θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, December 18, 2007

ΕΡΑΣΜΟΣ: ΜΩΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ Καλόγεροι, Τόσο πολύ τους σιχαίνεται ό κόσμος


Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ:



http://www.youtube.com/watch?v=cRiyda-yM1A

(Το κόκκινο χρώμα είναι συμβολικό του αίματος που χύθηκε από τους προγόνους μας)


Μια σύγχρονη εικόνα μπορεί να μας δώσει μια ιδέα για τα βασανιστήρια που υπεβλήθησαν:





Και αναρωτηθείτε γιατι ο δημοσιογράφος προσπαθεί διαρκώς να αλλάξει θέμα. Στο τέλος όταν δεν τα καταφέρνει ρίχνει το απόλυτο σωσύβιο: ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ




.................................................................




(Χρώμα επελεγη το ρόζ δι' ευνοήτους λόγους)




ΕΡΑΣΜΟΣ "ΜΩΡΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ"




Την ευτυχία των θεολόγων ζουν κι εκείνοι πού ό χοντρός λαός ονομάζει Καλόγερους ή Μοναχούς (1) . Επίθετα πολύ ακατάλληλα και τα δυο, γιατί οί πιο πολλοί από αυτούς δεν έχουν καμιά σχέση με τη θρησκεία, και τί σόι μοναχοί, αφού οπού πάς κι οπού βρεθείς αυτούς βλέπεις; Θαρρώ πώς θα ήταν οί πιό δυστυχισμέ­νοι άνθρωποι, αν δεν αναλάβαινα εγώ να τους βοηθήσω με χί­λιους τρόπους. Τόσο πολύ τους σιχαίνεται ό κόσμος, πού τό 'χει μεγάλη γρουσουζιά νά βρεθεί κανένας άπ' αυτή τη φάρα στο δρό­μο του. Αυτοί όμως, σκοτίστηκαν! Εχουν πολύ μεγάλη ιδέα γιά τό άτομο τους.












Ετυχής "Καλόγερος" μας δείχνει χαμογελαστός το θησαυρό του.






Πρώτο, θαρρούν πώς το πιο ψηλό σκαλοπάτι της ευσέβειας τό φτάνουν μένοντας ντιπ αγράμματοι. Έπειτα, όταν μέσα στις εκκλησιές γκαρίζουν τους ψαλμούς τους, — τον καθένα με αριθμό δίχως όμως νά τους καταλαβαίνουν, — θαρρούν πώς μ' αυ­τά τά ξεφωνητά γεμίζουν γλύκα και δροσιά τ' αυτιά τών αγίων. Είναι πολλοί πού καμαρώνουν γιά τη λίγδα και τη ζητιανιά τους στέκονται μπρος στις πόρτες και μουκανούν γιά νά τους δώσουν κανένα ξεροκόμματο. Δεν αφήνουν χάνι γιά χάνι, καρότσα, καρά­βι, κόβοντας έτσι τό ψωμί τών άλλων ζητιάνων. Άνθρωποι χάρ­μα! Ή βρωμιά τους, ή άγραμματοσύνη, ή χοντροκοπιά κι ή ξαδιαντροπιά τους, όλα αυτά είναι, λένε, γιά νά μας θυμίζουν τους Απόστολους!




Τό πιό αστείο είναι νά τους βλέπεις πώς τά κάνουν όλα με τους τύπους, με μαθηματική ρέγουλα, γιατί νομίζουν πώς αλλιώς κολάζονται τόσα λουράκια στο σάνταλο, τέτοιο χρώμα ή ζώνη, τέ­τοιο κόψιμο τό ράσο κι από τέτοιο υλικό, τόσο φάρδος κι από τέ­τοιο υλικό τό σελάχι, τέτοιο σχήμα ή κουκούλα και νά χωράει τόσα κιλά, τόσα δάχτυλα φάρδος τό κούρεμα, και τόσες ώρες γιά ύ­πνο! Αλλά ποιος δε βλέπει πόσο άδικη είναι αυτή ή ισότητα, πού τή ζητούν από ανθρώπους με τόσο διαφορετικά κορμιά και μυα­λά; Κι όμως γι' αυτές και γι' αυτές τις βλακείες όχι μόνο καταφρονούν τους λαϊκούς, αλλά και τά Τάγματα τους τρώγονται τό ένα μέ τό άλλο. Κι άνθρωποι, πού κηρύχνουν τήν αποστολική αγά­πη, βάζουν τις φωνές και χαλούν τον κόσμο γιά ένα ράσο φορεμέ­νο άπ' τήν ανάποδη ή γιά ένα χρώμα λίγο πιό σκούρο. Ετσι, βλέ­πετε μερικούς τόσο αλύγιστους πάνω στους τύπους, πού δε φοράνε ράσο αν δεν είναι από χοντρό μαλλί της Κιλικίας και πουκάμισο από λινό της Μιλήτου. Άλλοι πάλι φορούν τό λινό απέξω και τό μάλλινο από μέσα. Είναι κι άλλοι πού φοβούνται ν' αγγίξουν τά λεφτά σά νά 'ναι φαρμακωμένα μ' ακόνιτο, δεν αποφεύγουν όμως μήτε τις γυναίκες μήτε τό κρασί.




Τέλος, με θαυμαστή φροντίδα προσέχουν νά ξεχωρίζουν άπ' τους άλλους ανθρώπους, ζώντας διαφορετικά. Όχι πώς έχουν καμιά φιλοδοξία νά μοιάσουν τό Χριστό, αλλά πασχίζουν πώς νά μή μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι λοιπόν κι οί ονομασίες τους παί­ζουν ρόλο στην ευτυχία τους: ανάμεσα σ' αυτούς πού χαίρονται νά λέγονται Κορδελιέροι έχουμε τους Κολετάνους, τους Μινορίτες, τους Μινιμίτες, τους Σιγιλλίτες. Και νά οί Βενεδικτίνοι, οί Βερναρδίνοι, οί Βριγιδίνοι, οί Αύγουστίνοι, οί Γκυλχελμίτες, οί Ίακωβίτες, σά νά τους πέφτει λίγο πού λέγονται χριστιανοί!




Πολλοί τους στηρίζονται μέ τόση σιγουριά πάνω στις τελετές και στις ανθρώπινες τό κάτω - κάτω μικροπαραδόσεις τους, ώστε νομίζουν πώς δε φτάνει ένας παράδεισος γιά τή δίκαιη αμοιβή τους. Ξεχνούν ολότελα πώς ό Χριστός, μή λογαριάζοντας τίποτα άπ' αυτά, θά τους κρίνει μόνο από τά έργα τους, αν τήρησαν δη­λαδή τήν εντολή του ν' αγαπούν τον πλησίον τους. Ό ένας θά δεί­ξει τήν παραδαρμένη του, πού τήν τύλωσε μέ λογής - λογής ψά­ρια. Ό άλλος θ' αδειάσει εκατό μόδια ψαλμούς. Ό άλλος θά λογαριάσει πόσες χιλιάδες φορές νήστεψε, αν και στο μόνο γεύμα της μέρας έτρωγε τον περίδρομο. Ό άλλος θα σωριάσει μπρος του βουνό τις άσκησες και προσευχές του, πού εφτά καλά στοιβαγμέ­να καράβια πάλι δε θα φτάναν νά τις κουβαλήσουν. Ό άλλος θά παινευτεί πώς εξήντα χρόνια τώρα δεν έπιασε στά χέρια του λε­φτά πριν νά φορέσει πρώτα διπλό ζευγάρι γάντια. Ό άλλος θά παρουσιάσει την κουκούλα του, τόσο λιγδιασμένη και άθλια, πού κανένας ναύτης δε θά καταδεχόταν νά τη φορέσει. Ό άλλας θα θυμήσει πώς πάνω από έντεκα φορές πέντε χρόνια έζησε κολλημέ­νος στον ίδιο βράχο σά σφουγγάρι. Ό άλλος θα τονίσει πως η φωνή του βράχνιασε άπ' το ασταμάτητο ψάλσιμο. Ό άλλος πώς κουρκούτιασε το μυαλό του άπό τη μοναξιά. Ό άλλος πώς άπ' την αδιάκοπη βουβαμάρα παράλυσε ή γλώσσα του.




Μά ό Ιησούς, γιά νά κόψει το ποτάμι μέ τις καυχησιές αυτές, πού τελειωμό δέν έχουν, θά τους πει: «Άπό που ξετρύπωσε τούτο το καινούργιο σόι των Ιουδαίων; Έγώ δέν ξέρω γιά νόμο δικό μου παρά έναν, κι είναι ό μόνος πού δέν τον άκουσα εδώ. Κι όμως τότε, τά είπα καθαρά, δέν τά σκέπασα μέ παραβολές: έταξα πώς θά κληρονομήσουν το βασίλειο του Πατέρα μου, όχι οί κουκούλες, τά πατερμά κι οί νηστείες, άλλα τά έργα της αγάπης. Δέν τους γνωρίζω αυτούς, πού τόσο παραξέρουν τά κατορθώματα τους. Κι αν θέλουν νά περνούνε γιά πιο άγιοι κι άπό μένα, ας πάνε νά καθήσουν σάν τους αρέσει στον παράδεισο του Αβράξας ή ας παραγγείλουν έναν καινούργιο, στά μέτρα τους, σ' εκείνους πού τις μικροπαραδόσεις τους προτίμησαν άπ' τις δικές μου εντολές». Όταν θά τ' ακούσουν αυτά και θά δούνε πώς αντί γι' αυτούς προ­τιμούνε ναύτες κι άραμπατζήδες, φαντάζεστε μέ τί μούτρα θά κοιτάζονται;




Ως τότε όμως ελπίζουν και το χαίρονται. Φυσικά, βάζω κι έγώ το δαχτυλάκι μου. Και μ' όλο που καρφί δέν τους καίγεται γιά το καλό της κοινωνίας, κανένας δέν τολμά νά τους δείξει περιφρόνη­ση, προπαντός στους λεγόμενους Διακονιαραίους, γιατί γνωρίζουν τά κρυφά όλου του κόσμου μέ το κόλπο της εξομολόγησης. Ξέρουν, βέβαια, πώς εγκληματούν αν προδώσουν τά μυστικά της, άλλα ό­ταν παραπιούν και θέλουν νά ευχαριστηθούν τίποτα σκανδαλιστι­κές ιστορίες, φανερώνουν μέ το νι και μέ το σίγμα τά καθέκαστα κι αφήνουν τον άλλο ελεύθερο νά βγάλει το συμπέρασμα: δέ λένε ονόματα. Μην τις αγριεύετε λοιπόν αυτές τις σφήκες, γιατί θά σας εκδικηθούνε δημόσια στά κηρύγματα τους, μέ πετριές τόσο φανερές, πού μόνο αν είσαι άπό γεννησιμιού σου ντουβάρι δέ θά μαντέ­ψεις ποιόν καρφώνουν. Και δέ θά σταματήσουν νά γαυγίζουν παρά μόνο αν τους πετάξετε την πίττα μέσα στο στόμα
Ελάτε τώρα! Ποιο θεατρίνο, ποιόν τσαρλατάνο θά προτιμούσατε νά χαζέψετε κι όχι τούτους εδώ τους ρήτορες νά ρητορεύουν συνέχεια στά κηρύγματα τους, ολότελα γελοίοι, βέβαια, μά και γουστόζικοι, όπως μαϊμουδίζουν τις παραδόσεις της αληθινής Ρη­τορικής; Θεούλη μου, πώς κουνούν τά χέρια, πώς αλλάζουν τη φωνή τους, πώς σιγοτραγουδούν, πώς ταράζονται, πώς αλλά­ζουν ξαφνικά μούτρα, και πώς ξεφωνίζουν σέ κάθε ψύλλου πή­δημα! Τη συνταγή αυτή, πώς γίνεται δηλαδή το κήρυγμα οι μι­κροί Αδελφοί την περνούν από χέρι σέ χέρι, σά νά 'ναι μυστήριο. Άν και δέν είχα την τύχη νά μέ μυήσουν, θά σας πώ τά λίγα πού κατάλαβα.

1. Δεν είναι τυχαίο βέβαια που "καλόγερος" ονομάζεται από τον λαό η μόλυνση, το πύον, το πρήξιμο


{ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ: Ο καλόγερος είναι ένα επώδυνο, γεμάτο πύον πρήξιμο στο δέρμα. Εμφανίζεται όταν το θυλάκιο μίας τρίχας μολυνθεί από βακτήρια. Η πηγή της μόλυνσης συνήθως δεν είναι γνωστή. Ο καλόγερος συνήθως εμφανίζεται ως μικρό, κόκκινο εξόγκωμα που μεγαλώνει καθώς συγκεντρώνεται πύο στο εσωτερικό του. Οι καλόγεροι συνήθως εμφανίζονται σε υγρές περιοχές, όπως, για παράδειγμα, στις μασχάλες ή στη βουβωνική χώρα, και στο πίσω μέρος του λαιμού.




Τα κύρια συμπτώματα είναι: · Πόνοι και ευαισθησία γύρω από τον καλόγερο · Ένα άσπρο ή κίτρινο “κεφαλάκι” από πύο στο κέντρο του καλόγερου Οι περισσότεροι καλόγεροι σπάζουν απελευθερώνοντας το πύο, αν και μερικές φορές το πύον διαχέεται στους περιβάλλοντες ιστούς.




Θα πρέπει να αποφύγετε να τρυπήσετε ή να πιέσετε τον καλόγερο για να σπάσει, γιατί μπορεί να προκαλέσετε εξάπλωση της μόλυνσης. · Θα πρέπει να δει γιατρός το παιδί αν ο καλόγερος παραμένει για πάνω από 2 εβδομάδες ή αν είναι πολύ μεγάλος ή επώδυνος ή αν το παιδί εμφανίζει υποτροπιάζοντες καλόγερους. ) }




Δεν πλένονται οι καλόγεροι?













Ειλικρινά δεν το ήξερα. Μου το είπε ένας φίλος που γύρισε προχθές από το Άγιο Όρος. Δεν κάνουν μπάνιο,μου είπε,γιατί δεν κάνουν τίποτα που τους δίνει ευχαρίστηση. Και το μπάνιο είναι μια ευχαρίστηση.