θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, December 16, 2007

ΑΡΑ: ευχή εις τόν Θεόν όπως συμβώσι κακά, κατάρα, ανάθεμα

— κατάληξις μεγεθυντική, βλ. —αρος.
άρα (ή) προσευχή, δέησις, παράκλησις όπως συμβή είτε καλόν τι είτε κακόν (ου τω παρ' Όμήρω)' ευχή εις τόν Θεόν όπως συμβώσι κακά, κατάρα, ανάθεμα: «άρα καί όνείδει ένοχος έστω* (Ώλάτ.), «απήλθε συνοδευόμενος από τάς αράς του έθνους».
— /Λαογρ.] Κατά την αντίληψη τών αρχαίων Ελλήνων τό κακόν γίνεται διά της θελήσεως και δυνάμεως τών Θεών, τών οποίων κυριώτατον έρ­γον ήτο ή άσκησις τής δικαιοσύνης. Επειδή δε όργανα του κακού, τής καταδιώξεως εκείνων, οίτινες είχον προκαλέσει εναντίον των τήν κατάραν, ήσαν αί Ερινύες, ενωρίς ή άρα προσωποποιηθείσα έγινε μία 'Ερινύς, ήτις αμείλικτος και ακού­ραστος καταδιώκει τόν βεβαρημένον με τήν κατάραν. Ήταν δέ ή κατάρα καί κατά τους αρχαίους χρόνους, ώς είναι καί κατά τους νεωτέρους, τό όπλον ιδίως τών αδυνάτων καί τών αδικούμενων κατά τών ισχυρών καί τών αδίκων. Όπλον όμως πανίσχυρον, διότι καί άτομα καί πόλεις ήδύνατο, ώς επίστευον, νά εξάλειψη άπό του προσώπου της γης. Φοβερά όμως ιδίως ήτο ή κατάρα τών άδικηθέντων γονέων καί μάλιστα, όταν τά τέκνα είχαν περιπέσει εις τό βαρύ έγκλημα της πατρο­κτονίας ή της μητροκτονίας. Ο Θρίαμβος της Άρας-Έριννος, δηλ. τής κατάρας, του Οιδίποδος κατά τών τέκνων του, είναι ή λύσις τής τραγωδίας του Αισχύλου «Επτά επί Θήβαιας», καί αποτέ­λεσμα τής κατάρας του Θυέστου είναι τά εγκλήματα του Αιγίσθου, ή μοιχεία καί αι δολοφονίαι. Ή Αρά-'Ερινύς είναι καί η πανίσχυρος ήθοποιός τών τραγωδιών του αυτού ποιητή «Αγαμέμνων» καί «Χοηφόροι». Παρά τφ Σοφοκλεί όμως ή Αρά χωρίζεται τών Έρινύων καί αποβαίνει «ή πότνια Αρά». Η αρά όμως έχει τήν δύναμίν της έφ' όσον δικαίως εκστομίζεται, άλλως επιστρέφει καί πλήττει τήν κεφαλήν αυτού τού αδίκως εκστομίσαντος αυτήν. Έκ τών αρχαίων άρών άξιαι μνείας είναι ή τών εν Δελφοίς Αμφικτιόνων κατά τών άσεβούντων προς τό ίερόν του 'Απόλλωνος, είτε πόλις, είτε ιδιώτης, είτε έθνος ήτο τό ασεβήσαν, καί ή εν τω Οιδίποδι Τυράννω του Σοφοκλέους (στ. 269 — 272). Οί Άμφικτίονες κατηρώντο «Μήτε γην καρπός φέρειν. μήτε γυναίκας τέκνα τίκτειν γονεύσιν έοικότα, άλλα τέρατα, μηδέ βοσκήματα κατά φύσιν γονάς ποιείσθαι, ήτταν δέ αύτοίς είναι πολέμου καί δικών καί αγορών καί εξώλεις είναι καί αύτούς καί οικίας καί γένος τό εκείνων* καί μήποτε αισίως θησείαν τω Απόλλωνι μηδέ Αρτέμιδι μηδέ Λητοί μηδ' Άθηνάς Προνοίας μηδέ δέξαιντο αυτών τά ίερα», οί θεοί δηλ. του εν Δελφοίς Ιερού. Αλλ' ώς εξεστομίζοντο κατάραι, ούτως απηυθύνοντο καί εύχαί προς τους θεούς υπέρ ευτυχίας, ώς ηύχετο εν Αθήναις ό κήρυξ εν τη αρχή εκάστης έκκλησίας του λαού καί τής συνεδριάσεως της βουλής. Μετεχειρίζοντο δέ οί αρχαίοι καί έπί ευχής και έπί κατάρας τας αυτάς λέξεις «Αρά.» καί «αρώμαι»· διά τούτο λέγονται αύται μέσαι, ώς έχουσαι καί καλήν καί κακήν σημασίαν.

Έκτος των Ιδιωτών, οίτινες έπεδίωκον τήν προστασίαν τών δικαίων των δι' άρών τας οποίας ανέγραφαν έπί πινακιδίων (ανευρέθη και πήλινον άγγείον πλησίον τής Κύμης μέ τήν έπιγραφήν «δς δ' εν με κλέψει), τυφλός εσται»), συνήθως, επεδίωκον δι' άρών οσαύτως καί αί πόλεις τήν προστασίαν του πολιτεύματος, τών νόμων ναι τής εθνικής εξωτερικής πολιτικής των. Έν Αθήναις κατά ένα μεν νόμον του Σόλωνος ό άρχων εξέ­πεμπε κατάρας κατά του εξάγοντος προϊόντα τής Αττικής, κατά μίαν δε πρότασιν του Άριστείδου οι ίερείς; κατηρώντο ει τις ε.ν.κηρυκΒύσαιτο Ηήδοις ή τήν συμμαχίαν άπολίποι τών Ελλήνων». Υπήρχε ακόμη έν Αθήναις αρά, ή του Βουζύγου, ήτις είναι μάρτυς του ανωτέρου πολιτισμού των, διότι εστρέφετο αύτη κατά το μή έκπληρούντος τά γενικά τής φιλανθρωπίας καθήκοντα προς άλ­λον, του μή δίδοντος δηλ, έκ δόλου, ορθάς συμβουλάς, του αρνουμένου ει τόν αιτούντα πυρ και ύδωρ, του μή δεικνύοντος εις τόν πλανηθέντα τήν όδόν, τού διαφθείροντος τό ύδωρ, ή καταλείποντος νεκρόν άταφον. Ή κατάρα συνώδειε, συνή­θως, καί τόν διδόμενον όρκον, όστις κατά Βάθος έχει έν έαυτω τήν κατάραν, ιδίως ό προς βεβαίωσιν υποσχέσεως διδόμενος, καί όταν δεν έκστομίζεται κατ' αυτού αύτη. Από τάς κατάρας τών ηρώων τών μύθων περιβόητοι ήσαν αί «άραί του Οιδίποδος», παροιμιώδεις καταστάσαι έπί τών με­γάλων συμφορών.