NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, January 29, 2007

Γιατί πολυθεϊσμός

σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr

http://www.ellinais.gr/arxaia.html

Υπάρχει το σύμπαν, αλλά υπάρχουν και τα ξεχωριστά ποικίλα ουράνια σώματα. Υπάρχει η ανθρωπότητα εν γένει, αλλά υπάρχει και ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά, η ανθρώπινη ατομικότητα. Και όπως υπάρχει η έννοη δύναμη που κινεί την κάθε ανθρώπινη ατομικότητα, έτσι και κάθε άλλη ατομικότητα, κάθε μορφής και κάθε επιπέδου, κυβερνάται από το δικό της ατομικό νου, που την ωθεί προς την εξέλιξή της και την εναρμονίζει με τους υπολοίπους εν χορώ νόες εντός του όλου. Το όλον μπορεί, λοιπόν, να είναι ενιαίο και εναρμόνιο, αλλά αποτελείται από ατομικότητες. Γιατί “Εν το Παν”, που είναι μεν Εν ως προς την αρμονική του κίνηση και εξέλιξη, αλλά δεν παύει να είναι και το Παν ως προς την ποικιλομορφία και τις επιμέρους όψεις και προσωπικότητές του. Και το όλον, τόσο το φυσικό όσο και το νοητό, αλλά και το νοερό, ένθεον είναι και έννοο.
Η δογματική προσκόλληση, όμως, στο Εν σε κάνει, λοιπόν, να μη βλέπεις πια τη σύνθεση και τη συναρμογή αυτού ακριβώς του Ενός, οπότε το Εν που εσύ αντιλαμβάνεσαι είναι ένα Εν χωρίς ταυτότητα, αφύσικο, τερατώδες και εχθρικό τελικά, επειδή ό,τι άγνωστο και απρόσιτο εκλαμβάνεται, βεβαίως, ως εχθρικό.

Πολύτιμα αξιώματα - αιώνιες αλήθειες

“Πας Θεός είναι αγαθός, δεν υπόκειται σε πάθη, είναι αμετάβλητος^ διότι παν το μεταβαλλόμενον καθίσταται είτε καλύτερο είτε χειρότερο^ αλλά εάν καταστεί χειρότερο, τότε μετέρχεται προς το κακό, και εάν καταστεί καλύτερο, τούτο σημαίνει ότι αρχικώς ήταν κακό.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

“Δεν υπάρχει ως ενδεχόμενο το μεν όλο να είναι θείον, τα δε μέρη του να μην είναι θεία.” (Κέλσος, “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

“Ο Θεός είναι τα πάντα και τα πάντα δύναται. Και τα πάντα από κείνον είναι γεμάτα και αυτός μόνο είναι άξιος μελέτης αξιόλογης και τιμής μακαρίας.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

“Η κάθε πρόγνωση και η κάθε πράξη έργων αιωνίων, έργο των Θεών είναι και δεν επιτελείται ούτε εξαιτίας της ανάγκης, ούτε γι’ άλλες ανθρώπινες αιτίες, αλλά για αιτίες που μόνο οι Θεοί γνωρίζουν.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

“Οι ουσίες των Θεών δεν επλάσθησαν, επειδή ό,τι υπάρχει αιωνίως ουδέποτε γεννάται.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

“Οι Θεοί δεν αποτελούνται από σώματα, γιατί οι δυνάμεις των σωμάτων είναι ασώματες.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

“Οι Θεοί διαχέουν προς όλους τα αγαθά τα προερχόμενα από τα αισθητά, τις νοητές όμως αλήθειες μόνο στους έμφρονες τις χορηγούν.” (Σαλούστιος, “Περί Θεών και Κόσμου”)

“Ποιος Θεός δίδει κάτι με την απαίτηση να λάβει πίσω; Γιατί η απαίτηση είναι δείγμα ότι κάποιος έχει ανάγκη, αλλά καμιά ανάγκη δεν έχει ο Θεός”. (Κέλσος, “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

“Το θείον έργον ούτε αυτόματα γίνεται (γιατί ό,τι αυτόματο είναι και αναίτιο και βεβαίως βρίσκεται σε αταξία), ούτε είναι απότοκο κάποιας ανθρώπινης αιτίας.” (Ιάμβλιχος, “Περί Μυστηρίων ή περί θεουργίας”)

“Αργά αλέθουν οι μύλοι των Θεών και στα παιδιά των παιδιών, που πολύ αργότερα θα γεννηθούν, το αποτέλεσμα θα φανεί.” (χρησμός του Κέλσου για την εποχή μας από το έργγο του “Αληθής λόγος κατά Χριστιανών”)

Η τεράστια αξία του τελέσματος

Πέρα από τη διανοητική άσκηση την οποία πρέπει αδιάκοπα να επαναλαμβάνουμε ώστε να εναρμονιζόμαστε με το Θείον, πολύ πιο ισχυρούς δεσμούς αποκτούμε με τους Θεούς μέσω του τελέσματος, που είναι το μόνο που επιτυγχάνει την καθάρση της ψυχής, ενώ έχει παράλληλα τη δύναμη να “ξεκλειδώνει” τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, οι οποίες συνήθως παραμένουν εν ληθάργω στα πιο σκοτεινά και αποξεχασμένα μέρη του μυαλού.
Ο Πρόκλος, στο “Περί Προνοίας” έργο του μάς λέει: “Όταν παράγεται ιερατικό έργο, διαλύονται οι απόρροιες όσων μας βλάπτουν, καθώς χρησιμοποιείται από εμάς η συνέργεια των δυνάμεων εκείνων οι οποίες μας ωφελούν”. Για να γίνει όμως αυτό, θα πρέπει ο ιερουργός να γνωρίζει την ορθή χρήση των ενεργειών που εκλύονται κατά την ιεροπραξία, έτσι ώστε το αγαθόν έργον να επι-τελείται. Γι’ αυτό το τέλεσμα, η τέλεια δράση, η εκπλήρωση του έργου που οδηγεί στην τελείωση, φέρνει απο-τέλεσμα. Χωρίς την τελεστική, δεν υπάρχει θρησκεία, όπως και χωρίς την πράξη, η θεωρία μένει νεκρό γράμμα.
Όσο για κείνους που ισχυρίζονται ότι οι φιλοσοφούντες δεν έχουν ανάγκη από το τελετουργικό στοιχείο για να γνωρίσουν την αλήθεια -και ισχυρίζονται μάλιστα ότι η τελετουργία με όλα τα αρχέτυπα, τα δρώμενα και τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι κάτι άχρηστο, αν όχι επικίνδυνο!- θα τους δώσουμε την απάντηση που δίνει ο Ιάμβλιχος: “Τι εμποδίζει τους θεωρητικώς φιλοσοφούντες να επιτύχουν τη θεουργική ένωση με τους Θεούς; Ακόμη και αν εμείς δεν το καταλαβαίνουμε, τα ίδια τα σύμβολα από μόνα τους επιδρούν και παράγουν το οικείο προς αυτά έργο και η άρρητη δύναμη των Θεών στους οποίους αυτά ανήκουν αναγνωρίζει τις οικείες εικόνες από μόνη της και όχι επειδή διεγείρεται από τη δική μας νόηση. Κι αυτό γιατί δεν είναι φυσικό τα περιέχοντα να είναι μέσα στα περιεχόμενα, ούτε τα τέλεια μέσα στα ατελή, ούτε και το όλον να ανακινείται από τα μέρη.” Και συνεχίζει πιο κάτω, συμπληρώνοντας: “Αλλά ποτέ δεν θα επιτευχθεί η δραστική ένωση (ανθρώπου-θείου) χωρίς βεβαίως και τη γνώση, καθώς δεν μπορεί χωρίς αυτήν να υπάρξει ταυτότητα.”

Πλήρης ανάπτυξη της αρχαίας ελληνικής κοσμοαντίληψης και της θεουργίας μας γίνεται στο θερινό τεύχος (αρθ. 8) του περιοδικού “Φιλοσοφία ζώσα”, που θα κυκλοφορήσει στα περίπτερα Αθηνών περί τα τέλη Ιουνίου και στην επαρχία τον Αύγουστο.

Saturday, January 27, 2007

Δημήτρης Λιαντίνης: Έζησα έρημος και ισχυρός

Δημήτρης Λιαντίνης:
Έζησα έρημος και ισχυρός

1η Ιουνίου του 1998, ο καθη­γητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστη­μίου Αθηνών Δημήτρης Λιαντίνης, εξαφανίζεται. Λίγες ημέρες αργό­τερα η κόρη του, Διοτίμα, ανακαλύ­πτει ένα χειρόγραφο του πατέρα της και την πιάνει τρόμος: «Διοτίμα μου, φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα-βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέ­τη θανάτου». Περί της εκφρασμένης πρόθεσης του καθηγητή να αυτοκτονή­σει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, μιλά η σύζυγος του.
Ανθρωπος που συνέπαιρνε με την κόψη και την ευρύτητα της σκέψης του συναδέλφους, φοιτητές και συνομιλητές, γέμιζε ασφυκτικά τα αμφιθέατρα σε κάθε εμφάνιση του. ι, στο 1998 ακόμα, εξαφανίζεται και αφήνει ερωτημα­τικά . Απαντες στρέφουν το ενδια­φέρον τους προς τον Ταΰγετο -από τα μέρη εκείνα καταγόταν ο καθηγητής, εκεί πήγαινε για να ηρε­μήσει, αλλά και για κάποιες έρευνες του, σύμφωνα με στενούς του φίλους. Η εξαφάνιση Λιαντίνη γίνεται σίριαλ στον Τύπο της εποχής και κάποιοι αναφέρουν ότι το μυστικό δεν θα αποκαλυφθεί αν δεν περάσουν επτά χρόνια. Και, πράγματι, επτά χρόνια και έναν μήνα αργότερα, τον Ιούλιο του 2005 στην περιοχή Πόρτες του Ταϋγέτου ανακαλύπτεται ένας ανθρώ­πινος σκελετός. Ήταν του Λιαντίνη - αποκαλύφθηκε με εξέταση ΟΝΑ, ενώ δίπλα του βρέθηκαν και κάποια προσωπικά του αντικείμενα, τα ρού­χα του, ένα σημειωματάριο και άλλα. Το μυστήριο θα μπορούσε να τελει­ώσει εκεί, αλλά, καθώς φαίνεται, μόλις άρχιζε - τουλάχιστον για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν τις σχέ­σεις του Λιαντίνη με συγκεκριμένους κύκλους, αλλά και για τα προχωρη­μένα «πειράματα» που έκανε στον Ταΰγετο.
Οι... πιο προχωρημένοι δε ανα­μένουν με αγωνία ένα σημάδι της «επιστροφής» του, όποια και όπως κι αν είναι αυτή. Για τους «μυημέ­νους», αποτελεί πεποίθηση πως ο Λιαντίνης είχε στενή σχέση με την περίφημη Ομάδα Έψιλον, μια ομά­δα ανθρώπων που -υποτίθεται ότι- κατέχουν την «προηγμένη γνώση» προστατεύουν την Ελλάδα από επιβουλές και μάχονται για την επαναφορά στον σύγχρονο τρόπο ζωής των αρχαιοελληνικών ιδεωδών. Οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι στο όπου βρέθηκε ο σκελετός του Λιαντίνη τέμνονται οι δύο άξονες του λεγόμενου Νοήμονος συμπαντικού Οργανισμού που κυβερνά τον κόσμο, εκεί όπου στις 04.04 κάθε πρωί αντανακλώνται οι πέντε πυραμίδες της Αιγύπτου και υπάρχει πέρασμα από τον κόσμο του θανάτου προς τον κόσμο του αθανάτου.
Εντέλει, ο Λιαντίνης όντως αυτοκτόνησε για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας και εσωτερικής αξιοπρέ­πειας μπροστά στη γενική φθορά των αξιών αλλά και της προσωπικής φθοράς που επρόκειτο να υποστεί λόγω της ηλικίας (αν και πλησίαζε μόλις τα 56) ή ανακάλυψε ένα τέτοιο πέρασμα και, απλώς, γνωρίζοντας ότι ελαχιστότατοι θα ήταν σε θέση να συλλάβουν μια τέτοια κατάστα­ση, απέκρυψε επιμελώς τη δραπέ­τευση του σε μιαν άλλη διάσταση, αφήνοντας το υλικό του σώμα στον Ταΰγετο που τόσο αγάπησε;

Απάντηση δεν υπάρχει, αντί αυτής μια σημείωση του, σαφής όσο και διφορούμενη: «Σας είχα προειδο­ποιήσει, μα δεν με πιστέψατε... Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέληση σου. Παλεύω τη δύναμη σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασί­σεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφ’ εαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειο σου. Ο τάφος, η ταφόπλα­κα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν».



Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Δημήτρης Λιαντίνης αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό στη μητέρα του. Μίλησαν για αρκετή ώρα οι δυο τους. Η ίδια μού μετέφερε αποσπάσματα από αυτή τη συνομιλία:
- Μάνα, άκου. Σύντο­μα θα λάβεις μια μαχαι­ριά, όχι στην πλάτη, αλλά στην καρδιά. Θέλω να φανείς γεν­ναία, σαν αρχαία Σπαρτιάτισσα, που έχανε το γιο της, αλλά έστεκε περήφανη.
Η μάνα κατάλαβε αμέσως και αντέδρασε:
- Όχι, παιδί μου, όχι, εγώ πρέπει να φύγω πρώτη...
Της έπιασε το χέρι:
- Μανούλα, ηρέμησε. Νιώθω ότι έχω ζήσει πέντε ζωές. Ήρθε η ώρα να φύγω.
- Παιδί μου, σπλάχνο μου, πάντα πίστευα σε σένα. Ας γίνει αυτό που θέλεις.
Τον αγκάλιασε και τον φίλησε.
Και εκεί ο Λιαντίνης της είπε τα στερ­νά του λόγια...
Για πρώτη φορά στο φως η ζωή του πιο πολυσυζητημένου νεοέλληνα στοχαστή, που η εξαφάνιση του συγκλόνισε το πανελλήνιο το καλοκαίρι του 1998.
Ανέκδοτες προσωπικές επιστολές που φανερώνουν μια σπάνια στάση ζωής, συνεντεύξεις με ανθρώπους που τον γνώρισαν, σημει­ώσεις του, προσωπικά ημερολόγια, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και μία μαρτυρία-αποκάλυψη φωτίζουν το χρονικό ενός σχεδίου που ξεπερνά κάθε φαντασία.
Η δημοσιογραφική έρευνα του Δημήτρη Αλικάκου για τον καθη­γητή Δημήτρη Λιαντίνη συνιστά ένα αληθινό μυθιστόρημα.

Friday, January 26, 2007

ξυλουργός αλλά και ΜΑΓΟΣ

Η λέξη HERESH στο Εβραικό κείμενο που μεταφράζεται ως Μαραγκός .. ημαίνει Τέκτων , ξυλουργός αλλά και ΜΑΓΟΣ. Και τον Ιησού οι Φαρισαίοι τον θεωρούσαν Λαοπλάνο και ΜΑΓΟ.. Κάποιες άλλες διαφωτιστικές ερμηνείες λέξεων απο τα Εβραικά HOSHANA [ωσαννά] δεν σημαίνει Δόξα η δοξασμένος αλλά ..ΕΛΕΟΣ , ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΑΣ ΣΩΣΕ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΣΕ ΜΑΣ. Γολγοθάς .. δεν είναι ακριβώς κρανίου τόπος αλλά ο βουρκόλακκος που πέταγαν τα πτώματα των καταδίκων οι Ρωμαίοι και τα οποία ΜΕ ΝΟΜΟ .. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΝ ΝΑ ΤΑΦΟΥΝ. ΑΡΕΙΜΑΘΕΑΣ= νεκροθάφτης Ιωσήφ ο Αρειμαθέας = Ιωσήφ ο Νεκροθάφτης..... ΠΑΡΘΕΝΑ [VIRGIN] στην αρχαιότητα θεωρούνταν η ανύπαντρη γεννικά κόρη και δεν είχε την έννοια της γυναίκας που δεν είχε κάνει ποτέ της έρωτα..

Οχετός ύβρεων κατά των Ελλήνων ψάλλονται στις εκκλησίες

σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr

Οχετός ύβρεων κατά των Ελλήνων ψάλλονται στις εκκλησίεςΔεν είναι μόνο τα ανθελληνικά εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης.Δεν είναι μόνον τα ανθελληνικά κηρύγματα του Ιησού (βλ. "Δαυλός", τ. 272-273, ήhttp://www.davlos.gr/pdf/17909.pdf).Δεν είναι μόνον οι ύβρεις εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνικού Πολιτισμού, που ψάλλονται την Κυριακή της Ορθοδοξίας.Τα "Μηναία" είναι δώδεκα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, ένα για κάθε μήνα.Σε οποιοδήποτε αναλόγιο εκκλησίας κι άν πάτε, θα δήτε επάνω το "Μηναίο" του τρέχοντος μήνα.Μόλις περάση ο μήνας, το μαζεύουν και βάζουν επάνω το "Μηναίο" του νέου μήνα.Τα "Μηναία" είναι βασικώτατα βιβλία για την λειτουργία.Από αυτά τα βιβλία έχουν παρθή οι ύβρεις που παρατίθενται στο άρθρο του Δαυλού Ιανουαρίου 2007.Δεν έχουν συμπεριληφθή εκθειασμοί για τη Σιών, το Ισραήλ, ή την Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι πολύ συνηθισμένοι, ούτε ύβρεις γενικές.Το άρθρο αυτό περιέχει 6 σελίδες ύβρεις ονομαστικά κατά των Ελλήνων και μόνον. Ψάλλονται επί καθημερινής βάσεως στις εκκλησίες της Ελλάδας για όλο το χρόνο.Μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως!Να βρίζεται ένας ολόκληρος λαός μέσα στις εκκλησίες και να μην παίρνει είδηση!Κάθε ένας, που θέλει να ονομάζεται Έλληνας πρέπει να διαβάση το άρθρο του "Δαυλού".Μπορείτε να το κατεβάσετε από την ιστοσελίδα:http://www.davlos.gr/pdf/20500.pdf
Βοήθειά σας!

Tuesday, January 23, 2007

Η ΤΕΛΕΤΗ ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΗΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ" ΝΑ ΤΗΝ ΜΑΤΑΙΩΣΕΙ

σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr

ESSPRESSO Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2006 ΣΕΛ. 8
Το υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Αρχαιοτήτων έδωσαν την άδεια
Του ΘΑΝΟΥ ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗ
Και λειτουργία πολυθεϊστών στους στύλους Ολυμπίου Διός!
Πέτυχαν από τους μεγάλους τους στόχους τους: να πραγματοποιούν λειτουργίεςκαι να ψάλλουνύμνους, αφιερωμένους στους θεούς του Ολύμπου, μέσα στον αρχαιολογικό χώροτων στύλων του Ολυμπίου Διός, στο κέντρο της Αθήνας. Ύστερα από προσπάθειεςαρκετών ετών οι Πολυθεϊστές της Ελλάδος (που ακούν στο όνομα «Ελληνάϊς») δενκρύβουν την ικανοποίηση τους για την άδεια που έλαβαν από το υπουργείοΠολιτισμού και την Εφορεία Αρχαιοτήτων. Η τελετή της θρησκείας τους θα γίνεισης 21 Ιανουαρίου του 2007. Ποιες θα είναι οι αντιδράσεις των υπολοίπων,ορθοδόξων και μη; Υπομονή και θα δούμε...Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη τελετή που θα διοργανώσει η νεοσύστατηθρησκεία, η οποία από την ημέρα που αναγνωρίστηκε -υστέρα από ομόφωνηαπόφαση του Πρωτοδικείου -τελεί κανονικά όλα τα εθιμοτυπικά πουακολουθούνταν στην αρχαιότητα. Είναι όμως η πρώτη φορά που θαπραγματοποιήσει τελετή στην καρδιά της Αθήνας. Μάλιστα, όπως δηλώνει καιστην «ESSPRESSO» ένα εκ των ιδρυτικών μελών του «Ελληναΐς», η Ντορέτα Πέππα,η ολύμπια γιορτή μπορεί να μην τελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο με τηναρχαιότητα, θα έχει όμως σίγουρα πολλές ομοιότητες με αυτήν.«Κάθε εποχή δημιουργεί ένα δικό της ιδεώδες. Αυτό το έλεγε άλλωστε και οΠλάτωνας στους νόμους του. Κάθε τόπος και κάθε χρόνος δημιουργεί δική τουτελεστική αντίληψη, Γι' αυτό και υπάρχουν διάφορες στις τελετές από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή. Ουσία έχει τελικά να τιμάς το θείο».Συμφωνά με όσα έχουν προγραμματίσει, μέσα στον αρχαιολογικό χώρο -για τηνακρίβεια, στο σημείο όπου βρίσκονται τα χαλάσματα του αρχαίου ναού τουΟλυμπίου Διός- οι οπαδοί της αρχαιοελληνικής θρησκείας θα συγκεντρωθούν γιανα τελέσουν τα «Ολύμπια». «Ως γνωστόν, Ολύμπια τελούσαν οι αρχαίοι Έλληνεςτα προ-ολυμπιακά χρόνια προς τιμήν του Ολύμπιου θεού Δία. Δεν είναι λοιπόνκάτι καινούργιο. Ολόκληρος ο ναός του Δία κατά την αρχαιότητα βρισκόταν στοσημείο όπου είναι σήμερα οι στύλοι του Ολυμπίου Διός, στο κέντρο της Αθήνας,και μάλιστα αποτελούσε ένα πολύ μεγάλο κτίσμα. Μέσα εκεί λοιπόν εμείς, ωςθρησκεία πλέον, καλούμαστε να τελέσουμε ιερο-πραξία, αφού η γιορτή ήτανανέκαθεν θρησκευτική. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τοτελετουργικό των αρχαίων Ελλήνων. Μην ξεχνάμε πως όταν τελούσαν τα αρχαίαχρόνια γιορτές, επρόκειτο για μια διαδικασία που κρατούσε μέρες και όχιμερικές ώρες, όπως καλούμαστε εμείς σήμερα να κάνουμε» λέει η κυρία Πέππα.Τι ακριβώς όμως θα πα!ρακολουθήσουν όχι μόνο οι πολυθεϊστές αλλά και όλοι όσοι αποφασίσουν ναπάρουν μέρος στις εορταστικές διαδικασίες εκείνη την- ημέρα; «Ουσιαστικά θαακουστούν από τους ιερείς -μία από αυτούς είμαι κι εγώ- κάποιοι ύμνοι προςτους ολύμπιους θεούς, με περισσότερη έμφαση στον Δία και την Ήρα, καθώς καιστην Αθηνά, μιας και βρισκόμαστε στην πόλη που πήρε το όνομα της. Βεβαίως ητελετή θα είναι αφιερωμένη και προς τιμήν των γάμων του Δία και της Ήρας,αφού το συγκεκριμένο μήνα (ο αρχαίος Αττικός) γίνονταν και οι περισσότερεςγαμήλιες τελετές, θα κάψουμε λιβάνι, όχι βέβαια πάνω στο ναό, αλλά σε μιαδική μας κατασκευή, σύμφωνα και με το εθιμοτυπικό».Η κυρία Πέππα απαντά και σε όλους όσοι αντιδρούν όλα αυτά τα χρόνια κατά τωνοπαδών του πολυθεϊσμού, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να ρίξει τους τόνουςανάμεσα στις δύο πλευρές. «Δεν καταλαβαίνω γιατί κατά καιρούς προκαλούνταιτόσες αντιδράσεις. Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι η πιο ουσιαστική διαφορά μαςαπό τις υπόλοιπες θρησκείες βασίζεται κυρίως στο γεγονός ότι εμείςλατρεύουμε πολλούς θεούς και όχι μόνο έναν. Από κει και πέρα και εμείςπράττουμε με ηθική, σεβασμό και σύνεση. Και εμείς διδάσκουμε την αγάπη γιαόλους και προς όλους. Έχουμε αρχές, όπως έχουν και οι άλλοι τις δικές τους».


Είναι ντροπή για τους φορείς της ορθοδοξίας να μάχονται την ελληνικήπαράδοση εδώ και 1600 χρόνια και να προσπαθούν να μας πείσουν ότι πατέρεςμας είναι οι πατέρες των εβραίων Αβραάμ, Ισαάκ κλπ.

Friday, January 19, 2007

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΤΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑ ΓΙΟΡΤH


[Ζηνός έοι τι κεν άλλο παρά σπονδήσιν αείδειν=Πως αλλιώς καλλίτερα θα μπορούσε να τραγουδήσει κατά τις θυσίες τον Δία]

Στους στύλους Ολυμπίου Διός στις 21-01-07 στην τελετή ώρα 12 το μεσημέρι.

Ας τιμήσωμε τους Έλληνες προπάτορες μας. Εκείνους που έδωσαν τον παγκόσμιο πολιτισμό ήτοι: Ζευς, Ηρα , Αρτεμις, Ποσειδών, Αθηνά, Απόλλων, Δήμητρα, Ερμής, Αφροδίτη, Διόνυσος κ.ο.κ και OXI φυσικά τους Αμραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και το Εβραικό σινάφι τους, που μας εξαπατά εδώ και 17 αιώνες το ιερατείο στις Ιουδαιοχριστιανικές εκκλησίες του. Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται για Εκκλησίες αλλά για Ιουδαιοχριστιανικές Συναγωγές , διότι στις Εκκλησίες του Δήμου ισχύει το δημοκρατικόν «τις αγορεύειν βούλεται » και όχι το δόγμα του «Πίστευε και μη ερεύνα» Αν θά πρέπη οπωσδήποτε νά επιλέξωμε μεταξύ ενός εβραϊκού καί ενός Ελληνικού εθίμου, θά προτιμήσωμε φυσικά τό Ελληνικό! Το υπουργείο Πολιτισμού και η Εφορεία Αρχαιοτήτων έδωσαν την άδεια και η Πατρώα Θρησκεια ανεγνωρίσθη και επισήμως από την Πολιτεία.

Ο σφαγέας του Κυπριακού Ελληνισμού Εβραιο-Γερμανο-Αμερικάνος Χένρι Κίσσιγκερ είπε « ...Τον Ελληνισμό πρέπει να τον πλήξουμε στην Γλώσσα του, στην Ιστορία του , στην Θρησκεία του και στα ήθη και έθιμα του...» Και πράγματι ως τώρα το κράτος πλήττει όλα αυτά, πλην της Χριστιανικής θρησκείας. Αυτήν την σεβάσθηκαν διότι στηρίζεται στην Ιουδαική Βίβλο και στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ήγουν στο Πολιτικό Βιβλίο των Εβραίων. Αντίθετα το Ελληνικό Κράτος την αναβάθμισε με θετικά μέτρα όπως:

1/ Απαλλαγή από την Φορολογία κατ' εξαίρεσιν έναντι όλων των φυσικών και νομικών προσώπων της επικράτειας

2/ Εξοπλισμός με τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς (κρατική τηλεόραση, ιδιωτικά κανάλια, εφημ. ΕΘΝΙΚΗ ΗΧΩ της Ενώσεως Αποστράτων Αξιωματικών κ.α ) για να μεταδίδει μακρύτερα τα μηνύματα της.

3/ Χρηματοδότηση με παχυλά πακέτα της Ε. Ε

4/ Διαπλοκή με το Kράτος και την Δικαιοσύνη (Εκκλησιαστικό-Δικαστικό Παρακράτος)

5/ Επιχειρηματική Αναβάθμιση Οι εκκλησίες -εταιρείες της Ελλάδος και Κύπρου αποτελούν τον στρατηγικό μέτοχο στις μεγαλύτερες τράπεζες (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος , Τράπεζα Κύπρου κ.α)

6/ Σχεδιαζομένη απόδοση Εκκλησιαστικών Περιουσιών, Ανέγερση Αρχιεπισκοπικών Μεγάρων, Εκκλ. Πανεπιστημίων κ.α

7/ Απαλλαγή Στρατευσίμων με βεβαιώσεις του Ιερατείου κ.ο.κ(Εκκλησιαστικο-Στρατιωτικό Παρακράτος)

Η παγκόσμια πολιτική , οικονομική, πολιτιστική και οικολογική σύγκρουση εστιάζεται στην σύγκρουση δύο αντίθετων Συστημάτων Ιδεών ήτοι:

1. Των δογματικών, σκοταδιστικών, θεοκρατικών , απολυταρχικών, υλιστικών , υπερκαταναλωτικών , εκμεταλλευτικών και αντιδημοκρατικών δοξασιών του Ιουδαισμού .Αυτές είναι οι δυνάμεις της βίας.

2. Των Ελληνικών Ιδεών και Αξιών της Ελευθερίας , της Δημοκρατίας ,της Ανεξιθρησκείας, της Δικαιοσύνης, της Αξιοπρέπειας του Ατόμου, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Οικολογίας και της Ειρήνης. Προσοχή ! Η μετάλλαξη πρέπει να γίνει ειρηνικά και εξελικτικά και όχι με έχθρα, μίσος και διχασμό.

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΩΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΑΣ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ . ΟΛΟΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΨΕΙ ΟΥΔΕΙΣ ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 21 ΙΑΝ. 2007 ΩΡΑ 12 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ.

Κωνσταντίνος Χ. Κωνσταντινίδης

Υποστράτηγος ε.α-Συγγραφεύς

Διάλογος ιερέα και ετοιμοθάνατου

Ο Μαρκήσιος ντε Σαντ στον «Διάλογο ιερέα και ετοιμοθάνατου», γραμμένον το 1782, εκφράζει έναν απόλυτο αθεϊσμό, και έκτοτε δεν θα χάσει ευκαιρία να τον επιδεικνύει σε όλα τα κείμενα του. Επιτίθεται στην ηθική της εποχής του καταγγέλλοντας την υποκρισία της. Πραγματεύεται τις προκαταλήψεις, τις καθιερωμένες αξίες και τις κοινωνικές συμβάσεις.


Διάλογος ιερέα και ετοιμοθάνατου

Ο ιερέας: Τώρα που φθάσατε στη μοιραία αυτή στιγμή όπου το πέπλο της αυταπάτης σχίζεται για να αφήσει τον αποπλανημένο άνθρωπο να αντικρίσει τον σκληρό πίνακα των σφαλμάτων και των διαστροφών του, δεν μετανοείτε, τέκνον μου, για τις ποικίλες παρεκτροπές στις οποίες σας παρέσυραν η αδυναμία και η ανθρώπινη ευπάθεια;
Ο ετοιμοθάνατος: Ναι, φίλε μου, μετανοώ.
Ο ιερέας: Ωραία, λοιπόν, επωφεληθείτε των ευτυχών αυτών τύψεων για να λάβετε από τον Ουρανό, στο σύντομο διάστημα που σας μένει, την πλήρη άφεση των αμαρτιών σας, και σκεφθείτε ότι μόνον μέσω του ιερού μυστηρίου της μετάληψης θα μπορέσετε να την λάβετε από τον αίδιο Κύριο ημών.
Ο ετοιμοθάνατος: Δεν καταλαβαίνω τι μου λες, ούτε εσύ κατάλαβες εμένα.
Ο ιερέας: Τι σημαίνει αυτό;
Ο ετοιμοθάνατος: Σου είπα ότι μετανοώ.
Ο ιερέας: Το άκουσα.
Ο ετοιμοθάνατος: Ναι, αλλά δεν το κατάλαβες.
Ο ιερέας: Με ποια έννοια;...
Ο ετοιμοθάνατος: Με την εξής... Πλασμένος από τη φύση με πολύ ζωηρά γούστα, με έντονα πάθη• φερμένος στον κόσμο αποκλειστικά και μόνο για να παραδοθώ σ' αυτά και να τα ικανοποιήσω, και δεδομένου ότι αυτές οι συνέπειες της δημιουργίας μου δεν ήταν παρά αναγκαιότητες σχετικές με τις πρωταρχικές βλέψεις της φύσης ή, αν προτιμάς, ουσιώδεις απόρροιες των σχεδίων της για μένα, σχεδίων βασισμένων πάντα στους νόμους της, μετανοώ επειδή δεν αναγνώρισα όσο έπρεπε την παντοδυναμία της, και οι μόνες τύψεις που έχω αφορούν αποκλειστικά τη μέτρια χρήση εκ μέρους μου των δυνατοτήτων (εγκληματικών κατ' εσέ, πολύ απλών κατ' εμέ) που μου είχε παράσχ προκειμένου να την υπηρετήσω. Υπήρξαν φορές που της αντιστάθηκα, και μετανοώ γι' αυτό. Τυφλωμένος από τον παραλογισμό των συστημάτων σου, πολέμησα με αυτά όλη τη βιαιότητα των επιθυμιών που είχα δεχθεί από μια φώτιση πολύ πιο θεϊκή, και μετανοώ• δεν έδρεψα παρά ανθούς, ενώ μπορούσα να έχω μια πλούσια συγκομιδή από καρπούς... Να ποιοι είναι ακριβώς οι λόγοι για τους οποίους μετανιώνω, και ελπίζω να με εκτιμάς αρκετά ώστε να μη φαντάζεσαι άλλους.
Ο ιερέας: Πού σας παρασύρουν τα σφάλματα σας, πού σας οδηγούν οι σοφιστείες σας! Αποδίδετε στο δημιούργημα όλη τη δύναμη του Δημιουργού, και οι ατυχείς ροπές σας σάς παραπλάνησαν - δεν βλέπετε ότι είναι οι συνέπειες της διεστραμμένης αυτής φύσης στην οποία αποδίδετε την παντοδυναμία.
Ο ετοιμοθάνατος: Φίλε, μου φαίνεται ότι η διαλεκτική σου είναι εξίσου λανθασμένη με το πνεύμα σου. Θα ήθελα να σκεφθείς πιο λογικά, ή να με αφήσεις να πεθάνω εν ειρήνη. Τι εννοείς λέγοντας δημιουργός και τι διεστραμμένη φύση;
Ο ιερέας: Ο Δημιουργός είναι ο Κύριος του σύμπαντος, αυτός που έφτιαξε τα πάντα, δημιούργησε τα πάντα και συντηρεί τα πάντα με την παντοδυναμία του και μόνο.
Ο ετοιμοθάνατος: Να ένας μεγάλος άνδρας, χωρίς αμφιβολία. Για πες μου, όμως, γιατί αυτός ο άνδρας που είναι τόσο ισχυρός, έφτιαξε μια φύση τόσο διεστραμμένη, όπως τη λες;
Ο ιερέας: Τι θα άξιζαν οι άνθρωποι αν ο Θεός δεν τους είχε αφήσει την ελευθερία να κρίνουν οι ίδιοι, και ποιας ανταμοιβής θα ήταν αντάξιοι μια μέρα, αν δεν υπήρχε στη γη η δυνατότητα να πράξουν το καλό και να αποφύγουν το κακό;
Ο ετοιμοθάνατος: Δηλαδή ο θεός σου έφτιαξε όλα τα στραβά για να βάλει σε πειρασμό και δοκιμασία το δημιούργημα του. Μα δεν το γνώριζε αυτό το δημιούργημα, δεν υποψιαζόταν τα αποτελέσματα;
Ο ιερέας: Ασφαλώς και το γνώριζε, αλλά παρ' όλα αυτά ήθελε να του αφήσει την υπεροχή της επιλογής.
Ο ετοιμοθάνατος: Για ποιον λόγο, αφού ήξερε τι απόφαση θα έπαιρνε και αφού στο χέρι του ήταν,
μιας και τον λες παντοδύναμο, στο χέρι του ήταν, επαναλαμβάνω, να το κάνει να πάρει την καλή απόφαση.
Ο ιερέας: Ποιος μπορεί να κατανοήσει τις απροσμέτρητες και άπειρες βουλές του Θεού για τον άνθρωπο και ποιος μπορεί να κατανοήσει όλα όσα βλέπουμε;
Ο ετοιμοθάνατος: Αυτός που απλοποιεί τα πράγματα, φίλε μου, και προπαντός αυτός που δεν πολλαπλασιάζει τις αιτίες για να μπερδέψει ακόμη περισσότερο τα αποτελέσματα. Τι τη θέλεις μια δεύτερη δυσκολία, όταν δεν μπορείς να εξηγήσεις την πρώτη, και αφ' ης στιγμής είναι δυνατόν όλα αυτά που αποδίδεις στον θεό σου να τα έχει πλάσει η φύση από μόνη της, γιατί θέλεις σώνει και καλά να ψάχνεις για κύριο; Η αιτία αυτού που δεν καταλαβαίνεις, μπορεί να είναι το απλούστερο πράγμα του κόσμου. Τελειοποίησε τη φυσική σου και θα κατανοήσεις καλύτερα τη φύση, καθάρισε τη λογική σου, πέτα τις προκαταλήψεις σου, και δεν θα τον έχεις πια ανάγκη τον θεό σου.
Ο ιερέας: Δυστυχισμένε! Δεν σε είχα για τέτοιον αιρετικό - είχα όπλα για να σε αντικρούσω, τώρα όμως βλέπω ότι είσαι άθεος, και από τη στιγμή που η καρδιά σου αρνείται την απεραντότητα των αυθεντικών αποδείξεων που λαμβάνουμε καθημερινά για την ύπαρξη του Δημιουργού - δεν έχω πια τίποτα να σου πω. Δεν μπορείς να δώσεις σ' έναν τυφλό το φως του.
Ο ετοιμοθάνατος: Φίλε μου, παραδέξου ένα πράγμα, πως από τους δυο μας ο πιο τυφλός είναι ασφαλώς αυτός που βάζει έναν επίδεσμο στα μάτια του, και όχι αυτός που τον βγάζει. Εσύ χτίζεις, επινοείς, πολλαπλασιάζεις, εγώ γκρεμίζω, απλοποιώ. Σωρεύεις σφάλματα επί σφαλμάτων, εγώ τα μάχομαι όλα. Ποιος από τους δυο μας είναι πιο τυφλός;
Ο ιερέας: Δεν πιστεύετε λοιπόν καθόλου στον Θεό;
Ο ετοιμοθάνατος: Όχι. Και αυτό, για έναν πολύ απλό λόγο: είναι τελείως αδύνατον να πιστεύει κανείς σε κάτι που δεν καταλαβαίνει. Μεταξύ κατανόησης και πίστης, πρέπει να υπάρχει άμεση σχέση• η κατανόηση δεν λειτουργεί, η πίστη

έχει πεθάνει και όσοι ισχυρίζονται ότι την έχουν, απλώς κοροϊδεύουν. Σε προκαλώ μάλιστα να πιστέψεις εσύ ο ίδιος στον θεό που μου κηρύττεις - γιατί δεν θα μπορούσες να μου τον αποδείξεις, γιατί δεν είσαι σε θέση να μου τον ορίσεις και κατά συνέπεια δεν τον καταλαβαίνεις• και αφού δεν τον καταλαβαίνεις, δεν μπορείς και να μου δώσεις κανένα λογικό επιχείρημα. Κοντολογίς, ό,τι βρίσκεται πάνω από τα όρια του ανθρώπινου νου είναι είτε χίμαιρα είτε άχρηστο• και επειδή ο θεός σου δεν μπορεί να είναι ένα από αυτά τα δύο, στην πρώτη περίπτωση θα ήμουν τρελός να τον πιστεύω, και ηλίθιος στη δεύτερη.
Φίλε μου, απόδειξε μου την αδράνεια της ύλης, κι εγώ θα δεχθώ τον δημιουργό σου, απόδειξε μου ότι η φύση δεν είναι αυτάρκης, κι εγώ θα σου επιτρέψω να υποθέτεις ότι έχει έναν κύριο. Μέχρι τότε, μην περιμένεις τίποτα από μένα, δέχομαι μόνο το προφανές, το οποίο συλλαμβάνω αποκλειστικά με τις αισθήσεις μου• εκεί που αυτές σταματούν, η πίστη μου βρίσκεται ανίσχυρη. Πιστεύω στον ήλιο επειδή τον βλέπω, τον αντίλαμβάνομαι σαν το κέντρο συγκέντρωσης όλης της άφλεκτης ύλης της φύσης, η περιοδική πορεία του με ευχαριστεί χωρίς να με εκπλήσσει. Είναι μία λειτουργία της φυσικής, ίσως το ίδιο απλή με του ηλεκτρισμού, την οποία όμως δεν μας επιτρέπεται να καταλάβουμε. Τι ανάγκη έχω να προχωρήσω παραπέρα, σε τι θα έχω προοδεύσει όταν θα μου ανεγείρεις τον θεό σου πάνω από όλα αυτά, και δεν θα χρειαστεί άραγε άλλη τόση προσπάθεια για να καταλάβω τον εργάτη απ' όση για να προσδιορίσω το έργο;
Συνεπώς, δεν μου προσέφερες καμία υπηρεσία με την ανέγερση της χίμαιρας σου, μπέρδεψες το μυαλό μου αλλά δεν το διαφώτισες, και το μόνο που σου οφείλω είναι μίσος, αντί ευγνωμοσύνης. Ο θεός σου είναι μια μηχανή που κατασκεύασες για να εξυπηρετεί τα πάθη σου, και την έκανες να κινείται κατά τα γούστα τους, μη σου κάνει όμως εντύπωση αν σου τη χαλάω μόλις ενοχλεί τα δικά μου πάθη, και μην έρχεσαι, την ώρα που η ψυχή μου έχει ανάγκη από γαλήνη και φιλοσοφία, να υψώσεις μπροστά της το σκιάχτρο με τις σοφιστείες σου, που θα μπορούσαν να την τρομάξουν χωρίς όμως και να την πείσουν, να την ερεθίσουν χωρίς να τη βελτιώσουν• αυτή η ψυχή, φίλε μου, είναι ό,τι ευαρεστήθηκε η φύση να είναι, δηλαδή το αποτέλεσμα των οργάνων με τα οποία ευαρεστήθηκε να με πλάσει, με γνώμονα τις βλέψεις της και τις ανάγκες της• και καθώς έχει τις ίδιες ανάγκες σε διαστροφές και σε αρετές, όταν ευαρεστήθηκε να με ωθήσει προς τις πρώτες, μου ενέπνευσε και τις ανάλογες επιθυμίες, με αποτέλεσμα να παραδοθώ σε αυτές. Μην ψάχνεις τίποτ' άλλο πέρα από τους νόμους της σαν αποκλειστική αιτία της ανθρώπινης ανακολουθίας μας, και στους νόμους της μην ψάχνεις άλλες αρχές εκτός από τις βουλήσεις και τις ανάγκες της.
Ο ιερέας: Δηλαδή, όλα είναι αναγκαία στον κόσμο.
Ο ετοιμοθάνατος: Ασφαλώς.
Ο ιερέας: Μα, αν όλα είναι αναγκαία - τότε υπακούουν και σε κάποιους κανόνες.
Ο ετοιμοθάνατος: Ποιος σου είπε το αντίθετο;
Ο ιερέας: Και ποιος μπορεί να κανονίζει έτσι τα πάντα, αν όχι ένα παντοδύναμο και πάνσοφο χέρι;
Ο ετοιμοθάνατος: Δεν είναι αναγκαιότητα το άναμμα της μπαρούτης όταν της βάζεις φωτιά;
Ο ιερέας: Ναι.
Ο ετοιμοθάνατος: Και ποια σοφία βρίσκεις σ' αυτό;
Ο ιερέας: Καμία.
Ο ετοιμοθάνατος: Άρα, είναι πιθανό να υπάρχουν πράγματα αναγκαία χωρίς σοφία και, κατά συνέπεια, πιθανό όλα να απορρέουν από μία πρώτη αιτία, χωρίς να υπάρχει ούτε λογική ούτε σοφία σ' αυτή την πρώτη αιτία.
Ο ιερέας: Πού θέλετε να καταλήξετε;
Ο ετοιμοθάνατος: Στο να σου αποδείξω ότι τα πάντα μπορούν να είναι αυτά που είναι, χωρίς καμία σοφή και λογική αιτία να τα οδηγεί, και ότι τα φυσικά αποτελέσματα πρέπει να έχουν φυσικά αίτια, δίχως να χρειάζεται να τους αποδίδουμε άλλα, αντιφυσικά, όπως θα ήταν ο θεός σου, για τον οποίο, όπως σου είπα ήδη, απαιτείται επίσης μια εξήγηση, την οποία ο ίδιος δεν δίνει• και ότι, επομένως, εφόσον ο θεός σου δεν είναι άξιος για τίποτα, είναι παντελώς άχρηστος• ότι όλα δείχνουν πως ό,τι είναι άχρηστο είναι τίποτα και πως ό,τι είναι τίποτα, είναι μηδέν έτσι ώστε, για να πειστώ ότι ο θεός σου είναι μια χίμαιρα, δεν χρειάζομαι άλλον συλλογισμό από αυτόν που μου προσφέρει η βεβαιότητα της αχρηστίας του.
Ο ιερέας: Σε αυτή τη βάση, φρονώ ότι είναι περιττό να σας μιλήσω για θρησκεία.
Ο ετοιμοθάνατος: Γιατί όχι, τίποτα δεν με διασκεδάζει περισσότερο από την απόδειξη της υπερβολής στην οποία μπόρεσαν οι άνθρωποι να οδηγήσουν τον φανατισμό και τη βλακεία. Υπάρχουν τόσο τεράστιες αποκλίσεις πάνω σ' αυτό το θέμα, που ο πίνακας, αν και απαίσιος, είναι για μένα πάντοτε ενδιαφέρων. Απάντησε με ειλικρίνεια και κυρίως άφησε τον εγωισμό κατά μέρος. Αν ήμουν αρκετά αδύναμος ώστε να πέσω στην παγίδα των γελοίων συστημάτων σου για τη μυθική ύπαρξη του όντος που μου προσφέρει την απαραίτητη θρησκεία, υπό ποία μορφή θα με συμβούλευες να το λατρεύω; Θα ήθελες να υιοθετήσω τις ονειροπολήσεις του Κομφούκιου καλύτερα, από τους παραλογισμούς του Βράχμα, θα λάτρευα το μεγάλο φίδι των νέγρων, το ουράνιο σώμα των Περουβιανών ή τον θεό των στρατιών του Μωυσή; Σε ποια από τις σέκτες του Μωάμεθ θα ήθελες να προσχωρήσω ή ποια αίρεση των χριστιανών θα προτιμούσες; Πρόσεξε τι απάντηση θα μου δώσεις.
Ο ιερέας: Μπορείς να αμφιβάλλεις γι' αυτήν;
Ο ετοιμοθάνατος: Νάτος λοιπόν ο εγωισμός.
Ο ιερέας: Όχι, αν σε συμβουλεύω με ό,τι πιστεύω εγώ, το κάνω επειδή σε αγαπώ όσο και τον εαυτό μου.
Ο ετοιμοθάνατος: Εγώ νομίζω πως πολύ λίγο αγαπάμε και οι δυο τον εαυτό μας, για να ακούμε τέτοια σφάλματα.
Ο ιερέας: Μα ποιος μπορεί να είναι τυφλός εμπρός στα θαύματα του θείου Λυτρωτή μας;
Ο ετοιμοθάνατος: Αυτός που στο πρόσωπο του βλέπει έναν συνηθισμένο αγύρτη κι έναν κοινό απατεώνα.
Ο ιερέας: Ω! Θεοί, τον ακούτε και δεν ρίχνετε αστροπελέκια!
Ο ετοιμοθάνατος: Όχι, φίλε μου, όλα είναι ήσυχα, γιατί ο θεός σου, θες αδυναμία, θες λογική, θες ό,τι θέλεις τέλος πάντων, τούτο το ον που το δέχομαι μόνο για μια στιγμή και αυτό από συγκαταβατικότητα προς εσένα, ή αν προτιμάς, για να συμφωνήσω με τις ανόητες απόψεις σου, γιατί αυτός ο θεός, λέω, αν υπάρχει όπως έχεις την τρέλα εσύ να πιστεύεις, δεν μπορεί να καταφύγει, προκειμένου να μας πείσει, σε μέσα τόσο γελοία όσο υποθέτει ο Ιησούς σου.
Ο ιερέας: Και οι προφητείες, τα θαύματα, οι μάρτυρες, όλα αυτά δεν είναι αποδείξεις;
Ο ετοιμοθάνατος: Πώς θέλεις να δεχτώ, εγώ, άνθρωπος εχέφρων, σαν απόδειξη όλα αυτά που χρήζουν τα ίδια αποδείξεων; Για να γίνει η προφητεία απόδειξη, θα έπρεπε κατ' αρχάς να έχω την απόλυτη βεβαιότητα ότι υπήρξε προφητεία• επειδή όμως είναι και αυτές καταγεγραμμένες στην ιστορία, δεν μπορούν να έχουν για μένα άλλη ισχύ από εκείνη όλων των άλλων ιστορικών γεγονότων, εκ των οποίων τα τρία τέταρτα είναι αμφισβητήσιμα• εάν δε προσθέσω τη μάλλον αληθοφανή πιθανότητα να μου έχουν διαβιβαστεί από ιδιοτελείς ιστορικούς, έχω, όπως βλέπεις, κάθε δικαίωμα να διατηρώ μεγάλες επιφυλάξεις. Ποιος μπορεί, εξάλλου, να με διαβεβαιώσει ότι η τάδε προφητεία δεν ήταν το αποτέλεσμα συνδυασμών της πιο απλής πολιτικής, σαν αυτής που δίνει μία ευτυχή διακυβέρνηση υπό έναν δίκαιο βασιλιά, ή ενός παγετού τον χειμώνα• κι αν είναι έτσι, πώς θέλεις η προφητεία, που τόση ανάγκη έχει να αποδειχθεί η ίδια, να μπορεί να γίνει απόδειξη;
Όσο για τα θαύματα σου, δεν με ξεγελούν περισσότερο. Πολλοί απατεώνες έχουν κάνει από δαύτα, και πολλοί βλάκες τα έχουν πιστέψει• για να πειστώ ως προς την αλήθεια ενός θαύματος, θα έπρεπε να βεβαιωθώ απόλυτα ότι το γεγονός που εσείς ονομάζετε έτσι, ήταν απολύτως αντίθετο στους νόμους της φύσης, γιατί μόνον ό,τι βρίσκεται έξω από αυτήν μπορεί να θεωρηθεί θαύμα, και ποιος γνωρίζει τη φύση τόσο καλά, ώστε να τολμήσει να δηλώσει πως στη συγκεκριμένη περίπτωση πράγματι παραβιάστηκε; Για να γίνει ένα θαύμα πιστευτό, δεν χρειάζονται παρά δύο πράγματα, ένας ταχυδακτυλουργός και κάμποσες γυναικούλες. Σταμάτα, λοιπόν, μην ψάχνεις άλλη πηγή στα δικά σου, το ίδιο κάνουν όλοι οι νεοφώτιστοι και το πιο παράξενο είναι πως όλοι βρίσκουν κάποιους βλάκες που τους πιστεύουν. Ο Ιησούς σου δεν έκανε τίποτα πιο περίεργο από τον Απολλώνιο τον Τυανέα*, κανείς όμως δεν διανοήθηκε να δει αυτόν τον τελευταίο σαν θεό. Όσον αφορά τους μάρτυρες σου, αυτοί πια είναι το πιο σαθρό από όλα τα επιχειρήματα σου. Δεν χρειάζεται παρά ενθουσιασμός και αντίσταση για να κάνεις μάρτυρες, και όσο ένας αντίθετος ευαγής σκοπός μού προσφέρει ισάριθμους με τον δικό σου, δεν θα έχω το δικαίωμα να πιστέψω τους πρώτους καλύτερους απ' τους δεύτερους• αντίθετα, θα τείνω μάλλον να θεωρώ και τους μεν και τους δε αξιολύπητους.
Α, φίλε μου, αν ήταν αλήθεια πως ο θεός που κηρύττεις υπάρχει, θα είχε ανάγκη από θαύματα, από μάρτυρες και προφητείες για να εγκαταστήσει την επιρροή του, και αν, όπως υποστηρίζεις, η καρδιά του ανθρώπου ήταν δικό του έργο, δεν θα είχε διαλέξει αυτήν ως ναό για τον νόμο του; Αυτός ο νόμος, ίδιος για όλους αφού θα εκπορευόταν από έναν δίκαιο θεό, θα βρισκόταν κατά τρόπο ακαταμάχητο χαραγμένος σε όλες τις καρδιές και, από τη μια άκρη του σύμπαντος στην άλλη, όλοι οι άνθρωποι, όμοιοι ως προς αυτό το λεπτό και ευαίσθητο όργανο, θα έμοιαζαν και ως προς τον τρόπο που θα τιμούσαν τον θεό από τον οποίο θα το είχαν λάβει, όλοι θα είχαν έναν τρόπο να τον αγαπούν, όλοι θα είχαν έναν τρόπο να τον θαυμάζουν ή να τον υπηρετούν και θα τους ήταν αδύνατον όχι μόνο να παραγνωρίζουν τον θεό αυτόν, αλλά και να αντιστέκονται στην έφεση προς τη λατρεία του. Αλλά αντί γι' αυτό, τι βλέπω στο σύμπαν; Τόσους θεούς όσες και χώρες, τόσους τρόπους λατρείας αυτών των θεών όσα και διαφορετικά κεφάλια ή διαφορετικές φαντασίες. Και αυτή η πολλαπλότητα των απόψεων από τις οποίες μου είναι φυσικώς αδύνατον να διαλέξω, είναι, κατά τη γνώμη σου, το έργο ενός δίκαιου θεού;
Έλα, λοιπόν, το κήρυγμα σου προσβάλλει τον θεό σου παρουσιάζοντας τον με αυτόν τον τρόπο, άφησε με να τον αρνηθώ ολοκληρωτικά, γιατί αν υπάρχει, ε, τότε, εγώ τον προσβάλλω λιγότερο με την απιστία μου, απ' όσο εσύ με τις βλασφημίες σου. Γύρισε πίσω στον δρόμο της λογικής, κήρυττε ότι ο Ιησούς σου δεν είναι καλύτερος από τον Μωάμεθ, ο Μωάμεθ δεν είναι καλύτερος από τον Μωυσή, και οι τρεις μαζί δεν είναι καλύτεροι από τον Κομφούκιο, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δίδαξε κάποιες ωραίες αρχές την ώρα που οι άλλοι παραλογίζονταν γενικά, όμως, όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι παρά απατεώνες που ο φιλόσοφος τους χλεύασε, ο όχλος τους πίστεψε και η δικαιοσύνη θα έπρεπε να τους είχε κρεμάσει.
Ο ιερέας: Αλίμονο! Αυτό ακριβώς έκανε για τον έναν από τους τέσσερις.
Ο ετοιμοθάνατος: Ήταν εκείνος που του άξιζε περισσότερο. Ήταν στασιαστής, ταραξίας, συκοφάντης, διπρόσωπος, ελευθέριος, χυδαίος φαρσέρ και επικίνδυνα μοχθηρός, κατείχε την τέχνη να εντυπωσιάζει τον λαό και επομένως έγινε
κολάσιμος μέσα στις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Γι' αυτό και η απόφαση να τον ξεφορτωθούν ήταν πολύ συνετή, και είναι ίσως η μόνη περίπτωση όπου οι αρχές μου, εξόχως ήπιες και επιεικείς κατά τα άλλα, μπορούν να δεχτούν την αυστηρότητα της Θέμιδος• συγχωρώ όλα τα σφάλματα, εκτός από αυτά που μπορούν να γίνουν επικίνδυνα στην περιφέρεια στην οποία ζούμε• οι μόνοι που με εντυπωσιάζουν είναι οι βασιλείς και οι μεγαλειότητες τους, αυτούς μόνο σέβομαι, και όποιος δεν αγαπά την πατρίδα του και τον βασιλιά του, δεν αξίζει
να ζει.
Ο ιερέας: Μα, τέλος πάντων, κάτι θα δέχεστε για τα μετά την παρούσα ζωή, είναι αδύνατον να μην προσπάθησε κάποιες φορές ο νους σας να διαπεράσει το πυκνό έρεβος της μοίρας που μας περιμένει, και ποιο σύστημα μπορεί να τον ικανοποίησε περισσότερο από αυτό του πλήθους των κολασμών που προορίζονται για όποιον ζει μέσα στο κακό, και της αιωνιότητας των ανταμοιβών για όποιον ζει μέσα στο καλό;
Ο ετοιμοθάνατος: Ρωτάτε ποιο, φίλε μου; Το σύστημα του μηδενός• ποτέ δεν με τρόμαξε, και το βλέπω σαν πολύ απλό και παρηγορητικό• όλα τα άλλα είναι έργο της αλαζονείας, μόνον αυτό είναι έργο της λογικής. Εξάλλου, δεν είναι ούτε φοβερό ούτε απόλυτο, αυτό το μηδέν. Μήπως δεν έχω μπροστά στα μάτια μου το παράδειγμα γενεών και γενεών της φύσης; Τίποτα δεν χάνεται, φίλε μου, τίποτα δεν καταστρέφεται σ' αυτόν τον κόσμο. Άνθρωπος σήμερα, σκουλήκι αύριο, μύγα μεθαύριο, δεν είναι κι αυτός ένας τρόπος να υπάρχουμε; Και γιατί θέλεις να ανταμειφθώ για αρετές που δεν μου ανήκουν, ή να τιμωρηθώ για εγκλήματα των οποίων δεν ήμουν ο κύριος; Πώς μπορείς να αποδίδεις καλοσύνη στον θεό σου μ' αυτό το σύστημα; Είναι δυνατόν να θέλησε να με δημιουργήσει για να έχει μετά τη χαρά να με τιμωρήσει, και αυτό απλώς και μόνο ως συνέπεια μιας επιλογής την οποία δεν ορίζω εγώ;
Ο ιερέας: Την ορίζετε.
Ο ετοιμοθάνατος: Ναι, σύμφωνα με τις δικές σου προκαταλήψεις• αλλά η λογική τις καταρρίπτει και το σύστημα της ελευθερίας του ανθρώπου επινοήθηκε μόνο και μόνο για να κατασκευαστεί αυτό το άλλο σύστημα της χάρης που τόσο ευνοούσε τις ονειροπολήσεις σας. Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο ο οποίος, βλέποντας την κρεμάλα δίπλα στο έγκλημα, θα το εκτελούσε αν ήταν ελεύθερος να μην το εκτελέσει; Παρασυρόμαστε από μια ακαταμάχητη δύναμη και ποτέ, ούτε στιγμή, δεν είμαστε κύριοι να αποφασίσουμε άλλο πράγμα από την πλευρά προς την οποία μας σπρώχνει η κλίση μας. Δεν υπάρχει ούτε μία αρετή που να μην είναι αναγκαία στη φύση και, αντιστρόφως, δεν υπάρχει ούτε ένα έγκλημα που να μην το χρειάζεται, και τα δύο αυτά τα κρατάει σε τέλεια ισορροπία, εκεί έγκειται όλη η τέχνη της, εμείς, όμως μπορούμε να είμαστε ένοχοι για την πλευρά προς την οποία μας ρίχνει; Όχι περισσότερο απ' όσο είναι η σφήκα που μπήγει το κεντρί της στο δέρμα σου.
Ο ιερέας: Δηλαδή, ούτε το χειρότερο έγκλημα δεν σας εμπνέει φόβο;
Ο ετοιμοθάνατος: Δεν λέω αυτό. Αρκεί να το καταδικάζει ο νόμος και να το τιμωρεί το ξίφος της δικαιοσύνης για να μας εμπνέει τρόμο ή αποστροφή, από τη στιγμή όμως που, δυστυχώς, θα το τελέσουμε, πρέπει να το παίρνουμε απόφαση και να μην παραδινόμαστε σε στείρες τύψεις• είναι εντελώς ανώφελες, αφού δεν κατάφεραν να μας συγκρατήσουν κι αφού το έγκλημα μας δεν επανορθώνεται• είναι λοιπόν παράλογο να παραδινόμαστε σ' αυτές, και είναι ακόμη πιο παράλογο, αν σταθούμε τυχεροί και γλιτώσουμε την τιμωρία σ' αυτόν εδώ τον κόσμο, να φοβόμαστε ότι θα τιμωρηθούμε στον άλλον. Προς Θεού, δεν θέλω να ενθαρρύνω μ' αυτά που λέω το έγκλημα, οπωσδήποτε πρέπει να το αποφεύγουμε όσο είναι δυνατόν, αλλά πρέπει να ξέρουμε να το αποφεύγουμε με τη λογική μας και όχι με ψεύτικους φόβους που δεν καταλήγουν πουθενά και που η επίδραση τους δεν αργεί να εξανεμιστεί από μια κάπως σταθερή ψυχή. Η λογική, φίλε μου, ναι, η λογική και μόνον αυτή πρέπει να μας δείχνει πως δεν θα γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι βλάπτοντας τους ομοίους μας, και η καρδιά μας να μας λέει πως η συμβολή στην ευτυχία τους είναι και για μας η μεγαλύτερη ευτυχία που μας δίνει η φύση επί της γης. Όλη η ανθρώπινη ηθική βρίσκεται σε τούτα τα λόγια: κάνε τους άλλους τόσο ευτυχισμένους όσο ευτυχισμένος επιθυμείς να είσαι κι εσύ, και μην τους κάνεις ποτέ περισσότερο κακό από αυτό που μπορείς να δεχτείς.
Ιδού, φίλε μου, ιδού οι μόνες αρχές που πρέπει να ακολουθούμε, και δεν χρειάζεται ούτε θρησκεία ούτε θεός για να τις γευτούμε και να τις δεχτούμε, χρειάζεται μονάχα μια καλή καρδιά. Αισθάνομαι όμως να χάνω τις δυνάμεις μου, κληρικέ, άσε τις προκαταλήψεις σου, γίνε άνθρωπος, γίνε ανθρώπινος, χωρίς φόβο και χωρίς ελπίδα• άσε τους θεούς σου και τις θρησκείες σου• όλα αυτά χρησιμεύουν μόνο για να βάζουν το σίδερο στο χέρι των ανθρώπων, και μόνο το όνομα όλων αυτών των φρικαλεοτήτων έκανε να χυθεί στη γη περισσότερο αίμα απ' όσο χύθηκε με όλους τους άλλους πολέμους και τις άλλες θεομηνίες μαζί. Απαρνήσου την ιδέα ενός άλλου κόσμου, δεν υπάρχει, μην απαρνηθείς όμως τη χαρά να είσαι ευτυχισμένος και να κάνεις και τον άλλον ευτυχισμένο. Να ποιος είναι ο μόνος τρόπος που σου προσφέρει η φύση για να επενδύσεις την ύπαρξη σου ή να την επεκτείνεις. Φίλε μου, η ηδονή υπήρξε πάντα το πιο αγαπημένο από τα αγαθά μου, σ' αυτήν πρόσφερα θυμιάματα σ' όλη τη ζωή μου, και στην αγκαλιά της θέλησα να την τελειώσω: το τέλος μου πλησιάζει, έξι γυναίκες ωραιότερες από το φως της μέρας είναι στο διπλανό δωμάτιο, τις κρατούσα για τούτη τη στιγμή, πάρε κι εσύ το μερτικό σου, μιμήσου με και προσπάθησε να ξεχάσεις πάνω στα στήθη τους όλες τις μάταιες σοφιστείες της δεισιδαιμονίας και όλα τα βλακώδη σφάλματα της υποκρισίας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Ο ετοιμοθάνατος χτύπησε το κουδούνι, οι γυναίκες μπήκαν και ο κληρικός έγινε μέσα στην αγκαλιά τους ένας άνθρωπος διεφθαρμένος από τη φύση, επειδή δεν είχε μπορέσει να εξηγήσει τι ήταν η διεφθαρμένη φύση.

Monday, January 15, 2007

“ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ: "ΠΡΟΤΥΠΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗΝ”

 


ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΔΑΔΟΥΧΟΣ"
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004

σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr

Τα συναξάρια που ακολουθούν αποτελούν την τήρηση των εντολών της Παλαιάς Διαθήκης που ήδη διαβάσατε και οφείλει να εκτελεί κάθε καλός χριστιανός:
Η Εκκλησία τιμά και δοξάζει τον ένδοξο και μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο (23 Απριλίου) διότι, ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά που έκανε, μπήκε «εις τον ναόν των ειδώλων και διέταξεν εν είδωλον να πει εάν ο Χριστός είναι μόνος Θεός. Όθεν δια τον λόγον τούτον εταράχθησαν όλα τα είδωλα και έπεσον εις την γην και εσυντρίφθησαν».
Ε τώρα, ας μην πιστέψουμε πως ένας «λόγος» είναι αρκετός· κάποιος έβαλε το χεράκι του!
Ο Άγιος Κλεόνικος (3 Μαρτίου), που ζούσε στην Αμάσεια της Καππαδοκίας, οργιζόταν με την «αγνωσία» και την «ασθένεια» των ειδώλων.
Μια μέρα λοιπόν που οι Έλληνες έκαναν θυσία ο άγιος Κλεόνικος «προσευχηθείς εκρήμνισεν εις την γην το είδωλον της Αρτέμιδος».
Μια φορά κι έναν καιρό, τότε που οι χριστιανοί κρύβονταν στα βουνά «δια τον φόβον του διωγμού», ζούσε στη Νικομήδεια ο άγιος Ευλάμπιος (10 Οκτωβρίου). Μια μέρα λοιπόν που τον έστειλαν να πάρει ψωμί, τον συνέλαβαν οι Ειδωλολάτρες και τον πίεζαν να θυσιάσει στα είδωλα. Τότε εκείνος προσποιήθηκε πως θα το κάνει κι έτσι μπήκε μέσα στο ναό και «πρόσταξε το είδωλον του Άρεως να πέση κάτω, και, ω του θαύματος ευθύς έπεσε και συνετρίβη».
Οι ειδωλολάτρες άρπαξαν τον Ευλάμπιο κι άρχισαν να τον βασανίζουν «ασπλάχνως» και ήλθε και η αδελφή του Ευλαμπία (που προφανώς έψαχνε να βρει τι απέγινε μ’ εκείνο το ψωμί) και παρακάλεσε να βασανιστεί κι αυτή «ασπλάχνως» μαζί με τον αδελφό της. Έτσι Ευλάμπιος και Ευλαμπία ρίχτηκαν μέσα σ’ έναν λέβητα που έβραζε, αλλά επειδή δεν έπαθαν καμιά βλάβη, πείστηκαν 200 Έλληνες και πίστεψαν στον Χριστό.
Μ’ αυτά τα απλοϊκά και βλακώδη παραμύθια έπειθαν τόσους αιώνες τους Έλληνες πως έτσι έγιναν χριστιανοί. Η αλήθεια όμως συνοψίζεται σε μια και μόνη φράση: Πίστεψον η σε σφάζω.
Η αγία Γλυκερία (13 Μαΐου) «έγραψεν επάνω εις το μέτωπόν της τον τίμιον σταυρόν» (τώρα ξέρετε πως δημιουργήθηκαν οι υστερικές αντιδράσεις σχετικά με το ζήτημα της αναγραφής η όχι του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες, με διάφορους σαλταρισμένους που ζωγράφιζαν στο μέτωπό τους το σταυρό κι έβγαιναν έτσι φωτογραφία) και παρουσιάστηκε στον Ρωμαίο ηγεμόνα λέγοντάς του πως είναι χριστιανή και δούλη του Χριστού. Εκείνος την παρεκάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα, γιατί είχε και δουλειές, και τότε εκείνη μπήκε στο ναό και αφού προσευχήθηκε στον Χριστό «εκρήμνισε το είδωλον του Διος και κατεσύντριψεν αυτό».
Οι Έλληνες που βρίσκονταν εκεί πήραν πέτρες κι άρχισαν να την κυνηγούν, πλην όμως καμιά πέτρα δεν την χτύπησε καθιστώντας αυτομάτως την Αγία Γλυκερία ανώτερη από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο που λιθοβολήθηκε έως θανάτου. Την έκλεισαν στην φυλακή χωρίς τροφή για να πεθάνει από την πείνα, όμως ένας άγγελος της έφερνε ψωμί και γάλα. Την έριξαν σε κάμινο πυρός, όμως από τον ουρανό έπεσε δρόσος και έσβησε τη φωτιά. Της έγδαραν το κεφάλι όμως άγγελος κυρίου την θεράπευσε. Η αγία δεν παιζόταν με τίποτα. Έτσι ο δεσμοφύλαξ Λαοδίκιος, που η Εκκλησία τιμά την ίδια μέρα, τα παράτησε όλα και ασπάστηκε τον χριστιανισμό.
Ο άγιος Ιουλιανός (8 Ιανουαρίου) όχι μόνον δια της προσευχής του έριξε και συνέτριψε τα είδωλα ενός ναού, αλλά «ο ναός εβυθίσθη εντός της γης».
Και ενώ οι παραπάνω άγιοι καταστρέφουν τα είδωλα με μόνη την προσευχή τους αυτοί που ακολουθούν το κάνουν μέσω του σεισμού σε διάφορες παραλλαγές.
Ο άγιος Κόϊντος (2 Μαρτίου) προσευχήθηκε κι έγινε σεισμός κι από τον σεισμό γκρεμίστηκε ο ναός και τα είδωλα έπεσαν και οι Έλληνες σκόρπισαν τρομαγμένοι.
Ο άγιος Ηλιόδωρος (19 Νοεμβρίου) μπήκε «κρυφίως εις τον ναόν τον καλούμενον Πάνθεον, επειδή και εκεί ήσαν πάντα τα είδωλα των Θεών. Αφού δε προσευχήθη ο άγιος, ευθύς έγινε σεισμός, από δε τον σεισμόν έπεσαν κάτω τα είδωλα και εσυντρίφθησαν».
Ο άγιος Κορνήλιος (13 Σεπτεμβρίου) προσποιήθηκε πως θέλει να θυσιάσει στους θεούς και μπήκε σ’ ένα ναό. «Τότε θαύμα μέγα εποίησεν ο του Χριστού μαθητής, δια μέσου του οποίου προσείλκυσεν όλους τους εκεί ευρισκομένους εις την πίστιν του Χριστού· δια μέσου δηλαδή της προσευχής του αιφνιδίως έγινε μέγας σεισμός από τον οποίον έπεσεν ο ναός και τα μεν είδωλα εσύντριψε και κατέχωσε, την δε γυναίκα του Δημητρίου (του ηγεμόνα της πόλεως) Ευανθίαν ονόματι, μαζί με τον υιόν της, ζωντανούς υποκάτω εις το χώμα παραδόξως εφύλαξεν».
Όταν έμαθε ο Δημήτριος για τον σεισμό έτρεξε στον τόπο εκείνο πιστεύοντας πως θα βρει την σύζυγο και το γιο του νεκρούς, όμως «ο άγιος εκβαλών από το χώμα υγιείς την γυναίκα και τον υιόν, εβάπτισεν αυτούς, ομού και τον Δημήτριον και όλους τους ανθρώπους του· έπειτα εβάπτισε και όλην την πόλιν, φωτίσας αυτούς δια της θεογνωσίας» και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Όμως το γεγονός ότι καταστρέφουν τα αγάλματα δεν τους αρκεί· αυτά πρέπει να γίνουν σκόνη:
Η αγία Μελετινή (16 Σεπτεμβρίου) δια της προσευχής της κατεκρήμνισεν εις την γην τα είδωλα του Απόλλωνος και του Ηρακλέους και ως κόνιν ταύτα ελέπτυνε».
Ο άγιος μάρτυς του Χριστού Ανίκητος (12 Αυγούστου) προσευχήθηκε κι έγινε σεισμός «από δε τον σεισμόν έπεσε κάτω το είδωλον του Ηρακλέους και έγινεν ως κονιορτός· αλλά και εν μέρος της πόλεως Νικομηδείας εκρημνίσθη και πολλούς Έλληνας κατεπλάκωσεν».
Ο Άγιος Ορέστης (10 Νοεμβρίου) απλώς φύσηξε τα είδωλα κι εκείνα «κατέπεσον και έγιναν ως κονιορτός».
Ο άρχοντας της Βιθυνίας, Ιλαριανός ονόματι, πίεζε την αγία μεγαλομάρτυρα Κυριακή (7 Ιουλίου) να απαρνηθεί την πίστη της στον Χριστό και γι’ αυτό την έφερε στο ναό των ειδώλων. Εκείνη όμως προσευχήθηκε κι έγινε σεισμός μεγάλος απ’ τον οποίο «εκρημνίσθησαν τα είδωλα και έγιναν ως κονιορτός· ηκολούθησε δε και ανεμοστρόβιλος, όστις εσκόρπισεν εις τον αέρα τον κονιορτόν των ειδώλων. Πεσούσα δε και μία αστραπή κατέκαυσε το πρόσωπον του άρχοντος Ιλαριανού· όθεν εκείνος κρημνισθείς από τον θρόνον του εξεψύχησεν».
Οι Έλληνες έφεραν τον άγιο ένδοξο μεγαλομάρτυρα Προκόπιο (8 Ιουλίου) στον ναό των ειδώλων αλλά εκείνος «δια της προσευχής του εσύντριψε τα είδωλα, τα οποία παραδόξως μεταβληθέντα εις νερόν έξω της θύρας εχύθησαν».
Ο άγιος Βασιλίσκος (22 Μαΐου) προσευχήθηκε και «ευθύς ήλθε πυρ εξ ουρανού και κατέκαυσε τον ναόν και τα εν αυτώ είδωλα κατεσύντριψεν εις λεπτά κομμάτια».
Η αγία Ερμιόνη (4 Σεπτεμβρίου) μπήκε μέσα στον ελληνικό ναό του Ηρακλέους και αφού προσευχήθηκε «εις τον αληθή και φιλάνθρωπον Θεόν ευθύς έγινε βροντή από τον ουρανόν και μαζί με την βροντήν έπεσαν όλα τα είδωλα όσα ευρίσκοντο εις τον Ναόν και καταθλασθέντα έγιναν ως κονιορτός. Τότε η αγία εξήλθεν από του Ναού και λέγει εις τον βασιλέα· έμβα, ω βασιλεύ εις τον ναόν και βοήθησον τους θεούς σου, διότι αυτοί έπεσον και δεν ημπορούν να σηκωθούν».
Τότε ο βασιλεύς διέταξε να αποκεφαλίσουν την αγία, αλλά ξεράθηκαν τα χέρια των δημίων Θεοτίμου και Θεοδούλου που την άγγιξαν. Όμως προσκύνησαν την αγία, πίστεψαν στον Ιησού και έγιναν πάλι όπως πριν. Τότε ήλθαν κάποιοι άλλοι δήμιοι και τους αποκεφάλισαν και τους τρεις.
Ο ιερομάρτυρας Έρασμος (2 Ιουνίου) μόλις αντίκρισε το είδωλον του Διος που ήταν χάλκινο με ύψος δώδεκα πόδια και πλάτος έξι πόδια «είδεν αυτό με βλοσυρόν όμμα (μάτι) και, ω του θαύματος! παρευθύς έπεσε και συνετρίβη εις λεπτά τμήματα· από δε το είδωλον εξήλθε δράκων φοβερός, όστις αφάνισε πολύ πλήθος ανθρώπων. Και ο μεν βασιλεύς επανήλθε εις το παλάτιον με καταισχύνην, οι δε λαοί φοβηθέντες από τον δράκοντα προσέπεσον εις τους πόδας του μάρτυρος και πιστεύσαντες τω Χριστώ εβαπτίσθησαν από τον άγιον είκοσι χιλιάδες άνθρωποι». Κατόπιν ο άγιος θανάτωσε τον δράκοντα, αλλά ο βασιλιάς (που ήταν ο Μαξιμιανός) θύμωσε τόσο πολύ, που έσφαξε και τους 20.000.
Ορισμένα συναξάρια δεν αρκούνται σε μια μόνο καταστροφή, αλλά θέλουν τον άγιο να καταστρέφει ξανά και ξανά:
Τον άγιο Ακάκιο (28 Ιουλίου) αφού τον πήγαν σ’ ένα ναό για να θυσιάσει στα είδωλα και τα γκρέμισε όλα με μόνη την προσευχή του, τον έστειλαν στην Μίλητο της Ιωνίας κι όταν τον έβαλαν μέσα στον «ναόν των ειδώλων επρόσταξεν αυτά να πέσωσι κατά γης και ευθύς πεσόντα συνετρίφθησαν· φερθείς δε και εις άλλον ειδωλικόν ναόν έκαμε και εκεί το ίδιον».
Ο πολύαθλος μάρτυς Θύρσος (14 Δεκεμβρίου) ενώ βασανιζόταν από τους ειδωλολάτρας που έχυναν μόλυβδο βρασμένο πάνω στην πλάτη «αλλ’ ο μόλυβδος χυνόμενος περισσότερον έβλαπτε τους υπηρέτας παρά τον άγιον», προσευχήθηκε και «κατεκρίμνησε όλα τα είδωλα».
Τότε οι «ειδωλολάτραι» ακόμη πιο θυμωμένοι ξέσκισαν τον άγιο με καρφιά και σίδερα κοφτερά και τον έριξαν από ένα υψηλόν τείχος. Εκείνος όμως εφυλάχθη αβλαβής υπό της δυνάμεως του Χριστού, γι’ αυτό και οι «ειδωλολάτραι» τον συνέλαβαν εκ νέου και τον έβαλαν μέσα σ’ ένα σάκο που τον έριξαν στην θάλασσα.
«Αλλά σχισθέντος του σάκου υπό αγγέλων εξήλθεν ο άγιος εις την στερεάν» για να γκρεμίσει τα είδωλα ακόμη μια φορά δια της προσευχής του.
Τότε οι «ειδωλολάτραι» τον έριξαν για να τον φάνε τα θηρία αλλά εκείνος «εκρήμνισεν εις την γην δια της προσευχής του τα των ψευδωνύμων θεών αγάλματα».
Βλέποντάς τα όλα αυτά ο Καλλίνικος που ήταν ιερέας των ειδώλων «εσυλλογίσθη ως φρόνιμος, ότι εκείνος είναι από όλους μεγαλύτερος Θεός, με του οποίου την επίκλησιν κρημνίζονται τα είδωλα». Έτσι βαφτίστηκε χριστιανός και θαυματούργησε κι αυτός με τη σειρά του «κατακρημνίσας το είδωλον, όπερ οι εκείσε εσέβοντο».

ιερά μο­νή Αγίου Φιλόθεου Αγίου Όρους αντί 18,5 εκατ. ευρώ

"σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr"

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ · Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2006 Θεσσαλονίκη ρεπορτάζ 17
Αντιπαράθεση ιδιοκτήτριας και νομαρχίας για το πάρκιγκ στο «Πλατεία»
«Λουκέτο» σε 464 θέσεις στάθμευσης
Με απόφαση της νομαρχίας Θεσσαλονίκης σφραγίζονται οι εγκαταστάσεις του υπόγειου ηάρκιγκ, που λειτουργούσε στο εμπορικό κέντρο «Πλατεία» στην καρ­διά της πόλης.
Παράνομη, καταχρηστική και μεροληπτική χαρακτήρισε η ιδιοκτήτρια της εταιρείας "Κίνηση ΑΤΕ" την απόφαση του νομάρχη θεσσαλονίκης να σφραγίσει τις εγκαταστάσεις του υπόγειου πάρκιγκ στο εμπορικό κέντρο "Πλατεία", στο κέντρο της πόλης.

ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΥΤΣΑΜΠΑΡΗ

Σ
ύμφωνα με την κ. Ερωφίλη Πα­ντελιδου, εκκρεμεί στα δικα­στήρια η εκδίκαση υπόθεσης που αφορά το πάρκιγκ, 464 θέσεων, καθώς και προσφυγή της εταιρείας της στο ΣτΕ, οπότε η νομαρχία δεν είχε το δι­καίωμα να διακόψει τη λειτουργία του πριν υπάρξει τελεσιδικία.
"Είναι απορίας άξιο γιατί ο κ. Ψωμιάδης επέδειξε τόση βιασύνη να κλεί­σει το σταθμό αυτοκινήτων χωρίς να περιμένει τις αποφάσεις των δικαστη­ρίων. Μεροληπτεί προς όφελος των αντιδίκων μας και θέλει να εξυπηρετή­σει τα συμφέροντα τους", τόνισε η κ. Παντελιδου σε χθεσινή συνέντευξη Τύ­που.
Η "Κίνηση", σύμφωνα με έγγραφα που παρουσίασε η κ. Παντελίδου, ανέ­λαβε τη λειτουργία του υπόγειου τε­τραώροφου σταθμού αυτοκινήτων, στην οδό Βασιλέως Ηρακλείου 38, τον Αύ­γουστο του 1998, με συμφωνητικό που συνήψε με την ιδιοκτήτρια εταιρεία "ΓΈΚΑ Α.Ε." "Η μίσθωση αυτή έχει διάρ­κεια εννέα έτη, συν τρία που δίνει ο νό­μος, δηλαδή μέχρι το 2010. Δίναμε 10 εκατ. δραχμές το μήνα και σήμερα δί­νουμε 78.000 ευρώ. Στους όρους του συμφωνητικού προβλεπόταν ότι σε πε­ρίπτωση που πωλούνταν οι εγκαταστά­σεις, η μίσθωση θα αναφερόταν στο πωλητήριο συμβόλαιο", λέει η κ. Πα­ντελίδου.
Στις 31 Μαρτίου 2005 ο σταθμός αυ­τοκινήτων αγοράστηκε από την ιερά μο­νή Αγίου Φιλόθεου Αγίου Όρους αντί 18,5 εκατ. ευρώ και αναγνωρίστηκε η μίσθωση. Στις 27 Απριλίου 2005 η "Κί­νηση" ζήτησε και πήρε άδεια λειτουργίας του πάρκιγκ από τη διεύθυνση Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης, με ισχύ έως το 2015.
"Μόλις εννέα μέρες αργότερα, δη­λαδή στις 6 Μαΐου 2005, η νομαρχία έδωσε παράνομα άδεια για το ίδιο πάρ­κιγκ και στην εταιρεία Εκμετάλλευση Σταθμών Αυτοκινήτων Μονοπρόσωπη ΜΕΠΕ', που εκπροσωπεί τα συμφέρο­ντα της ιεράς μονής Φιλόθεου", λέει η κ. Παντελίδου. Με τη χορήγηση της νέ­ας άδειας, αποφασίστηκε να μην ισχύ­ει η άδεια της "Κίνησης". Έτσι ξεκίνη­σε δικαστική αντιπαράθεση μεταξύ των εταιρειών που διεκδικούν τη λειτουργία του πάρκιγκ.
Η διεύθυνση Συγκοινωνιών τον Ιού­νιο του 2005 αποφάνθηκε ότι η αντι­δικία για τη νόμιμη εκμετάλλευση του σταθμού είναι αστική διαφορά και έχουν αρμοδιότητα τα πολιτικά δικαστήρια. "Για οποιαδήποτε ενέργεια από την υπηρεσία μας απαιτείται να προσκομιστεί απο τους ενδιαφερόμενους τελεσίδικη δι­καστική απόφαση", σύμφωνα με τη δι­εύθυνση Συγκοινωνιών. Η "Κίνηση" κα­τέθεσε στο ΣτΕ αίτηση ακύρωσης της απόφασης για την άδεια που δόθηκε στην αντίδικη εταιρεία και αίτηση ανα­στολής εκτέλεσης της απόφασης της Νομαρχίας. Το ΣτΕ ανέστειλε την εκτέ­λεση μέχρι την 31η Ιανουαρίου 2006. Εν τω μεταξύ το Πολυμελές Πρωτοδι­κείο θεσσαλονίκης εξέδωσε τελεσίδικη απόφαση υπέρ της Κίνησης.
"Τον Ιούνιο του 2006 το ΣτΕ απέρ­ριψε μια νέα αίτηση αναστολής της από­φασης που είχαμε καταθέσει. Το σκε­πτικό ήταν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος να υποστούμε ζημία, αφού έπρεπε πρώτα να τελεσιδικήσει η υπόθεση πρίν γίνει οποιαδήποτε ενέργεια από την νομαρ­χία. Ο νομάρχης όμως, μεροληπτώντας, έβγαλε απόφαση σφράγισης του πάρκιγκ", τονίζει η κ. Παντελίδου. "Προ­τείνουμε να σφραγιστεί μόνο το τα­μείο μας, να ανοίξει το πάρκιγκ και να εισέρχονται δωρεάν τα οχήματα, με τη δική μας εξυπηρέτηση, μέχρι να βγει η απόφαση από το ΣτΕ, η οποία αναμέ­νεται από μέρα σε μέρα. Έχει δημι­ουργηθεί τεράστιο πρόβλημα στο κέ­ντρο", λέει η κ. Παντελίδου.
Τι απαντά η νομαρχία
"Η διαφορά που έχει η κ. Παντελίδου με την ιερά μονή είναι αστική και θα λυ­θεί στα δικαστήρια. Δεν αφορά τη νο­μαρχία. Υπήρχε απόφαση του νομάρχη για σφράγιση του πάρκιγκ, η οποία εκτε­λέστηκε. Δόθηκε μάλιστα χρονικό πε­ριθώριο στους υπεύθυνους του σταθ­μού αυτοκινήτου. Η νομαρχία έπραξε τα νόμιμα", απάντησε στη "Μ" ο αντινομάρχης συγκοινωνιών Γιάννης Πα­λαιστής.

Ανέκδοτα που ήλθαν από το... κρύο

ΤΟ ΒΗΜΑ 4.1.2007

Πώς οι Ανατολικογερμανοί διασκέδαζαν με το καθεστώς
Ν. Χειλάς
ΒΕΡΟΛΙΝΟ. «Γιατί δεν γίνονταν ληστείες στο κράτος της Ανατολικής Γερμανίας;», «Επειδή για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο Τράπαντ ώστε να φύγεις με τα λεφτά, έπρεπε να περιμένει 12 χρόνια στη λίστα αναμονής.».
Είναι ένα από τα αμέτρητα ανέκδοτα που κυκλο­φορούσαν μεταπολεμικά στο «πρώτο σοσιαλιστικό κράτος επί γερμανικού εδάφους» - την κομμουνι­στική πρώην Ανατολική Γερμανία.Μπορεί οι ηγέτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, πρώτα ο Βάλτερ Ούλμπριχτ και ύστερα ο Εριχ Χόνεκερ, να ήταν στυγνοί δικτάτορες, μπορεί η Στάζι, η περιβόητη μυστική αστυνομία, να μην... αστειευ­όταν, όμως οι Ανατολικογερμανοί δεν έλεγαν να κλείσουν το στόμα τους. Μια ανθολογία με τέτοια ανέκδοτα κυκλοφόρησε πρόσφατα και έγινε μεγά­λη εκδοτική επιτυχία στην ενιαία πλέον Ομοσπον­διακή Γερμανία, δείχνοντας ότι οι Γερμανοί δεν ξεχνούν. Ιδού μερικά δείγματα:
Ο Εριχ Χόνεκερ στέκεται στο μπαλκόνι του σπιτι­ού του και βλέπει την ανατολή του ηλίου. Ακολουθούν διαχύσείς. Χόνεκερ: «Καλημέρα, αγαπητέ ήλιε..» Ηλιος: «Καλημέρα, αγαπητέ Εριχ...». Το μεσημέρι τα ίδια. Χόνεκερ: «Χαίρετε, αγαπητέ ήλιε...». Ηλιος: «Χαίρετε, αγαπητέ Εριχ...». Το δειλινό πάλι τα ίδια. Χόνεκερ: «Καλησπέρα, αγαπητέ ήλιε...». Αυτή τη φορά όμως ο ήλιος γυρίζει και του λέει: «Δε με χ... ς, ρε Χόνεκερ! Τώρα είμαι στη Δύση.'».

Ερώτηση: «Τι θα συμβεί αν η Σαχάρα γίνει σοσιαλιστική;». Απάντηση: «Τα δέκα πρώτα χρόνια τίποτα. Ύστερα, η άμμος θα λιγοστέψει..

«Ποιος έγραψε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ρωτάει ο δάσκαλος στην τάξη αναφερόμενος στο περίφημο έργο των Μαρξ και Ενγκελς. Ο Φριτς δυσκολεύεται να απαντήσει και λέει φοβισμένος: «Κύριε, δεν το έγραψα εγώ Συγκλονισμένος από τέτοια αμάθεια διηγείται το συμβάν στη γυναίκα του. Του λέει εκείνη. «Μπορεί πραγματικά να μην το έγραψε ο Φριτς». Ακόμη πιο συγκλονισμένος πηγαίνει σε μια ταβέρνα, μεθάει και σε έναν άγνωστο θαμώνα. «Μη στεναχωριέσαι τον παρηγορεί ο τελευταίος. «Εγώ ειμαι της Στάζι . Θα τον πιάσουμε τον δράστη!». Δύο χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες ξαναβρίσκονται στην ταβέρνα. «Το λύσαμε το μυστήριο!», λέει ο πράκτορας της Στάζι. «Πράγματι δεν το έγραψε ο Φριτς. Ο πατέρας του το έγραψε! Τον ομολόγησε...».

Thursday, January 04, 2007

Ο Θεός του Μωυσή,ήταν Αιγύιπιος και βιαιος

σχόλια στο ε-μειλ: amkan@freemail.gr

το βημα 4.1.2007

Η σύλληψη της ιδέας του μοναδικού υπέρτατου Οντος, η «αναγραφή» του Μωυσή, η «νέα μορφή μίσους» και οι διαμάχες
Ο Θεός ήταν Αιγύιπιος και βιαιος
Η γέννηση τον μονοθεϊσμού σύμφωνα με ανατρεπτική έρευνα στο περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ»

Ν. Χειλάς

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

ΟΘεός της Χριστανοσύνης είναι άπειρος, αιώνιος, άκτιστος. Ο Δημιουργός είναι αδημιούργητος. Αλλά και μοναδικός. «Εγώ ειμί ο Θεός και ουκ έοτιν άλλος» λέει γι' Αυτόν ο προφήτης Ησαΐας. Ως θρησκεία ο χριστιανικός μονοθεϊσμός έχει πολυκύμαντη ιστορία. Η σύλληψη της ιδέας ενός και μοναδικού υπέρτατου Οντος ανάγεται στη δεύτερη προ Χριστού χιλιε­τία. Οι Εβραίοι ισχυρίζονται ότι είναι ευρεσιτε­χνία τους. Ο ισχυρισμός τους ανετράπη όμως πριν από περίπου 100 χρόνια. Ο αμερικανός αιγυπτιολόγος Τζέϊιμς Μπρίστετ ανακάλυψε ότι ο πρώτος διδάξας, ο Μωυσής, απλώς αντέγραψε τους Αιγυπτίους. Και λίγο αργότερα, ο πατέρας της ψυχανάλυσης Ζίγκμουντ Φρόϊντ, κάνοντας τη δεύτερη ανατροπή, υποστήριζε ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος αλλά Αιγύπτιος. Ο μονοθεϊσμός, έλεγε, δεν βγήκε από το μυαλό των Εβραίων, αλλά μπήκε σε αυτό από έναν ξένο, τον Μωυσή, που ήθελε με αυτό να τους πείσει να συμμετάσχουν στην ίδρυση νέου αιγυπτιακού βασιλείου εκτός Αιγύ­πτου.
Οι νέες έρευνες που παρουσιάζονται στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού «Ντερ Σπίγκελ» επιβεβαιώνουν λίγο ή πολύ τις απόψείς τους. Ταυτόχρονα θέτουν με αδυσώπητη σα­φήνεια το ερώτημα αν η επιβολή του μονοθεϊ­σμού, που συνήθως γιορτάζεται ως επαναστα­τική καινοτομία σε σχέση με τον πολυθεϊσμό, δεν ήταν τελικά κοσμοϊστορική καταστροφή. Κι αυτό επειδή καταργώντας τον θρησκευτικό πλου­ραλισμό επέβαλε βίαια μια μονόχνοτη ιδεολη­ψία. Με κύριο υπαίτιο, λέει ο αιγυπτιολόγος Παν Ασμαν, τον Μωυσή. «Ηταν ο πρώτος που έκα­νε τη διάκριση ανάμεσα σε αληθινή και ψεύ­τικη θρησκεία» προσθέτει. Και αληθινή ήταν εκ των προτέρων η δική του. Ετσι, ήρθε στον κό­σμο μας μια «νέα μορφή του μίσους», εκείνη εναντίον των «παγανιστών, των αιρετικών, των ειδωλολατρών».
Τέτοιες απόψεις αποτελούν «προβοκάτσια» για τους Χριστιανούς θεολόγους. Ο καβγάς βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Οι παραδοσιακοί θεολόγοι περνούν στην αντεπίθεση. Στην πρώτη του φάση ο Θεός των Εβραίων ήταν όντως άξεστος, παραδέχεται ο ειδήμων της Παλαιάς Διαθήκης Οτμαρ Κέελ. Στη φάση της βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας τους όμως (587-536 π.Χ.) το Ον αυτό «ωρίμασε». Αυ­τό ήταν που αποδέχθηκαν αργότερα και οι χρι­στιανοί. «Είναι Θεός γεμάτος καλοσύνη και αγά­πη» προσθέτει.
Η εξέλιξη προς τον μονοθεϊσμό δεν ήταν πάντως ευθύγραμμη. Οι νεότερες έρευνες απο­δεικνύουν ότι το παρελθόν του κάθε άλλο παρά ένδοξο ήταν. Ο εξωραϊσμός του επήλθε περί τον 5ο-4ο π.Χ. αιώνα μέσω της Παλαιάς Διαθήκης -μιας συλλογής έργων που διαμορφώθηκε στο διάστημα πολλών αιώνων και πήρε την τελική
μορφή της από τους «μονομανείς» ιερείς του Γιαχβέ που δρούσαν, όπως λέει ιστορικός, ως «σφήκες του πνεύματος». «Προέβαλαν τις φαντασιώσεις τους περί εβραϊκής Υπερδύναμης στο παρελθόν» προσθέτει ο θεολόγος Μπερντ-Γιοργκ Ντίμπνερ. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ατέ­λειωτο «παραμύθι» για μικρά και μεγάλα παιδιά, «μια Βίβλος-λαβύρινθος». Το συμπέρασμα;
Η πολυδιαφημισμένη «Αποκάλυψη» - ως στιγ­μιαίο γεγονός - δεν έγινε ποτέ. Η γέννηση του Θεού ήταν αιματηρή και επώδυνη διαδικασία, που διάρκεσε από τον 9ο ως τον 4ο π.Χ. αιώνα. Οι αρχαιολόγοι είναι τώρα εντελώς πεπεισμένοι ότι οι Εβραίοι «έκλεψαν» την ιδέα από τον φαραώ Ακενατόν της 18ης Δυναστείας (1353-1336 π.Χ.) που επέβαλε την αποκλειστική λατρεία του Ατον, του ειδώλου του Ηλίου. «Οι ακτίνες σου φωτίζουν όλες τις χώρες» αναφέ­ρεται σε σχετικό ύμνο. «Παίρνεις εκατομμύρια μορφές αν και είσαι ο ίδιος».
Η θρησκεία αλλάζει τον κόσμο, ο κόσμος αλ­λάζει τη θρησκεία: Η διαλεκτική αυτή αρχή ανα­πτύχθηκε ωστόσο μόνο κατά το ήμισυ την επο­χή του Ακενατόν. «Η πολιτική κατάσταση είχε αρχίσει να επηρεάζει σοβαρά εκείνη την πε­ρίοδο την αιγυπτιακή θρησκεία» γράφει ο Φρόι­ντ στο βιβλίο του Ο Μωυσής και η μονοθεϊστι­κή θρησκεία. Η Αίγυπτος ήταν τότε υπερδύνα­μη - η επικράτεια της συμπεριλάμβανε τη Νουβία, την Παλαιστίνη, τη Συρία και μέρος της Μεσοποταμίας. «Αυτός ο ιμπεριαλισμός αντικαθρεπτιζόταν στη θρησκεία ως οικουμενισμός και μονοθεϊσμός» προσθέτει. Και όπως ο φα­ραώ ήταν ο μοναδικός κυρίαρχος του γνωστού στους Αιγυπτίους τότε κόσμου, έτσι έπρεπε να γίνει και ο Ατον οικουμενικός σε θρησκευτικό επίπεδο.
Μετά τον θάνατο του Ακενατόν ωστόσο οι Αιγύπτιοι παραμέρισαν τον Ατον και επανέφεραν τους παλιούς θεούς. Ο επηρεασμός της «πολιτικής» από τη νέα θρησκεία δεν προχώρησε έτσι πολύ. Αυτό έμελλε να γίνει επτά-οκτώ αιώνεδ αρ­γότερα στο Ισραήλ, χάρη στη μεσολάβηση του Μωυσή. «Η νέα δύναμη στον ουρανό άλλαξε τον συσχετισμό των δυνάμεων, όχι μόνο στο υπερπέραν, αλλά και στη γη» γράφει ο (ψευδο)-φιλόσοφος Ματϊας Σουλτς. Και αυτό όχι απλώδ με την έννοια τηδ συγχώνευσης των «μικρομάγα­ζων» σε ένα και μοναδικό θρησκευτικό «σουπερμάρκετ», αλλά και τη μετατροπή του μονο­θεϊσμού σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας.
Το υπόλοιπο ήταν η εμπέδωση του μονοθεϊ­σμού, πρώτον σε «σεξουαλικό» επίπεδο - μέσω της περιτομής των εβραίων αντρών ως «θυσία» στον Κύριο - και δεύτερον, αργότερα, σε πνευ­ματικό επίπεδο μέσω της «τελειοποίησής» του από τον χριστιανισμό. Ωστόσο, όσο μεγαλύτε­ρη η «τελειοποίηση» τόσο ισχυρότερη και η απαί­τηση για την υποταγή του «άλλου». Ο μονοθεϊσμός δεν ανέχεται δίπλα του δεύτερο Θεό, ούτε καν δεύτερη κουβέντα. Η ιστορία του είναι έτσι η ιστορία της καταπίεσης και της εξόντωσης των αλλοθρήσκων (Σημ. του Μπλογκ: κυρίως των Δωδεκαθεϊστών). Και όσο και να «ηρέμησε» τους τελευταίους ένα - δύο αιώνες, δεν ενημερώθη­κε εντελώς. Αυτό είναι εξάλλου εξ ορισμού αδύ­νατο. Ο κίνδυνος της υποτροπής παραμένει έτσι - εν δυνάμει – επίκαιρος.(.....................)
...........................................................
Υπάρχει λοιπόν διέξοδος από το αδιέξοδο -μέσω, της επιστροφής στον πολυθεϊσμό; «Ναι» απαντούν οι ελευθερόφρονες.
Επιστροφή στο Δωδεκάθεο πριν είναι αργά για την ανθρωπότητα.