θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, December 17, 2007

ΓIANNH ΞΑΝΘΟΥΛΗ: ΟΙ 3 ΜΑΓΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΑ

Oι τραγουδιοτές και οι τρα­γουδίστριες από χρόνια νεκροί κι όμως ασταμάτητα τροφοδοτούν γνήσια μελωμένη αηδία ιούς θαμώνες των πολυκαταστημάτων και των σουπερμάρκει.
Όλο το αγγλόφωνο πλαγκτόν από χριστουγεννιάτικα άσματα, καταξιω­μένα ως ιδανικά για την αγοραστική βουλιμία, και πάλι ενέσκηψε δυνα­μικά τούτες τις μέρες που απαξάπαντες δηλώνουν εξοργισμένοι με το Ασφαλιστικό. Και συνεχίζουν κι έτσι φαντάζομαι ότι θα 'ναι και του χρό­νου και στον αιώνα τον άπαντα ΟΤΑΝ πια η Γη, μην αντέχοντας τα δημο­κρατικά και ΜΗ ιδεώδη, θα 'χει ε­κραγεί οριστικά και αμετάκλητα.
Με τέτοιες λοιπόν φιλοσοφημένες σκέψεις διάγω τα πλέον ωριμασμένα μου προχριστουγεννιάτικα ωράρια α­κούγοντας τον ήδη από καιρό αποτεφρωμένο Μπιγκ Κρόσμπι να συναξάρει εκείνα τα πολεμικού ήθους (δε­καετία του '40 γαρ) «Λευκά Χριστού­γεννα», που είναι πολύ πιο κατανοη­τά από τα ασαφή «ωσαννά» των κο­μπάρσων αγγέλων. Γιατί, σίγουρα, χωρίς Μπιγκ Κρόσμπι και Ελα Φι­τζέραλντ και Φρανκ Σινάτρα (της επο­χής της «Κάπιτολ») ούτε ο Χριστός θα διαιώνιζε το εμπορικό του δαιμόνιο» ούτε οι Μάγοι θα είχαν λόγο να ξεκουνηθούν από το ισλαμικό κράτος του Ιράν, όπου οι καμήλες είναι εκατό φορές πιο χρειαζούμενες από τις μπαμπουλωμένες κυρίες.
Περιεργα είναι τα τωρινά Χρι­στούγεννα. Κάτι σαν δανεική χαρά και προνομιούχα απελπισία ταυτόχρονα. Το καταλαβαίνουν άραγε αυτό οι μακάριας γελοιότητας ηγεμό­νες μας; Το νιώθουν; Αντιλαμβάνο­νται τις ανισόπεδες καταστάσεις που δημιούργησαν, φτιάχνοντας ευδιάκρι­τες ομάδες χριστιανών πληβείων και αγνωστικιστών πολιτών χωρίς ελπίδα στο πηλίκον; Είμαι όντως διεστραμ­μένα περίεργος αν έχουν στοιχειώδη αίσθηση της παρακμής που στοιχειώ­νει τις μέρες μας. Μέρες που ο Λάκης «Βαπτιστής Ιωάννης» Λαζόπουλος (το 'χω ξαναγράψει) στοιχειο­θετεί την κοινή λογική με μορφή σόου για να απαλύνει τη μαυρίλα της θλιβερής νε­οελληνικής ραστώνης από τηλεοράσεως; Γνωρίζουν οι αρμόδιοι τζουτζέδες των υ­πουργείων τι συμβαίνει στους δρόμους, στην αγορά, στα κα­φενεία, στα μιοοκατεοτραμμένα σχολεία με τα «οργισμέ­να νιάτα» (που αλλού μπανίζουν και αλλού φουρνίζουν τα περισσότερα), γνωρίζουν το νεοελληνικό χάλι με την περιρρέουσα ανασφάλεια, την α­παξιωμένη, λόγω ευτράπελων συνθη­κών, δημοκρατική συνείδηση, το φτύ­σιμο σε όλο αυτό το κομψό μόρφωμα που κάποτε (δεν θυμάμαι ΠΟΤΕ) υ­πολογίζαμε ώς σχεδόν σεβάσμιους θεσμούς; Νομίζω πως ήδη έπρεπε να ξεγλιστρήσουμε απ' το κωδικοποιη­μένο π.Χ. (προ Χριστού) και μ.Χ. (με­τά Χριστόν) και να αρχίσουμε να το-ποθετούμεθα σε π.Π. (προ ΠΑΣΟΚ), μ.Π. (μετά ΠΑΣΟΚ), σε π.θ. (προ θώδη και εννοώ τη διάσημη και καθ' όλα συνεπή αοιδό Έφη Θώδη) και μ.θ. (μετά Θώδη), σε π.Μ. (προ Μαγγίνα) και αντίστοιχα σε μ.Μ. (μετά Μαγγίνα) κ.λπ. Πόσα πιο δραστικά ΠΡΙΝ και ΜΕΤΑ έχουν προκύψει απ' τα χρόνια που το «θείον βρέφος» αναστάτωνε τον ψυχισμό ,του μαρα­γκού-επιπλοποιού «πατέρα» Ιωσήφ, είναι γνωστό.
Κι όμως ΟΛΟΙ καμωνόμαστε ότι «ήρθαν τα Χριστούγεννα, ΤΙ ΧΑΡΑ ΜΕΓΑΛΗ!!!» κι άλλες ανάλο­γες βολικές σάχλες. Εξ ονόματος του απάνθρωπου ανθρωπισμού το φάντασμα της φιλανθρω­πίας βγήκε πάλι απ' την ύ­ποπτη κρυψώνα του, η Πα­νεπιστημίου υιοθέτησε πανεύκολα κι αδιατάραχτα όλο το στοκ των ανάπηρων Βαλ­κανίων που μας κουβαλήθη­καν για να δοκιμαστούν οι ελαστικές μας τύψεις, εκατο­ντάδες θυμήθηκαν ότι έχα­σαν χέρια, πόδια, δάχτυλα, αυτιά και ποιος ξέρει τι άλλο σε στρατηγικά σημεία του δύσμοιρου αθηναϊκού κέ­ντρου, τα κόμματα βρήκαν αφορμή να ξεπέσουν σε κάθε είδους «αγωνι­στικού» εκβιασμού σε βάρος πάλι ό­σων ζουν σ' αυτό που εξακολουθούμε να θεωρούμε Αθήνα. Στο ψαχνό 'της πρωτεύουσας. Γιατί στα βόρεια, νό­τια και σε άλλα γεωγραφικά πλάτη, τα παραπάνω είναι αφήγηση από τη­λεοπτικές εκπομπές. Το αθηναϊκό κέντρο σηκώνει το σκήνωμα των Χριστουγέννων και των συνεπειών της χορογραφίας του γενναιόδωρου θεωρητικά Αϊ-Βασίλη. Μια απλή βόλτα απ' το Σύνταγμα ως το Πολυ­τεχνείο θα σας πείσει.
Και μέσα σ' όλα οι νεκροί τραγου­διστές με την αμερικανόφωνη (αγγλόφωνη ίσως) κατάνυξη να επιτεί­νουν την καταναλωτικά αμβλυμένη -λόγω σούπερ στενότητας- απόγνωση.
Βέβαια, ο κοσμάκης που συνδυάζει την αγωνία της επιβίωσης με τον επι­βεβλημένο θαυμασμό για τις γαμήλιες επιδόσεις διαφόρων τηλεπαρουσιαστριών (και σ' ανώτερα κορίτσια, να σας χαιρόμαστε) θα υποκύψει και φέτος στη συγκινητική κοσμική ένδεια της Φάτνης της Βηθλεέμ ΓΙΑΤΙ έτσι πάει το έθιμο. Κι ύστερα θα 'ρθει το άρμα του άγχους του νέου χρόνου με ενδιά­μεσα ποδοσφαιρικά θαύματα και υπέρ­τατη συφιλιδικής διασκέδασης ερμη­νευτών του έρωτα, της μοιχείας και της μαλακίας. Κάποιοι θα θυμηθούν τα προνόμια της χαρισματικής μας φυλής, τα τραυματισμένα πλην επουλωμένα μας ιδεώδη, γιατί «έτσι είναι ο Έλλην»: Έξω καρδιά και παραγεμι­σμένος ιδανικά, κουκουνάρι, κάστανα και σταφίδες με ρύζι, με μπαχαρικά, ό­πως η κοιλιά της χριστουγεννιάτικης γαλοπούλας, θα μου πεις ΔΕΝ υπάρ­χει κάτι πιο παρήγορο; Πιθανόν η αί­σθηση μιας συνειδητοποιημένης λύπης κι* ότι επιτέλους βελτιώθηκε αισθητά η καρμανιόλα του «πέταλου του Μαλιακού». Κάτι είναι κι αυτό. Πάντως οι νε­κροί τραγουδιστές δεν πτοούνται. Και συνεχίζουν να διαλαλούν απ' το τεχνο­λογικό υπερπέραν:

«Αστρο λαμπρό τους οδηγεί
κρυφίως απ' τον Ηρώδη
να βρουν πού ζει και
τραγουδεί φέ­τος η Εφη Θώδη...».