά νά τά προσέξεις καί νά τα πεις στον εξομολόγο. Ακόμα προσευχήσου ο καλός Θεός νά σε φωτήσει νά θυμηθείς όλα σου τά αμαρτήματα καί νά τά εξομολογηθείς με είλιχρίνεια.

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
Μήπως λές ψέματα, έστω καί γιά αστείο:
Μήπως τραγουδάς αισχρά τραγούδια, που άκούς στο ραδιόφωνο
Μήπως αντιμιλάς στους γονείς – διδασκάλους - μεγαλύτερους;
Μήπως ορκίζεσαι στο όνομα τού Θεού καί των Αγίων;
Μήπως βλαστήμησες ποτέ για τά θεία ή λές : - α στο διάβολο;
Μήπως λες υπερήφανα λόγια γιά τον εαυτό σου;

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ
Μήπως βλέπεις άσχημα έργα στήν τηλεόραση;
Μήπως βλέπεις ακατάλληλα κινηματογραφικά έργα;
Μήπως διαβάζεις περιοδικά καί βιβλία, πού δεν σε ωφελούν.
Μήπως δέν διαβάζεις τήν Αγία Γραφή;

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΑΥΤΙΩΝ
Μήπως σ’ αρέσει ν' άκούς τραγούδια κοσμικά τού ραδιοφώνου;
Μήπως σ’ αρέσει ν ακούς αισχρά λόγια από μεγάλους καί μικρούς; Μήπως ακούς νά κατηγορούν τόν Χριστό μας καί νά τον βλασφημούν καί δεν διαμαρτύρεσαι;
Μήπως ακούς να κατηγορούν αδίκως τους άλλους και δεν μιλάς;

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ
Μήπως κλέβεις ξένα πράγματα από το σπίτι καί το σχολείο;Μήπως κτυπάς τους μικρότερους συμμαθητές καί αδελφούς σου;Μήπως κάνεις αισχρές χειρονομίες στον εαυτό σου και τους άλλους;
Μήπως δεν κάνεις το σταυρό σου καλά και ευλαβικά;
Μήπως μουτζώνεις τούς άλλους;

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ
Μήπως πηγαίνεις στα θέατρα καί κινηματογράφους;
Μήπως πηγαίνεις στα πάρτυ και χορεύεις αμαρτωλούς χορούς;
Μήπως κλωτσάς τους Φίλους σου καί τα αδέλφια σου;
Μήπως δεν πηγαίνεις κάθε Κυριακή στήν έκκλησία καί στο κατηχητικό;
Διάφορα άλλα αμαρτήματα:
Μήπως δεν κάνεις κάθε μέρα τήν προσευχή σου;
Μήπως δεν υπακοούς στούς γονείς σου;
Μήπως δεν μελετάς τά μαθήματα σου;
Μήπως δεν τηρείς τίς νηστείες που ορίζει ή Εκκλησία μας;
Μήπως δεν κοινωνείς συχνά τά άχραντα Μυστήρια;
Μήπως ντύνεσαι μασκαράς τίς αποκριές;
Μήπως δεν κάνεις ελεημοσύνη στούς πτωχούς ανθρώπους;
Μήπως είπες τον παπά της ενορίας σου κηφήνα;

Wednesday, March 14, 2007

Ιάκωβος ο Ασκητής: Ο δολοφόνος και βιαστής άγιος

Από την ιστοσελίδα: http://frikipaideia.wikia.com

Πρωταγωνιστής: Άγιος Ιάκωβος ο Ασκητής[Εορτάζεται 28 Ιανουαρίου (βοήθειά μας!)]Κομπάρσοι: Μία πόρνη, μια κοπελίτσα (μάλλον κουκλί), και ο αδελφός της (μάλλον καρφί).

Πλοκή: Ο πρωταγωνιστής ασκητεύει για 15 χρόνια σε μια σπηλιά. Κάποιοι "σατανικοί τύποι" του στέλνουν μια πόρνη για να του κάνουν τη ζωή πιο ευχάριστη. Εκείνος όμως, όχι μόνο δεν αποδέχεται το δώρο τους, αλλά την κάνει... Χριστιανή (προς μεγάλη λύπη των απανταχού θαυμαστών της τέχνης της).Ύστερα από κι άλλα χρόνια άσκησης, ένας πατέρας, του φέρνει την κόρη του που είναι άρρωστη, να τη θεραπεύσει με το θαυματουργικό του χάρισμα, και αφήνει μαζί και τον αδελφό της για λίγες ημέρες. Όμως, αν και την εμπιστεύεται στον θαυματουργό γέροντα, και εκείνος πράγματι την θεραπεύει, μόλις την βλέπει θεραπευμένη και ροδαλή (χωρίς την τσίμπλα στο μάτι και τις μύξες της αρρώστιας), ο Ιάκωβος κάνει και πάλι το... θαύμα του! Της κάνει όσα δεν έκανε στην πόρνη που του είχαν στείλει! (Δεν τα λέμε λόγω λογοκρισίας). Και δεν φτάνει αυτό, αλλά μόλις αντιλαμβάνεται ότι αυτή και το καρφί ο αδελφός της θα τα μαρτυρήσουν όλα στον "μπαμπά", τους στέλνει και τους δύο κάτω από τα κυπαρίσια, για να δουν αν είναι υγρές οι ρίζες τους!

Επίλογος: Ο Ιάκωβος αλλάζει "στέκι" ύστερα απ' αυτό. Εγκαταλείπει τη σπηλιά, και πάει να θαφτεί σε έναν τάφο στην έρημο, σίγουρος ότι μετά από αυτά που έκανε θα τον κυνηγήσουν Θεός και δαίμονες (και φυσικά ο πατέρας των παιδιών με μάτι που γυαλίζει). Έχει πλέον μετανιώσει, αλλά το θαυματουργικό του χάρισμα δεν του φτάνει ούτε να αναστήσει τα παιδιά (που ήδη παίζουν εν τόπω χλοερώ), ούτε να ξε-ατιμάσει την ατιμασμένη κόρη.Όμως μια τρομακτική ανομβρία στην περιοχή, κάνει τον επίσκοπο της πόλης, μαζί με τον λαό, να αναζητήσουν τον πράγματι μετανοημένο μοναχό, κατόπιν υπόδειξης του Θεού, για να του ζητήσουν να προσευχηθεί για την ανομβρία. Κι έτσι, αντί να του σπάσουν το κεφάλι και μετά να του το δώσουν να το φάει, (κάτι που μάλλον δεν γίνεται έτσι κι αλλιώς), του ζητούν να προσευχηθεί για την πόλη, με αποτέλεσμα να γίνει η πόλη σαν Ελληνική συνοικία σε καιρό νεροποντής.ερώτημα αφελές και ανούσιοΈστω ότι με λένε Νίκο και είμαι μισθωτός. Βιάζω γυναίκες παιδιά κατσίκες και ραπανάκια ξεκοιλιάζω την γιαγιά και κάνω παρεά με πρεζάκια τα οποία τα ωθώ στη πορνεία και τα βάζω να ξυνουν τη μύτη περαστικών για 3 cents. και ένα χρόνο πριν πεθάνω παω διακοπές στη Γουαδελούπη και καταλαβαίνω τα πάντα και μετανοιώνω.. δε μου αξίζει να γίνω άγιος και μάλιστα προστάτης της δυσμοιρης Γουαδελούπης.. υπογραφών Αγιος Νικόλαος της ΓουαδελούπηςΔεσμός από Χριστιανικό συναξαριστή: Ιάκωβος ο Ασκητής, ο δολοφόνος και βιαστής άγιοςΑνακτήθηκε από το "http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82".

ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΑΡΣΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟ

ΧΡΙΣΤΑΝΙΚΟ ΣΙΤΕ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΑΠΟΛΟΓΗΤΩΝ:

http://www.oodegr.com/oode/synaxaristis/iakwbos_ask1.htm


Ιάκωβος ο ασκητής, ο δολοφόνος και βιαστής άγιος

Εορτή: 28 Ιανουαρίου


Ο Θεός δεν βλέπει τα πλάσματά του, όπως ο άνθρωπος, από το φαινόμενο, αλλά από την καρδιά. Και με τις επιλογές του, ρίχνει ηχηρά χαστούκια στον καθωσπρεπισμό και τον ευσεβισμό μας. Καθώς λοιπόν διανύουμε τον τρίτο μήνα αποκαλύψεων σκανδάλων, για πρόσωπα της Εκκλησίας, και καθώς πολλοί μιλούν για "κάθαρση", είπαμε να βάλουμε αυτό το άρθρο, για έναν άνθρωπο, που αν ζούσε σήμερα, οι δημοσιογράφοι θα τον είχαν διαλύσει κυριολεκτικά. Κι όμως, αυτόν τον άνθρωπο, ο Θεός τον θεώρησε και τον αναγνώρισε, και τον απεκάλυψε ως έναν από τους αγίους Του!

Ναι, οι πράξεις είναι δείγμα αγιότητας ή κακίας. Όχι όμως πάντα! Υπάρχουν περιπτώσεις, που ακόμα και ένας άγιος μπορεί να πέσει, και μάλιστα να πέσει ΣΟΒΑΡΑ. Και το γνωστό παράδειγμα του μοιχού και φονιά βασιλιά Δαυίδ, του "ανδρός κατά την καρδία του Θεού", μας το έχει δείξει από αρχαίων χρόνων. Όμως και σε νεότερες εποχές, ο Θεός έχει επιτρέψει τέτοιες δραματικές πτώσεις αγίων, για πολλούς λόγους, των οποίων οι τρεις σπουδαιότεροι είναι αυτοί:

1. Για να μην επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας.

2. Για να χτυπήσει τον ευσεβισμό μας και την επίκριση προς τους άλλους.

3. Για να δούμε τη σωτήρια δύναμη της μετανοίας, και να νικάμε την απελπισία.

Το άρθρο αυτό, το αναδημοσιεύουμε ως απόσπασμα από την επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά στην εφημερίδα Καθημερινή. Και μας διδάσκει πολλά:

"Στις 28 Ιανουαρίου κάθε χρόνο η Εκκλησία γιορτάζει (με την κυριολεκτική σημασία της γιορτής) τη μνήμη Ιάκωβου του ασκητή, που ανεπιφύλακτα τον έχει κατατάξει στους αγίους της.

Ο Ιάκωβος ασκήτευε δεκαπέντε χρόνια σε μια σπηλιά. Κάποτε, από την κοντινή πολίχνη (την Πορφυριώνη) κάποιοι ευφυείς και τότε πολέμιοι του θρησκευτικού σκοταδισμού έστειλαν στη σπηλιά του μια πόρνη γυναίκα να του προσφέρει προκλητικά τα θέλγητρά της: Ο Ιάκωβος δεν ενέδωσε στην εύκολη ηδονή και η συνάντηση λειτούργησε συγκλονιστικά για τη γυναίκα, που από τότε εγκατέλειψε το επάγγελμά της και έζησε με συνέπεια μέσα στην Εκκλησία.

Υστερα από κάποια χρόνια, «άρχων ένδοξος» της περιοχής πήγε στον ασκητή τη θυγατέρα του που έπασχε από νόσο βαριά. Ο Ιάκωβος προσευχήθηκε και ελευθέρωσε το κορίτσι από την ασθένεια, δέχθηκε μάλιστα να το κρατήσει λίγες μέρες στη σπηλιά, μαζί με τον αδελφό της, όπως επέμενε για σιγουριά ο πατέρας της. Τότε όμως ο Ιάκωβος, «ως άνθρωπος και αυτός» νικήθηκε από την επιθυμία. Βίασε την κόρη και στη συνέχεια έντρομος, μήπως φανερωθεί η πράξη του, τη σκότωσε μαζί με τον αδελφό της, μόνο μάρτυρα των εγκλημάτων του.

Σε πανικό απόγνωστης φεύγει στην έρημο, σκάβει έναν τάφο και μπαίνει μέσα ο ίδιος να πεθάνει δίχως ελπίδα ελέους από τον Θεό. Ο τοπικός επίσκοπος μαθαίνει τα συντρέξαντα και ξεκινάει μέρες πορείας στην έρημο για να τον βρει. Κάποτε τον ανακαλύπτει και θρηνώντας του εξηγεί ότι η απελπισία είναι αμάρτημα μεγαλύτερο από τον βιασμό και τους φόνους. Ο Ιάκωβος δέχεται με συντριβή την παραμυθία, αλλά δεν εγκαταλείπει τον τάφο ως ενδιαίτημα. Θα μείνει εκεί σε σκληρότατη άσκηση αυταπάρνησης ως την τελευτή του.

Παρεμβάλλεται μια τρομακτική ανομβρία στην περιοχή και ο επίσκοπος έχει «πληροφορίαν καρδίας» ότι μόνο αν προσευχηθεί ο Ιάκωβος μπορεί να νικηθούν της φύσεως οι όροι. Κλήρος και λαός βγαίνουν στην έρημο και φτάνουν στον τάφο όπου είναι κλεισμένος ο εγκληματίας ασκητής. Τον πείθουν να προσευχηθεί και η βροχή φτάνει αμέσως ευεργητική να βεβαιώσει την αγιότητα του μετανοημένου". -
"Επιφυλλίδα" Χρ. Γιανναρά- Ιανουάριος 2001. Εφημερίδα Καθημερινή.

Δεν κρίνει ο Θεός από το φαινόμενο, όπως ο άνθρωπος. Και έτσι οφείλει να μην κρίνει και η Εκκλησία. Δεν είναι δικαστές οι Χριστιανοί των αδελφών τους, αλλά γιατροί και συνασθενείς. Και ο ρόλος τους δεν είναι να καταδικάσουν, αλλά να βοηθήσουν, να παρηγορήσουν και να γιατρέψουν τους συνασθενείς τους με τη βοήθεια του Θεού. Όσο βαριά κι αν είναι η αρρώστια τους.

Η "κάθαρση" για τους Χριστιανούς, είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, και εφαρμόζεται στον καθένα συνάνθρωπό μας ξεχωριστά. Δεν εφαρμόζεται ΜΑΖΙΚΑ σε μια ομάδα, είτε αυτή είναι η Εκκλησία, είτε κάτι άλλο. Γιατί σε μια ομάδα, πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που πέφτουν, και στο χωράφι του Κυρίου, πάντα θα υπάρχουν ζιζάνια, ως τη συντέλεια.

Ας μην κατακρίνουμε λοιπόν τον αδελφό μας, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κι αν έχει κάνει. Αντίθετα, ας κλάψουμε και ας προσευχηθούμε γι' αυτόν, χάριν του οποίου ο Χριστός πέθανε. Και ας συνεφέρουμε τον εαυτό μας, λέγοντας: "Αλλοίμονό μου του αμαρτωλού! Γιατί αν ο αδελφός μου αυτός ο καλός έπεσε, τι πτώση περιμένει εμένα τον αμαρτωλό και ασεβή!"

Γιατί ο Θεός "στους υπερηφάνους αντιτάσσεται, εις δε τους ταπεινούς δίδει χάριν", και "με όποιο μέτρο μετράμε, με το ίδιο μέτρο θα μετρηθούμε"!

Monday, March 12, 2007

ΠΩΣ Η ΜΟΝΗ ΒΛΑΤΑΔΩΝ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ
Κ. Ν. ΣΑΘΑ


ΙΕΡΑΚΟΣ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

365 Τότε τινές τών μοναχών λέγω των ρακένδυτων έκ τών Βλατέων της μονής, έντος αύτοϋ οίκοϋντες, κατέγραψαν, έδήλωσαν άπαντα τω σουλτάνω, γράφουσι δέ και λέγουσιν · ώ κύριε σουλτάνε,
370 ώς εϊ σοι έστι βουλητον άρξαι Θεσσαλονίκης,
λαβείν και ταύτην και ήμας και πάντας τους έν πόλει τους ύδροχόους εκκοψον σωλήνας Χορτιάτου · δίψη πιεζόμενων δέ πάντων καί απορία, ακόντων τελεσθήσεται όπερ ποθείς γενέσθαι.
375 Ορος Χορτιάτης εστί δέ κείμενον υπέρ ταύτης, έξ ου τη πόλει άριστον ΰδωρ ηδύ εισρέει.
Σουλτάνος ουν άκηκοώς τοϋτο, ύπερησθείς τε επιχειρεί ώς έν ταύτφ τφ πράγματι και έργω, ώς την όδόν οί μοναχοί έδίδαξαν προς τοϋτον
880 καί ταύτην έχειρώσατο ώς καλιάν στρουθίων,
ώς όρταλίχων φωλεόν άνευ μητρός μεινάντων,
ήτοι αγάπης καθαράς μή ούσης έν τοις ένδον.
Τότε τζαούσην φύλακα καθίστησι φυλάττειν
τους έν μονή μονάζοντας, προδώσαντας τήν πόλιν ·
385 Τζαούσης δέ την σήμερον αυτή μονή καλείται·
ίνα μηδεϊς έκ τοϋ στρατού τους μοναχούς ταράξη
όθεν καί άτελεΐς είσιν άχρι τοϋ νϋν έκ Τούρκων,
το έργον μνημονεύοντες τών μοναχών τών πάλαι.
ΣΕΛΙΣ 257

Κ. Ν. ΣΑΘΑ
ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ . ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΒΕΝΕΤΙΑ 1872
©. ΤΟΜΟΣ Α'.

Monday, March 05, 2007

Ονομάζεται Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθαϊδα.

Στα 14 χρόνια της αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Μοντάνα στις ΗΠΑ - και έπεται συνέχεια H Ελληνίδα παιδί - θαύμα Τεσσάρων χρόνων ήταν χωρίς σπίτι. Στα έξι της μπήκε στο πανεπιστήμιο. Σήμερα ονειρεύεται να αποκτήσει πτυχία στη Βιοχημεία, στην επιστήμη των υπολογιστών, στη Στατιστική, στη Φυσική, στη Χημεία και τη ρομποτική νανοτεχνολογία
A. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ «Βήμα»
Την προηγούμενη Τετάρτη 18 Μαΐου έφθασε στο «Βήμα» ένα e-mail. Από τη διεύθυνση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου υποθέσαμε ότι ο αποστολέας βρισκόταν στο εξωτερικό. Το μήνυμα υπέγραφε μια κοπέλα με το παράξενο όνομα... Προμηθέα Πυθία. Οπως έγραφε, «αποφοίτησα πέρυσι σε ηλικία 13 ετών και έχω πτυχίο (bachelor) στην Επιστήμη των Μαθηματικών». Στο e-mail σημείωνε ότι διαβάζει την ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος» και ενημερώνεται για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Και αμέσως σήμανε ένας μικρός συναγερμός. Ποια ήταν αυτή η κοπέλα που φαινόταν να ξέρει ελληνικά; Πού ακριβώς βρίσκόταν και με ποιον τρόπο μπορούσαμε να εντοπίσουμε αυτό το παιδί-θαύμα; Προβάροντας την τήβεννο της αποφοίτησης η μικρή Προμηθέα φωτογραφίζεται μπροστά από την είσοδο του πανεπιστημίου της Μοντάνα H αναζήτησή μας είχε αίσιο αποτέλεσμα, χάρη και στη βοήθεια της υψηλής τεχνολογίας. Εντοπίσαμε τη νεαρή Προμηθέα στο Λίβινγκστον της Μοντάνα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου μένει μαζί με την ελληνικής καταγωγής μητέρα της, Γεωργία Σμιθ, 51 ετών. Μετά το τέλος των σπουδών της Προμηθέας στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Μοντάνα τον Δεκέμβριο του 2004, μάνα και κόρη μετακόμισαν στο καινούργιο τους σπίτι. Από τότε, η Προμηθέα μαθαίνει κάθε είδους χειρωνακτικές εργασίες, όπως αυτές του ξυλουργού και του ηλεκτρολόγου, διαβάζοντας βιβλία για αρχαρίους ώστε το σπίτι να είναι κατοικήσιμο. Τι καλύτερη απόδειξη για την έμφυτη ικανότητά της να ρουφά τη γνώση;

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ http://sfrang2.blogspot.com/2007/02/o-i.html

H πρώτη ερώτηση προς την Προμηθέα ήταν πώς αποφάσισε να αλλάξει το πραγματικό της όνομα που ήταν Τζάσμιν Λι Λυσιστράτη. «Το πλήρες όνομά μου είναι πλέον Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθία» λέει στο «Βήμα». H αλλαγή έγινε επειδή η 14χρονη κοπέλα ήθελε ένα όνομα που να αντανακλά καλύτερα την προσωπικότητα και τις φιλοδοξίες της. Γι' αυτό και διάλεξε τα ονόματα θεοτήτων της ελληνικής μυθολογίας στην οποία έχει ήδη εντρυφήσει. «Σε συνδυασμό με ορισμένα παράξενα γεγονότα που συνέβησαν στη μητέρα μου αλλά και σε εμένα, συνειδητοποίησα ότι έχω έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να εκπληρώσω ένα πεπρωμένο, για να βοηθήσω την ανθρωπότητα» .
Στην πίστη αυτή οφείλεται κυρίως η επιλογή των ονομάτων Προμηθέα και Πυθία, τα οποία συμβολίζουν την αγάπη της για τη γνώση αλλά και «έναν οιωνό ότι πρέπει να κάνω κάτι σημαντικό» όπως μας εξηγεί. H Προμηθέα είναι χαρισματική και το γνωρίζει. Από πού πήρε όμως το ταλέντο της; «Πρέπει να προέρχεται από τη μητέρα μου. Και να σας πω γιατί. Οταν ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες, η μητέρα μου παντρεύτηκε αρχικά έναν λευκό Αμερικανό. Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκε ο ετεροθαλής αδελφός μου, ο Απόλλωνας» μας διηγείται. «Ηταν πραγματική ιδιοφυΐα, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Δυστυχώς όμως εμφάνισε επιπλοκές εξαιτίας του παιδικού εμβολιασμού και σήμερα είναι βιολογικά και διανοητικά ανίκανος. Είχα και εγώ τέτοιες επιπλοκές και παρ' ολίγον να πεθάνω. Καθώς όμως εγώ και ο ετεροθαλής αδελφός μου είχαμε την ίδια μητέρα, το χάρισμα στο οποίο αναφέρεστε πρέπει να προέρχεται από τα γονίδιά της» καταλήγει. Για ορισμένους μήνες, όταν ήταν τεσσάρων ετών, η Προμηθέα ήταν άστεγη και έμενε μαζί με την οικογένειά της σε ένα αυτοκίνητο στο Σαν Φρανσίσκο. Προτού μπει στο πανεπιστήμιο, σε ηλικία πέντε ετών, παρακολουθούσε μέσω Internet σεμινάρια μαθηματικών συμμετέχοντας στο «Πρόγραμμα Εκπαίδευσης για Χαρισματικά Παιδιά» του Πανεπιστημίου Στάνφορντ. Μάλιστα, όταν το τηλεοπτικό δίκτυο CBS είχε μεταδώσει τότε ένα ρεπορτάζ για τα χαρισματικά παιδιά, η Προμηθέα ήταν ένα από αυτά. Το σχολείο, από το οποίο όλοι μας περάσαμε, έμοιαζε γι' αυτό το κορίτσι ένα περιττό βήμα. Οταν τελικά εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Μοντάνα, έναν χρόνο αργότερα, η Προμηθέα έπεσε αμέσως «στα βαθιά». «Τα κορίτσια απλώς με αγνοούσαν. Τα αγόρια μού έλεγαν να πάω σπίτι και να παίξω με τις κούκλες μου. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι κούκλες. Αλλοτε πάλι με έσπρωχναν στον τοίχο της τάξης χωρίς, να με στείλουν στο νοσοκομείο. Εμαθα όμως να τους αγνοώ» τονίζει. Υστερα από δύο χρόνια, σε ηλικία οκτώ ετών πλέον, μπόρεσε να επιλέξει τι θα σπουδάσει. Διάλεξε τα Μαθηματικά και τη Χημεία. Το πτυχίο των Μαθηματικών είναι πια δικό της. Ωστόσο, τα όνειρά της να ολοκληρώσει και το δεύτερο έχουν προς το παρόν παγώσει λόγω έλλειψης χρημάτων. Αυτό δεν την πτοεί πάντως. «Ο στόχος μου», λέει με περίσσια αυτοπεποίθηση, «είναι να πάρω πτυχίο στη Βιοχημεία, στην επιστήμη των υπολογιστών, στη Στατιστική, στη Φυσική και στη Χημεία». Οσοι αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν ένα παιδί μόλις έξι ετών να έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου, αρκεί να ακούσουν όσα μας είπε, επιβεβαιώνοντας την ιστορία της Προμηθέας, η Τζόντι Ντε Λέι, βοηθός διευθυντού στο Τμήμα Πανεπιστημιακών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Πολιτείας της Μοντάνας. «Φυσικά και θυμάμαι το όνομά της» μας απάντησε, όταν τη ρωτήσαμε για την Προμηθέα. «Είναι η νεαρότερη απόφοιτος του ιδρύματος. Ακούγεται περίεργο ότι μπήκε στο πανεπιστήμιο τόσο μικρή, αλλά είναι αλήθεια. Για δύο χρόνια έκανε μόνο γενικά μαθήματα. H μητέρα της ήταν παρούσα σε όλες τις παραδόσεις, καθώς αυτή είναι η πολιτική μας. Τυπικά τελείωσε σε ηλικία 13 ετών και αποφοίτησε επισήμως όταν ήταν 14» σημείωσε. Πώς μπορεί να αισθάνεται ένας άνθρωπος ο οποίος σε ηλικία μόλις 13 ετών είναι κάτοχος πτυχίου Μαθηματικών; H Προμηθέα νιώθει περήφανη, αλλά πιστεύει ότι πρόκειται για ένα πολύ μικρό λιθαράκι στον... ουρανοξύστη της γνώσης που θέλει να κτίσει. Τι βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του ουρανοξύστη; «H ρομποτική νανοτεχνολογία» απαντά χωρίς δισταγμό. «Πρόκειται για μια πολλά υποσχόμενη τεχνολογία που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αντιμετωπιστεί η μόλυνση της Γης, τα πυρηνικά απόβλητα αλλά και να θεραπευθούν ασθένειες όπως ο καρκίνος, το AIDS και ο διαβήτης» διευκρινίζει στο «Βήμα» η 14χρονη Προμηθέα. * Συστηματικό διάβασμα Τι είναι όμως αυτό που τη μαγεύει όταν διαβάζει; «Το απλό διάβασμα μοιάζει με παιχνίδι και συχνά το βρίσκω πολύ βαρετό. έχει όμως πλάκα όταν κάθομαι και διαβάζω "πίσω από τις γραμμές". Με άλλα λόγια, όταν παίρνω στοίβες βιβλίων και μελετώ ένα θέμα μέχρι εξαντλήσεως. Οταν έχω συγκεντρώσει ικανοποιητικό υλικό δρέπω τους καρπούς των κόπων μου, ενώ ξαναγράφω όσα διάβασα σε πληρέστερη και συνεκτικότερη μορφή. Πολλές φορές», μας αποκαλύπτει, «πηγαίνω στο κρεβάτι στις 3 τα ξημερώματα ή και αργότερα. Αλλες φορές πάλι δεν κοιμάμαι καθόλου». Και τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο της; «Μου αρέσει να ακούω Μαρκόπουλο, να ζωγραφίζω και να παίζω πιάνο, αν και τα τελευταία πέντε χρόνια οι γείτονες διαμαρτύρονταν γιατί τους ενοχλούσε ο θόρυβος. Αφήνουν όμως τα παιδιά τους να παίζουν όλη τη μέρα με το αναθεματισμένο Nintendo» παραπονιέται.

«Τίποτε δεν είναι σαν την Ελλάδα» H Προμηθέα λατρεύει τη χώρα μας και την ιστορία της. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την αρχαία ελληνική ιστορία εξαιτίας ενός μαθήματος στο πανεπιστήμιο με τον ομώνυμο τίτλο. «H αρχαία Ελλάδα παρουσιαζόταν ως μια κατώτερη χώρα, χωρίς αξιοπρόσεκτο πολιτισμό και οι κάτοικοί της ως μισογύνηδες και ομοφυλόφιλοι... οι οποίοι δεν προσέφεραν τίποτε στην πρόοδο της ανθρωπότητας» θυμάται με αγανάκτηση. «Κάθε φορά που έμπαινα στην τάξη και άκουγα τον καθηγητή ήθελα να τον διαμελίσω!» λέει με θυμό. H ίδια έχει έρθει στην Ελλάδα διότι, όπως εξηγεί, «αισθάνθηκα την ανάγκη να το κάνω... για να μάθω την αλήθεια». Οταν ρωτήθηκε δε πώς είναι η ζωή στη Μοντάνα η απάντησή της δεν άφησε καμία αμφιβολία για το αν της αρέσει η χώρα μας: «Τίποτε δεν είναι σαν την Ελλάδα. Ελλάς, το μεγαλείο σου τελειωμό δεν έχει» τονίζει. Στο πλευρό της πάντα η μητέρα της H Προμηθέα Πυθία με τη μητέρα της Γεωργία Σμιθ H Προμηθέα αγαπάει υπερβολικά τη μητέρα της. Και αυτό γιατί έκανε τα πάντα για να τη μεγαλώσει και να τη βοηθήσει να σπουδάσει. «H μαμά μου γεννήθηκε στη Λιβαδειά» λέει η 14χρονη κοπέλα ξετυλίγοντας το νήμα της ιστορίας της μητέρας της. «Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της, ο οποίος ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία». Για ένα διάστημα, η μητέρα της έμεινε σε ένα ίδρυμα φροντίδας παιδιών στη Βόρεια Ελλάδα. Τότε τελείωσε την πρώτη τάξη του Λυκείου. «Επόμενος σταθμός της», προσθέτει η Προμηθέα, «ήταν η Αμερική». Εκεί παντρεύθηκε τον σύζυγό της. Ωστόσο η νεαρή Προμηθέα είναι καρπός της σχέσης της μητέρας της με έναν άλλο άνδρα, ο οποίος ήταν Ελληνας και τον αγαπούσε πάρα πολύ. Αυτή η σχέση δεν κατέληξε σε γάμο, καθώς ο φυσικός πατέρας της Προμηθέας επρόκειτο να παντρευθεί μια άλλη γυναίκα με συνοικέσιο. H αγάπη της Γεωργίας Σμιθ προς την Προμηθέα είναι τόσο μεγάλη που εγκατέλειψε τη μεγάλη της αγάπη, τη ζωγραφική, για να εργαστεί ως ταχυδρόμος, ακόμη και ως θυρωρός, για να μαζέψει χρήματα και να μπορέσει να σταθεί στο πλευρό της κόρης της. H κυρία Σμιθ έπρεπε επίσης να παρευρίσκεται καθημερινά στο πανεπιστήμιο, καθώς η πολιτική του υπαγόρευε την παρουσία της εκεί μαζί με την Προμηθέα λόγω του νεαρού της ηλικίας της. Εκτός από τον Απόλλωνα, η Προμηθέα έχει και μια ετεροθαλή αδελφή, τη Βανέσα, η οποία σήμερα είναι παντρεμένη. Το ΒΗΜΑ, 22/05/2005 , Σελ.: A40 Κωδικός άρθρου: B14469A401 ID: 270181
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14469&m=A40&aa=1

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΟΥΣ

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΤΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΜΑΓΝΗΤΟΣ ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΙ 12- ΙΙ-15 ΙΙ, 12. Οι ευαγγελιστές δεν μεταφέρουν μαρτυρίες, απλώς επινόησαν τα όσα συνέβησαν στον Ιησού. Ο καθένας τους, βλέπετε, έγραψε για τα πάθη του πράγματα που δεν συμφωνούν με των άλλων. Γιατί ο ένας εξιστορεί ότι στον εσταυρωμένο πρόσφερε κάποιος ένα σφουγγάρι που το είχε γεμίσει ξύδι... (αυτό λέει ο Μάρκος). Άλλος τα λέει διαφορετικά: όταν έφτασαν στον τόπο που λεγόταν Γολγοθάς, του έδωσαν να πιει κρασί ανακατωμένο με χολή. Το γεύτηκε και δεν θέλησε να το πιει. Κι λίγο παρακάτω την ένατη ώρα έβγαλε φωνή μεγάλη ο Ιησούς: ελωείμ, ελωείμ, λεμά σαβαχθανί, που θα πει, Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες; Αυτά είναι του Ματθαίου. Άλλος ισχυρίζεται: βρισκόταν καταγής ένα αγγείο γεμάτο ξύδι. Αυτό το γεμάτο ξύδι σκεύος μαζί με ύσσωπο δεμένο τού το έφεραν στο στόμα; και μόλις ήπιε το ξύδι ο Ιησούς, είπε, «τετέλεσται» έγειρε το κεφάλι και παρέδωσε το πνεύμα. Ετούτο είναι του Ιωάννη. Άλλος λέει: και βγάζοντας φωνή μεγάλη είπε, «πατέρα, στα χέρια σου παραδίδω το πνεύμα μου». Αυτό τυχαίνει να είναι του Λουκά. Εξιστορήσεις από δεύτερο χέρι, διαφορετικές μεταξύ τους. Θαρρείς και τα έπαθαν πολλοί και όχι ένας. Γιατί αν ο ένας γράφει, «εις χείρας σου παραθήσομαι το πνεύμα μου» κι ο άλλος γράφει «τετέλεσται», κι ο τρίτος «θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλιπες;», ο τέταρτος λέει «ό θεός, θεός μου, θεός μου, εις τι ωνείδισάς με;», είναι ολοφάνερο ότι η μυθοπλασία παρουσιάζει ασυμφωνίες είτε εμφανίζει περισσότερους από έναν εσταυρωμένους ή κάποιον που ενώ είχε κακό τέλος, δεν άφησε σε όσους βρίσκονταν εκεί μια ανεξίτηλη εικόνα του πάθους του. Αν ετούτοι (οι ευαγγελιστές), επειδή δεν ήξεραν να μας πουν πώς πέθανε στ αλήθεια, έκοψαν κι έρραψαν την όλη ιστορία, έπεται ότι και τα υπόλοιπα δεν μας τα διηγούνται με καθαρότητα. ΙΙ, 13. Σε άλλο κεφάλαιο θα δειχτεί ότι ολόκληρη η ιστορία του θανάτου του ήταν αποκύημα φαντασίας. Γράφει ο Ιωάννης: «Μα όταν ήλθαν στον Ιησού, βλέποντας πως ήταν ήδη νεκρός, δεν συνέτριψαν τα σκέλη του μόνο ένας από τους στρατιώτες εκέντησε με τη λόγχη τα πλευρά του κι αμέσως βγήκε αίμα και νερό.» {Ιωάννης,ι9.33]. Μόνο ο Ιωάννης το είπε αυτό. Κανείς από τους άλλους. Να γιατί θέλει να καταθέσει και την εξής μαρτυρία για να στηρίξει τα λεγόμενά του: «Κι εκείνος που τα είδε έχει δώσει μαρτυρία γι αυτά, κι είναι αληθινή η μαρτυρία του.» [Ιωάννης, 19.35]. Αυτή τη δήλωση, νομίζω, μόνο ένας ανόητος θα την έκανε. Πώς θα μπορούσε να ναι αληθινή μια μαρτυρία, όταν δεν αφορά σε πραγματικό συμβάν θανάτου; Οι μαρτυρίες δίνονται για πράγματα υπαρκτά. Για τα ανύπαρκτα τι μαρτυρία να δοθεί; ΙΙ, 14. Υπάρχει ακόμα ένα επιχείρημα σχετικά με την πολυθρύλητη ανάστασή του, που αναιρεί τη σαθρή αυτή δοξασία. Για ποιο λόγο ο Ιησούς, μετά από τα πάθη του, καθώς ισχυρίζεστε, και την ανάσταση του, δεν εμφανίζεται στον Πιλάτο που τον είχε τιμωρήσει ενώ έλεγε πως ο Ιησούς δεν διέπραξε αδίκημα που να επισύρει την θανατική καταδίκη, ή στον Ηρώδη το βασιλιά των Ιουδαίων, ή στον αρχιερέα της ιουδαικής φυλής, ή σε πολλούς μαζί και αξιόπιστους ανθρώπους, και πρώτα-πρώτα στη βουλή και το λαό της Ρώμης, ώστε να τον θαυμάσουν και να μην καταδικάζουν ομόθυμα σε θάνατο τους οπαδούς του ως ασεβείς; Παρά εμφανίζεται στη Μαρία Μαγδαληνή, μια γυναίκα χαμηλής υποστάθμης από ένα άθλιο χωριουδάκι, γυναίκα που κάποτε κυριεύτηκε από «επτά δαίμονες» και εμφανίζεται και σε άλλη Μαρία (άλλη, πάλι, - γυναικούλα, μια χωριάτισσα που δεν την ήξερε κανείς), και σε δυο τρεις άλλους, όχι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτους ανθρώπους παρόλο που από τα πριν στον αρχιερέα των Ιουδαίων είχε πει ακριβώς τα εξής: «όψεσθε τόν υιόν τού ανθρώπου καθήμενον έν δεξιά τής δυνάμεως έρχόμενον μετά τών νεφελών», όπως ισχυρίζεται ο Ματθαίος. Γιατί αν εμφανιζόταν μπρος σε διακεκριμένους άνδρες, μέσω αυτών θα πίστευαν οι πάντες, και κανένας δικαστής δεν θα τιμωρούσε τους οπαδούς του ως ψεύτες που επινοούν αλλόκοτους μύθους. Κανένας θεός όπως και κανένας συνετός άνθρωπος δεν αρέσκεται να βλέπει να τιμωρείται με την εσχάτη των ποινών τόσος κόσμος για χάρη του.2 ΙΙ, 15. Κι αν διαβάσει κανείς με προσοχή εκείνα τα παραπλανητικά στο ευαγγέλιο θα καταλάβει για τα καλά ότι πρόκειται για τερατολογίες: νυν κρίσις εστί του κόσμου, νυν ο άρχων τού κόσμου τούτου βληθήσεται έξω. Μα πες μου, για το Θεό, ποια είναι αυτή η «Κρίση» που έγινε τότε; Και ποιος άρχων του κόσμου πετάχτηκε έξω; Γιατί αν πείτε «ο αυτοκράτωρ», θ απαντήσω ότι ο αυτοκράτορας δεν είναι ο μόνος άρχων, αλλά ούτε και πετάχτηκε έξω. Βλέπετε, είναι πολλοί οι άρχοντες του κόσμου. Αν εννοείτε κάποιον νοητό άρχοντα χωρίς σάρκα και οστά, τότε αυτός δεν είναι δυνατό να «πεταχτεί έξω». Που να εκσφενδονιστεί, όντας άρχοντας σε τούτο τον κόσμο; Αν εννοείτε ότι κάπου υπάρχει κάποιος άλλος κόσμος όπου θα ριχτεί ο άρχων, υποθέτω ότι θα κατέχετε κάποιες αξιόπιστες πληροφορίες για το ζήτημα αυτό. Αν όμως δεν υπάρχει άλλος κόσμος, εφόσον δεχόμαστε ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχουν δυο κόσμοι, που θα εκσφενδονιστεί ο άρχων αν όχι μες στον κόσμο όπου τυχαίνει να ζει; Πώς γίνεται τότε, να εκσφενδονίζεται κάποιος και να παραμένει στον ίδιο τόπο; Η μήπως έχουμε εδώ κάτι παρόμοιο με το πήλινο αγγείο, που όταν συντριβεί χύνεται έξω το περιεχόμενό του, όχι βέβαια στην ανυπαρξία, αλλά πάνω σε άλλο σώμα, στερεό η αέριο η άλλης λογής, όπως τύχει; Αν συμβαίνει κάτι παρόμοιο, πράγμα αδύνατον, με το που θα συντριβεί ο κόσμος, όποιος βρίσκεται εντός του θα πεταχτεί έξω πού έξω όμως, σε ποιον χώρο; Τι χαρακτηριστικά έχει ο χώρος αυτός, πόσο ή τι ύψος έχει, τι βάθος, τι πλάτος και μήκος; Γιατί εφόσον έχει τέτοιες ιδιότητες, τότε πρόκειται για έναν κόσμο. Και ποια η αιτία που ρίχτηκε ο άρχοντας ως ξένος έξω απ τον κόσμο; Και πώς έγινε και υπήρξε άρχων, όντας ξένος; Και πώς διώχνεται; Οικειοθελώς ή με το ζόρι; Προφανώς με το ζόρι. Το λέει κι η λέξη .Όταν διώχνεται κάτι, διώχνεται χωρίς τη θέλησή του. Όμως το αδίκημα το διαπράττει αυτός που ασκεί βία, όχι αυτός που την υφίσταται. Όσο για τη θολούρα των ευαγγελίων, καλά θα κάναμε να θεωρήσουμε ότι προορίζεται για γυναικούλες κι όχι για άντρες. Γιατί αν θέλαμε να ερευνήσουμε τα ζητήματα αυτά με ακρίβεια, θα βρίσκαμε μυριάδες ασαφείς διηγήσεις στερημένες από κάθε λογικό υπόβαθρο. ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΙΙ 16 ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ Δ1ΑΒ0Λ0Σ ΙΙ, 16. Ας ακούσουμε και κείνη την θεατρινίστικη κουβέντα που είπε ο Ιησούς στους Ιουδαίους, κι έχει ως εξής: «Δεν μπορείτε», λέει, «να ακούσετε τα λόγια μου, γιατί σεις κατάγεστε από τον πατέρα σας τον διάβολο*, και θέλετε να εκπληρώνετε του πατέρα σας τις επιθυμίες.» [Ιωάν. 8.43-441 Ξεκαθάρισέ μας, λοιπόν, ποιος είναι αυτός ο διάβολος, ο πατέρας των Ιουδαίων. Γιατί όσοι κάνουν το θέλημα του πατέρα τους, καλώς κάνουν και τιμούν τον πατέρα, υποχωρώντας μπρος στη γνώμη του. Κι αν ο πατέρας είναι κακός, δεν είναι σωστό να κατηγορήσεις τα παιδιά του γι αυτήν του την κακία. Ποιος λοιπόν είναι εκείνος ο πατέρας, που ικανοποιώντας οι Ιουδαίοι την επιθυμία του δεν άκουγαν τον Χριστό; Εφόσον οι Ιουδαίοι λένε «ένα πατέρα έχουμε, τον θεό», ετούτος καταργεί τη θέση τους αυτή, καθώς ισχυρίζεται: «Εσείς κατάγεστε από τον πατέρα του διαβόλου»*, τουτέστιν από τον διάβολο. Μα ποιος είναι αυτός ο διάβολος και πού τριγυρνάει, και ποιον διέβαλε, ώστε να του κολλήσουν αυτό το παρατσούκλι; Γιατί φαίνεται πως δεν είναι το κανονικό του όνομα αυτό, αλλά το οφείλει σε κάποιο συμβάν, που αν το πληροφορηθούμε σωστά, τότε πια θα ξέρουμε. Αν ονομάζεται διάβολος εξ αιτίας κάποιας διαβολής, ανάμεσα σε ποιους ανθρώπους εμφανίστηκε και διέπραξε την απαγορευμένη πράξη; Γιατί θα φανεί εδώ ότι αυτός που δίνει πίστη στις διαβολές φέρει την ευθύνη διότι είναι εύπιστος, ενώ τη μεγαλύτερη αδικία την υφίσταται το θύμα της διαβολής. Και θα φανεί ότι την αδικία δεν τη διαπράττει ο ίδιος ο διάβολος μα εκείνος που έμμεσα του δίνει αυτή τη δυνατότητα. Όπως δεν φταίει εκείνος που σκοντάφτει νύχτα πάνω σ ένα παλούκι, μα εκείνος που έμπηξε το παλούκι στο δρόμο, έτσι και στην περίπτωση της διαβολής το μεγαλύτερο αδίκημα το διαπράττει εκείνος που παρέχει τη δυνατότητα της διαβολής, όχι εκείνος που τη χρησιμοποιεί ή την υφίσταται. Πες μου όμως αυτός ο διάβολος διακατέχεται από πάθη, ή όχι ; Αν δεν διακατέχεται από πάθη, δεν θα διέβαλλε ποτέ. Αν όμως είναι εμπαθής, δικαιούται τη συγγνώμη μας ακριβώς όπως δεν κατηγορούμε ως άδικο κάποιον που υποφέρει από φυσική αρρώστια, αλλά πάνω απ όλα τον οικτίρουμε για τα βάσανά του. ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΙΙΙ 1-ΙΙΙ 6 ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΙΙΙ 1. Για ποιο λόγο ο Χριστός, ούτε στον αρχιερέα όπου τον οδήγησαν ούτε στον κυβερνήτη δεν είπε ένα λόγο άξιο σοφού και θειου ανθρώπου, ένα λόγο ικανό να τους ανοίξει τα μάτια και να τους κάνει καλύτερους, το δικαστή και τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους; Παρά ανεχόταν να τον χτυπούν μ ένα καλάμι, να τον φτύνουν και να του φορέσουν ακάνθινο στεφάνι, σε αντίθεση με τον Απολλώνιο Τυανέα, που αφού πρώτα τα έψαλε του αυτοκράτορα Δομητιανού, αμέσως μετά έγινε άφαντος από τα ανάκτορα κι ύστερα από μερικές ώρες εμφανίστηκε στην πόλη Δικαιάρχεια τους σημερινούς ΙΙοτιόλους μπρος σε όλο τον κόσμο. Μα ακόμα κι αν ήταν θεική εντολή να υποστεί τα πάθη, ο Χριστός όφειλε μεν να υπομείνει την τιμωρία, όχι όμως και να τα υποστεί όλα βουβός χωρίς να μιλήσει διόλου Θα έπρεπε να μιλήσει δυνατά και να πει λόγια σπουδαία και σοφά στον Πιλάτο το δικαστή κι όχι ν αφήνει να τον εξευτελίζουν σαν κανένα τιποτένιο του δρόμου.4 ΙΙΙ, 2. Μα και κείνα τα λόγια του Ιησού προς τους μαθητές, γεμάτα ασάφεια και αμορφωσιά: Μη φοβηθείτε , λέει, εκείνους που θανατώνουν το κορμί κι ο ίδιος αγωνιά και μένει ξάγρυπνος προσμένοντας τα δεινά, και προσεύχεται παρακαλώντας να μη τον βρει το κακό, και λέει στους δικούς του: μείνετε ξυπνητοί και προσευχηθείτε, για να σας φύγει ο πειρασμός . Αυτά δεν είναι κουβέντες άξιες ενός υιού του Θεού, μα ούτε καν ανθρώπου σοφού που περιφρονεί το Θάνατο. ΙΙΙ 3, . Κι ακόμη, μου φαίνεται τελείως ανόητο εκείνο που είπε, «Αν πιστεύατε στο Μωυσή, θα πιστεύατε και μένα, διότι ο Μωυσής για μένα έγραψε. » Όμως δεν σώζεται κανένα γραπτό του Μωυσή. Λένε πως όλα τα συγγράμματα του κάηκαν μαζί με το Ναό. Όσα γράφτηκαν αργότερα επ ονόματι του Μωυσή, χίλια εκατόν ογδόντα χρόνια μετά το θάνατο του, τα συνέγραψαν ανακριβώς ο Εσδρά και οι άνθρωποί του. Μα ακόμα και να δεχτεί κανείς ότι ο γραπτός Νόμος είναι του Μωυσή, δεν μπορεί να υποδείξει κανένα σημείο όπου να αναφέρεται ο Χριστός ως Θεός ή λόγος του Θεού ή δημιουργός. Και τελοσπάντων, από ποιον είχε ειπωθεί πως ο Χριστός θα σταυρωνόταν; 111, 4. Κι αν θα ήθελε κανείς να μιλήσει και για κείνη την ιστορία, θα φαινόταν ότι πραγματικά πρόκειται για φλυαρίες εκ του πονηρού λέει ο Ματθαίος 18.31] ότι ο Ιησούς συναπαντήθηκε με δύο δαίμονες που ζούσαν ανάμεσα σε τάφους, κι ότι εκείνοι φοβήθηκαν και μπήκαν σε κάτι γουρούνια, πολλά από τα οποία σκοτώθηκαν. Ο Μάρκος, μάλιστα, δεν δίστασε να επινοήσει έναν υπερβολικό αριθμό χοίρων [5.1], και να τι ισχυρίζεται: «Του έλεγε (ο Ιησούς): Ακάθαρτο πνεύμα, βγες από το σώμα ετούτου του ανθρώπου , και τον ρώτησε, ποιο είναι τ όνομά σου; Και αποκρίθηκε, Λεγεών, γιατί είμαστε πολλοί , και του ζητούσε να μην τον πετάξει έξω από τη χώρα». Εκεί κοντά έβοσκε μια αγέλη γουρουνιών. Και τα δαιμόνια τον παρακαλούσαν να τους αφήσει να μπουν μέσα στα γουρούνια. Και μόλις μπήκαν στα γουρούνια, έτρεξαν αυτά κι έπεσαν από το γκρεμό μες στη θάλασσα γύρω στα δυο χιλιάδες γουρούνια και πνίγηκαν κι σι χοιροβοσκοί το έβαλαν στα πόδια. Τι παραμύθι, τι παραμιλητό, τι γέλιο ασταμάτητο! Ένα πλήθος δυο χιλιάδων γουρουνιών να βουτάνε στη Θάλασσα, να πνίγονται και να ψοφάνε! Και πως, ακούγοντας κανείς ότι οι δαίμονες τον παρακάλεσαν να μην τους ρίξει στην άβυσσο κι ότι ο Χριστός, μπρος στα παρακάλια τους, αντί γι αυτό τους ξαπόστειλε στα γουρούνια, πώς να μην πει: αχ! τι αμορφωσιά, τι κωμική πλάνη! Πνεύματα φονικά, υποτίθεται, που απεργάζονται μεγάλο κακό σε βάρος της ανθρωπότητας κι εκείνος δέχεται την αξίωσή τους και τους επιτρέπει να κάνουν αυτό που επιθυμούν. Οι δαίμονες ήθελαν να χορεύουν ανάμεσα στους ζωντανούς, και να κάνουν τον κόσμο παιγνίδι τους, να ανακατώσουν θάλασσα και στεριά, να καταντήσουν την οικουμένη θέαμα θλιβερό, να ξυπνήσουν τα στοιχεία της Φύσης και να βυθίσουν την υφήλιο μέσα στο χάος. Θα έπρεπε λοιπόν ο άνθρωπος ετούτα τα πονηρά όντα, τους αρχηγέτες του κακού, να τους πετάξει ακριβώς εκεί όπου δεν ήθελαν, κι όχι να δείξει αδυναμία μπρος στα παρακάλια τους, επιτρέποντάς τους έτσι να προκαλέσουν άλλη μία συμφορά. Αν η ιστορία είναι αληθινή και όχι μύθευμα, όπως το λέω ξεκάθαρα πως είναι , τότε μας βεβαιώνει για την ανικανότητα του Χριστού, που έδιωξε τους δαίμονες μέσα από έναν άνθρωπο και τους ξαπόστειλε μέσα σε χοίρους δίχως λογικό, και επιπλέον, κατατρομοκράτησε τους χοιροβοσκούς και τους έκανε να το βάλουν στα πόδια γεμάτοι ταραχή και να ξεσηκώσουν μια ολόκληρη πόλη. [Μάρκος 5.8-151. Δεν θα ήταν δίκαιο να θεράπευε από το κακό, όχι μόνο έναν και δυο η τρεις και δεκατρείς, μα όλους τους ανθρώπους; πολύ περισσότερο που φημίζεται ότι γι αυτό ακριβώς φροντίζει. Το να ελευθερώσει ένα άτομο από τα αόρατα δεσμά του, μεταφέροντας τα δεσμά αλλού με τρόπο αφανέρωτο, και κάποιους να τους ελευθερώνει από τους φόβους αισίως, ενώ άλλους να τους περιβάλλει με φόβο, χωρίς κανένα λόγο, αυτό δεν είναι κατόρθωμα και δεν θα χαμε άδικο να του καταλογίσουμε δολιότητα. Επιπλέον, δεχόμενος την αξίωση των εχθρών να πάνε να λεηλατήσουν άλλη περιοχή, δε διαφέρει από ένα βασιλιά που καταστρέφει τους υπηκόους του, κάποιον που μη μπορώντας να πετάξει τους βαρβάρους έξω απ όλη τη χώρα, τους στέλνει να μείνουν από τον έναν τόπο στον άλλον, διώχνοντας το κακό από έναν τόπο και παραδίνοντας άλλον τόπο στο κακό. Αν λοιπόν και ο Χριστός κατά τον ίδιο τρόπο ξαπόστειλε τότε τον δαίμονα σε μια αγέλη γουρουνιών, επειδή αδυνατούσε να τον διώξει ολοκληρωτικά από την περιοχή του, τότε η ενέργειά του είναι όντως αξιοπερίεργη και ικανή να μολύνει την ακοή, και μας βάζει σε κακές σκέψεις. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος με το που θα ακούσει αυτή την αφήγηση, αυτομάτως θα εκφράσει την ανάλογη θέση: Αφού δεν ελευθερώνει ολόκληρη την υφήλιο από το κακό, παρά διώχνει τους δράστες του κακού από ένα μέρος για να πάνε σε άλλο και αφού άλλους ανθρώπους τους φροντίζει κι άλλους τους παραμελεί, το να καταφύγεις σ αυτόν για να σωθείς δεν είναι διόλου ασφαλές. Γιατί ένας που έχει σωθεί, στενοχωρεί έναν μη σωσμένο χώρια που ο δεύτερος αρχίζει να κατηγορεί τον πρώτο. Σύμφωνα με την κρίση μου, η ιστορία αυτή είναι πλαστή. Κι αν δεν είναι πλαστή και συγγενεύει με την αλήθεια, είναι αρκετή για να διακόψει τα χασμουρητά κάποιου και να τον κάνει να βάλει τα γέλια. Ας αποσαφηνίσουμε εδώ και το εξής: Πώς ήταν δυνατό να βόσκει ένα τόσο μεγάλο πλήθος γουρουνιών στην Ιουδαία, όπου από πολύ παλιά οι Ιουδαίοι τα θεωρούν βρωμερά και τα απεχθάνονται; Και πώς πνίγηκαν όλα μαζί τα γουρούνια εκείνα, αφού δεν υπήρχε εκεί καμιά θάλασσα βαθειά να ριχτούν παρά μόνο μια λίμνη; Αλλά αυτό ας αφήσουμε να το κρίνουν τα νήπια. 111, 5. Ας εξετάσουμε μία φράση ακόμα πιο σκοτεινή απ ότι οι προηγούμενες, στην οποία ισχυρίζεται: «Πιο εύκολο είναι να περάσει καμήλα μέσα από βελόνα, παρά πλούσιος να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών.» Ματθ. 19.241. Αν ένας πλούσιος που δεν διαπράττει κανένα αδίκημα (φόνο, κλοπή, μοιχεία, δηλητηρίαση, ψευδορκία, τυμβωρυχία, ιεροσυλία) δεν πρόκειται να οδηγηθεί στη λεγόμενη «βασιλεία των ουρανών», τότε ποιο το όφελος να κάνουν δίκαιες πράξεις Οι δίκαιοι, αν τυχαίνει να είναι πλούσιοι; Και τι έχουν να χάσουν οι φτωχοί, αν διαπράττουν κάθε είδους κακούργημα; Αφού δεν είναι η αρετή που ανεβάζει τον άνθρωπο στους ουρανούς, αλλά η πενία και η ένδεια. Γιατί εφόσον ο πλούτος είναι που αποκλείει τον πλούσιο από τους ουρανούς, κατ αντίφαση, η φτώχεια ανοίγει το δρόμο στους πτωχούς. Όποιος το πληροφορηθεί αυτό, με το δίκιο του δεν θα ασχολείται διόλου με το μάθημα της αρετής και τίποτα δεν θα τον εμποδίζει να κάνει τα μεγαλύτερα αίσχη, μιας και η πενία είναι που σώζει τον πένητα ενώ ο πλούτος αποκλείει τον πλούσιο από τα αμόλυντα ουράνια δώματα. Από αυτό συμπεραίνω ότι δεν ήταν λόγια του Χριστού αυτά —αν δεχτούμε πως ο Χριστός παρέδιδε «τον κανόνα της αληθείας»— αλλά κάποιων φτωχών που ήθελαν, με τέτοιες αερολογίες, να φάνε από τις περιουσίες των πλουσίων. Μα μόλις χθες —κι όχι στο μακρινό παρελθόν—, γι’ άλλη μια φορά, αυτά ακριβώς απάγγειλαν σε κάποιες ευκατάστατες γυναίκες: «Πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε στους πτωχούς και θα κερδίσεις το θησαυρό του ουρανού», και τις έπεισαν να μοιράσουν όλη τους την περιουσία στους φτωχούς. Κι οι γυναίκες έπεσαν σε τέτοια φτώχια που το ‘ριξαν στη ζητιανιά, κι από ελεύθερες που ήταν, κατάντησαν να ζητάνε πίσω τα χαμένα με τρόπο αισχρό και όψη ελεεινή ώσπου τέλος αναγκάστηκαν να βγουν στη γύρα και να χτυπούν τις πόρτες των πλουσίων. Η έσχατη ατίμωση και το χειρότερο πάθημα: στο όνομα της ευσέβειας, να ξεπέσεις και να χάσεις το βιος σου και μετά, επειδή σε σφίγγει η ανάγκη, να λαχταράς τα ξένα αγαθά. Από κάτι τέτοια, έχω την εντύπωση ότι το ρητό ανήκει σε κάποια ταλαίπωρη γυναίκα (και όχι στον Ιησού). ΙΙΙ 6. Ας μιλήσουμε τώρα πιο αναλυτικά για κείνη την ιστορία στο ευαγγέλιο, που ο τρόπος γραφής της είναι μεν γελοίος και διόλου πειστικός, μα ακόμα πιο γελοία είναι η ίδια η υπόθεσή της: τότε που ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές του να διαπλεύσουν τη θάλασσα μετά από ένα δείπνο, κι ο ίδιος πήγε να τους συναντήσει αργότερα, την ώρα της τέταρτης νυχτερινής βάρδιας. Και τους βρήκε εξαντλημένους από την κακοκαιρία, καθώς όλη τη νύχτα πάλευαν με τα άγρια κύματα (όλη νύχτα, διότι η ώρα της τέταρτης νυχτερινής βάρδιας είναι η δέκατη νυχτερινή ώρα, μετά την οποία υπολοίπονται άλλες τρεις ώρες). [Ματθ.ι4.25• Μαρκ. 6.48]. Όσοι περιγράφουν την περιοχή, βεβαιώνουν πως δεν υπάρχει καμία θάλασσα εκεί μόνο μια λιμνούλα, κοντά στην πόλη Τιβεριάδα, που τη σχηματίζουν τα νερά ενός ποταμού που κατεβαίνει από το βουνό και χύνεται στη Γαλιλαία. Μια λιμνούλα που εύκολα μπορεί να την διαπλεύσει ακόμα και ένα μικρό μονόξυλο, το πολύ σε δυο ώρες, και που δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να σηκώνει κύμα και σε περίπτωση κακοκαιρίας να υπάρχει θαλασσοταραχή. Ο Μάρκος λοιπόν, αφού ξεμάκρυνε αρκετά από την αλήθεια, κάθισε και σκάρωσε ετούτο το παραμύθι με τον πιο γελοίο τρόπο, λέγοντας ότι αφού πέρασαν εννέα ώρες, τη δέκατη κατέφθασε ο Ιησούς (δηλαδή, την ώρα της τέταρτης νυχτερινής βάρδιας), και βρήκε τους μαθητές να ταξιδεύουν ακόμα μες στη λιμνούλα! Και την αναφέρει ως θάλασσα• και όχι απλώς θάλασσα, μα και ταραγμένη και άγρια, με κύματα αφρισμένα, ώστε αμέσως μετά να μας παρουσιάσει τον Χριστό ως μέγα θαυματοποιό που σταμάτησε τη φοβερή κακοκαιρία κι έσωσε τους μαθητές που λίγο ακόμα και θα πνίγονταν στο βυθό του πελάγους! Από κάτι τέτοια παιδικά παραμύθια καταλάβαμε ότι το ευαγγέλιο δεν είναι παρά μια καλοστημένη σκηνοθεσία. Και από το καθένα από αυτά τα παραμύθια είναι που ψάχνουμε να βγάλουμε άκρη. ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΙΙΙ 7 –ΙΙΙ18 ΤΑ ΡΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 111, 7. Τώρα δα, ανακαλύπτοντας ακόμα μία ανακολουθία σε μια φρασούλα του Χριστού προς τους μαθητές, σκέφτηκα να μην την αποσιωπήσω ούτε κι αυτήν. Λέει: «τούς πτωχούς πάντοτε, εμέ δε ού πάντοτε έχετε.» Ματθ. 26.11. Αφορμή για το θέμα αυτό ήταν το εξής: μια γυναίκα που κρατούσε άρωμα μέσα σε αλάβαστρο, του το ‘χυνε πάνω στο κεφάλι. Στους άλλους που την έβλεπαν και σχολίαζαν ότι η πράξη της ήταν ανάρμοστη, είπε: «Τι την ταλαιπωρείτε τη γυναίκα. Καλό μου έκανε. Τους φτωχούς πάντα θα τους έχετε, εμένα όμως δεν θα μ’ έχετε πάντα.» Γιατί τους είχε κακοφανεί πολύ, που δεν ακριβοπουλήθηκε το άρωμα για να μοιραστούν τα λεφτά στους πεινασμένους φτωχούς. Και από αφορμή την άκαιρη εκείνη αντίδρασή τους, ξεστόμισε ο Ιησούς την ανόητη ετούτη κουβέντα, λέγοντας πως δεν θα βρισκόταν πάντοτε μαζί τους• εκείνος που σε άλλες περιστάσεις τούς διαβεβαίωνε, έσομαι με υμών έως της συντέλειας του αιώνος, συγχίστηκε με το περιστατικό του αρώματος και τους αρνήθηκε ότι θα βρισκόταν πάντοτε μαζί τους. 111, 15. Περιβόητη κι εκείνη η ρήση του διδασκάλου, όπου λέγει, «εάν δεν φάτε τη σάρκα μου και δεν πιείτε το αίμα μου, δεν έχετε ζωή μέσα σας.» [Ιωάν. 6.541 Αυτό δεν είναι απλώς θηριώδες ή άτοπο.* [σ.τ.μ.: στη λέξη άτοπον συμπυκνώνονται οι έννοιες αφύσικο, παράλογο, παράδοξο, ανάρμοστο, ενίοτε και αηδιαστικό] Ξεπερνά κάθε ατόπημα και κάθε θηριωδία, άνθρωπος να γευτεί ανθρώπινες σάρκες και να πιει το αίμα ομοφύλου και συγγενή του, και μάλιστα με σκοπό να κερδίσει την αιώνια ζωή! Πες μου, ύστερα απ’ αυτή την ωμότητα, τι άλλες υπερβάσεις σκοπεύετε να εισαγάγετε στη ζωή μας; Ποιαν άλλη κακότητα θα εφεύρετε, βρωμερότερη από τούτην εδώ; Τέτοια πράγματα δεν αντέχει κανείς ούτε να τ’ ακούει -και δεν εννοώ την ίδια την πράξη, μα ακόμα και το να γίνεται λόγος γι’ αυτά τα ξενόφερτα, καινοφανή ανοσιουργήματα. Τέτοιο μήνυμα δεν έχουν δώσει τα φαντάσματα των Ερινύων ούτε στους πιο εκκεντρικούς ανθρώπους• ούτε οι Ποτιδαιάτες θα ξέπεφταν σε κείνη την πράξη αν δεν τους θέριζε η απάνθρωπη πείνα το Θυέστειο γεύμα έγινε εξ αιτίας της στενοχώριας μεταξύ δυο αδελφών• ο Τηρέας ο Θρακιώτης με το ζόρι αναγκάστηκε να δεχτεί τέτοια τροφή• ο Άρπαγος εξαπατήθηκε από τον Αστυάγη κι έφαγε από τις σάρκες αγαπημένου του προσώπου• όλοι τους δίχως να το θέλουν υπέκυψαν σ’ ετούτο το βδέλυγμα. Υπό συνθήκες ειρηνικές, τέτοιο γεύμα δεν ετοίμασε ποτέ κανένας άνθρωπος• και κανένας δεν άκουσε ποτέ από δάσκαλο τέτοιο σιχαμερό μάθημα. Ακόμα και τα όσα εξιστορούνται για τους Σκύθες αν μελετήσεις, κι αν εξετάσεις τις συνήθειες των Μακρόβιων Αιθιόπων, κι αν κάνεις το γύρο του ωκεανού, θα βρεις ανθρώπους να τρων ψείρες και ρίζες, θ’ ακούσεις για Ερπετοφάγους και Ποντικοφάγους• κανείς τους όμως δεν τρώει ανθρώπινες σάρκες. Λοιπόν, τι νόημα έχει ετούτη η κουβέντα του Ιησού; Ακόμα κι αν πρόκειται για αλληγορία που κρύβει κάποιο ωφέλιμο νόημα, η ίδια η μυρωδιά της φράσης κακοποιεί την ψυχή ταράζοντας την με την σιχασιά που προκαλούν οι λέξεις στο άκουσμά τους κι έχει καταστρέψει ολόκληρο το κρυμμένο νόημα, γιατί τέτοια συφοριασμένα λόγια φέρνουν ζαλάδα στον άνθρωπο. Ως και τα ζώα που δεν έχουν λογικό, ακόμα κι αν γνωρίσουν πείνα σκληρή και αφόρητη, δεν υποκύπτουν ποτέ: σκύλος δεν θα φάει σάρκες σκύλου• και κανένα άλλο ζώο δεν πρόκειται να γευτεί τη σάρκα ομοειδούς ζώου. Υπάρχουν ένα σωρό δάσκαλοι που εισάγουν ξενόφερτες καινοτομίες όμως μεγαλύτερη καινοτομία από ετούτη την τραγωδία δεν έχει επινοήσει κανένας ιστοριογράφος ή φιλόσοφος, είτε Βάρβαρος είτε Έλληνας της αρχαιότητας. Βλέπετε τι έχετε πάθει και προτρέπετε και τους αφελείς, μαζί μ’ εσάς να πειστούν κι αυτοί; Βλέπετε τι κακό έχει ενσκήψει, όχι μόνο στα χωριά μας μα και στις πόλεις; Αυτός, νομίζω, ήταν και ο λόγος που ούτε ο Μάρκος ούτε ο Λουκάς δεν τα έγραψαν ετούτα, μήτε καν ο Ματθαίος, καθώς θα έκριναν ότι η ρήση (του Ιησού) δεν έχει καμία λεπτότητα, παρά είναι αλλότρια και ανάρμοστη και απέχει πολύ από τις αρχές του πολιτισμένου βίου. ΙΙΙ 16. Ας δώσουμε λίγη προσοχή σ’ εκείνο Το εδάφιο όπου λέει ο Ιησούς: «εκείνους που θα πιστέψουν, θα τους ακολουθούν τα εξής σημάδια: Θα ακουμπούν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και κείνοι θα βρίσκουν την υγεία τους• εκείνοι που θα πιστέψουν, αν τύχει και πιούν θανατηφόρο δηλητήριο, δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα.» [Μαρκ. 16,18]. Θα πρέπει, το λιγότερο, οι εκλεκτοί ιερείς τους, και μάλιστα όσοι έχουν βλέψεις να γίνουν επίσκοποι, δηλαδή προκαθήμενοι της εκκλησίας, να χρησιμοποιήσουν αυτή τη μέθοδο για κριθούν: να πάρουν το θανατηφόρο δηλητήριο ώστε αυτός που δεν θα πάθει τίποτα να προκριθεί. Αν δεν έχουν το θάρρος να αποδεχτούν τον τρόπο αυτό, ομολογούν ότι δεν πιστεύουν τα λόγια του Ιησού. Γιατί αν είναι μέρος της χριστιανικής πίστης το ότι μπορεί ένας άνθρωπος να κατανικά το δηλητήριο ή τους πόνους ενός αρρώστου, τότε ο πιστός που δεν μπορεί να κάνει τέτοια πράγματα είτε δεν είναι γνήσιος πιστός είτε είναι μεν γνήσιος πιστός αλλά αυτό στο οποίο πιστεύει δεν στέκει καλά. ΙΙΙ 17. Βλέπε κι ένα παρόμοιο ρητό: «Αλήθεια σας λέω, εάν έχετε πίστη όση ένας σπόρος σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό: “Μετατοπίσου και πέσε μες στη Θάλασσα”, και θα μετακινηθεί και τίποτα δεν θα σας είναι αδύνατον.» [Ματθ. 17.201. Απ’ ότι φαίνεται, όποιος δεν μπορεί να μετακινήσει βουνό με ένα πρόσταγμά του, δεν είναι άξιος να συγκαταλέγεται στην αδελφότητα των Πιστών. Οπότε αυτοαναιρείσθε φανερά• καθώς όχι μόνο οι κοινοί Χριστιανοί δεν συμπεριλαμβάνονται στους Πιστούς, αλλά ούτε καν οι επίσκοποι κι οι πρεσβύτεροι είναι άξιοι να φέρουν τον τίτλο του πιστού. ΙΙΙ, 18. Ας μιλήσουμε και για τούτην εδώ τη φράση του: για ποιο λόγο ο Ιησούς, όταν τον έβαζε ο διάβολος σε δοκιμασία και του έλεγε «πέσε από τη στέγη του ναού», όχι μόνο δεν έπεσε μα του είπε, «δεν θα βάλεις σε δοκιμασία τον κύριο τον θεό σου»; [Ματθ. 4.6]. Εμένα μου φαίνεται πως το είπε αυτό επειδή φοβήθηκε την πτώση. Αν, όπως λέτε, έκανε τόσα και τόσα θαύματα —και μάλιστα ανάστησε και νεκρούς μ ένα του λόγο— θα έπρεπε χωρίς δισταγμό να αποδείξει ότι ήταν, ικανός να σώζει τον κόσμο από τους κινδύνους, και να ριχτεί από το ύψος της στέγης χωρίς να πάθει το παραμικρό• πόσο μάλλον, που ο διάβολος του υπενθύμιζε πως υπήρχε στις γραφές ένα χωρίο που έλεγε, «και θα σε σηκώσουν [οι άγγελοι] στα χέρια για να μη χτυπηθεί το πόδι σου πάνω σε πέτρα». Οπότε, το σωστό θα ήταν να δείξει σ’ όσους βρίσκονταν εκεί στο ναό ότι ήταν υιός Θεού κι είχε τη δύναμη να γλιτώνει από τον κίνδυνο τον εαυτό του και τους δικούς του. ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΙΙΙ 19-22 ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ 111, 19. Είναι ευνόητο να προκαλεί τη δυσφορία όλος ετούτος ο κυκεώνας ασυναρτησιών, όπου οι ίδιες οι φράσεις έχουν κηρύξει τον πόλεμο η μία στην άλλη• πώς θα μπορούσε κανείς, έστω και μιλώντας σε απλοικούς ανθρώπους του δρόμου, να αφηγηθεί τα λόγια του Ιησού στον Πέτρο: «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, με βάζεις σε πειρασμό, διότι δεν φρονείς τα του Θεού αλλά τα των ανθρώπων» [ Ματθ. 16.23] και αλλού: «Εσύ είσαι Πέτρος και πάνω στην πέτρα αυτή θα οικοδομήσω την εκκλησία μου και θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών.» [Ματθ. 16.18]. Αν καταδίκασε έτσι τον Πέτρο επειδή δεν είχε αποκτήσει θείον φρόνημα —τόσο ώστε να αποκαλέσει τον Πέτρο πειρασμό και Σατανά που η θέση του δεν είναι να στέκεται εμπρός του—, κι αν τον εξαπόστειλε με τέτοιο τρόπο επειδή είχε πέσει σε επικίνδυνο σφάλμα, τόσο που ούτε να τον βλέπει πια δεν ήθελε, παρά τον πέταξε πίσω του μες στο συρφετό των ασήμαντων και των αποδιωγμένων, πως θα πρέπει εμείς να την εκλάβουμε αυτήν την καταδίκη του κορυφαίου και πρώτου των μαθητών; Αν τα σκεφτεί και τα ξανασκεφτεί κανείς νηφάλια, και κατόπιν ακούσει το Χριστό —που θαρρείς και ξέχασε τις φωνές που ‘βαλε στον Πέτρο— να του λέει, «εσύ είσαι Πέτρος και πάνω στην πέτρα αυτή θα οικοδομήσω την εκκλησία μου και θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών», δεν θα ξεκαρδιστεί στα γέλια; Δεν θα σαρκάσει, σαν να βρισκόταν μέσα σε Θέατρο, δεν θα προγκίξει τους ηθοποιούς, δεν θα σφυρίξει μ’ όλη του τη δύναμη, δεν θα στραφεί στους άλλους θεατές να πει δυνατά: «Η πιωμένος ήταν και πάνω στο μεθύσι τού κακομίλησε του Πέτρου και τον είπε Σατανά• ή ονομάζοντάς τον κλειδοκράτορα της βασιλείας, ζωγράφιζε όνειρα που είδε στον ύπνο του.» Ποιος Πέτρος ήταν ικανός να στηρίξει τα θεμέλια ‚της εκκλησίας; Εκείνος που το φρόνημα του κλονίστηκε τόσες και τόσες φορές με το παραμικρό; Πότε φάνηκε να ‘χει ένα σταθερό ,λογισμό και, πότε είχε να επιδείξει ακλόνητο φρόνημα; Αυτός που εξ αιτίας μιας ελεεινής υπηρετριούλας, με το που άκουσε τη λεξούλα “Ιησούς”, τρέμοντας από φόβο, ‚τρεις φορές ορκίστηκε ψέματα, χωρίς να τον ζορίζει καμιά σοβαρή ανάγκη; [ Μαρκ. 14.69]. Αν είχε δίκιο να τον πει Σατανά, προλαβαίνοντας το ότι ο Πέτρος στο πιο σημαντικό θέμα, της ευσέβειας, θα έπεφτε σε τέτοιο ατόπημα, τότε είναι παράλογο να τον τοποθετεί και στην κορυφή της εξουσίας, σα να μην είχε ιδέα για τις πράξεις του Πέτρου. 111, 20., Το ότι ο Πέτρος είχε υποπέσει σε πολλά αμαρτήματα, φαίνεται και στο χωρίο εκείνο όπου του λέει ο Ιησούς: «Όχι επτά φορές, μα εβδομήντα επί επτά φορές θα επιτρέψεις να αμαρτήσει ο αμαρτωλός.» [ Ματθ. 18.22]. Κι ο Πέτρος, παρότι είχε λάβει αυτή την εντολή, όρμηξε στου αρχιερέα το δούλο, που δεν είχε κάνει απολύτως καμιά αμαρτία, και με βαναυσότητα του έκοψε το αυτί. [Ιωαν. 18.101. Σε τι αμάρτησε αυτός, αν το αφεντικό του τον διέταξε να πάρει μέρος στη σύλληψη του Ιησού; 111; 21. Ετούτος ο Πέτρος και σ’ άλλες περιπτώσεις έχει διαπράξει εγκλήματα. Έναν άνδρα που τον έλεγαν Ανανία και τη γυναίκα του, ονόματι Σάπφειρα, επειδή δεν του κατέβαλαν ολόκληρο το χρηματικό ποσό από την πώληση του χωραφιού τους και ξεχώρισαν ένα μέρος για τις ανάγκες τους, τους θανάτωσε, ενώ δεν είχαν βλάψει κανένα. [Πράξεις Αποστόλων 5.1-11]. Αν δεν θέλησαν να χαρίσουν ολόκληρη την περιουσία τους, που είναι το έγκλημα τους; Κι αν νόμιζε ότι έκαναν αδίκημα, θα έπρεπε να θυμηθεί τις εντολές του Ιησού που του δίδαξε να υπομείνει μέχρι και τετρακόσια ενενήντα αδικήματα, και να συγχωρέσει εκείνο το ένα —αν βέβαια υπήρχε αμάρτημα στην πράξη τους εκείνη. Και θα ‘πρεπε ο Πέτρος, ανάμεσα στ’ άλλα, να ‘χει πάντα κατά νου ότι όταν ο ίδιος ορκιζόταν ότι δεν ήξερε τον Ιησού, όχι απλώς ψευδόταν μα και ως επίορκος έδειξε πόσο δεν μετρούσε γι’ αυτόν η μέλλουσα κρίση και ανάσταση. 111, 22. Αυτός που κατείχε θέση αρχηγού ανάμεσα στους μαθητές, και που διδάχτηκε από το Θεό να περιφρονεί το θάνατο, αυτός, όταν πιάστηκε από τον Ηρώδη, δραπέτευσε και στάθηκε η αιτία να εκτελεστούν οι φρουροί του. Νύχτα δραπέτευσε, και την επομένη αναστατώθηκαν οι στρατιώτες κι αναρωτιόνταν πώς διέφυγε ο Πέτρος. Μη μπορώντας να τον βρει Ηρώδης, έκανε ανακρίσεις και διέταξε να συλληφθούν σι φύλακες, τουτέστιν να αποκεφαλιστούν. [Πράξεις 12.1-1 ι]. Είναι ν’ απορεί κανείς, πώς έδωσε ο Ιησούς τα κλειδιά των ουρανών σ έναν τέτοιον άνθρωπο. Πως είπε «βόσκε τα αρνιά μου», [Ιωαν. 21.15], σ αυτόν που με το παραμικρό τα έχανε και καταβαλλόταν από το φόβο —αν υποθέσουμε ότι τα πρόβατα είναι οι πιστοί που προόδευσαν κι έφθασαν στον υψηλότερο βαθμό του μυστηρίου, ενώ τα αρνιά είναι όσοι βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της κατήχησης και τρέφονται με το γάλα της διδασκαλίας. Όμως η ιστορία λέει ότι ο Πέτρος, αφού βόσκησε τα πρόβατα λίγους μόνο μήνες, μετά σταυρώθηκε, παρόλο που του ‘χε πει ο Ιησούς ότι αυτόν δεν θα τον νικούσαν οι πύλες του Άδη. Ως και ο Παύλος είχε καταδικάσει τον Πέτρο, λέγοντας: «Του εναντιώθηκα κατά πρόσωπο, γιατί ήταν αξιοκατάκριτος. Διότι πριν καταφθάσουν οι άνθρωποι του Ιακώβου, ο Πέτρος συνέτρωγε με εθνικούς. Μόλις όμως ήρθαν εκείνοι, ο Πέτρος αποτραβήχτηκε γιατί φοβήθηκε μη τον δουν οι Εβραίοι. Και τον ακολούθησαν σ’ αυτή του την υποκρισία πολλοί άλλοι Ιουδαίοι.» [Προς Γαλάτας 2.12]. Πόσο αξιοκατάκριτο, ένας άντρας που έχει αναγορευτεί σε ερμηνευτή του θείου λόγου να ζει μες στην υποκρισία και να συμπεριφέρεται έτσι ώστε να γίνεται αρεστός στον κόσμο κι επιπλέον να σέρνει μαζί του και μια γυναίκα, όπως λέει πάλι ο Παύλος: «Μήπως δεν έχουμε την εξουσία να σέρνουμε μαζί μας μια αδελφή γυναίκα, όπως κάνουν οι άλλοι απόστολοι και ο Πέτρος;» Λέει επίσης ο Παύλος: «Τέτοιοι άνθρωποι είναι ψευδαπόστολοι κι εργάζονται με δολιότητα». [Προς Κορινθ. Β’ 11.13]. Αν λοιπόν έχει κυλιστεί ο Πέτρος μέσα σε τόσα κακά, όπως μαθαίνουμε, πώς να μην ανατριχιάσεις με την ιδέα ότι αυτός κρατά τα κλειδιά του ουρανού, αυτός λύνει και δένει, όντας ο ίδιος μπλεγμένος μέσα σε μυριάδες ατοπήματα ! ΑΠΟΚΡΙΤΙΚΟΣ ΙΙΙ 30-35 ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ 111, 30. Τι εννοεί ο Παύλος όταν λέει, ''αν και ελεύθερος, υποδούλωσα τον εαυτό μου σε όλους για να τους κερδίσω όλους»; [Προς Κορινθ. Α’ 9.19] Και πως γινεται, απο τη μια να λεει την περιτομή ακρωτηριασμό της σάρκας κι από την άλλη να περιτεμνει ο ιδιος καποιον, ονοματι Τιμοθεο, στην πολη Λυστρα, όπως μας αφηγούνται οι “Πράξεις των Αποστόλων”; [Πράξεις 16.3] Για ετούτες τις βλακείες τού αξίζει ένα εύγε: στο θέατρο τετοιου ειδους απαγγελιες, καταλληλα σκηνοθετημενες, προκαλούν το γέλιο. Με τέτοια τεχνάσματα δίνουν παραστάσεις οι ταχυδακτυλουργοί. Πώς μπορεί να είναι ελεύθερος κάποιος που υποδουλωνεται στους παντες; Και πως ειναι δυνατό να κερδίζει τους πάντες με το μέρος του κάποιος που ικετεύει όλους το ίδιο; Αν, όπως λέει κι ο ίδιος, είναι άνομος όταν βρίσκεται μαζί με ανόμους, και Ιουδαίος με τους Ιουδαίους και γενικως με τον ιδιο τροπο προσεγγιζει τους παντες, τότε δεν είναι παρά δούλος της κακότητας και της πανουργιας του και ξενος προς την Ελευθερια: ενας επιφανης υπηρετης της κακίας των άλλων, που διακονεί με ζήλο υποθέσεις αισχρες, καποιος που συγχρωτιζεται με ανθρωπους που δεν έχουν νόμο και ενστερνίζεται κατά περίπτωση τις πράξεις τους. Τέτοιες διδασκαλίες δεν μπορεί να είναι έκφραση ελεύθερης σκέψης και δεν μπορεί να προέρχονται από άνθρωπο ψυχικά υγιή. Αντίθετα, η βάση των συλλογισμών του δείχνει άνθρωπο θερμοκέφαλο με αρρωστημένο μυαλό. Γιατί αν συμβιώνει με παρανομους και ταυτοχρονα αποδεχεται τον ιουδαισμό με τη μεγαλύτερη προθυμία και μετέχει και στα δύο, τότε έχει μπερδευτεί και με τα δύο και συγκαταλέγεται και στα δύο• και τέτοια σφάλματα δεν συνηθίζονται από ανθρώπους καλλιεργημενους. Γιατι οταν κανεις απορριπτει την περιτομη θεωρώντας ότι εκείνοι που την κάνουν θέλουν να εξυψωθούν πάνω από τους υπολοίπους, κι από την άλλη περιτέμνει ο ίδιος, τοτε ο ιδιος επιρριπτει στον εαυτο του βαρια κατηγορια: Αν ξαναχτίζω αυτά που εγώ ο ίδιος γκρέμισα, γίνομαι παραβατης του εαυτου μου. 111, 31. Ο ίδιος ετούτος, ο περίφημος ρήτοράς σας, θαρρείς και ξέχασε τα προηγούμενα λόγια του, λέει στον χιλίαρχο ότι δεν είναι Ιουδαίος αλλά Ρωμαίος, ενώ πριν απ’ αυτό είχε πει: «εγω ειμαι Ιουδαιος γεννηθηκα μεν στην Ταρσο της Κιλικίας μα ανατράφηκα πλάι στον Γαμαλιήλ και έμαθα επακριβώς τον νόμο των πατέρων μας» [Πράξεις 22.3]. Λέγοντας λοιπόν κάποιος, «είμαι Ίουδαίος» και «είμαι Ρωμαίος», δεν είναι ουτε το ένα ουτε τ αλλο, επιθυμωντας να ειναι και τα δυο. ‘Οταν κάποιος υποκρίνεται και παριστάνει ότι είναι κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι, τότε οι πράξεις του ενέχουν δόλο• φορώντας μάσκα εξαπατά, κλέβει την αλήθεια και παγιδεύει Το φρόνημα της ψυχής χρησιμοποιώντας ποικίλες μεθόδους εξαπατησης, για να υποταξει τους ευπιστους. ‘Ανθρωπος που ασπάζεται τέτοιες αρχές στη ζωή του, δεν διαφερει σε τιποτα απο εναν ασπονδο και σκληρο εχθρο, που υποκρινόμενος ότι πιστεύει σε ξένες γνώμες, αιχμαλωτίζει τους πάντες και τους καθιστά δούλους με τρόπο απάνθρωπο. Αν ο Παύλος παριστάνει πότε τον Ιουδαίο, πότε τον Ρωμαίο, ποτε τον παρανομο, ποτε τον Ελληνα, και οποτε θελει εμφανίζεται κατά περίσταση ως ξένος και εχθρικός προς κάποιο απ’ αυτά, τότε, μπαίνοντας μέσα σ’ όλα τα εκμηδενίζει όλα, διότι χαιδεύοντάς τα, υποκλέπτει τις αρχές που τα στηρίζουν. Είναι λοιπόν ψεύτης• δεν το κρύβει ότι είναι σύντροφος της ψευτιάς και περιττεύει η φράση του, «Την αλήθεια λέγω ενώπιον του Χριστού, δεν ψεύδομαι». Γιατί αν προχτές προσποιοταν οτι πιστευε στον ιουδαικο νομο και σημερα οτι πιστεύει στο ευαγγέλιο, δικαίως θα θεωρήσουμε ότι ο βίος κι η πολιτεια ενος τετοιου ανθρωπου ειχαν χαρακτηρα υπουλο και κακό. 111, 32. Από τα λεγόμενά του είναι φανερό πως η ματαιοδοξία τον σπρώχνει να παραστήσει ότι ακολουθεί το ευαγγέλιο κι η πλεονεξία ότι ακολουθεί το Νόμο: «Ποιος υπηρετεί στο στρατο με δικα του εξοδα; Ποιος βοσκει ποιμνη και δεν τρωει από το γάλα της ποίμνης;» [Προς Κορινθίους Α’ 9.7]. Και για να ενισχύσει τα επιχειρήματά του, βάζει για συνήγορο της πλεονεξίας του τον νόμο: «‘Η μήπως δεν τα λέγει αυτά και ο νόμος; Είναι γραμμένο στο νόμο του Μωυσή: “Δεν θα βουλώσεις το στόμα του βοδιού που αλωνίζει”.» Συνεχίζοντας, προσθέτει κατι ασαφη και φλύαρα επιχειρηματα, προκείμενου να εμφανίσει τα ζώα στερημένα από την χάρη της θείας προνοιας: «Σαμπως νοιαζεται ο θεος για τα βοδια; Δεν μιλα αποκλειστικά για μάς; Διότι για μάς είναι γραμμένο.» [Προς Κορινθίους Α’ 9.10]. Μου φαίνεται ότι λέγοντάς τα αυτά προσβάλλει τη σοφία του κτίστη, που δήθεν δεν προνόησε για τα πλάσματα που δημιούργησε από παλιά• διότι αν ο Θεός δεν νοιαζεται για τα βοδια, τοτε γιατι να ειναι γραμμενο το, Όλα τα έθεσες κάτω από τους ορισμούς σου, πρόβατα και βόδια και κτήνη και ψάρια; Αν κάνει λόγο για τα ψάρια, πολύ περισσοτερο θα πρεπει να ενδιαφερεται για τα βοδια που οργώνουν και κοπιάζουν. Αυτά με κάνουν να θαυμάζω τον αγύρτη, που σπρωγμένος από την απληστία του μεταχειρίζεται το νόμο με τέτοιο σεβασμό, έχοντας κιόλας να λαβαίνει καμποσες εισφορες απο κεινους που τον υπακουγαν. 111, 33. Στη συνέχεια, σα να τινάχτηκε απότομα ξυπνώντας από όνειρο, λέει: «Εγώ ο Παύλος καταθέτω ότι αν κάποιος εφαρμοσει εστω και ενα μερος του νομου, οφειλει να εφαρμοσει ολόκληρο το νόμο», αντί να πει ότι γενικά δεν είναι ανάγκη να τηρουμε τα οσα οριζει ο νομος. Αυτος ο καλυτερος των ανθρώπων, ο εχέφρων, ο συνετός, δασκαλεμένος με το νόμο των πατερων του στην εντελεια, αυτος που τοσες και τοσες φορές μνημονεύει ευνοϊκά τον Μωυσή, τώρα, θαρρείς και μέθυσε από το πολύ κρασί, αναιρεί το πρόσταγμα του νόμου, και μιλώντας στους Γαλάτες, «Ποιος σας έχει βασκάνει», λέει, «και δεν υπακούτε στην αλήθεια;» —εννοώντας το ευαγγέλιο. [Προς Γαλάτας 3.1]. Και Παρακάτω, χρησιμοποιώντας τρομακτική έκφραση και παρουσιάζοντας ως φριχτό πράγμα το να υπακούει κανείς στο νόμο, λέει: «Είναι καταραμένοι όσοι βασίζονται στα έργα του νόμου». Ο ίδιος, που γράφει στους Ρωμαίους, «Ο νόμος είναι πνευματικός», και αλλού πάλι, «Ο νομος ειναι αγιος και η εντολη του αγια και δικαιη», οσους υπακούν στον άγιο νόμο τούς λέει καταραμένους ! Τα κανει ανω κατω και συγχεει τα παντα και τα συσκοτιζει τόσο, που όποιος τον ακούει σχεδόν ζαλίζεται, και σα να βαδίζει μες στη νυχτα συγκρουεται και με τα δυο τη μια τσακιζεται πάνω στο νόμο, την άλλη πάνω στο ευαγγέλιο, μπερδεμένος εξ αιτίας της αμάθειας του καθοδηγητή του. 111, 34. Παρακολούθα τώρα τα λεγόμενα του σοφού. ‘Υστερα απο τις μυριες αναφορες που εκανε στον ισυδαικο νομο για να στηρίξει τα λόγια του, ακυρώνει τις θέσεις του λέγοντας: ''Ο νομος παρεισεφρυσε ωστε να πλεονασουν τα παραπτωματα» [Προς Ρωμαίους 5.20], και πριν απ’ αυτό: «Το κεντρί του θανάτου είναι η αμαρτία, και δύναμη της αμαρτίας είναι ο νόμος» [Προς Κορινθ. Α’ 16.56]. Με γλώσσα ακονισμένη σα μαχαίρι, ανελέητος, μέσα σε μια νύχτα κάνει το νόμο κομματάκια, αυτός που τόσες και τόσες φορές προέτρεπε τον κόσμο να πειθαρχεί στις εντολες του νομου και ισχυριζοταν πως ειναι αξιεπαινο το να ζει κανείς σύμφωνα με το νόμο. Και υιοθετώντας, από συνήθεια θαρρείς, τούτη την απαίδευτη γνώμη, ανατρέπει όλες τις θέσεις του. ΙΙΙ, 35. Όντως, ενώ απαγορεύει στους πιστούς να τρώνε κρέας θυσιασμένου ζώου, κατόπιν τους, δασκαλεύει να μη νοιάζονται και να μην το ψαχνουν, αλλα να τρωνε, λεει, ακομα και θυσιασμένα ζώα, αρκεί να μην τους το ‘χει πει κανείς από τα πριν! [Προς Κορινθ. Α’ 10.28] [...] όπου ο Παύλος παρουσιάζεται να λέει: «‘Ο,τι Θυσιάζουν, για τους δαίμονες το Θυσιάζουν. Και δεν θέλω να γίνεστε εσείς σύντροφοι των δαιμόνων». [Προς Κορινθ. Α’ 10.20] Κι ενώ τα λέει αυτά, πάλι, αδιαφορώντας για το αν θα φάνε, γράφει: «Ξέρουμε πως εκτός από τον ένα θεό κανένα είδωλο και κανένας θεός δεν υπάρχει στην πραγματικότητα», και λιγο παρακατω, «Δεν ειναι το φαγητο εκεινο που θα σας φέρει πλάι στο Θεό: δεν θα υστερήσουμε αν δεν φάμε, ουτε θα χουμε κανενα πλεονεκτημα αν φαμε». [Προς Κορινθ. Α 8.8]. Τέλος, μετά από τόσα φλύαρα τεχνάσματα του λόγου,ξαπλωμενος θαρρεις στο κρεβατι, μηρυκαζει: «Ο,τι πουλιεται στο χασάπικο να το τρώτε, χωρίς να εξετάζετε τίποτα κινούμενοι από λόγους συνειδήσεως. Γιατί του Κυρίου είναι η γη και ολα οσα βρισκονται πανω της». Ω, τι Θέατρο για το τίποτα! Ω, τι γλώσσα αλλόκοτη και αντιφατική! Τι φράσεις, που τραβούν μαχαίρι και αλληλομαχαιρώνονται! Τι καινοφανής τοξοβολία, που βάζει στόχο και χτυπά τον ίδιο τον τοξότη! ΙΙΙ, 36. Κάτι παρόμοιο με τα παραπάνω βρήκα και μες στις επιστολές του, όπου ο Παύλος, ενώ επαινεί την παρθενία, πάλι τα γυριζει, και γραφει: «Στους μετεπειτα καιρους, καποιοι θα αποστατήσουν από την πίστη, διότι θα δίνουν προσοχή σε πνευματα που θα τους παραπλανουν, θα τους εμποδιζουν να νυμφεύονται και θα επιβάλουν αποχή από κάποιες τροφές». [Προς Τιμόθεον Α’ 4.1] Και στην προς Κορινθιους επιστολη λεει: «‘Οσο για την παρθενία, δεν έχω εντολή από τον Κύριο». [7.25]. Επομένως, όποιοι μένουν παρθένοι ή δεν νυμφεύονται, δεν χάνουν καλά, γιατί πειθαρχούν σε οδηγίες κακόβουλων ανθρώπων, τη στιγμή που δεν έχουν λάβει από τον Ιησού πρόσταγμα να μεινουν παρθενοι. Πως γινεται, τωρα, καποιες να παινεύονται για την παρθενιά τους, Θαρρείς και πρόκειται για τιποτα σπουδαιο, και να λενε πως το μεσα τους, ομοια μ εκείνη που γέννησε τον Ιησού, είναι γεμάτο από άγιο πνεύμα; ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ ιν, ι. Τι εννοεί ο Παύλος λέγοντας ότι «παρέρχεται η μορφή του κόσμου τούτου'' Και πώς είναι δυνατό, «οι έχοντες να ειναι ωσαν να μην εχουν» και οι «χαιροντες ωσαν να μην χαίρουν'', [Προς Κορνθ. Α 7.30], και όλες οι υπόλοιπες μωρολογίες του να γινουν πιστευτες; Γιατι, πως μπορει ο εχων να γινει ως μη έχων; Και πώς να γίνει πιστευτός ο χαίρων που θα συμπεριφέρεται ως μη χαίρων; Κι ακόμα, πώς είναι δυνατό να παρέλθει η μορφή του κόσμου ετούτου; Ποιος θα τον μεταβαλει και για ποιο λογο; Αν τον μετεβαλλε ο Δημιουργος, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι διαταράσσει μια σταθερή και ασφαλη ταξη. Αν, παλι, μεταβαλει το σχημα του κοσμου προς το καλύτερο, κατηγορείται ότι δεν γνώριζε ποιο ήταν το κατάλληλο και πρέπον σχήμα του κόσμου όταν τον δημιουργουσε, και οτι του λειπε η ανωτερη σκεψη, με αποτελεσμα να φτιάξει έναν κόσμο γεμάτο ατέλειες. Πώς, λοιπόν, μπορουμε να ξερουμε οτι η φυση του κοσμου θα καταληξει στο καλό, χάρη σε μετατροπές εκ των υστέρων; Και ποια θα είναι η ωφέλεια, αν μεταβληθεί η φυσική τάξη; Γιατί αν ο ορατός κόσμος είναι θλιβερός και αιτία για να λυπόμαστε, θα του τα ψάλλουμε για τα καλα του Δημιουργου και θα τον ζαλισουμε με τις εύλογες επικρίσεις μας, ότι έχτισε ένα θλιβερό κόσμο που διαταρασσει τη λογικη φυσικη ταξη, και κατοπιν μετανιωσε κι αποφάσισε να αλλάξει τα πάντα. Μπας κι ειναι αυτος ο λογος που ο Παυλος δασκαλευει τους έχοντες να σκέφτονται ως μη έχοντες, αφού καί ο Δημιουργός του κοσμου, ενω τον εχει, ειναι σα να μην τον εχει και γι αυτό πάει να του αλλάξει τη μορφή; Κι όποιον χαίρεται, του λέει να μη χαίρεται, γιατί ο Δημιουργός δεν χαίρεται βλέποντας το κομψό και λαμπρό δημιούργημά του, πόσο μάλλον που επειδή στεναχωριέται πολύ, πήρε απόφαση να το αλλάξει και να το μετατρεψει ολωσδιολου. Ας της χαρισουμε λοιπόν ένα συγκρατημένο γέλιο ετούτης της φρασούλας του Παύλου. ιν, 2. Ας δούμε άλλο ένα ανόητο και γεμάτο πλάνες σόφισμα (του Παύλου), όπου ισχυρίζεται ότι, «εμείς που θα βρισκόμαστε ακόμα ζωντανοί κατά την έλευση του Κυρίου, δεν θα προηγηθούμε των νεκρών• διότι ο ίδιος ο Κύριος με παράγγελμα, με φωνη αρχαγγελου και υπο τον ηχο σαλπιγγας θεού, θα κατέβει από τον ουρανό και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι. Στη συνέχεια, εμείς οι ζώντες, ταυτόχρονα με τους νεκρους θα αρπαχτουμε μεσα σ' ενα συννεφο, ώστε να συναντηθούμε με τον Κύριο στον αέρα• έτσι θα βρεθούμε πλάι στον Κύριο για πάντα.» [Προς Θεσσαλονικείς 4.15-17]. Αυτό το κυριολεκτικά ουρανομήκες, ψηλοκρεμαστό και. υπερμεγεθες ψευδος, ξεπερνα σε μποι καθε αλλο. Ακομα και σε ζώο να το ξεφουρνίσεις, αυτό σε απάντηση θ’ αρχίσει να βελάζει και να κράζει δυνατά, άπαξ και καταλάβει ότι γίνεται λογος για ανθρωπους με σαρκα και οστα ιπταμενους σαν τα πουλιά ή πιασμένους από ένα σύννεφο! Πόση ματαιοδοξία κρύβει όλος αυτός ο θόρυβος, για ζωντανά πλάσματα που μ’ ολο το βαρος του σωματος τους αποκτουν φυσικες ιδιοτητες πουλιών με φτερά και διασχίζουν τον αέρα θαρρείς και ταξιδεύουν σε θάλασσα, έχοντας για όχημα τα σύννεφα! ‚Μα και να μπορουσε να γινει αυτο, θα ηταν τερατωδες και ξενο προς τους νόμους της φύσης. Γιατί η δημιουργός φύση από την αρχή ακόμα όρισε για τα πλάσματά της χώρους που να τους αρμόζουν και κατάλληλους τόπους διαμονής τη θάλασσα για κεινα που ζουν μες στο νερο, τη στερια για τα χερσαια, τον αερα για τα πτηνα και τον αιθερα για τα ουρανια σωματα Ενα απ’ αυτά αν βγάλεις από τον τόπο διαμονής του, θα αφανιστει μολις βρεθει σε ξενο χωρο. Ενα πλασμα του νερου αν θελήσεις να το βάλεις με το ζόρι να ζήσει στη στεριά, δίχως άλλο θα ψοφήσει• ένα στεριανό ζώο αν το βουτήξεις μες στο νερό θα πνιγεί• και το πουλί δεν θα αντέξει αν του στερησεις τον αερα κι ενα ουρανιο σωμα δεν μπορεις να το μετατρέψεις σε γήινο. Ποτέ μέχρι τώρα η ενεργός δράση του Θείου Λόγου δεν το διέπραξε ούτε και πρόκειται να το πράξει, παρ ολο που ο Θειος Λογος εχει τη δυναμη να αλλαζει τη μοίρα των πλασμάτων. Γιατί οι πράξεις κι η θέλησή του δεν καθορίζονται από το τι μπορεί, αλλά είναι σύμφωνες με τη διατηρηση της αρμονιας και τη διαφυλαξη της φυσικης τάξης του κόσμου. Ούτε, λοιπόν, τη στεριά, δεν θα την κάμει πλόιμη, αν βεβαια δεχτουμε οτι το μπορει κατι τετσιο, ουτε τη θάλασσα τέτοια που να οργώνεται και να καλλιεργείται, ουτε την αρετη, οσο και να μπορει, δεν προκειται να τη μετατρέψει σε κακία και αντιστρόφως, ούτε στον άνθρωπο πρόκειται να δώσει τα μέσα να γίνει πτηνό, ούτε θα φέρει τον ουρανό με τ’ άστρα και τη γη τα πάνω κάτω. Είναι λοιπόν ανόητο το να λες ότι οι άνθρωποι θα αρπαχτούν στον αέρα. Μα εκει που το ψεμα του Παυλου γινεται καταφανες, ειναι όταν λέει, «Εμείς οι ζωντανοί». Πέρασαν τριακόσια χρόνια απο τοτε που το ειπε, και κανεις πουθενα, ουτε ο Παυλος ουτε κανείς άλλος δεν αναλήφθηκε στους ουρανούς. Αλλά ας αφήσουμε να τις σκεπάσει η σιωπή τούτες τις ανόητες κουβέντες του Παύλου. ιν, . Αξίζει να μνημονεύσουμε εκείνο που είπε ο Ματθαίος —θαρρείς και ζούσε πίσω από τον κόσμο, κλειδαμπαρωμένος μέσα σε κανένα μύλο: «Και θα κηρυχθεί», είπε, «το ευαγγέλιο της βασιλειας σ ολοκληρο τον κοσμο, και τοτε θα ερθει το τέλος.» [Ματθ. 24.14]. Να όμως που το ευαγγέλιο έχει ακουστεί ως και στο τελευταίο σοκάκι της οικουμένης, και οι πάντες, στα πέρατα του κόσμου έχουν λάβει γνώση• όμως δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, ούτε και θα έρθει ποτέ. ιν, . Ας δούμε κι εκείνα που ειπώθηκαν (από το Θεό) στον Παύλο. «Ο κύριος παρουσιάστηκε νύχτα στον Παύλο μέσα από ένα όραμα και του είπε: “Μη φοβάσαι, μίλα ελεύθερα γιατι ειμαι εγω στο πλευρο σου, και κανεις δεν προκειται να σου επιτεθεί και να σε βλάψει”.» Και μόλις συλλαμβάνεται στη Ρώμη, αποκεφαλίζεται ο πνευματώδης αυτός άνθρωπος, που έλεγε ότι «Θα κρίνουμε τους αγγέλους»... Μα και ο Πέτρος, που ειχε αναλαβει την εξουσια να βοσκει τα αρνια, [Ιωαν. 21. 17], καρφώθηκε πάνω στο σταυρό και ανασκολοπίστηκε. Κι άλλοι ομοϊδεάτες τους είτε κάηκαν είτε καταδικάστηκαν και εχασαν τη ζωη τους. Ομως αυτα δεν ειναι αξια να θεωρουνται θέλημα του Θεού, ούτε καν ενός ανθρώπου ευσεβούς, το να τιμωρειται απανθρωπα ενα τετοιο πληθος για χαρη του και για την πιστη σ αυτον, και να μην φανερωνεται αναστημένος όπως τον προσδοκούν. ιν, . Μπορεί κανείς να εντοπίσει κι άλλη μία ασαφή φράση του Ιησού• εκεί όπου λέει, «Προσέξτε μη σας παραπλανήσει κανεις. Γιατι πολλοι θα παρουσιαστουν μιλωντας επ' ονοματι μου και θα πουν “εγώ είμαι ο Χριστός”, και θα παραπλανήσουν πολλούς». [Ματθ.24.4-51. Ιδού: πέρασαν τριακόσια τόσα χρόνια και πουθενά δεν φάνηκε κανείς. Μήπως θα ισχυριστείτε ότι μιλούσε για τον Απολλώνιο Τυανέα, τον άνθρωπο εκείνο που είχε για κόσμημα του τη φιλοσοφια; Γιατι αλλον δεν εχει να βρειτε. Μονο που ο Ιησούς δεν μιλά για έναν αλλά για πολλούς: «Θα εμφανιστούν πολλοί ψευδοπροφήτες και θα παραπλανήσουν πολύ κόσμο». ΙΜατθ. 24.111. ιν, ό. Χάριν αφθονίας, ας αναφερθεί και κείνο που έχει πει ο Πέτρος στην Αποκάλυψή του. Περιγράφει πώς θα κριθεί και ο ουρανος ταυτοχρονα με τη γη: «Την ημερα της κρισεως», λέει, «η γη θα παρουσιάσει τους πάντες (ζώντες και νεκρούς) στο θεό, και θα κριθεί μαζί με τον ουρανό που την περιέχει». Κανεις δεν ειναι τοσο αγραμματος και ανοητος ωστε να μην ξέρει πως τα γήινα πράγματα υπόκεινται σε αναστατώσεις κι ότι δεν είναι στη φύση τους η διατήρηση της ευταξας αλλά τα διακρινει η αστάθεια αντιθετως, στα ουρανια επικρατει αιωνια τάξη που δεν μεταβάλλεται ποτέ ούτε κατά το ελάχιστο, ουτε και προκειται ποτε να μεταβληθει, γιατι η ταξη ετουτη είναι ένα τέλειο δημιούργημα του Θεού. Ως εκ τούτου, είναι αδύνατο να αποσυντεθούν οι δυνάμεις που συνέχουν τα μέρη εκεινα του συμπαντος που αξιώθηκαν ενα ανωτερο πεπρωμενο, και που τα στεριώνουν νόμοι θεικοί και αμόλυντοι. Άλλωστε, για ποιο λόγο να κριθεί ο ουρανός; Ποιαν αμαρτια εκανε που καποτε θα φανερωθει, ο ουρανος που εξ αρχης διατηρεί την τάξη που όρισε ως κατάλληλη ο Θεός και αιωνως παραμενει αμεταβλητος; Ως προς τι θα μπορουσε κανεις να διαβάλει τον ουρανό, ρητορεύοντας προς τον δημιουργό, οτι πρεπει κι ο ουρανος να περασει απο κριση —θαρρεις και θα τις ανεχτεί ο κριτής τις αλλόκοτες αιτιάσεις ενάντια στο θαυμαστο και μεγα εργο του. ιν, . Και αμέσως παρακάτω, με περισσή ασέβεια ισχυρίζεται: «Και θα λιώσει η δύναμη του ουρανού και θα τυλιχθεί ο ουρανος σαν βιβλιο, κι ολα τα αστρα θα πεσουν οπως πεφτουν τα αμπελόφυλλα και τα φύλλα της συκιάς». Μα και του Ιησου η καυχησιολογια ειναι αλλοκοτα αλαζονικη και τερατωδώς ψευδολογική: «Ο ουρανός κι η γη θα παρέλθουν, τα λογια μου ομως δεν θα παρελθουν». Ποιος θα μπορουσε να ισχυριστεί ότι θα βρίσκαν τόπο να σταθούν οι λόγοι του Ιησου, αν δεν υπηρχαν πια η γη κι ο ουρανος; Κι επειτα, αν ο Ιησούς έκανε τον ουρανό να καταπέσει, δεν θα διέφερε από τον χειροτερο βεβηλο που σκοτωνει τα ιδια του τα παιδια το ομολογεί κι ο ίδιος ο «υιός» ότι ο Θεός είναι πατέρας του ουρανού και της γης: «Πατέρα, κύριε του ουρανού και της γης». [Ματθ.ιι. 25]. Αλλα κι ο Ιωαννης ο βαπτιστης εξυμνει τον ουρανό• από αυτόν, λέει, μας έρχονται τα Θεία χαρίσματα: «Κανεις δεν μπορει να κανει τιποτα, αν δεν του εχει δοθει εξ ουρανού» [Ιωαν. 3.271 και οι προφήτες λέγουν ότι ο ουρανός είναι η άγια κατοικία του θεού: «Από την άγια κατοικία σου, στρέψε το βλεμμα σου και ευλογησε τον λαο σου τον Ισραηλ» ]Δευτερονόμιο 26.15]. Αν λοιπόν, «παρέλθει»ο ουρανός, που μας τον αναφέρουν για τόσο σπουδαίο και μέγα, πού θα βρίσκεται στο εξής ο θρόνος του κυβερνήτη του; Αφού, όπως λέει, ''θρόνος μου ειναι ο ουρανος και υποποδιον των ποδιων μου η γη» και αν χαθεί κι η γη, τι θα χει για υποπόδιο; Αυτά όσον αφορά στην «παρέλευση» του ουρανού και της γης... Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΑΣΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ιν, 8. Ψηλαφώντας τώρα μες στα σκοτάδια θαρρείς, ας εξετάσουμε άλλο ένα δόγμα, ακόμα πιο μυθώδες, που διατυπώνεται με τις παρακατω φρασεις: «Η βασιλεια των ουρανων μοιάζει με σπόρο σιναπιού» κι ακόμα: «Η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με προζύμι»• και πάλι: «Μοιάζει με έμπορο που ψάχνει για ωραία μαργαριτάρια». [Ματθ.13. 31-33, 45.46] Τέτοια παραμυθάκια δεν λέγονται, όχι από άνδρες μαούτε καν απο ονειροπαρμενες γυναικουλες. Ναι μεν, οταν μιλα κανείς για μεγάλα και θεικά πράγματα, οφείλει να χρησιμοποιεί κοινά καί ανθρώπινα παραδείγματα για να γίνεται πιο κατανοητος —οχι ομως τετοια φτηνα και ανοητα παραδειγματα• εκτός από ανάρμοστα και ρηχά εν σχέσει με τη σπουδαιότητα του πράγματος, δεν έχουν κανένα ξεκάθαρο και ευφυες νοημα. Κι ομως, θα επρεπε να ειναι απολυτως σαφη, αφού γράφτηκαν για νήπια και όχι για σοφούς ή γνωστικούς ανθρώπους. ιν, . Εδώ θα πρέπει βέβαια να ξαναφέρουμε στο νου κι εκείνη την πληροφορία, σύμφωνα με την οποία ο Ιησούς λέει: «Σε εξυμνω πατερα, κυριε του ουρανου και της γης, διοτι τα έκρυψες αυτά από τους σοφούς και τους ευφυείς και τα φανέρωσες στα νήπια», [Ματθ.π. 25] αλλά και στο Δευτερονόμιο υπάρχει γραμμένη η φράση: «Τα κρυμμένα για τον κύριο τον Θεό μας και φανερά για εμάς». Θα ‘πρεπε λοιπόν όσα έχουν γραφτει για τα νηπια και τους ανοητους να ειναι πραγματα ξεκάθαρα και διόλου αινιγματικά. Κι αν τα μυστήρια αποκρυπτονται απο τους σοφους ενω αντιθέτως προσφερονται με απλοχεριά στα νήπια και στα βρέφη που θηλάζουν, τότε καλύτερα να γίνουμε ζηλωτές της αμάθειας και του παραλογισμού Αυτο ηταν το μεγα καθηκον του σοφου που κατεβηκε στη γη; Να κρύψει το φως της γνώσης από τους σοφούς και να το φανερώσει στους χαζούς και στα βρέφη; ιν, 10. Για να ‘μαστε δίκαιοι όμως, θα πρέπει από τα λεγόμενα του Ιησού να μελετήσουμε και κάτι πιο σοφό (και το λέω έτσι κατ’ ευφημισμόν): «Δεν έχουν», λέει, «ανάγκη από γιατρο οι υγιεις αλλα οι αρρωστοι». [Ματθ. 9. 12]. Τέτοιες απαγγελίες έκανε στα πλήθη ο Ιησούς εξηγώντας τον ερχομο του στον κοσμο. Αν λοιπον στάθηκε αντιμετωπος με την αμαρτια για χαρη των ανθρωπων που υποφερουν απ αυτήν, όπως είπε, άραγε οι πατεράδες μας που είχαν ζήσει πριν απ’ αυτόν δεν υπέφεραν από αμαρτίες; Οι πρόγονοί μας δεν είχαν ανάγκη νοσηλείας; Αν πράγματι οι υγιείς δεν έχουν ανάγκη από γιατρό, κι αν ο Ιησούς δεν ήρθε να καλέσει τους δίκαιους αλλά τους αμαρτωλούς να μετανοήσουν —κι όπως λέει κι ο Παύλος, «ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σωσει τους αμαρτωλους, που πρωτος αναμεσα τους ειμαι εγώ»—, αν έτσι έχουν τα πράγματα και καλείται ο παραστρατημένος και ο άδικος και θεραπεύεται ο άρρωστος, ενώ αντιθέτως δεν καλείται ο δίκαιος, τότε όσοι δεν κλήθηκαν ποτέ κι οσοι δεν χρειαστηκαν χριστιανικη θεραπεια, θα ησαν ανθρωποι δίκαιοι που δεν είχαν παραστρατήσει. Ακριβώς, λοιπόν, οποιος δεν χρειαζεται γιατριά γυρνα την πλατη του στα κηρύγματα που απευθύνονται στους πιστούς• και όσο περισσότερο τούς γυρνά την πλάτη τόσο πιο δίκαιος θα είναι και υγιής και διολου παραστρατημενος. ιν, 19. ‘Ηταν λογικό, ο Όμηρος να βάζει κάποιο φραγμό στην αντρειωσύνη των Ελλήνων —καθώς η ανδρεία τους ήταν μερος της παιδεια τους—, και να τους υποχρεωνει να ησυχάζουν, ενώ παρουσιάζει τον ‘Εκτορα να εκφράζει την αβάσιμη γνώμη του προς τους ‘Ελληνες, σε έμμετρο λόγο: «Κρατηθειτε, Αργειοι, και σεις αγορια της Αχαιας, μη χτυπατε ενα λόγο έχει να σας πει ο ‘Εκτορας με την αστραφτερή περικεφαλαία». ‘Ετσι τώρα κι εμείς καθόμαστε όλοι ήσυχα, γιατί ο διδασκαλος των χριστιανικων δογματων υποσχεθηκε και διαβεβαίωσε ότι θα μας εξηγήσει τα σκοτεινά μέρη των γραφων. Λεγε, λοιπον, φιλε, σ εμας που σε παρακολουθουμε με προσοχή, τι εννοεί ο απόστολος Παύλος λέγοντας, «Τέτοιοι είσασταν μερικοί από σας» (πόρνοι, ειδωλολάτρες, μοιχοί, θηλυπρεπείς, αρσενοκοίται, κλέφτες, πλεονέκτες, μέθυσοι, υβριστές και άρπαγες),* «αλλά ελουσθήκατε, αγιασθήκατε και ελάβατε δικαίωση διά του ονόματος του κυρίου Ιησού Χριστου και δια του πνευματος του θεου μας». Πραγματικά απορούμε και αναρωτιόμαστε, πώς είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος ύστερα από τόσα μολύσματα και τόση βρωμιά, με ένα λούσιμο να εμφανιστεί ξαφνικά καθαρός! Παρ οτι η ζωη του εχει κηλιδωθει απο την τοση βλακεια, κι από την πορνεία, τη μοιχεία, το πιοτό, την κλεψιά, την αρσενοκοιτία, τα φαρμακώματα και ένα σωρό φαύλα και βρωμερά πράγματα, και μόνο που θα βαπτιστεί και θα επικαλεστει το ονομα του Χριστου, ελευθερωνεται και απαλλασσεται απ’ το μίασμα με την ίδια ευκολία που το φίδι βγάζει το πουκάμισο. Αν είναι έτσι, τότε ποίος δεν θα αποτολμήσει τα ακατονομαστα, ποιος δεν θα κανει πραγματα που με λογια δεν περιγράφονται και στην πράξη δεν υποφέρονται, όταν ξέρει πως θα πάρει απαλλαγή για τα ολοφάνερα εγκλήματά του και μονο που θα πιστεψει και θα βαφτιστει, κι οταν περιμένει, παρ’ όλες τις πράξεις του, να τον συγχωρέσει εκείνος που θα κρίνει ζώντες και νεκρούς; Με τον τρόπο αυτό, ενθαρρύνεται ο ακροατής να αμαρτήσει, δασκαλεύεται να κάνει άνομες πράξεις, μαθαίνει να απορρίπτει τη νομική παιδεία και να θεωρεί ότι η ίδια η δικαιοσυνη δεν εχει καμιαν ισχυ πανω σε οσους αδικουν ετσι εισαγεται στον κόσμο η ανομία και διδάσκεται ο άνθρωπος να μη φοβάται διόλου την ασέβεια, καθώς μ’ ένα του βάπτισμα βάζει κατα μερος μυριαδες αδικηματα. Να ποιο ειναι το αποτελεσμα της πνευματώδους διδασκαλίας του Παύλου. ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ιν, 20. Ας εξετάσουμε με σαφήνεια το Θέμα της «μοναρχίας του ενός και μόνου Θεού» και της πολυαρχίας των Θεών που εμεις λατρεύουμε —σα να μην ξερεις το νοημα της λεξης μοναρχία. Γιατί μονάρχης δεν είναι ο μόνος υπάρχων, αλλά ο μονος αρχων. Και προφανως αρχει μεταξυ ομοφυλων η ομοίων του. Ο βασιλιάς Αδριανός, λόγου χάρη, υπήρξε μονάρχης —όχι επειδή ήταν, μόνος του, ούτε επειδή εξουσίαζε πρόβατα και βοδια, που αρχοντες τους ειναι οι βοσκοι κι οι αγελαδάρηδες• υπήρξε μονάρχης επειδή βασίλευσε ανάμεσα σε ανθρωπους του ιδιου γενους. Κατα τον ιδιο τροπο, ενα Θεο δεν θα ταν σωστο να τον λεγαμε μοναρχη αν δεν ηταν ο αρχων των Θεών. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να τιμήσει το θεικό και ουρανιο μεγαλειο οπως του αξιζει. ιν, 20. Κι αν εσείς ισχυρίζεστε ότι οι άγγελοι παραστέκουν το Θεό κι είναι δίχως ανθρώπινα πάθη, άτρωτοι και αθάνατοι, οι αγγελοι τους οποιους εμεις ονομαζουμε Θεους επειδη βρίσκονται τόσο κοντά στη Θεότητα, τότε γιατί να φιλονικούμε για το όνομα, αντί να θεωρούμε ότι η μόνη διαφορά βρίσκεται στο πώς τους αποκαλούμε; Τη θεά που οι Έλληνες καλουν Αθηνα σι Ρωμαιοι τη λενε Μινερβα, ενω οι Αιγυπτιοι κι οι Σύροι κι οι Θράκες τη λένε αλλιώς. Και φυσικά, το ότι διαφέρουν τα ονόματα δεν σημαίνει ότι αλλοιώνεται ή χανεται η θεικη της ιδιοτητα. Ειτε λοιπον τους ονομαζει κανείς θεούς είτε αγγέλους, η διαφορά είναι ασήμαντη διότι, όπως μαρτυρειται, η φυση τους ειναι θεικη. Ο Ματθαιος εγραψε: «Και σε απάντηση είπε ο Ιησούς: “είστε γελασμένοι, επειδή δεν γνωρίζετε τις γραφές ούτε την δύναμη του Θεού. Διότι κατα την ανασταση οι ανθρωποι ουτε νυμφευονται ουτε παντρεύονται, αλλά είναι όπως οι άγγελοι στον ουρανό”.» [Ματθ. 22. 30]. Ειμαστε λοιπον συμφωνοι οτι οι αγγελοι μετεχουν της θειας φύσεως• και βέβαια, όσοι αποδίδουν την πρέπουσα λατρεία στους Θεους, δεν πιστευουν οτι ο Θεος βρισκεται μεσα στο ξυλο ή στην πέτρα ή στο χαλκό με τα οποία φτιάχνεται ένα ξόανο, κι ούτε θεωρούν ότι αν ακρωτηριαστεί ένα μέρος του αγάλματος μειώνεται η δύναμη του Θεού. Οι πρόγονοί μας έφτιαξαν αγάλματα και ναούς για να τους υπενθυμιζουν την ύπαρξη των Θεών• και για να αφιερώνουν από το χρόνο τους όσοι επισκέπτονται τους ναούς και να στοχάζονται τον Θεό με καθαρή την καρδιά, ή να προσέρχονται για να προσευχηθούν και να παρακαλέσουν τον Θεό, ο καθένας για τις ανάγκες του. Φτιάχνοντας κανείς την εικόνα ενός φίλου, δεν πιστεύει ότι ο φίλος βρίσκεται μες στην εικόνα ούτε ότι τα μέλη του σώματός του έχουν κλειστεί μες στη ζωγραφιά• απλώς θεωρεί ότι μέσω της εικόνας δείχνει πόσο τιμά τον φίλο του. Κι όσο για τις θυσιες που προσφερονται στους θεους, ετουτες περισσότερο είναι μια εκδήλωση ευγνωμοσύνης από πλευράς των θρησκευσμενων παρα ενας τροπος να τιμηθουν οι θεοί. Κι ειναι πολυ φυσικο, τα αγαλματα τους να εχουν ανθρωπινη μορφή, μιας και ο άνθρωπος θεωρείται το ωραιότερο από όλα τα ζωντανα πλασματα και εικονα του Θεου. Χωρια που αυτο το δόγμα (της ανθρωπομορφίας) ενισχύεται και από άλλες περιγραφες (της Βιβλου) που μας διαβεβαιωνουν οτι ο θεος εχει και δάχτυλα, με τα οποία γράφει λέει η Βίβλος: «Και έδωσε στο Μωυσή δύο πλάκες γραμμένες με το δάχτυλο του Θεού». Αλλα κι οι χριστιανοι, μιμουμενοι την αρχιτεκτονικη των ναών μας, χτίζουν τεράστιους οίκους όπου μαζεύονται να προσευχηθούν, παρ’ όλο που τίποτα δεν τους εμποδίζει να το κανουν αυτο μες στα σπιτια τους, αφου ο Κυριος τους ακουει όπου και να βρίσκονται. ιν, 22. Μα κι αν ακόμα υπήρχε ανάμεσα στους ‘Ελληνες άνθρωπος τόσο ελαφρόμυαλος που να νομίζει ότι οι θεοί ζουν μέσα στα αγάλματα, αυτή του η ιδέα θα ήταν πολύ πιο υγιής απο εκεινου που πιστευει οτι ο θεος χωθηκε μες στην κοιλια της παρθένας Μαρίας, έγινε έμβρυο και μόλις γεννήθηκε τον φασκιωσανε, γεματο αιματα του πλακουντα και χολη, κι άλλα πολύ περισσότερο άτοπα. ιν, 23. Θα μπορούσα ακόμα να σου δείξω πως η τιμημένη λέξη «θεοί», υπάρχει και μέσα στο Νόμο του Μωυσή, που φωναζει και γεματος σεβασμο νουθετει τον ακροατη: «Μην κακολογήσεις τους Θεούς, και μη μιλήσεις άσχημα για τον άρχοντα του λαού σου». Και βέβαια, δεν εννοεί άλλους θεούς, παρά τους δικούς μας• και το καταλαβαίνουμε από την παρακάτω εντολή: «Δεν θα πορευτείς πίσω από τους Θεούς». [Ιεριμ 7.6]. Και παλι: «Εαν πορευτειτε και λατρευσετε αλλους θεούς...» [Δευτερονόμιο 11.28]. ‘Οχι μόνο ο Μωυσής αλλά και ο διάδοχός του ο Ιησούς (του Ναυή), μιλώντας για θεούς εννοεί αυτους που τιμουμε εμεις δεν εννοει τιποτα ανθρωπους. Λεει στο λαό: «Και τώρα, φοβηθείτε Αυτόν και λατρέψτε μόνον Αυτόν και απαλλαγείτε από τους Θεούς που λάτρεψαν οι πατέρες σας». Και ο Παύλος δεν κάνει λόγο για ανθρώπους μα για ασώματες υπάρξεις: «Κι αν ακόμα υπάρχουν οι λεγόμενοι Θεοί και υπάρχει πολυαρχία θεών, είτε επί γης είτε στον ουρανο, για εμας ενας ειναι ο Θεος και πατερας απο τον οποιο προέρχονται τα πάντα» [Προς Κορινθ. Α 8.5]. Να γιατί κάνετε μεγάλο σφάλμα που πιστεύετε ότι εξοργίζεται ο υπέρτατος Θεός αν κάποιος άλλος επίσης αποκαλείται Θεος, τη στιγμη που άνθρωποι που άρχουν και διαφεντεύουν υπηκοους και δούλους δεν νιώθουν φθόνο οταν αποκαλειται άρχοντας και κάποιος άλλος. Δεν είναι λοιπόν σωστό να νομιζετε οτι ο θεος ειναι πιο μικροψυχος απο τους ανθρωπους. ‘Ομως αρκετά είπαμε για την ύπαρξη Θεών και για τις τιμές που τους πρέπουν. ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ιν, 24. Ας μιλήσουμε πάλι για την ανάσταση των νεκρών. Για ποιο λόγο να κάνει τέτοιο πράγμα ο Θεός; Γιατί να ακυρωσει με τοση ευκολια τους νομους του που οριζουν την αλληλοδιαδοχή των όντων και τη διατήρηση και μη εμφάνιση των ειδων, και να θεσει εξ αρχης και να διατυπωσει αλλους νόμους; Άπαξ και αποφάσισε κάποια πράγματα ο Θεός και τα διατηρησε επι τοσους αιωνες, ειναι φυσικο αυτα να ειναι αιώνια και να μην καταδικάζονται από το δημιουργό τους ουτε να καταστρεφονται —θαρρεις και τα χει φτιαξει κανένας άνθρωπος κι είναι θνητά κατασκευάσματα κάποιου θνητού. Συνεπώς θα ήταν παράλογο να επακολουθήσει η ανασταση γενεων ολοκληρων που χουν πεθάνει και μαζι με κάποιον που πέθανε πριν τρία χρόνια να αναστήσει και τον Πρίαμο και το Νέστορα που πέθαναν πριν χίλια χρόνια, και τους άλλους που έχουν πεθάνει ακόμα πιο πριν, από καταβολής του ανθρώπινου γένους. Κι αν καλοεξετάσει κανείς και το παρακάτω, θα βρει ολωσδιόλου ανόητη την ιδέα της αναστασεως: πολλοι ανθρωποι, βεβαια, εχασαν τη ζωη τους στη θάλασσα και τα κορμιά τους φαγώθηκαν από τα ψάρια• κι άλλοι τόσοι έχουν καταβροχθιστεί από θηρία και όρνεα. Πώς είναι δυνατόν να επανέλθουν τα σώματά τους; Ας το ελεγξουμε αυτο πιο λεπτομερως: καποιος ναυαγει, στη συνεχεια τον τρώνε τα μπαρμπούνια, κι οι ψαράδες που έπιασαν κι έφαγαν τα μπαρμπούνια κατόπιν σκοτώθηκαν και στη συνέχεια φαγώθηκαν από τα σκυλιά, και τα σκυλιά σαν ψόφησαν φαγώθηκαν εξ ολοκλήρου από κόρακες και γύπες. Πώς λοιπον θα ξανασυντεθει το σωμα του ναυαγου που αφανιστη περνώντας μέσα από τόσα ζώα; Και πάλι, ένα νεκρό σώμα που κάηκε στη φωτιά κι ένα άλλο που κατέληξε να φαγωθεί από τα σκουλήκια, πώς είναι δυνατόν να ανασυσταθούν και να επανέλθουν στην αρχική τους μορφή; Μα θα μου πεις, ο θεός είναι δυνατό να το κάνει αυτό πράγμα που δεν είναι αλήθεια. Δεν τα μπορεί όλα ο θεός. Δεν μπορεί να κάνει ώστε να μην εχει γεννηθει ο ποιητης Ομηρος και να μην εχει γινει η άλωση της Τροίας. Δεν θα μπορούσε, το δύο διπλασιαζόμενο να το κάνει πέντε ενώ είναι τέσσερα, ακόμα και να το ‘θελε. Ούτε θα μπορούσε να γίνει ποτέ κακός ο Θεός, ακόμα και να το ήθελε. Ούτε Θα μπορούσε ποτέ να πέσει σε σφάλμα, διότι είναι αγαθός. Και δεν είναι από αδυναμία του που δεν μπορει να γινει κακος η να πεσει σε σφαλμα. Διοτι οσοι ειναι απο τη φυση τους προετοιμασμενοι και ικανοι για κατι μα εμποδίζονται να το πράξουν, είναι φανερό ότι εμποδίζονται επειδή είναι αδύναμοι. ‘Ομως ο Θεός είναι εκ φύσεως αγαθός και όχι επειδή κάτι τον εμποδίζει να είναι κακός• μα και χωρίς να εμποδίζεται, πάλι δεν μπορεί να γίνει κακός. Ας σκεφτουμε και ποσο παραλογισμο κρυβει ετουτη η υποθεση: τον ουρανό, που η θεσπέσια ομορφιά του ξεπερνά κάθε άλλη σύλληψη του νου, να τον αφήσει ο Δημιουργός να λιώσει και τα άστρα να πέσουν Και τη γη να χαθεί• και συγχρόνως να αναστησει τα σαπισμενα και κατεστραμμενα κορμια των ανθρώπων —ίσως αξιόλογων ανθρώπων μερικά—, κι άλλα που ακόμα και πριν το θάνατό τους ήσαν άχαρα, δύσμορφα και με φατσες σιχαμερες. Μα ακομα κι αν του ηταν ευκολο να τα αναστήσει ευπρεπισμένα, θα ήταν αδύνατο να χωρεσει η γη αναστημενους ολους οσους εχουν πεθανει απο καταβολής κόσμου.

Friday, March 02, 2007

Η ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 3 ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΣΕ ΝΕΟ ΣΙΤΕ

http://www.xristopistoi.tk/
http://ermionh2.blogspot.com/
http://ermionh.blogspot.com/

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ: http://sfrang2.blogspot.com/
«Φωτιές» έβαλε με τις απόψεις της σε εκδήλωση για την γιορτή των Τριών Ιεραρχών στο Σικάγο η 15χρονη Προμηθέα, το παιδί-θαύμα που πρόσφατα είχε παρουσιάσει με ρεπορτάζ του ο ALPHA, καθώς δεν πήγε ποτέ Δημοτικό, ούτε Γυμνάσιο, αφού σε ηλικία μόλις 4 ετών έγινε δεκτή σε Αμερικανικό Πανεπιστήμιο. Η Προμηθέα, που θεωρείται διάνοια στα μαθηματικά, εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του χριστιανισμού και του Βυζαντίου, αφήνοντας άναυδο τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και τους υπόλοιπους ιεράρχες.Η Εκκλησία προσπάθησε να σταματήσει την επανάσταση του 1821 υποστήριξε μεταξύ άλλων η 15χρονη Προμηθέα στην ομιλία της παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου, προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις. Το κορίτσι-θαύμα αποχώρησε από το βήμα, αφού δέχτηκε φραστική επίθεση από πολλούς παρευρισκόμενους, ενώ ο Μητροπολίτης Ιάκωβος επιχείρησε να κατευνάσει τα πνεύματα. Προηγουμένως η Προμηθέα μίλησε για «μύθο» αναφερόμενη στο κρυφό σχολειό, υποστηρίζοντας ότι η ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας ήθελε τον λαό αμόρφωτο. Από τα πυρά της νεαρής κοπέλας δεν γλίτωσε και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την οποία χαρακτήρισε ως «χριστιανικό σφαγείο».
πηγή:http://www.alphatv.gr/index.asp?a_id=90&news_id=21858
το θεμα αυτο παρουσιαστηκε στις ειδησεις τοy ALPHA και του ALTER. Εππλεον το κοριτσι θαύμα μελετα διαρκώς αρχαία ελληνικη γραμματεια

ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΜΜΑ ΜΕ … ΑΡΩΜΑ ΑΠΟ ΚΟΡΑΗ

EPISHS

ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΤΑΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΤΟΥ

Εσπρέσσο Παρασκευή 2 Μαρτίου 2007
Του ΘΑΝΟΥ ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗ
Ενα νέο πολιτικό κόμμα, με το όνομα Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύ­μα (Ε.Α.Ρ.), έρ­χεται να «ταρά­ξει» με τις αρ­χές και τα ιδεώδη του την πολιτι­κή σκηνή του τόπου. Η επίσημη, αναγγελία της ίδρυσης προς τα ΜΜΕ θα γίνει σήμερα στα γρα­φεία της ΕΣΗΕΑ, ενώ αύριο τα ιδρυτικά μέλη του κόμματος προσκαλούν για ενημέρωση όσους «πιστούς» θέλουν να μοχ­θούν περισσότερα για τη νέα αυτή κίνηση, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια». Όταν τους ρωτήσαμε «Ποιοι είστε;» και «Τι πρεσβεύω τε;», με συνοπτικές διαδικασίες μας απάντησαν: «Είμαστε κόμμα ελληνιστών». Οι καλά γνωρίζο­ντες, πάντως, τους χαρακτηρί­ζουν και κόμμα των πολυθεϊστών. «Η πολιτική μας ιδεολογία είναι η άμεση δημοκρατία, όπως αυτή εφαρμοζόταν μέχρι το 1850», λέει στην «Εσπρέσσο» ο Στέφανος Μυτιληναίος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και γραμματέας Διαφωτισμού του Ε.Α.Ρ.. «Ιδεολογικά, το κόμμα μας εμπνέεται από τον Ευρωπαϊ­κό και το Νεοελληνικό Διαφωτι­σμό, ενώ αν μας ρώταγε κάποιος ποιος είναι ο πνευματικός μας προπάτορας, θα του λέγαμε ο Αδαμάντιος Κοραής. Επίσης, εί­ναι σημαντικό σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε και την έτερη αναφορά μας, που έχει να κάνει με τον αρχαιοελληνικό ανθρωπισμό, απ' όπου επηρεαζόμαστε από τη σκέψη των Ελλήνων φι­λοσόφων και έτσι όπως αυτοί εκφράζονταν μέσα στις εποχές». Η πολιτική ταυτότητα του νέου αυτού κόμματος δεν έχει να κάνει με τη θρησκευτική συ­νείδηση των μελών του και είναι λογικό, αφού όπως μας πληρο­φορεί και ο κ. Μυτιληναίος: «Οι Ελληνες πολίτες δεν γνώριζαν ποτέ για τις θρησκευτικές πε­ποιθήσεις των τριακοσίων της Βουλής. Αραγε, γιατί να το κά­νουν τώρα για εμάς;» και προσθέτει: «Είναι αλήθεια ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των μελών μας ακολουθεί τον αρχαιοελλη­νικό τρόπο λατρείας, και είναι λογικό, γιατί για το Ε.Α.Ρ η αρ­χαία Ελλάδα είναι έμπνευση, πολιτική και φιλοσοφική. Είναι λογικό, άνθρωποι που είναι θαυ­μαστές της αρχαίας Ελλάδας και του αρχαίου ελληνικού πολιτι­σμού να πρεσβεύουν ιδέες άμε­σα δημοκρατικές. Το θέμα, όμως, δεν είναι τι πρεσβεύουν τα μέλη μας. Κανονικά, αυτό που θα έπρεπε να αναρωτιέστε, είναι πόσα από τα μέλη των με­γάλων κομμάτων είναι αυτά που σέβονται το θείο κατά τα πάτρια. Ξέρετε πόσοι είναι αυτοί; Καλύ­τερα να μη μάθετε!»
Στην εκδήλωση το Ε.Α.Ρ θα κάνει σαφές στον ελληνικό λαό τις αρχές του, το πολιτικό του πρόγραμμα, καθώς και τους τρό­πους με τους οποίους θα ενα­ντιωθεί από εδώ και πέρα στα πολιτικά σφάλματα των μεγάλων κομμάτων. Η νέα αυτή πολιτική κίνηση έχει ήδη πλαισιωθεί από ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, όπως καθηγητές πα­νεπιστημίου, δασκάλους, αλλά και αρκετούς επωνύμους. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Στέφανος Μυτιληναίος, πέρα από την ιδιό­τητα του γραμματέα Διαφωτι­σμού στο Ε.Α.Ρ, είναι αρχισυντά­κτης σε τηλεοπτικό περιοδικό.
«Το Ε.Α.Ρ, ως ένα πολιτισμικό και εκπαιδευτικό κίνημα πολιτι­κής δράσης, δεν θα ήταν δυνατόν να μην έχει γύ­ρω του ανθρώ­πους διανοού­μενους. Χαρα­κτηριστικά, να σας πω ότι με­ταξύ των ιδρυ­τικών μελών μας έχουμε τον Γιώργο Τσαγκά­ρη, ο οποίος έχει διατελέσει διευθυντής του Γ' Προγράμμα­τος της Ελληνικής Ραδιοφω­νίας, τον ηθοποιό Νίκο Καλογε­ρόπουλο, τον γνωστό ρεμπέτη Αγάθωνα Ιακωβίδη και πάρα πολ­λούς άλλους επωνύμους».

Αξίες και ελευθεροπρέπεια

«ΤΟ Ε.Α.Ρ. υιοθετεί τις αξίες και τα ιδανικά που άνθησαν στην αρχαία Ελλάδα», λέει το μέλος του νέου κόμματος και της πολυθεϊστικής ομάδας, Βασίλης Τσαντίλας (φωτ.), και συμπληρώνει: «Οπότε, όταν μιλάμε για άμεση δημοκρατία, δικαιοσύνη και ελευθεροπρέπεια, δεν αναφερόμαστε στην αρχαία Ελλάδα γενικά, αλλά μιλάμε νια τις αξίες και τα ιδανικά εκείνων των ανθρώπων που δημιούργησαν τέτοιο πολιτι­σμό. Σήμερα, αυτό που έχω να καταθέσω, είναι ότι σε περίπτωση που καταφέρουμε όλοι μαζί να επαναφέρουμε αυτές τις αρ­χές και τις αξίες, θα μπορέσει να ανακάμψει από το τέλμα της η ελληνική κοινωνία».

«Πάνω από πολιτικές παρατάξεις» - «ΣΥΜΦΩΝΩ απόλυτα με τις αρχές και τις ιδέες που πρεσβεύει η νέα αυτή πολιτική κίνη­ση», λέει ο Αγάθων Ιακωβίδης και συμπλη­ρώνει: «Το Ε.Α.Ρ. είναι πάνω από κόμματα και πολιτικές παρατάξεις και έτσι πρέπει να είναι πάντα. Δεν έχουμε κα­μία σχέση με γραφικό­τητες και με ό,τι άλλο
θα προσπαθήσουν να μας κατηγορήσουν. Εμείς οι Ελληνες θα πρέπει να μάθουμε κά­ποια στιγμή να είμαστε και λίγο ρεαλιστές, για­τί όσο υπάρχουν οι με­γάλες πολιτικές οικογέ­νειες στη χώρα μας, δυστυχώς, φτάνουμε σ' ένα σημείο να κυβερ­νιόμαστε συνεχώς από τα ίδια πρόσωπα».


Ευκαιρία νια να εκφραστώ»
Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ Νίκος Καλογερόπουλος (φωτ.) δέχτηκε με χαρά να στηρίξει την πολιτική αυτή κίνηση, αφού όπως χα­ρακτηριστικά μας αναφέρει, είναι η πρώ­τη φορά που αισθάνεται ότι βρίσκεται δί­πλα σε ανθρώπους, απ' όλους τους πολιτι­κούς κύκλους της Χώρας, που ουσιαστικά μάχονται για ένα κοινό στόχο. «Εγώ, προ­σωπικά, στηρίζω αυτή την πολιτική κίνη­ση για ένα και μοναδικό λόγο: γιατί μέσα από την Αριστερά, που εδώ και χρόνια υποστηρίζω, δεν μπορούσα να εκφράσω τις ελληνιστικές μου απόψεις. Ετσι, είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε μαζί άνθρωποι απ' όλα τα κόμματα και έχουμε κοινές ελληνικές αναφορές».