θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, December 02, 2007

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ: ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΠΙΣΤΗ





























1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΥΡRΕΧΑ Velotab ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ
Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab ανήκει σε μια ομάδα φαρμάκων που ονομάζονται αντιψυχωτικά.
Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab χρησιμοποιείται για την θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως το να ακούς, βλέπεις ή αισθάνεσαι πράγματα που δεν υπάρχουν, εσφαλμένες πίστεις, ασυνήθιστη καχυποψία και κοινωνική απόσυρση- Οι ασθενείς με τις παθήσεις αυτές μπορεί επίσης να αισθάνονται κατάθλιψη, άγχος ή ένταση.
Το ΖΥΡRΕΧΑ Velotab χρησιμοποιείται γα τη θεραπεία ασθένειας με συμπτώματα όπως έντονο αίσθημα ευφορίας, υπερβολική ενέργεια. σημαντικά ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, ομιλία με γρήγορο ρυθμό και αλλαγή θέματος, και μερικές φορές σοβαρή ευερεθιστότητα. Επίσης,
είναι ένας σταθεροποιητικός παράγοντας της διάθεσης, που προφυλάσσει από μελλοντικές υποτροπές της διαταραχής που χαρακτηρίζονται είτε από υπερβολική ευφορία είτε από καταθλιπτική διάθεση.


ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ: ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΣΧΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΠΙΣΤΗ

… Θρησκομανής ήτο και ο φονεύσας την σύζυγόν του Mendaro, όστις μετέβη εις τον τόπον της καταδίκης ψάλλων το «Εκ βαθέων εκέκραξά σοι» καθώς επίσης και ο Martinati, όστις κατέπληξε τον ιερέα των φυλακών δια της υπερβολικής αυτού ευσεβείας: Ο δε Mio, ο δολοφόνος, εθεωρείτο και ωνομάζετο υπό πάντων «άγιος».
Τσέζαρε Λομπρόζο, «Ο Εγκληματίας Άνθρωπος», σελ. 502,


Στο σημείωμά μας αυτό θα συμβουλευτούμε πάλι το βιβλίο






“ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ: ΠΡΟΤΥΠΑ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗΝ” του ΓΕΩΡΓΙΟΥ






ΓΡΗΓΟΡΟΜΙΧΕΛΑΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΔΑΔΟΥΧΟΣ" ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2004.












Για τις ανωτέρω παθήσεις (όπως το να ακούς, βλέπεις ή αισθάνεσαι πράγματα που δεν υπάρχουν, ασυνήθιστη καχυποψία και κοινωνική απόσυρση, κατάθλιψη, άγχος ή ένταση, υπερβολική ενέργεια., σημαντικά ελαττωμένη ανάγκη για ύπνο, σοβαρή ευερεθιστότητα) αναφέρεται ο συγγραφέας λεπτομερώς:

Άγχος:
Όταν ο Γέρων Παΐσιος έστειλε τον υποτακτικό του να πιεί το απόπλυμα από μια λεκάνη, εκείνος σκέφτηκε: «Αντί να μου πει ο Γέροντας πήγαινε να πιείς νερό από το σταμνί η τη βρύση, μια και ήρθα κουρασμένος και ιδρωμένος από το διακόνημα, μου λέγει να πιώ από αυτό το απόπλυμα που είναι μέσα στη λεκάνη!». Έβαλε το δικό του λογισμό και απέτυχε της μεγάλης επιτυχίας! (Εφραίμ, σελ. 169-170).
Μετά από ώρα όταν αποφάσισε να κάνει υπακοή πήγε στη λεκάνη αλλά δεν βρήκε νερό. Τότε ο Αββάς Παΐσιος του είπε: «Ταλαίπωρε, ξέρεις εκείνο το απόπλυμα τι ήταν; Ήταν το απόπλυμα από τα πόδια του Χριστού!» ρίχνοντας το άβουλο ον στην απελπισία που άκουσε τη φωνή της λογικής του και έχασε το θαυμαστό κελεπούρι.
Και το κείμενο καταλήγει: «Ο Γέρων Παΐσιος προσπάθησε να τον παρηγορήσει αλλά αυτός πλέον είχε ναυαγήσει εσωτερικά. Γι’ αυτό και μέχρι το τέλος της ζωής του πέρασε ταλαντευόμενος και κλυδωνιζόμενος στην υπακοή κοντά στον Αββά Παΐσιο».
Αυτοί οι έμποροι των ψυχών παίζουν με τους ανθρώπους σαν να είναι οι μαριονέτες τους.

Και συμπληρώνει ο Μοναχός Μιχαήλ (Νοερά Προσευχή και Ψυχασθένεια, τόμος Α , σελ. 176): «Μες στον εκκλησιαστικό χώρο συνάντησα τόσο φοβισμένους ανθρώπους, που έπρεπε να ρωτήσουν το γέροντά τους για το κάθε τι, ανίκανοι για οποιαδήποτε κρίση και ευθύνη απέναντι στη ζωή, στην οικογένειά τους, αλλά και στον Θεό … Είναι βέβαια ψυχολογημένο και δικαιολογημένο αυτό: Όταν είσαι αδύναμος αγκαλιάζεις τον εχθρό σου για να μην στρέψει το όπλο του εναντίον σου».

Οι «Πατρικαί Νουθεσίαι» του Γέροντος Εφραίμ βρίθουν από παρόμοιες αντιλήψεις:
«Ένας όσιος Πατήρ ήτο πάντοτε φιλάσθενος και όταν ετύγχανε να υγιαίνη και να παρατείνεται η υγεία, έλεγε εις τον Θεόν: «Διατί, Θεέ μου, με εγκατέλειψες και ζω με ευτυχίαν; Δεν είμαι άξιος της αγάπης σου, να πάσχω μικρόν δια την αγάπην σου;» (Γέρων Εφραίμ Β 18).
«Η άνετος ζωή είναι λίαν επικίνδυνος δια την αιώνιον σωτηρίαν και εις τους εν ανέσει ζώντας ου το του Θεού Πνεύμα κατοικεί, αλλά το του διαβόλου» (στο ίδιο Β 16).
«Μας παιδεύει ο ουράνιός μας Πατήρ δια να μετανοήσωμεν και να διορθωθώμεν. Όσοι μείνουν απαίδευτοι και δεν αναγνωρίσουν την παιδείαν, θα αναδειχθούν νόθοι και ανάξιοι της υιοθεσίας και θα καταδικαστούν» (στο ίδιο Β 21).
«Η αγάπη του Θεού δεν φαίνεται όταν θωπεύη, αλλά όταν ραπίζη. Αν μας ραπίζη ο Ουράνιος Πατέρας, φανερώνει με αυτό ότι μας αγαπά» (στο ίδιο Β 38).
Ο χριστιανός γίνεται κοινωνός ενός μαζοχισμού ασύλληπτου σε μέγεθος που προέρχεται από πολλές πηγές, με κυριότερη τον εσταυρωμένο σωτήρα του –έναν θανατοποινίτη– που βρίσκεται σε κοινή θέα και τα μαρτύριά του που αναγκάζεται να ζήσει μια φορά το χρόνο και μάλιστα στην πιο όμορφη εποχή του έτους.


Κοινωνική απόσυρση:

Ο άγιος Στέφανος ο νεολαμπής (9 Δεκεμβρίου) στα σαράντα του χρόνια μπήκε σ’ έναν «λάκκο παρόμοιο με τάφο» όπου έμεινε δώδεκα χρόνια. Κοιμόταν πάνω σε μια σανίδα. Κι απ’ την πολλή υγρασία έπεσαν οι τρίχες της κεφαλής του και τα γένια του και τα δόντια του κι όλο του το σώμα έγινε παράλυτο. Πέθανε «κατά το εβδομηκοστόν τρίτον χρόνον της ζωής του η μάλλον ειπείν της νεκρώσεώς του» σχολιάζει ο Συναξαριστής σε μια αναλαμπή λογικής.
Η οσία Δομνίνη (1 Μαρτίου) παρ’ όλο που ερχόταν σε επαφή με κόσμο, εν τούτοις κανείς δεν έβλεπε το πρόσωπό της «επειδή ήτο καλά σκεπασμένη με το τρίχινο φόρεμα και έσκυπτεν έως τα γόνατα ωμίλει δε λεπτά μεν και άναρθρα και πάντοτε μετά δακρύων».

Ο όσιος Γρηγόριος του εν τω Ακρίτα (5 Ιανουαρίου) «έζη ανυπόδητος και με έναν μόνον υποκάμισον, κοιμώμενος επάνω εις εν ψαθίον και τρώγων και πίνων εις δύο η τρεις ημέρας ολιγώτατον ψωμίον και νερόν».
Επειδή δεν ήταν ευχαριστημένος με τα βάσανα στα οποία υπέβαλε τον εαυτό του, πήγε και κλείστηκε «εις λάκκον βαθύτατον και εκεί μέσα εθρήνησε πολλούς χρόνους την γενομένην ταραχήν εις την Εκκλησίαν του Χριστού δια την αθέτησιν των αγίων εικόνων» (Καλό ήταν αυτό, διότι δεν ήταν έξω να σπάζει κεφάλια).
Όμως ούτε κι έτσι ευχαριστήθηκε γι’ αυτό «εξελθών από τον λάκκον εγκλείεται εις εν κελλίον στενώτατον σκεπόμενος από εν δερμάτινον υποκάμισον. Γεμίζων δε από νερόν εν πιθάριον μεγάλον ευρισκόμενον εις τον κήπον και αποδυόμενος την νύκτα το υποκάμισόν του, έμβαινε μέσα εις το πιθάριον και εκεί ευρισκόμενος ανεγίγνωσκεν όλον το Ψαλτήριον. Ότε δε ετελείωνε, τότε εξήρχετο έξω και ούτως έκαμνεν εις όλας τας ημέρας της ζωής του».
(Κι αυτό ήταν καλό, γιατί τουλάχιστον πλενόταν).

Ο όσιος πατέρας Σαλαμάνης ο ησυχαστής (23 Ιανουαρίου) βρήκε κοντά στις όχθες του ποταμού Ευφράτη «μικρόν τι κελλίον και εκλείσθη εντός αυτού, χωρίς να αφήση εις αυτό ούτε θύραν, δια να μη εμπορή να εξέρχεται, ούτε παραθύριον, δια να μη εμβαίνη φως. Μιαν δε φοράν το χρόνον έσκαπτεν υποκάτω της γης και εξήρχετο έξω και δοκιμάζων ολίγον περισπασμόν εσύναζε την αναγκαίαν τροφήν δι’ όλο τον χρόνον· και ούτω διήλθεν ο αοίδιμος πολλούς χρόνους».
Όταν τα έμαθε αυτά ο αρχιερέας του χωριού θαύμασε την αρετή του ανδρός και πήγε στο κελί του για να τον χειροτονήσει. Κρούει την θύρα, τίποτε! Κρούει το παραθύρι, μία από τα ίδια. Μια και δυό λοιπόν, σκάβει ένα μέρος του κελιού και μπαίνει μέσα και ψηλαφώντας στο σκοτάδι βρίσκει τον όσιο Σαλαμάνη. Βάζει το χέρι του στην κεφαλή του και τελεί την ευχή της χειροτονίας. Του είπε κι άλλα πολλά και του ανήγγειλε την χάριν της ιερωσύνης που του έδωσε, πλην όμως, ούτε φωνή έλαβε ούτε ακρόαση: «Κανένα δε λόγον δεν ήκουσε να τον λαλήση ο όσιος».
Είδε κι απόειδε, και «ανεχώρησε προστάξας να κτίσωσι πάλιν το μέρος εκείνο του κελλίου το οποίον εχάλασε».
Τα χρόνια πέρασαν και μια μέρα οι συγχωριανοί του χάλασαν το κελί του και «λαβόντες τον όσιον σηκωτόν τον έφερον εις το χωρίον, χωρίς εκείνος να εναντιωθή εις αυτούς, ούτε πάλιν να τους προστάξη ούτω να κάμωσι. Έχοντες δε εις το χωρίον αυτών άλλο κελλίον κτισμένον έτοιμον τον έκλεισαν εντός αυτού. Ο δε όσιος παρομοίως ησύχαζε και εκεί χωρίς να ομιλή με κανένα».
Μετά από λίγες μέρες ήλθαν άλλοι συγχωριανοί του από την άλλη πλευρά του ποταμού «εχάλασαν πάλι το κελλίον εκείνο και λαβόντες παρομοίως τον όσιον σηκωτόν τον έφερον εις το χωρίον των».
«Ούτω κατέστησε τον εαυτό του τελείως νεκρόν ο αοίδιμος (ο θαυμάσιος) εις την παρούσαν ζωήν. Με τοιούτον τρόπον νεκρώσας τον εαυτόν του ο μακάριος (τυχερός) Σαλαμάνης, ως άλλος ουδείς πώποτε, διήνυσε την ζωήν του, έως ου απήλθε προς Κύριον ίνα χορεύη αιώνια».
Τι λέτε βρε παιδιά· αυτός βαριόταν να χορέψει σ’ αυτή τη ζωή, θα χόρευε στην άλλη;

Ο όσιος Θεοδόσιος ο εν τω Σκοπέλω (5 Φεβρουαρίου) «είχεν ακτένιστα και άλλουστα τα μαλλία της κεφαλής του, τα οποία έφθανον έως εις τους (απλύτους) πόδας» (γιατί δεν πιστεύω να νομίζετε πως τα πόδια του ήταν καθαρά) και ζούσε εις «εν κελλίον μικρότατον, ενδεδυμένος με φορέματα τρίχινα και φορών βαρέα σίδηρα έσωθεν, εν εις τον λαιμόν, άλλο εις την μέσην και δύο εις τας δύο του χείρας».
Ο όσιος Ζήνων (10 Φεβρουαρίου) «ευρών έναν τάφον μεγάλον εμβήκεν εις αυτόν και εκαθάριζε την ψυχήν του δια πόνων ασκήσεως. Δεν είχε λύχνον, ουδέ κιβώτιον, ουδέ τράπεζαν, ούτε βιβλίον, ούτε στρώμα. Το στρώμα του δε ήτο μια στιβάς από χόρτα και από άλλα τινά, τα οποία ήσαν εστρωμένα επί πετρών. Φόρεμα δε είχεν εν παλαιόν ράσον η τροφή του ήτο εν ψωμίον το οποίον εδίδετο αυτώ ανά δύο ημέρας από ένα φίλο του».
Ο όσιος Μάρων (14 Φεβρουαρίου) «αγάπησε να ζήση ζωήν χωρίς στέγην και οροφήν» γι’ αυτό και πήγε στην κορυφή ενός βουνού κοντά στην Αντιόχεια η οποία ετιμάτο από τους παλαιούς Έλληνας και «τον ναόν των δαιμόνων, όστις ήτο εκεί κτισμένος από εκείνους, καθιερώσας εις τον Θεόν, εν αυτώ εκατοίκησε κατασκευάσας μίαν σκηνήν πολλά μικράν, υποκάτω της οποίας σπανίως έμβαινεν. Αν δε και έζη ο αοίδιμος με πόνους όχι μικρούς, αυτός όμως δεν ευχαριστείτο εις εκείνους, αλλ’ επενόει και άλλους μεγαλύτερους».

Ακούς, βλέπεις ή αισθάνεσαι πράγματα που δεν υπάρχουν:

Ο άγιος Ζώσιμος (4 Ιανουαρίου) βρέθηκε μέσα σ’ έναν λέβητα γεμάτο από βόρβορο βράζοντα επειδή ομολόγησε τον Χριστό, αλλά φυλάχθηκε αβλαβής. Μετά τον κρέμασαν ανάποδα κι έτσι αντίκρισε τον λέοντα «όστις με ανθρωπίνην φωνήν ελάλησε περί της θεότητος του Χριστού».

Ο όσιος πατέρας Γεράσιμος ο Ιορδανίτης (4 Μαρτίου) «τόσην οικειότητα έλαβε προς τον Θεόν» ώστε είχε υπό την εξουσία του τα άγρια θηρία. Και όχι θηρία δευτέρας διαλογής αλλά έναν λέοντα, τον βασιλέα της ζούγκλας ο οποίος εκτός των άλλων είχε και ένα διακόνημα (όπως λέμε, διατελούσε εν υπηρεσία), και αυτό ήταν «να βόσκη τον όνον όστις έφερε το νερόν εις τον όσιον».
Παράξενο πράγμα να έχει ένα άγριο θηρίο υπό την εξουσία του και να μην έχει τον ήμερο όνο του! Ας διαβάσουμε όμως παρακάτω γιατί η συνέχεια είναι συναρπαστική:
Μια φορά πέρασαν από εκεί κάποιοι «πραγματευταί» κι έκλεψαν τον όνο «ο δε λέων εκοιμάτο και δεν ησθάνθη». Να σε βράσω, κύριε λέοντά μου, αν είναι να σε πιάνουν στον ύπνο και να σου κλέβουν το γάιδαρο!
Τέλος πάντων βράδιασε κι ο λέων γύρισε στο σπίτι χωρίς το γάιδαρο και είπε (;) στον Γεράσιμο πως πείνασε και τον έφαγε. Ο Γεράσιμος όχι μόνο τον μάλωσε αλλά του φόρτωσε και τη δουλειά του γαϊδάρου «να φορτώνεται εις τους ώμους του τας στάμνας και να φέρη το νερόν από τον ποταμόν αντί του όνου».
Ο καιρός όμως πέρασε κι οι «πραγματευταί» μαζί με τα ζώα τους ανέμελοι πέρασαν από τον ίδιο δρόμο. Ο λέων όμως γνώρισε τον γάϊδαρο και «ώρμησε αιφνιδίως με μεγάλο βρύχημα» στους ανθρώπους που τράπηκαν σε φυγή.
Τότε ο λέων έπιασε με τα δόντια του το σκοινί του γαϊδάρου και μαζί μ’ αυτό τράβηξε και όλες τις καμήλες και τις έφερε στο κελί του οσίου (μασέλαν αντί οδόντος). Κι επειδή ο λέων είχε καλούς τρόπους «κτύπησε με την ουράν του την θύραν του κελλίου του γέροντος».
Βγήκε ο γέρων στο πλατύσκαλο και τι να δει· ένα κοπάδι καμήλες και τον χαμένο γάϊδαρο. Βλέποντάς τα όλα αυτά «εχαμογέλασεν ολίγον» (προφανώς διότι μυρίστηκε το κέρδος που θα έβγαζε πουλώντας τις καμήλες) και αθώωσε πανηγυρικά τον λέοντα από την κατηγορία της γαϊδουροφαγίας.

Την αγία Σεβαστιανή (24 Οκτωβρίου) την έριξαν στα λιοντάρια για να την φάνε, μάταια όμως. Κι ένας λέων μεγαλόσωμος, δεν φτάνει που δεν έκανε τη δουλειά του άρχισε και το κήρυγμα και «λαβών παραδόξως ανθρωπίνην φωνήν, την μεν του Χριστού μάρτυρα επήνει (επαινούσε) και εμακάριζε (έλεγε πόσο τυχερή ήταν) τους δε απίστους και παρανόμους ήλεγχε και εκατηγόρει».

Ο όσιος πατέρας Ιωάννης ο ησυχαστής (3 Δεκεμβρίου) κοιμόταν ήσυχος γιατί κανένας δεν τολμούσε να του γκρεμίσει το κελί. Μια φορά που ήλθαν Πέρσες και γκρέμισαν τα κελιά πολλών μοναχών, πήγαν και στο δικό του, αλλά εκεί τα βρήκαν σκούρα, διότι «εφάνη αιφνιδίως εις λέων, ο οποίος εδίωξε μεν τους βαρβάρους, το δε κελλίον του οσίου αβλαβές διεφύλαξεν». Συναγερμοί και κολοκύθια· πάρε εκεί ένα λιοντάρι να ’χεις το κεφάλι σου ήσυχο!
Ο όσιος αυτός όμως, δεν είχε λύσει μόνο το πρόβλημα της φύλαξης του κελλίου του, αλλά και το πρόβλημα της μεταφοράς του, διότι κάποτε που «περιπατούσε καθ’ οδόν, κοπιάσας ελιποθύμησε· προσευχηθείς δε ηρπάγη εις τον αέρα μετέωρος και ευρέθη εις το κελλίον του, το οποίον απείχεν από τον τόπον εκείνον μίλια πέντε.
Φυσικά όλα αυτά περί αρπαγής στον αέρα (αλλού ήταν κι αλλού βρέθηκε) είναι παραμύθια και αποτελέσματα της χρόνιας απομόνωσης. Ο άνθρωπος είχε παραισθήσεις.
Ο Δημήτρης Κουρέτας, καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει συντάξει το εισαγωγικό σημείωμα στο βιβλίο του Edward Hunter «Πλύσις Εγκεφάλου». Από το σημείωμά του αυτό αντλώ το παρακάτω απόσπασμα που εξηγεί την αιτία πρόκλησης των παραισθήσεων και των αισθημάτων μετεωρισμού.
Σε απομόνωση μέσα σε σκοτάδι το άτομο δεν έχει σαφή αντίληψη αν βρίσκεται σε εγρήγορση η ονειρεύεται.
Σ’ αυτήν «την κατάσταση ημιύπνου ευωδώνεται η εμφάνιση οραματισμών, ιδία επί ατόμων διατελούντων υπό την επίδραση ψυχοσωματικής κοπώσεως η εξαντλήσεως η υπναγωγικών ψευδαισθήσεων που κάνουν το άτομο να βλέπει ανύπαρκτα βέβαια κινητά η ακίνητα αντικείμενα, αραβουργήματα, κηλίδες μεταβλητές στο σχήμα, γεωμετρικά σχήματα η να ακούει χαμηλού τόνου λέξεις και φράσεις. Άλλοτε εμφανίζονται και κινησιοαισθητικές ψευδαισθήσεις που δίνουν την εντύπωση πτήσεως εις το κενό, πτώσεως εις τον αέρα, κυλινδρήσεως η περιστροφής».

Σοβαρή ευερεθιστότητα:







Ο ιερομάρτυρας Έρασμος (2 Ιουνίου) μόλις αντίκρισε το είδωλον του Διος που ήταν χάλκινο με ύψος δώδεκα πόδια και πλάτος έξι πόδια «είδεν αυτό με βλοσυρόν όμμα (μάτι) και, ω του θαύματος! παρευθύς έπεσε και συνετρίβη εις λεπτά τμήματα· από δε το είδωλον εξήλθε δράκων φοβερός, όστις αφάνισε πολύ πλήθος ανθρώπων. Και ο μεν βασιλεύς επανήλθε εις το παλάτιον με καταισχύνην, οι δε λαοί φοβηθέντες από τον δράκοντα προσέπεσον εις τους πόδας του μάρτυρος και πιστεύσαντες τω Χριστώ εβαπτίσθησαν από τον άγιον είκοσι χιλιάδες άνθρωποι». Κατόπιν ο άγιος θανάτωσε τον δράκοντα, αλλά ο βασιλιάς (που ήταν ο Μαξιμιανός) θύμωσε τόσο πολύ, που έσφαξε και τους 20.000.







...................................................................................






Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ) (Obsessive-Compulsive Dissorder)






1.Εμμονες ιδέες: Πρό­κειται για ενοχλητικές ιδέ­ες, σκέψεις και εικόνες που μας επιβάλλονται και δεν μπορούμε να τις ελέγ­ξουμε ούτε να απαλλα­γούμε από αυτές με τη δύ­ναμη της θέλησης μας. Οι ιδέες αυτές παρεμβάλλο­νται στη σκέψη μας, δεν έχουν πραγματικό νόημα και συνοδεύονται από δυ­σάρεστα συναισθήματα. Συνηθισμένες περιπτώσεις: Φόβος μόλυνσης από βρωμιά ή ασθένεια. Εξω­φρενική ανάγκη για ακρί­βεια ή τάξη.
2.Ψυχαναγκαστικές πράξεις: Πρόκειται για επαναλαμβανόμενες συ­μπεριφορές - τελετουργι­κές πράξεις - που νιώθου­με την παρόρμηση να κά­νουμε και δεν έχουμε τη δύναμη να αποφύγουμε. Είναι μια προσπάθεια να ανακουφιστούμε από την πίεση των έμμονων ιδεών κάνοντας κάτι που πιστεύουμε ότι θα τις μειώ­σει ή θα τις εξαλείψει. Οι ψυχαναγκαστικές πράξεις δεν προσφέρουν ικανο­ποίηση, απλώς σταμα­τούν την αίσθηση του άγ­χους το οποίο αυξάνεται αν δεν εκτελέσου με την πράξη.
Συνηθισμένες περιπτώσεις: Επίμονη καθαριότητα. Συνεχής επανάληψη λέξεων ή φράσεων με τον νου. Συλλογή άχρηστων αντι­κειμένων.


Μ ήπως δεν έσβησα το φως;
Αν αισθάνεστε ότι πρέπει να φάτε το γεύμα σας οπωσδήποτε στίς 13.45 ακριβώς διότι αλλιώς θα σας κοπεί η όρεξη, καλό θα ήταν να μάθετε τι σημαίνει ΙΨΔ.
πλένετε συνεχώς τα χέρια σας. Φοβάστε υπερ­βολικά τα μικρόβια και νομίζετε ότι θα κολλήσετε κάποια σοβαρή ασθένεια. Αφιερώνετε πολύ χρό­νο για να βάζετε τα πράγματα στη σωστή τους θέ­ση και αναστατώνεστε όταν κάποιος άλλος τα τακτοποιήσει. Δυσκολεύεστε να πετάξετε κάποιο αντικείμενο ακόμη και όταν δεν το χρειάζεστε. Ελέγχετε πολλές φορές την ημέρα τους διακόπτες του ηλεκτρικού, το καζανάκι της τουαλέτας, τον φούρνο, τον θερμοσίφωνα ή την κλειδαριά της πόρτας. Εν ολίγοίς, μοιάζετε πολύ με τον Τζακ Νίκολσον στην ταινία «Καλύτερα δεν γίνεται» ή με τον ντετέκτιβ Μονκ στη γνωστή σειρά της τηλεόρασης. Ισως δεν ενοχλεί άλλους αυτή η ιδιορ­ρυθμία σας. Εχει αρχίσει όμως να κουράζει εσάς. Το πρόβλημα σας έχει όνομα: λέγεται ΙΨΔ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΙΨΔ
Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΨΔ), που ανήκει στίς αγχώδείς διαταραχές, είναι μια κατά­σταση που μερικές φορές μπορεί να είναι αρκετά σοβαρή και να επιμένει για χρόνια. Το άτομο που πάσχει από ΙΨΔ παγιδεύεται από μια σειρά επα­ναληπτικών σκέψεων (ιδεοληψίες) και συμπερι­φορών (ψυχαναγκασμοί), που, αν και δίχως νόη­μα ακόμη και για τον ίδιο τον πάσχοντα, προκα­λούν μεγάλη δυσφορία και είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν. Η κατάσταση μπορεί να χειρο­τερέψει αν αδιαφορήσετε. Στην αγγλική βιβλιο­γραφία η ΙΨΔ είναι γνωστή με τα αρχικά OCD, δηλαδή Obsessive-Compulsive Dissorder " και τα τελευταία χρόνια έχει ερευνηθεί τόσο εκτεταμέ­να όσο καμιά άλλη νευρωτική διαταραχή.

Τι συμβαίνει γιατρέ μου
Διάγνωση: Δεν γνωρίζουμε με επιστημονική βεβαιότητα και ακρίβεια τις αιτίες που προ­καλούν την ΙΨΔ. Δεν υπάρχει κάποια ιατρική, εργαστηριακή εξέταση που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη της. Η διάγνωση βασίζεται στην αξιολόγηση των συμπτωμάτων. Θεραπεία και υποστήριξη: Σήμερα υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες για την ΙΨΔ. Όταν τα συμπτώματα είναι έντονα, έχουν διάρκεια, επιμένουν, δεν έχουν ρεαλιστική βά­ση και εμποδίζουν την ομαλή, καθημερινή ζωή, ζητήστε βοήθεια από κάποιον ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Ο ειδικός θα σας καθοδηγήσει και θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε με ασφά­λεια και όσο πιο ανώδυνα γίνεται το πρόβλημα της ΙΨΔ.
«Καλύτερα δεν γίνεται»
ΟΤζακ Νίκολσον κέρδισε Όσκαρ ερμηνεύοντας εξαιρετικά έναν συγγραφέα που πάσχει από ΙΨΔ.