θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, November 30, 2007

ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ




Nelly's(Ελλη Σουγιουλτζογλου)1899-1989



Η Ελλη Σουγιουλτζογλου γεννηθηκε στις 23 Νοεμβριου 1899 στο Αιδινι της Μ.Ασιας.Ο πατερας της ηταν μεγαλεμπορος.Μετα το τελος των γυμνασιακων σπουδων της πηγε στην Δρεσδη της Γερμανιας να σπουδασει μουσικη και ζωγραφικη και παρακολουθησε μαθηματα με τους διασημους φωτογραφους Erfurth και Fiedler.Το 1924 επεστρεψε στην Αθηνα και ανοιξε στην οδο Ερμου επαγγελματικο στουντιο φωτογραφιας.Εκει εκανε εκθεσεις και θεωρειται ως η πιο ακριβοπληρωμενη φωτογραφος της Αθηνας.Το 1927 φωτογραφισε στον Παρθενωνα,την πριμα μπαλαρινα της opera comique Μονα Παιβα γυμνη,η οποια τις δημοσιευσε στο περιοδικο Illustration de Paris.Τοτε ξεσπασε σκανδαλο στην συντηρητικη κοινωνια της εποχης που την ποδηγετει το χριστιανικό ιερατείο. Λέγεται πως ο καλλιτεχνικος κοσμος σταθηκε στο πλευρο της. Το 1929 παντρευεται τον πιανιστα Αγγελο Σεραιδαρη. Το ξεσπασμα του Β'παγκοσμιου πολεμου το 1939, θα την βρει στις ΗΠΑ οπου θα εγκατασταθει για 27 χρονια, εκει ανοιξε στουντιο και εκανε εκθεσεις. Η Νelly's πεθαινει στην Αθηνα το 1998, το μεγαλυτερο μερος του αρχειου της εχει κατατεθει στο Μουσειο Μπενακη.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ















ΓΕΝΕΤΙΚΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης, Καθηγητής Γενετικής και Γενετικής Ανθρώπου Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Τηλ. 2310 998309, email:
triant@bio.auth.gr






(Διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης στα πλαίσια του προγράμματος σεμιναρίων Ελληνικής Αυτογνωσίας του ινστιτούτου Αριστοτέλης στις 28 Νοεμβρίου 2007)


Η προέλευση του ανθρώπινου είδους πάντοτε συναρπάζει τους φιλοσόφους, τους επιστήμονες, αλλά και τους απλούς πολίτες. Ειδικότερα οι Έλληνες ενδιαφερόμαστε να μάθουμε τις βιολογικές ρίζες μας ως κατοίκων της Ευρώπης. Για να επιτευχθεί αυτό: μελετήθηκε η γενετική ποικιλομορφία των κατοίκων της Ελλάδας με χρήση πολλών και διαφορετικών γενετικών δεικτών με απώτερο στόχο τη συσχέτιση των γενετικών δεδομένων με ιστορικά, γλωσσικά, αρχαιολογικά και παλαιοντολογικά δεδομένα.
Η μελέτη των κατοίκων της Ελλάδας έγινε με ανάλυση: Ομάδων αίματος, ενζυμικού και πρωτεϊνικού πολυμορφισμού, STRs των αυτοσωμάτων, δείκτες του χρωμοσώματος Υ και του μιτοχονδριακού DNA.
Ερευνητική Ομάδα: Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Κουβάτση Αναστασία, Δρ. Αστρεινίδης Άρης, Δρ. Δεληγιαννίδης Παναγιώτης, Ιερεμιάδου Φωτεινή, Δρ. Καπλάνογλου Λάζαρος, Δρ. Καραΐσκου Νικολέτα, Κεραμάρη Μαρία, Κυρμιζίδης Γιώργος, Δρ. Κοντοπούλου Έλενα, Μανιατάκος Νίκος, Ρούσκας Κωνσταντίνος, Τριαντάφυλλου Νατάσσα, Δρ. Χατζηκυριακίδου Ανθή, Τσοποζίδου-Πέϊου Μιράντα.
Συνεργασία με πανεπιστήμια Ιταλίας (Torino και Pavia), Η.Β. (Newcastle Upon Tyne, Oxford), H.II.A. (Stanford)

Αποτελέσματα

Η μελέτη 13 αυτοσωματικών γενετικών δεικτών αποκάλυψε μεγάλο βαθμό γενετικής ποικιλομορφίας στους κατοίκους της Ελλάδας. Δεν διαπιστώθηκε όμως γενετική ετερογένεια μεταξύ των Ελληνικών πληθυσμιακών δειγμάτων (από τις διάφορες περιοχές της χώρας). Η μελέτη του μιτοχονδριακού DNA έδειξε πολύ μικρό βαθμό ετερογένειας ανάμεσα στους κατοίκους διάφορων γεωγραφικών διαμερισμάτων της χώρας. Από την άλλη, η μελέτη γενετικών δεικτών του χρωμοσώματος Υ έδειξε ότι η γενετική σύσταση του ανδρικού πληθυσμού της Κρήτης διαφέρει στατιστικά σημαντικά από τη γενετική σύσταση του ανδρικού πληθυσμού της Ηπειρωτικής Ελλάδας.
Α. Ανάλυση μιτοχονδριακού DNA
Τα κύρια συμπεράσματα από την έρευνα είναι τα ακόλουθα:
• Το 75-80% του σημερινού μιτοχονδριακού γονιδιακού (DNA) αποθέματος των κατοίκων της Ελλάδας έχει παλαιολιθική προέλευση. Το υπόλοιπο 20-25% έχει νεολιθική προέλευση από την εγγύς Ανατολή (από 9.000 χρόνια πριν).
• Τη Νεολιθική περίοδο οι περιοχές της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης αποικίστηκαν από κατοίκους που μετανάστευσαν από τη Ν. Α. Ευρώπη.
• Πέρα από τη μετανάστευση ανθρώπινων πληθυσμών από την εγγύς Ανατολή προς την Ευρώπη, υπήρξε και αντίθετης φοράς μεταναστευτικό ρεύμα. Υπολογίζεται ότι ένα ποσοστό 5-20% των ακολουθιών μιτοχονδριακού DNA των σημερινών κατοίκων της εγγύς Ανατολής έχει Ευρωπαϊκή προέλευση. Υποψήφιοι πληθυσμοί γι' αυτή τη ροή μιτοχονδριακού DNA είναι οι Έλληνες και οι Φρύγιοι.

Β) Ανάλυση δεικτών του χρωμοσώματος Υ


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατανομή της απλοομάδος J-M102.. Δημιουργήθηκε πριν από 7900 χρόνια και παρουσιάζει μεγαλύτερη συχνότητα στη Νότια Βαλκανική. Ως εκ τούτου, είναι πιθανόν αυτή η απλοομάδα να εξαπλώθηκε τη Νεολιθική εποχή από τη Νότια Βαλκανική, π.χ. την Ελλάδα, στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Σύγκριση γενετικής σύστασης Ελλάδας - Ιταλίας: Η αρχαιολογική σκαπάνη στη Νότια Ιταλία (Απουλία και Καλαβρία) αποκάλυψε αρκετούς νεολιθικούς οικισμούς. Επιπλέον, είναι γνωστό, ότι οι περιοχές αυτές αποικίστηκαν σε ιστορικούς χρόνους από Έλληνες. Στη συγκεκριμένη εργασία ελέγχθηκε η γενετική συνεισφορά των Ελλήνων αποίκων στους κατοίκους της Κάτω Ιταλίας. Ως γενετικές υπογραφές των Ελλήνων χρησιμοποιήθηκαν οι απλοομάδες Ε-Μ78 και ]-Μ 172. Η συχνότητα π.χ. του δείκτη Ε-Μ 78 στο Ελληνικό δείγμα ήταν της τάξης του 47%, και στα δείγματα από την Κάτω Ιταλία της τάξης του 44%. Οι δύο δηλ. περιοχές είχαν παραπλήσια ποσοστά γι' αυτόν το γενετικό δείκτη. Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων αποκάλυψε ότι η συνεισφορά των Ελλήνων ανδρών αποίκων ύστερα από την ανάλυση δεικτών του χρωμοσώματος Υ είναι σε ποσοστό τουλάχιστον 7% στους άνδρες της Καλαβρίας και 22% στους άνδρες της Απουλίας.
Γ. DNA και προπαγάνδα
Το 2001 δημοσιεύτηκε εργασία με τίτλο: HLA genes in Macedonians and the sub-Saharan origin of the Greeks, Tissue Antigens 57, 118-127. Σύμφωνα με τους συγγραφείς (προέρχονταν από Πανεπιστήμιο των Σκοπίων και της Μαδρίτης), "οι Έλληνες της Ηπειρωτικής Ελλάδας μοιάζουν με τους κατοίκους της Ανατολικής Αφρικής (Αιθιοπίας), αλλά όχι με τους κατοίκους της Κρήτης". Επιπλέον, οι γείτονες μας κυκλοφορούν διαφημιστικά φυλλάδια στα οποία υποστηρίζουν ότι οι Νεγροαφρικανοί Έλληνες είμαστε σφετεριστές της πατρίδας τους. Η ερευνητική ομάδα όμως από την Ισπανία είχε δημοσιεύσει στο ίδιο περιοδικό και εργασία για την προέλευση των Παλαιστινίων και των Ισραηλιτών. Η εργασία αυτή εξαφανίστηκε από τη βιβλιογραφία ύστερα από έντονες διαμαρτυρίες των Ισραηλινών.
Πέρα από τα παραπάνω, η εργασία αυτή στερείται επιστημονικής αξίας. Για τον λόγο αυτόν παραθέτω άρθρο με τίτλο: Dropped genetics paper lacked scientific merit, με συγγραφείς τους Neil Risch, Alberto Piazza and L. Luca Cavalli-Sforza, που δημοσιεύτηκε το 2002 στο πιο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό, το Nature. Οι συγγραφείς αυτοί παραθέτουν τρεις διαφορετικούς λόγους για την αναξιοπιστία της εργασίας:
• Η ερευνητική ομάδα από τη Μαδρίτη και τα Σκόπια, χρησιμοποίησε μόνον έναγενετικό δείκτη, τον HLA (αντί 10 τουλάχιστον), και δείγματα μόνο από Κρήτη καιόχι από την Ηπειρωτική Ελλάδα.
Δημοσίευσε παράδοξα αποτελέσματα: Οι Γιαπωνέζοι π.χ. είναι σχεδόν ίδιοι με τους κατοίκους της Δ. Αφρικής, ενώ οι Έλληνες ομοιάζουν με Αιθίοπες και όχι με γειτονικούς κατοίκους της Μεσογείου.
• Σύμφωνα με τους 3 διαπρεπείς επιστήμονες: Η εργασία στερείται επιστημονικήςαξίας και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να δημοσιευτεί.
Μελλοντικές προοπτικές: Συνεργασία Γενετιστών - αρχαιολόγων για τη:
• Δημιουργία εργαστηρίου μελέτης DNA οστών.
Σύγκριση του DNA των σημερινών κατοίκων της Ελλάδας με το DNA που θα απομονωθεί από οστά νεκροπόλεων.

Το DΝΑ των Καλάς συμπίπτει με το DΝΑ των Ελλήνων
Στο πέρας της διάλεξης ο πρόεδρος του ινστιτούτου Αριστοτέλης Κος Αριστοτέλης Βρίτσιος ανέφερε: «Πριν από μερικά χρόνια είχε έλθει ο επικεφαλής των Καλάς στον ΟΗΕ γιατί οι Καλάς όπως και όλες οι φυλές οι «παράδοξες» εκπροσωπούνται και έχουν ένα γραφείο στον ΟΗΕ αυτός ζήτησε μόνος του να κάνουμε μία εξέταση του DΝΑ του. Παρακάλεσα τον κύριο Τριανταφυλλίδη να πάρει ένα δείγμα με έγγραφη συγκατάθεσή του, διότι δεν μπορείς να παίρνεις αίμα από τον οποιοδήποτε και το συμπέρασμα που βγήκε από τους περίπου 15 δείκτες, ήταν πως μόνον τρείς ήταν διαφοροποιημένοι. Συμπέρασμα πως το DΝΑ του ανθρώπου συνέπιπτε με το Ελληνικό DΝΑ . Πολύ σημαντικό στοιχείο για ανθρώπους που είναι μέσα στο Πακιστάν.

Ο κύριος Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης απαντώντας σε ερώτηση που του ετέθη ανέφερε:






«Οι άνθρωποι αυτοί (οι Σκοπιανοί, οι Βούλγαροι) θέλουν από την Ελλάδα να τους δίνει τα πάντα και αυτοί να μην δίνουν τίποτε. Κάνουμε συνέδρια εμείς, τους πληρώνουμε τα έξοδα να έλθουν να μείνουν και μετά βγαίνουν και μας βρίζουν. Όταν ήμουν πρόεδρος του τμήματος βιολογίας με πρύτανη τον κύριο Τρακατέλη μαζεύαμε χρήματα να στείλουμε στην Βουλγαρία γιατί δεν είχανε να φάνε. Την επόμενη ημέρα μου ήλθε ο υπουργός εξωτερικών στην Καβάλα και δήλωσε πως η Καβάλα είναι Βουλγαρική».

Sunday, November 25, 2007

Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΘΥΜΑ ΤΩΝ ΜΙΣΟΥΝΤΩΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΩΣ



Επ' ευκαιρία της ανωτέρω παράστασης σε κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη με τίτλο: "Ιουλιανός ο παραβάτης" στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (κ.θ.β.ε.) που επιμένει να αποκαλεί τον εστεμμένο φιλόσοφο "Παραβάτη" παραθέτω απόσπασμα από τό βιβλίο
«Βίοι Αγίων: Πρότυπα προς αποφυγήν» για να διαπιστώσουμε τον εκτροχιασμό του μίσους και της ψευδολογίας κατά του μεγάλου μας εστεμένου φιλοσόφου Ιουλιανού.

Γρηγορομιχελάκης Γεώργιος «Βίοι Αγίων: Πρότυπα προς αποφυγήν»
2004: Εκδόσεις ΔΑΔΟΥΧΟΣ
Για κάθε επικοινωνία: Τηλ.: 6945.638884
Διακίνηση: «Αριστοτέλειο» – Ερμού 61 Τ.Κ. 54623 Θεσσαλονίκη
Τηλ. 2310-282.782, 282.427 – Τηλεομοιότυπο 240.331


Είναι προσβολή για τα «γράμματα» στην Ελλάδα που υπήρξε γενέτειρα τόσων φιλοσόφων και επιστημόνων, να έχουν προστάτες τους τρεις χριστιανούς «ποιμένες» που μισούσαν την Ελληνική παιδεία. Μας λένε πως οι άνθρωποι αυτοί σπούδασαν στην Αθήνα και ως εκ τούτου είναι κάτοχοι της Ελληνικής Παιδείας.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν αγάπησαν τα Ελληνικά γράμματα· τα διδάχθηκαν με σκοπούς αλλότριους. Τριγύριζαν στην Αθήνα βράζοντας από μίσος, κατασκοπεύοντας τους «Ελληνίζοντες», όπως αποδεικνύει μια φράση του Γρηγορίου που του «ξεφεύγει» μέσα στην φλυαρία του:
«Εγώ όμως τα έβλεπα και από μακρυά τρόπον τινά, από τότε που ήμουν μαζί του εις τας Αθήνας» (Λόγος Β , 23).
Επιχειρώντας να αγγίξει τον κολοφώνα της διαβολής κάνει λόγο για τον ποταμό της Συρίας Ορόντη που συγκάλυπτε τους νεκρούς που σκότωνε ο στυγερός Ιουλιανός: «όχι μόνον τα παιδιά και τας παρθένους που ετεμαχίζοντο χάριν ψυχαγωγίας και μαντείας και θυσιών ασυνήθων» (Λόγος Α , 92).
Ωστόσο ο άοκνος υπηρέτης του Χριστού φοβάται μήπως υπάρξουν κάποιοι που θα αμφισβητήσουν τα λεγόμενά του, αφού γι’ αυτά δεν παρουσιάζει την παραμικρή απόδειξη και φροντίζει να καλύψει τα νώτα του όπως όπως, παρουσιάζοντας τους φόνους που έκανε ο Ιουλιανός, ως ένα μυστικό που λίγοι το γνώριζαν, κι ανάμεσα σ’ αυτούς τους λίγους και ο ίδιος, αφού ο μισητός αυτοκράτορας φρόντιζε να φονεύει «αφανώς».
Ο Ιουλιανός ξεπέρασε όλους τους άλλους στην στυγερότητα των εγκλημάτων του, αλλά τα διέπραττε τόσο προσεκτικά ώστε δεν υπάρχει ούτε μια απόδειξη γι’ αυτά.
Παρουσιάζει τις συκοφαντίες και τα ψέματά του ως φήμες που βασίζονται σε γεγονότα «... λέγεται ότι οδήγησαν εις το μέσον παρθένους αγνάς και ουρανίας, αθίκτους σχεδόν και από τα μάτια των αρρένων και αφού τας απεγύμνωσαν από την εσθήτα των δια να τας εξευτελίσουν προηγουμένως με την θέαν, έπειτα τας έσχισαν και τας εχώρισαν εις δύο (ω πως να υποφέρω, Χριστέ, την μακροθυμίαν που έδειξες τότε!), άλλοι μεν και με τα ίδια τους τα δόντια έφαγαν και εχόρτασαν με τα ωμά σπλάχνα κατά τρόπον αντάξιον προς την μανίαν των ... άλλοι δε, ενώ ακόμη τα σπλάχνα εσπαρταρούσαν, αφού τα ανέμιξαν με τροφήν προωρισμένην δια χοίρους, εξαπέλυσαν τους πλέον ορμητικούς από τους χοίρους ... τροφήν ανάμικτον η οποία δια πρώτην και τότε φοράν εβλέπετο και ηκούετο, την οποίαν μόνον εις τους δαίμονάς του ήτο ικανός να προσφέρη ως τροφήν ο δημιουργός αυτών ... (Λόγος Α , 87).
Δεν μπορούμε να διανοηθούμε πόσο τον μισεί:
«... Διότι δεν υπήρξε φύσις περισσότερον επινοητική από εκείνην (εννοεί τον Ιουλιανό) εις εφεύρεσιν κακών και επινόησιν» (Λόγος Β , 3). «Όταν όμως η ασυγκράτητος οργή του υπερεξεχείλιζε, δεν ημπορούσε να κρύψη την κακοήθειά του και εκίνει απροκάλυπτον διωγμόν εναντίον της θείας και ευσεβούς παρατάξεώς μας» (Λόγος Α , 85). Όταν έφυγε για την Περσία πήρε μαζί του «δύο ειδών στρατόν, έναν από οπλίτας και άλλον από δαίμονας οι οποίοι τον ωδηγούσαν, εις τον οποίον και είχε περισσοτέραν εμπιστοσύνην» (Λόγος Β , 8).
Φθάνει ακόμη στο σημείο να τον δυσφημίσει ότι μεθόδευε την μετά θάνατον θεοποίησή του με την εξαφάνιση του σώματός του. Φαίνεται να ξέρει κάτι παραπάνω, αφού ο δικός του «Σωτήρας» αυτήν την μέθοδο ακολούθησε και θεοποιήθηκε:
«Γνωρίζων δε πολλούς από τους προ αυτού που εδοξάσθησαν νομισθέντες ως υπεράνθρωποι επειδή εξηφανίσθησαν με κάποιο τέχνασμα από τους ανθρώπους και εξ αιτίας τούτου εμπιστεύθησαν ως θεοί, κυριευθείς από έρωτα δια την ιδίαν δόξαν, αλλά και εν ταυτώ αισχυνόμενος δια τον τρόπον του θανάτου του, που ήτο άδοξος εξ αιτίας της αναποφασιστικότητάς του, τι μηχανεύεται και τι κάμνει; (Διότι η πονηριά δεν χάνεται ούτε μαζί με την ζωήν)· αποπειράται να ρίψη το σώμα του εις τον ποταμόν, χρησιμοποιών προς τούτο και μερικούς από τους εμπίστους του συνεργάτας και μύστας των απορρήτων. Και εάν μεν κάποιος από τους βασιλικούς ευνούχους, ο οποίος αντελήφθη το πράγμα και το εφανέρωσεν εις τους άλλους, δεν παρεμπόδιζεν από μίσος την διάπραξιν του κακουργήματος, θα εγίνετο και άλλος ένας νέος θεός δια τους ανοήτους από ατύχημα» (Λόγος Β , 14).
Σε κάποιο σημείο περιγράφει την εξωτερική εμφάνιση του Ιουλιανού, αδυνατώντας να συγκρατήσει τη μοχθηρία του:
«Διότι δεν μου φαινόταν ότι είναι σημείον καλόν ο πλαδαρός αυχένας του, οι παλλόμενοι και ανασηκωνόμενοι ώμοι του, οι διαρκώς κινούμενοι και περιστρεφόμενοι οφθαλμοί του που έβλεπαν με μανίαν ... η καταγέλαστος έκφρασις του προσώπου του ... οι ασυγκράτητοι και ορμητικοί γέλωτές του ... αι άτακται και ανόητοι ερωτήσεις του (Λόγος Β , 23).
Ο Κ. Θ. Δημαράς (συγγραφεύς) που επιμελείται του άρθρου για τον Ιουλιανό στην Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (τόμος ΙΓ , σελ. 107) με όλη την σοβαρότητα που διέπει την κατά τα άλλα έγκριτη εγκυκλοπαίδεια, μεταφέρει την περιγραφή αυτή του Γρηγορίου για την εξωτερική εμφάνιση του Ιουλιανού μολονότι αντιλαμβάνεται την αλήθεια και την χαρακτηρίζει «ολίγον εμπαθή».
Ωστόσο η παράθεση αυτή εξακολουθεί να είναι απαράδεκτη.
Το συναξάρι μάλιστα του αγίου ιερομάρτυρος Δωροθέου (5 Ιουνίου) που, ας σημειωθεί, ότι «ήξευρε πάσαν ιστορίαν της Παλαιάς και Νέας Γραφής» (κι οι γιαγιάδες ξέρουν ένα σωρό παραμύθια αλλά δεν τις κάναμε αγίους), αναφέρει: «επειδή δε ο δυσσεβής Ιουλιανός δεν εφόνευε φανερά τους Χριστιανούς, αλλά κρυφίως».
Μια σημείωση στο Συναξάρι (τόμος Α , σελ. 336) των μαρτύρων Ιουβεντίνου και Μαξίμου (12 Οκτωβρίου) μας πληροφορεί ότι ο Ιωάννης ο επονομαζόμενος Χρυσόστομος πλέκει το εγκώμιο των δύο προαναφερθέντων μαρτύρων και μας μεταφέρει την ιστορικής σημασίας πληροφορία, ότι ο Ιουλιανός «εις τας αρχάς δεν ήθελε να κηρύξη φανερόν διωγμόν κατά των χριστιανών, φθονών ο αλιτήριος ώστε οι χριστιανοί οι πιστεύοντες και ομολογούντες τον Χριστόν να μην λάβωσι του μαρτυρίου τον στέφανον».
Από που να τους πιάσεις κανείς; Αν κηρύξει διωγμό είναι αλιτήριος γιατί διώκει τους ομολογούντες τον Χριστόν, αν δεν κηρύξει διωγμό το κάνει επίτηδες για να στερήσει τον στέφανον του μαρτυρίου. Καλά αυτοί δεν παίζονται με τίποτα!
Είναι πασιφανές ότι οι αναφορές αυτές μέσα στα ίδια τα χριστιανικά κείμενα αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην ιστορική αλήθεια –που είναι το γεγονός πως ο Ιουλιανός δεν δίωξε κανέναν– και στην ανάγκη τους να βεβηλώσουν τη μνήμη του πάση θυσία, ακόμη και με την κατηγορία ότι τους «στέρησε την χαρά του μαρτυρίου» κατά τα λεγόμενα του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού (Invective Versus Julianus, I 58-61).
Τα συναξάρια, εκτός των άλλων, περιλαμβάνουν και ένα ατελείωτο υβρεολόγιο εναντίον του Ιουλιανού και η μοχθηρία των «ελεημόνων και μακρόθυμων ασκητών» είναι τέτοια ώστε θυσιάζεται για χάρη της κάθε σοβαρότητα και αληθοφάνεια των κειμένων. Για παράδειγμα:
Ο Ιουλιανός έχυσε μολύβι μέσα στο στόμα του ιερομάρτυρος Κυριακού (28 Οκτωβρίου), του έκοψε το δεξί χέρι, μετά τον έβαλε πάνω σ’ ένα χάλκινο και πυρωμένο κρεββάτι και στη συνέχεια τον βούτηξε μέσα σ’ ένα λέβητα γεμάτο από λάδι βρασμένο και ταυτοχρόνως τον χτύπησε με ακόντιο και έτσι έλαβε τον στέφανο της αθλήσεως.
Επίσης ταυτοχρόνως βασάνιζε και την μητέρα του Κυριακού που την είχε κρεμασμένη από τις τρίχες της κεφαλής της και (για ακόμη μια φορά) ταυτοχρόνως την έκαιγε με αναμμένες λαμπάδες.
Βουνό εγείρονται τα ερωτηματικά τα σχετικά με την υπόθεση αυτή, θα περιοριστούμε ωστόσο σε ένα βασικό: Πως ο ιερομάρτυς συνεχίζει να αναπνέει με το λιωμένο μολύβι στο στόμα του;
Ας προχωρήσουμε όμως γιατί τα εγκλήματα του ανθρώπου αυτού είναι πολλά:
Αφού έδειρε με «βούνευρα ωμά» και κατέσχισε την ράχη με τριβόλια κοπτερά και με αγκίδες σιδηρές εκάρφωσε τα πλευρά και τα βλέφαρα του αγίου μεγαλόμαρτυρος Αρτεμίου (20 Οκτωβρίου), κατόπιν έσχισε στα δύο μια «πλάκα μεγαλωτάτη» και έβαλε ανάμεσά της τον άγιο. Και από το υπερβολικό βάρος της πέτρας, τόσο εσφίχθη το σώμα του ώστε πετάχθηκαν έξω τα μάτια του. Κατόπιν του πέταξε έξω και τα εντόσθια και κάθε μέλος του συνέτριψε και τέλος τον αποκεφάλισε.
Κατ’ αρχήν, για να σχίσει κανείς στα δύο μια «πλάκα μεγαλωτάτη» χρειάζεται να βάλει ολόκληρο συνεργείο που θα ιδρωκοπήσει. Και για ποιό λόγο; Για να βάλει ανάμεσα έναν κάποιο Αρτέμιο;
Επιπροσθέτως, αν διαβάσουμε προσεκτικά τα συναξάρια των αγίων που «βασανίζει» ο Ιουλιανός, θα παρατηρήσουμε μια ροπή του Αυτοκράτορος στην γαστριμαργία. Αφήστε που αρέσκεται να «μαγειρεύει» τους μάρτυρες ποικιλοτρόπως. Αυτός, για παράδειγμα, είναι ένας άγιος «σάντουιτς», ενώ τον προηγούμενο τον είχε τηγανίσει σε πολύ λάδι, σαν τους λουκουμάδες, και τον γύρισε με το ακόντιο για να ροδίσει. Όσο για την μητέρα του, την έψησε σε σιγανή φωτιά! Ακολούθως, αφού ρώτησε τον άγιο ιερομάρτυρα Βασίλειο (22 Μαρτίου) αν αρνείται τον Χριστό και πήρε αρνητική απάντηση, τον κρέμασε πάνω σε ξύλο και του ξέσκισε τα πλευρά και τον έριξε στη φυλακή. Έπειτα τον αποφυλάκισε και πάλι τον ξέσκισε δυνατά και τον έδεσε με σιδηρές αλυσίδες και τον έριξε ξανά στη φυλακή. Κατόπιν τον βασάνισε κάποιος κόμης Φλαβέντιος, ο οποίος «εξέβαλε πολλά λωρία και από τα έμπροσθεν μέρη του σώματος του αγίου και από τα όπισθεν τα οποία εκρέμοντο εις τους ώμους». Τότε ο «γενναίος αδάμας» άρπαξε ένα λωρίο και αφού το έσπασε από το σώμα του το έριξε στο πρόσωπο του Ιουλιανού. Τότε ο τύραννος κατέκαυσε με πυρωμένες σούβλες τον μάρτυρα και του τρύπησε μ’ αυτές την κοιλιά και τη ράχη.
Τι σας έλεγα; Νομίζατε ότι υπερβάλλω; Να ένας άγιος «σουβλάκι».
Αποκεφάλισε τον μάρτυρα Πορφύριο (15 Σεπτεμβρίου) τον πρώην μίμο διότι «όταν εόρταζε τα μιαρά και ανόσια γενέθλιά του» ενώ τον διέταξε να μιμηθεί και να περιπαίξει τα μυστήρια των χριστιανών εκείνος αρνήθηκε επειδή ήταν χριστιανός.
Καλά του έκανε· αφού του χάλασε τα γενέθλια!
Βασάνισε την οσία Ποπλία (9 Οκτωβρίου) τόσο ώστε «η γη εκοκκίνησεν από το αίμα της» επειδή την άκουσε να ψάλλει τον Δαβιδικό ύμνο «Τα είδωλα των εθνών αργύριον και χρυσίον έργα χειρών ανθρώπων». Δεν την θανάτωσε αλλά την εφύλαξε για να την θανατώσει όταν θα γύριζε από την Περσία αλλά δεν γύρισε ποτέ.
Δεν παίζω! Αυτό είναι ζαβολιά! Δεν μπορείς εσύ κυρία μου, μ’ έναν απλό βασανισμό να παίρνεις ολόκληρο «στέφανο του μαρτυρίου» και να εξισώνεσαι με τον προηγούμενο κύριο που του βγάλανε λουριά από το σώμα του! Μην τα ισοπεδώνουμε όλα!
Ο Ιουλιανός βασάνισε τον άγιο μάρτυρα Αντώνιο (7 Νοεμβρίου) επειδή αυτός «έπτυσε εις το πρόσωπό του».
Για σταθείτε βρε παιδιά! Ολόκληρο αυτοκράτορα έφτυσε στο πρόσωπο! Εδώ ένα γιαούρτι πετάς και σε κλείνουν μέσα – κι έχουμε και δημοκρατία.
Κατόπιν του τρύπησε με περόνη τους αστραγάλους και του κρέμασε πέτρες βαριές και τον κάθισε σ’ έναν θρόνο σιδερένιο και πυρωμένο (ξέρεις πόσα ξύλα πρέπει να κάψεις για να πυρώσει όλο αυτό το πράγμα; βουνό ολόκληρο) και μετά του ξύρισε την κεφαλή και του κρέμασε μια πέτρα στο λαιμό και τον γύριζε στην πόλη «προς όνειδος και εντροπήν» και μετά τον έστειλε στον Δούκα Αγριππίνο, για να του κάνει κι εκείνος τα μύρια όσα και να τον αποκεφαλίσει μαζί με άλλους 40, που κανείς δεν ξέρει πως και πότε, κατάφερε να προσηλυτίσει.
Κατέκαυσε τον άγιο Γέμελλο (10 Δεκεμβρίου), βάζοντάς τον μέσα σ’ ένα τηγάνι πυρωμένο (κι άλλος άγιος τηγανητός) έλαιο, ρητίνη και «οξύγγιον» κι από πάνω τον έδερνε με «ραβδία σιδηρά τα οποία είχον αγκίδας» κατόπιν πρόσταξε να μπήξουν «καρφιά στην κεφαλή του μάρτυρος έως ου να φθάσωσι μέσα εις τον εγκέφαλον». Έπειτα τον κρέμασε και τον έγδαρε σαν πρόβατο με μαχαίρια από τα πόδια έως τους ώμους.
Στο σημείο αυτό και ενώ ο «Χριστού αθλητής» είναι γδαρμένος, τρυπημένος και τηγανισμένος ο Συναξαριστής «θυμάται» εντελώς ξαφνικά πως ο περί ου ο λόγος άγιος δεν είναι βαπτισμένος. «Κατ’ οικονομίαν δε Θεού, απαντήσας ο άγιος έναν ιερέα εβαπτίσθη από αυτόν, διότι ακόμη ήτο αβάπτιστος. Αφού δε εβαπτίσθη εξήλθεν από την ιεράν κολυμβήθραν όλος υγιής, χωρίς να έχη εις το σώμα καμμίαν πληγήν η σημείον πληγής».
Τότε ήκουσεν ουρανόθεν θείαν φωνήν λέγουσα εις αυτόν: “Μακάριος είσαι Γέμελλε, διότι πολλά εκοπίασες”». Αυτά όταν τα έμαθε ο «Παραβάτης» κρέμασε τον άγιο σ’ ένα σταυρό και κάρφωσε με καρφιά τα χέρια και τα πόδια του κι έτσι παρέδωκεν ο «τρισόλβιος» το πνεύμα του «εις χείρας Κυρίου».
Τώρα είναι λίγο παράλογο εκεί που σε τηγανίζουν να απαντήσεις έναν ιερέα που να σε βαπτίσει και να εξέλθεις από την κολυμπήθρα «όλος υγιής», αλλά οι «οικονομολόγοι» του Θεού, ξέρουν και τα βολεύουν όλα.
Ο Ιουλιανός κόβει τη γλώσσα του αγίου Κόπρι (όνομα κι αυτό!) (17 Δεκεμβρίου) και τον βάζει πάνω σε μια σχάρα πυρωμένη μαζί με τον άγιο Πατερμούθιο «αλλά υπό θείας χάριτος έμειναν και οι δύο αβλαβείς». Κατόπιν τους έριξαν σε μια αναμμένη κάμινο και επειδή πάλιν «εξήλθον αβλαβείς» ο τύραννος πρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν.
Το παράκανε με τα τηγανητά κι είπε να ρίξει καναδυό αγίους στη σχάρα.
Ο Ιουλιανός κρέμασε κατακέφαλα τους ομολογητές Ευγένιο και Μακάριο (19 Φεβρουαρίου) για να καπνίζονται ώρες πολλές (σαν τις ρέγγες) «υποκάτω με κόπρον».
Έπειτα τους έστρωσε πάνω σε πυρωμένη εσχάρα και κατόπιν τους έβαλε σίδερα βαριά σε όλα τα μέλη του σώματός τους και τους εξόρισε στην Μαυριτανία.
Εκείνοι ήταν μέσα στη χαρά διότι εξορίζοντο υπέρ του Χριστού και έψαλλον αγαλλώμενοι μέχρι που έφθασαν στη Μαυριτανία και ανέβηκαν σ’ έναν τόπο υψηλό όπου ζούσαν μόνοι.
Τότε οι εγχώριοι τους είπαν τρομαγμένοι να φύγουν γιατί στην περιοχή κατοικεί ένας φοβερός και «φθοροποιός» δράκων μέσα σ’ ένα σπήλαιο και οι μάρτυρες γονάτισαν «προσευχήθηκαν και, ω του θαύματος! παρευθύς ήλθε κεραυνός από τον ουρανό και κατέκαυσε τον δράκοντα, ο οποίος επήδησε δια να φύγη, αλλά δεν εδυνήθη· κατεκαύθη λοιπόν και αυτό το χώμα της γης ομού με τον δράκοντα και ο αήρ όλος εγέμισεν από δηλητήριον».
Όλα τα καθωσπρέπει παραμύθια έχουν κι έναν δράκο!
Ο όσιος πατέρας Ιουλιανός (18 Οκτωβρίου) (μην τον συγχέουμε με το «τομάρι» τον αυτοκράτορα· απλή συνωνυμία) ζούσε σ’ ένα σπήλαιο στον Ευφράτη ποταμό. Ο όσιος αυτός είχε στο βιογραφικό του μια θανάτωση δράκοντος «δια του σημείου του τιμίου σταυρού» και μίαν ανέγερση εκκλησίας εις την πέτρα εκείνη ακριβώς «εις την οποίαν ο νομοθέτης Μωυσής είδε τον Θεόν».
Τώρα πως τα κατάφερε σ’ ένα βουνό γεμάτο πέτρες να ξεχωρίσει εκείνη την συγκεκριμένη, αυτό είναι άλλο θέμα.
«Αλλά και όταν ο δυσεβής Ιουλιανός επήγε εις την Περσίαν, πολλοί φοβούμενοι μήπως γυρίσει από εκεί και πάλιν πολεμήσει την εκκλησίαν του Χριστού ο αλιτήριος, επρόσταξαν εις τον όσιον τούτον και παρεκάλεσαν αυτόν να τους λυτρώση δια των προσευχών του από τας κακοτεχνίας εκείνου. Υπακούσας λοιπόν ο αοίδημος (θαυμάσιος) εξέτεινε την προσευχήν του εις δέκα ημέρας».
Τότε άκουσε θεία φωνή από τον ουρανό που τον διαβεβαίωνε ότι «ο άγριος χοίρος του αμπελώνος Χριστού, ο μιαρός και δυσεβής Ιουλιανός κατ’ αυτήν την ώραν αποσφάττεται (σφαγιάζεται) όχι μόνον δια σε, αλλά και δια τας αγρυπνίας και παρακλήσεις πολλών αγίων αδελφών». Εμμέσως παραδέχονται ότι αυτοί τον σκότωσαν.
Μαλιστα, ο Ιωάννης Δαμασκηνός στο έργο του Περί Εικόνων, Λογος Α , 60 αποκαλύπτει τον δολοφόνο του Ιουλιανού, τον Μερκούριο καθώς περιγράφει μια θαυμαστή εικόνα της Θεοτόκου «στην οποία ήταν ζωγραφισμένη και η μορφή του αείμνηστου μάρτυρα Μερκουρίου· παρουσιάστηκε ζητώντας τον θάνατο του άθεου και αποστάτη τυράννου Ιουλιανού. Την αποκάλυψη γι’ αυτό το αίτημα την δέχθηκε από την εικόνα αυτή· γιατί έβλεπε για λίγο το μάρτυρα να χάνεται από την εικόνα και ύστερα από λίγο να κρατάει το δόρυ ματωμένο».
Ο μοναδικός ιστορικά πραγματικός χριστιανός «μάρτυρας υπήρξε ο επίσκοπος Αρεθουσίων Μαρκος, ένας φανατισμένος ανθέλληνας που είχε προκαλέσει καταστροφές σε Ελληνικό Ιερό. Παρά το κακούργημά του η τιμωρία του περιορίστηκε σε διαπόμπευση και άγριο ξυλοδαρμό από το πλήθος.
Μην ζητάτε ιστορική ακρίβεια από το συναξάρι που ακολουθεί· τα συναξάρια κάνουν προπαγάνδα, δεν γράφουν ιστορία.
Τον άγιο Μαρκο (29 Μαρτίου) ο Ιουλιανός πρώτα του έδωσε πολλούς ραβδισμούς και κατόπιν τον έριξε σε «χανδάκια βρωμερά». Στη συνέχεια τον παρέδωσε στα παιδιά για να τον κεντήσουν με βελόνες (δεν γνωρίζω γιατί και πως, αλλά σε όσα συναξάρια ο άγιος πρέπει να κεντηθεί με βελόνες, το έργο αυτό αναλαμβάνουν κάποια παιδιά). Κατόπιν, ο Ιουλιανός πάντα, έκανε «γάρο», δηλαδή άλμη και έβρεξε όλο το σώμα του αγίου. Ύστερα τον άλειψε με μέλι και τον κρέμασε με σχοινιά το μεσημέρι στον ήλιο, τροφή για τις μέλισσες και τις σφήκες.
Μαρινάρει τον άγιο στην άλμη, αφού πρώτα τον χτυπά για να μαλακώσει και τον τρυπά να φθάσει η άλμη παντού. Κατόπιν τον αλείφει με μέλι και τέλος τον απλώνει στον ήλιο να ξεραθεί. Παράξενη γεύση θα ’χει, αλλά έτσι είναι οι στυγεροί αυτοκράτορες· σου ’χουνε κάτι γούστα!
Το συναξάρι του ιερομάρτυρος Θεοδωρήτου (3 Μαρτίου) παρουσιάζει τον θείο του Ιουλιανού, Ιουλιανό και αυτόν, που όχι μόνον είναι συνώνυμος αλλά και δυσεβής, παραβάτης, ακάθαρτος και θεομίσητος τύραννος, ακριβώς σαν τον ανηψιό του – μη σου πω και χειρότερος.
Αυτός άλλη δουλειά δεν έκανε από το να βιάζει τους ανθρώπους να θυσιάσουν στα είδωλα κι όποιον δεν θυσίαζε τον βασάνιζε ποικιλοτρόπως.
Ο Θεοδώρητος όμως είπε προφητικά στον ασεβή θείο του Ιουλιανού: «Συ δυσεβέστατε και αθλιώτατε όλων των ανθρώπων, μετ’ ολίγας ημέρας θα μασήσης όλα σου τα εντόσθια και εκ τούτου θα απορρίψης βιαίως την μιαράν σου ψυχήν εις το αιώνιον πυρ της κολάσεως, ο δε πλέον ασεβέστατος σου τύραννος Ιουλιανός ο ανεψιός σου, αυτός, λέγω, εις την γην της Περσίας θα κεντηθή με ουράνιον λόγχην και θα ριφθή εις την γέενναν του πυρός και πλέον δεν θα επιστρέψη».
Και τα λόγια αυτά επαληθεύθηκαν. «Διότι, καθώς προείπεν ο άγιος και οι δύο Ιουλιανοί, ο κακός θείος και ο κάκιστος ανεψιός, κακώς οι κακοί εξέψυξαν (ξεψύχησαν) και παρεδόθησαν αι ψυχαί των εις τας τιμωρίας του άδου».
Για τον άνθρωπο αυτόν ο Αυτοκράτωρ Ιουλιανός γράφει: «Ποιά αρετή λείπει από τα προτερήματά σου; Η εύνοια, η πίστη, η αλήθεια και πάνω απ’ όλες εκείνη που όταν δεν υπάρχει, οι άλλες δεν αξίζουν τίποτε, η φρόνηση, με όλα τα επακόλουθά της, την οξυδέρκεια, την ευφυΐα και τη σωστή γνώμη» (Επιστολή προς τον θείον Ιουλιανόν).
Οι χριστιανοί μισούν τον Ιουλιανό, μισούν ο,τι έχει σχέση μ’ αυτόν, μισούν τον θείο του, μισούν ακόμη και τον τάφο του. Γράφει ο Γρηγόριος:
Εκεί (στην Ταρσό) ανηγέρθη προς χάριν του τέμενος άτιμον και τάφος βέβηλος και ναός βδελυκτός και ανάξιος να ιδωθή από τα μάτια των ευσεβών (Λόγος Β , 18).
Από κοντά και τα συναξάρια: «Ο παράνομος Ιουλιανός με πικρόν και επονείδιστον θάνατον απέρριψεν την μιαράν του ψυχήν εις την χώραν των Περσών» (Τόμος Β , σελ. 181).
Το μόνο ειλικρινές συναίσθημα στον χριστιανισμό είναι το μίσος. Αν δεν κατανοήσουμε σε βάθος το χριστιανικό μίσος –το κληρονομημένο αυτό σύμπλεγμα κατωτερότητος εναντίον όλων των άλλων– δεν θα καταφέρουμε να αντιληφθούμε πλήρως τον χριστιανισμό.
Ο χριστιανός υπάρχει για να μισεί και υπάρχει ακριβώς επειδή μισεί. Η χριστιανική αγάπη είναι μια λέξη κενή περιεχομένου και αποτελεί ένα παραπέτασμα πίσω από το οποίο κρύβουν τα μαχαίρια τους.
Ο Ιουλιανός περιφρόνησε τα χριστιανικά δόγματα όχι μόνον διότι τα θεώρησε απείρως κατώτερα όταν τα συνέκρινε με τις Ελληνικές αξίες, αλλά και διότι γνώρισε τι σημαίνει «χριστιανική αγάπη» στην πράξη.
Οι διώκτες και σφαγείς του πατέρα του, του αδελφού του Γάλλου και όλων των συγγενών του ήταν χριστιανοί. Ο κατηχητής του στον χριστιανισμό υπήρξε ο Ευσέβιος, ο Επίσκοπος Νικομηδείας, που πρωτοστάτησε στην Α Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.
Επιπλέον ο Ιουλιανός έβλεπε γύρω του τους «αντιπροσώπους του Θεού» να είναι διχασμένοι σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, τους Αρειανούς και τους Ορθοδόξους, που καταδίωκαν λυσσαλέα τους ετερόδοξους σε έναν ανελέητο κυκεώνα από εξορίες, φόνους, στάσεις, διωγμούς.
Είναι ψέμα ότι ο Ιουλιανός κατεδίωξε τους χριστιανούς. Δεν έκλεισε καμμιά χριστιανική εκκλησία. Θεσμοθέτησε την απόλυτη ανεξιθρησκεία. Δεν άνοιξε εκ νέου μόνο τα ιερά των Ελλήνων αλλά ανεκάλεσε όλα τα διδάγματα που είχαν εκδώσει οι Αρειανιστές εις βάρος των Ορθοδόξων. Ανεκάλεσε τους εξορισθέντες επισκόπους και τους απέδωσε τις δημευθείσες περιουσίες τους (Σωκράτους «Ιστορία» ΙΙΙ 1, 48).
Είναι ψέμα ότι βεβήλωσε χριστιανικούς τάφους. Με διαταγή του μεταφέρθηκαν χριστιανικά λείψανα που είχαν ταφεί επίτηδες εκεί για να βεβηλώσουν τα Ελληνικά ιερά: Στους Δελφούς δίπλα στην Κασταλία, στο Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος, στο ιερό της Δάφνης στη Συρία και αλλού.
Στόχος του Ιουλιανού δεν ήταν η προσβολή της θρησκείας των Γαλιλαίων, απλώς αυτή ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναλειτουργία των Μαντείων, αφού ήταν γνωστή η απαγόρευση του Απόλλωνος σχετικά με την παρουσία λειψάνων στους ιερούς του τόπους.
Για παράδειγμα, ο Απόλλων είχε δώσει εντολή καθαρμού της Δήλου από τους νεκρούς και δύο φορές μεταφέρθηκαν τα οστά των νεκρών στο γειτονικό νησί Ρήνεια.
Είναι ψέμα ο τελευταίος χρησμός του Μαντείου των Δελφών, αποκύημα της φαντασίας του χρονογράφου Κεδρηνού, που το πήραν οι χριστιανοί και το άλειψαν βούτυρο στο ψωμί τους. Ωστόσο μέσα στην άμετρη χαιρεκακία τους παραδέχθηκαν ότι το Μαντείο του Απόλλωνος εξέδωσε τουλάχιστον έναν αληθινό χρησμό, άρα ήταν αληθινό μαντείο.
Είναι ψέμα πως ο Ιουλιανός απαγόρευσε στα παιδιά των χριστιανών να μελετούν τους Έλληνες συγγραφείς. Έγραψε:
«Δεν απαγορεύω την είσοδο στα σχολεία στους νέους που θέλουν να πηγαίνουν σ’ αυτά. Πραγματικά δεν θα ήταν ούτε φυσικό, ούτε λογικό να κλείνουμε τον καλό δρόμο σε παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη ποιόν δρόμο ν’ ακολουθήσουν. Πρέπει να διαφωτίζουμε τους ανθρώπους που παραλογίζονται, όχι να τους τιμωρούμε».
Είναι ψέμα ότι ο Ιουλιανός πριν πεθάνει αναφώνησε «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» και ο εφευρέτης του ψέματος αυτού είναι ο Θεοδώρητος. Ο Ιουλιανός περιφρονούσε τον Ιησού. Διαβάστε τι γράφει γι’ αυτόν στο «Κατά Γαλιλαίων» (191 Ε):
«Κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν κατόρθωσε τίποτε άξιο να ακουστεί, εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι η θεραπεία χωλών και τυφλών η ο εξορκισμός αυτών που κατέχονταν από τους δαίμονες στα χωριά της Βηθσαιδά και της Βηθανίας είναι από τα σπουδαιότερα κατορθώματα».
Ο Ιουλιανός δεν θεωρεί τον Ιησού τίποτε το αξιόλογο ώστε να τον κατατάξει ανάμεσα στους εχθρούς του.
Ένα φυσιολογικό μυαλό δεν μπορεί να εφεύρει τόσα πολλά ψέματα. Η ψυχολογία σήμερα καταδεικνύει πως το ψέμα και γενικά η παραποίηση της αλήθειας όταν χρησιμοποιείται από έναν ενήλικο συνιστά ψυχοπαθολογικό σύμπτωμα.
Φυσικά δεν αναφέρομαι στα ψέματα που είναι αναγκασμένος καθένας από μας να πει για λόγους επαγγελματικούς η για να βγει από μια δύσκολη περίσταση. Δεν είναι παράλογο να λέει κανείς ψέματα στους άλλους· αναγνωρίζει ότι είναι ψέματα και πως τα χρησιμοποιεί για το όφελός του.
Στα συναξάρια όμως συναντούμε μια συστηματική και υπέρ του δέοντος παραποίηση της αλήθειας που εντάσσεται στον χώρο της ψυχιατρικής. Πράγματι υπάρχει ένας κατάλογος από τυπικές περιπτώσεις φρενοβλάβειας κατά τις οποίες παραποιείται η αλήθεια ακουσίως.
Οι άνθρωποι λοιπόν που δημιουργούν ολόκληρες σκηνές φανταστικές, θεωρούν ως γεγονότα τα αποκυήματα της φαντασίας τους η τις υποθέσεις που κάνουν είναι αυτοί που πάσχουν από μυθομανία, αυτοί που πάσχουν από ηθική παράνοια, ψεύδονται δηλαδή διαρκώς, οι έκφυλοι και μελαγχολικοί αυτοκατηγορούμενοι, αυτοί που πάσχουν από παραλήρημα καταδίωξης, όσοι βρίσκονται σε διέγερση μανική, οι σχιζοφενείς και οι υστερικοί.
Στα 32 του χρόνια ο Ιουλιανός πέφτει στην Περσία δολοφονημένος πισώπλατα από κάποιον χριστιανό συνωμότη που ο Σωζομενός επαινεί επειδή «για την αγάπη του Θεού και της θρησκείας εξετέλεσε μια τόσο γενναία πράξη».
Για την «αγάπη» του Ιεχωβά έχασε η Αυτοκρατορία έναν θαυμάσιο αυτοκράτορα που εκτός των άλλων αποδείχθηκε καλός στρατηγός στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Γαλατία αλλά και αλλού. Αλλά τους ανθρώπους αυτούς δεν τους ενδιαφέρουν οι επίγειες πατρίδες. Μόνον η ουράνια Σιών.
Ο θάνατος του Ιουλιανού, διηγείται ο Θεοδώρητος, χαροποίησε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο τόσο, ώστε στάθηκε ικανός να κάνει ακόμη και τον «άγιο» Σάββα της Συρίας να χαμογελάσει, εκείνον που υπήρξε αγέλαστος για ολόκληρη τη ζωή του. Ο καλός χριστιανός έτσι χαίρεται· όταν εξολοθρεύεται κάθε ετερόδοξος.

Σήμερα οφείλουμε να αποκαταστήσουμε τη μνήμη του που κηλιδώθηκε μετά από τόσους αιώνες ύβρεων. Για μας δεν έχει κάνει καμμιά «παράβαση» ούτε «αποστασία» και με τις ενέργειές μας πρέπει να εξαλείψουμε κάθε ύβρι από το πρόσωπό του.
Για μας τους Έλληνες είναι ο Αυτοκράτωρ Ιουλιανός, ο Εστεμμένος Φιλόσοφος και οφείλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας ποιός πραγματικά υπήρξε και να μην ξεχάσουμε ποτέ την ατιμωτική του δολοφονία, τιμώντας τη μνήμη του κάθε χρόνο στις 26 Ιουνίου.


*Η κατωτέρω επιστολή σκοπίμως αποστέλεται καθυστερημένα, γιά νά κοινοποιηθή εν κλίματι αποφορτισμένο.*

*Θεσ/νίκη 10-05-07 Πρός τό http://www.antibaro.gr/*

* *Εξ αφορμής τού δελτίου τύπου, τό οποίον κοινοποιήσατε γιά τήν ορθήν αντίδρασίν σας πρός τό γνωστό πλέον βιβλίο Ιστορίας καί σημειώνοντας μία φράσι τού ως άνω δελτίου : ".....Σε μια εποχή όπου η υποχρεωτική εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων κατακλύζεται από το χείμαρρο 119 «νέων» σχολικών εγχειριδίων και 400 βοηθημάτων αμφίβολης ποιότητας, το βιβλίο Ιστορίας της Στ Δημοτικού αποτελεί την αιχμή του δόρατος σε μια ιδεοπολιτική και θεσμική εκτροπή χωρίς προηγούμενο στον καθημαγμένο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης....." επιθυμώ νά παραθέσω τά κάτωθι σχόλια:


Γιατί δέν δείχνετε τήν ίδια ευαισθησία καί πρός τήν εξ ίσου ανθελληνική, υποχρεωτική ουσιαστικώς, διδασκαλία τών θρησκευτικών στήν κατώτερη καί μέση εκπαίδευσι, όπου σπαταλώνται δεκάδες ώρες μέ τήν διδασκαλία τών "κατορθωμάτων" αλλοδαπών "ηρώων", πολλοί εκ τών οποίων ανηγορεύθησαν καί σέ αγίους (!!) από τήν εκκλησίαν τής Ελλάδος ;; Όταν οι Ελληνοπαίδες αναγκάζονται νά διδάσκονται τά "κατορθώματα" τών Μωυσή, Ιησού τού Ναυή, Δαυίδ, Σαμψών, Δαλιδά, Ιουδήθ, ενώ δέν μαθαίνουν ποτέ τίποτε,ή ελάχιστα, γιά τόν Πρωταγόρα, τόν Ηράκλειτο, τόν Πυθαγόρα, τόν Ορφέα, τόν Εμπεδοκλή, τόν Αρίσταρχο, τόν Ευπαλίνο, τόν Διόδωρο τόν Σικελίωτη, τόν Ζήνωνα, τόν Επίχαρμο, τόν Λεύκιπο, τόν Δημόκριτο, τόν Θαλή, τόν Αρχιμήδη, τόν Ήρωνα, τόν Ίπαρχο, τόν Πλούταρχο, τήν Αγνοδίκη, τήν Αίθρα, τήν Πολυγνώτη, τήν Θεμιστόκλεια, τήν Θεανώ, την Δαμώ, τήν Αριγνώτη, τήν Μυία, τήν Δεινώ,τήν Πυθαϊδα, τήν Υπατία, τόν Πλήθωνα, τόν ...... Οι Ελληνόπαιδες υποχρεούνται νά αποστηθίσουν τά τέκνα τού Ιακώβ καί τήν γενεαλογία τού Μωυσέως, αγνούν όμως τίς εννέα Μούσσες, προστάτιδες τών επιστημών! Γνωρίζουν τόν Αβραάμ ώς προπάτορά των καί διερωτώνται ποιός νά είναι ο Δευκαλίων, η Πύρρα καί ο Έλλην! Διδάσκονται νά τηρούν τίς δέκα εντολές τής ιουδαϊκής κοσμοαντιλήψεως, αγνοούν όμως ΠΑΝΤΕΛΩΣ τήν ύπαρξιν τών 150 Δελφικών Παραγγελμάτων, αρχών τού Ελληνικού πολιτισμού. Προγενεστέρων κατά πολύ τών εβραϊκών καί καλυπτόντων ένα ευρύτατο φάσμα τής ανθρωπίσης συμπεριφοράς καί κοινωνικής συμβιώσεως.! Στά εκπαιδευτικά συγγράμματα βρίθουν τά φληναφήματα τών ασημάντων γιδοβοσκών τής ερήμου καί απουσιάζουν οι εκτυφλωτικές φιλοσοφικές εκλάμψεις τών γεννητόρων τού παγκοσμίου πολτισμού (κατά τίς απόψεις μή Ελλήνων) Ελλήνων προγόνων μας. Οι ίδιοι κύκλοι, οι οποίοι επί αιώνες καλλιεργούν τήν συγκεκριμμένη "κοσμοαντίληψι", η οποία περιέχεται στήν ΜΗ Ελληνική έως ανθελληνική "αγία γραφή", ώστε νά περνά εμμέσως εις τούς Έλληνες (καί σέ άλλους λαούς), η ιδέα τού "περιουσίου λαού", τών "εκλεκτών Θεού", οι ίδιοι κύκλοι σήμερα, διατείνοντας τήν σύγχυσι καί διογκώνοντας τόν παραλογισμό πού καταδυναστεύουν τήν Ελληνική (α)παιδεία καί τόν Ελληνικό (α)πολιτισμό, προχωρούν σέ ένα ακόμη κτύπημα : μετά τήν λογική καί τό συναίσθημα (διδασκαλία θρησκευτικών), κτύπησαν τήν γλώσσα (απλουστεύσεις, μονοτονικό - ατονικό, λεξιπενία, ..), καί τώρα τήν ιστορία, ολοκληρώνοντας τήν αποδόμησιν τού Ελληνικού πολιτισμού !! Επαινετή καί επιδοκιμαστέα η σφοδρή αντίδρασίς σας πρός τήν αλλοίωσιν τής Ιστορίας, η οποία επιχειρείται μέ τό βιβλίο τής ΣΤ' Δημοτικού, αλλά προχωρήστε καί σέ άλλες αλλοιώσεις: βαθύτερες, μακροβιώτερες, επωδυνώτερες, ανθελληνικώτερες!

Η επομένη σας εκδήλωσις νά είναι γιά τίς καταστροφές πού επέφερε στόν Ελληνικό πολιτισμό, καί στήν ανθρωπότητα, η επεκράτησις τής κοσμοαντιλήψεως τών ιδίων κύκλων, διά τής επιβολής τού χριστιανισμού καί τών μονοθεϊστικών θρησκειών! Η φθορά πού υφίστανται οι Ελληνόπαιδες από τήν διδασκαλία τών θρησκευτικών καί η εξ αυτής καταδυνάστευσις τής προσωπικότητός των μέ ενοχές καί προπατορικά αμαρτήματα (!), μέ φόβους περί αιωνίας κολάσεως (από τήν "θρησκεία τής αγάπης"!), μέ δημιουργία ανελευθέρων συνειδήσεων, μελών ποιμνίου, τά οποία οφείλουν νά υπακούουν εις τόν ποιμένα των (αρχηγό τού μανδριού - αρχιμανδρίτη!), μέ τήν χαλιναγώγησι τής αμφισβητήσεως, μέ τήν αποδοχή τής "αληθείας" καί τής "φωτίσεως" εκ τού συγκεκριμμένου θεού καί εξ ανατολών (εξ αυτού ίσως καί η εξέχως ειδωλολατρική τελετή αποδόσεως τιμών αρχηγού κράτους σέ μία ... φλόγα !!! Πρός επίρρωσιν τής κατηχήσεως καί πρός υπενθύμισιν τού "άρχοντος", τού "ηγέτου", τού "ποιμένος").

Η αρχή "*Ουκ είθιστε τοίς Ελλησοι προσκυνέειν*", αντικατεστάθη μέ καθιέρωσιν τής εννοίας τού δούλου (βαπτίζεται ο δούλος, νυμφεύεται ο δούλος, ελέησον τόν δούλον σου, ....) Ο τολμηρός, πολυμήχανος, δαιμόνιος, πολυπράγμων, ελεύθερος, πολύπλαγκτος Οδυσσεύς, αντικατεστάθη από τόν Ιώβ, τό πρώτυπον τού δούλου, τού ταπεινού, τού φοβισμένου, τού παθητικού αποδέκτου δεινών! Επί τή ευκαιρία. Επειδή σέ αντίστοιχη εκδήλωσι, η οποία έγινε πρό ημερών στήν Θεσσαλονίκη (Εταιρεία Μακεδονικών ΣΠουδών), κάποιος καθηγητής τού ΑΠΘ έκλεισε τήν εισήγησί του υποστηρίζοντας ότι "Ελλην = ορθόδοξος", νά θυμίσω ότι αντίστοιχες δηλώσεις καί ενέργειες εξέθρεψαν τόν "μειονοτικό" πρόβλημα μέ τούς ΕΛΛΗΝΕΣ μουσουλμάνους τής Θράκης, ενώ στήν Ελλάδα υπάρχουν μεγάλες μειοψηφίες ΕΛΛΗΝΩΝ μή ορθοδόξων χριστιανών ( Εθνικοί)


Καλή επιτυχία στήν ημερίδα σας.


*ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΕΓΕΙΡΜΕΝΟΣ, ΕΛΛΗΝ*


Saturday, November 17, 2007

ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ;

Μία εξόφθαλμη πλαστογραφία παρατίθεται εδώ:


266. ΑΛΕΚΤΟΡΕΣ ΔΥΟ ΚΑΙ ΑΕΤΟΣ
Αλεκτόρων δύο μαχομένων περί θηλειών όρνίθων ο είς τον έτερον κατετροπώσατο. και ο μεν ηττηθείς εις τόπον κατάσκιον άπιών έκρύβη ο δε νικήσας εις ύψος αρθείς και έφ' υψηλού τοίχου στάς μεγαλοφώνως εβόησε. και παρευθύς αετός καταπτάς ήρπασεν αυτόν, ό δ' έν σκότω κεκρυμμένος άδεώς έκτοτε ταις θηλείαις επέβαινε.

Ο μύθος δηλοί, ότι Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν.

266. Δύο πετεινοί και αετός
Δυο πετεινοί μάλωναν μεταξύ τους για τις κότες κι ο ένας κατατρόπωσε τον άλλο. Ο νικημένος πήγε και κρύ­φτηκε σ' ένα σκιερό μέρος· ο νικητής ανέβηκε και στά­θηκε πάνω σ' έναν ψηλό τοίχο και λάλησε μεγαλόφωνα. Κι αμέσως πέταξε κάτω ένας αετός και τον άρπαξε. Έτσι εκείνος που είχε μείνει στο σκοτάδι, ανέβαινε από τότε άφοβα στις κότες.

Ο μύθος σημαίνει ότι ο Κύριος αντιτάσσεται στους υπερήφανους και ευεργετεί τους ταπεινούς.

Στην εποχή του Αισώπου δεν υπήρχε κανένας "Κύριος" που επιβραβεύει μάλιστα τους ταπεινούς

Friday, November 16, 2007

To zeitgeist τώρα με Εληνικούς υπότιτλους

http://video.google.com/videoplay?docid=-7671298400447638082&q=zeitgeist%2Bgreek&total=17&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0

Νίκος Τσιφόρος "Βιβλικά χαμόγελα"

Η ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΟΠΕΛΑ


Ο μικρός ό Τωβίας, ο γιος του Τωβίτ, έβγαλε τό πρώτο χνούδι στ' απάνω τ' αχείλι, χόντρυνε ή φωνή του καί σάμ­πως νά τά παρακοίταζε τά κοριτσόπουλα πού αντάμωνε στό δρόμο του. "Ανθισε καί πάνω στους φράχτες ανθίζανε οι αγριοτριανταφυλλιές, σπυριάσανε οι καρπόσποροι των κλαδιών, λυσσάγανε τά πουλιά στό εαρινό τους ρεσιτάλ, κάπως αλλιώτικα μύριζε ή γής άμα τήν οσμιζότανε κανένας τά πρωινά καί τ' απόβραδα, ολόκληροι οι κάμποι φορέσανε τόν πράσινο μανδύα τους καί τά πρώτα καλοκαιρινά ζουζούνια αρχίσανε κι αυτά νά πετάνε, σαλπίζοντας τό καραμουζάκι τους στό σκοπό τής αναγέννησης.
Όλα πηγαίνανε καλά καί σάμπως μονάχα ό Τωβίτ, ο άγιος άνθρωπος, δέν αισθανότανε γερά τά κότσια του. Κάτι κομαρούλες, κάτι πονάκια, κάτι παράξενα, όλα εκείνα τά πολλά καί τά τίποτα πού είναι παρέα τού γεροντάματου, τόν είχανε ζώσει από κάθε μεριά. Κι επειδή δέν ήθελε νά πάνε χαμένα κείνα τά «αργύρια» πού βρισκόντουσαν «εν Ράγοις τής Μηδίας παρά Ραγουήλ», διότι όσο άγιος καί δί­καιος, ήτανε κι άπό τήν άλλη μεριά καί Σημίτης ο άνθρω­πος, φώναξε τό παλικαράκι του, τόν Τωβία καί τόν κάθησε κάτω στά σοβαρά.
— Αγόρι μου, τού είπε, γέρασα καί θ' ακούσεις καμιά μέρα ξαφνικά τά χαμπάρια μου. Σ' αφήνω λοιπόν τάς καλύτερος τών συμβουλών. Θάψε με κι άν πεθάνει ή μαμά σου θάφτηνε παρέα μου νά μήν πληρώνουμε καί διπλούς τάφους στό Δήμο πού αφορμή γυρεύει νά εισπράττει, νά 'σαι δίκαιος καί καλός σ' όλα σου τά έργα, πάρε γυναίκα καί παπούτσι από τόν τόπο σου, γιατί ή εγχώριος βιομηχανία θέλει κι υποστήριξη, δίνε σε κείνους πού πεινάνε, όποιος δέ δίνει, στό τέλος καταντάει νά του τά πάρουνε μέ τό ζόρι, νά ευλογείς τόν Κύριο, πού μάς έκανε τους ανθρώπους, νά μέ­νεις ταπεινός, άλλα δέκα τάλαντα πού έχω δώσει στον Ραγουήλ, έν Ράγοις τής Μηδίας, νά πάς νά τά πάρεις, διότι όλα καλά, άλλα τό παραδάκι είναι παραδάκι καί νά μη λέμε καί λόγια. Κατάλαβες;
Βεβαίως κατάλαβε τό Τωβιάκι, άπό τήν ίδια ράτσα κρά­ταγε καί αυτό, λεφτά στή μέση, γινότανε νά μήν καταλάβει; Του 'δωσε λοιπόν μιά γραφή ό πατέρας του «Πληρώσατε εις διαταγήν του υιού μου Τωβία τά τάλαντα άτινα ελάβατε παρ' εμού προς φύλαξιν», φώναξε κι έναν άνθρωπο πού ήξερε τό δρόμο γιά τους Ράγους καί άρχισε τίς συμφωνίες. —Θά πάς τό παιδί μέχρι κειπέρα. Πόσα θέλεις; Έτυχε όμως νά μήν είναι άνθρωπος, άλλα ό άγγελος Ραφαήλ, εκείνος πού φώναξε καί τό μυστικό τό 'ξερε μόνο ό ίδιος ό Ραφαήλ. Έκανε λοιπόν τίς συμφωνίες του ο άγγελος.
—Θέλω μιά δραχμή τήν ήμερα.
—Πολλά δέν είναι;
—Τόσα παίρνω γώ.
Τέλος πάντων, μιά δραχμή; Μιά δραχμή. Γεμίσανε λοιπόν τά ταγάρια τους, έκλαψε ή Άννα, ή μανούλα του Τω­βία, αφού οί γυναίκες μέχρί τό Λαύριο νά πάς τό 'χουνε τά­μα νά τό κλαίνε γιά τό καλό καί ξεκινήσανε σιγά - σιγά οί δυό στρατοκόποι, τό παιδί κι ό άγγελος, νά πάνε γιά τό χρήμα. Τό βραδάκι λοιπόν, έτσι πού 'πεφτε ό ήλιος καί χρύσω­νε τά νερά τού ποταμού του Τίγρι, κάτσανε νά ξαποστάσουνε οτήν όχθη νά φάνε καί τίποτα. Καί ξαφνικά μέσα άπό τό ποτάμι, πετιέται μιά ψαρούκλα καί κάνει έτσι ν' αρπάξει τό Τωβιάκι, τό παιδί. Τραβήχτηκε όμως ό Τωβίας καί μέ τή φόρα, έχασε τά νερά του τό ψάρι καί βρέθηκε στην ξηρά. Τό Τωβιάκι καταχάρηκε.
— Νά μέ φάς ήθελες, ε; "Αμ, τώρα έννοια σου καί θά σέ φάω γώ, είπε του ψαριού πού σπαρτάραγε ηλίθια όπως σπαρταράνε τά ψάρια πού πεθαίνουνε δραματικά σάν πρωταγωνιστές τού κινηματογράφου.
Κι έκανε νά τό μαγκώσει άλλα ό άγγελος τόν σταμάτη­σε.
— Μήν τό φάς, τού λέει. Είναι φαρμακωμένο.
—"Ε, κι έτσι θά τό παρατήσουμε κοτζάμ ψάρι, τρεις εκατό πράμα;
Τό συλλογίστηκε βέβαια κι ό άγγελος κι υστέρα θυμήθη­κε. Έβγαλε λοιπόν τήν καρδιά, τό συκώτι καί τή χολή τού ψαριού, τά 'δωσε στον Τωβία καί του 'δωσε μαζί καί μιά συμβουλή.
— Αυτά νά τά φυλάξεις θά μάς χρειαστούνε. Καί το ψάρι άς τό φάμε. Όσο φαρμάκι κι άν έχει κανένας, άμα τού βγάλεις τήν καρδιά, τό συκώτι καί τή χολή, μή φοβάσαι. Δέν μπορεί πιά νά σού κάνει τίποτα.
Ψήσανε λοιπόν τό ψάρι, τό μπουζουριάσανε καί πρωί -πρωί πήρανε τό δρόμο τους. Καί στό δρόμο απάνω τού εξή­γησε ο άγγελος τού μικρού.
— Τό συκώτι καί τήν καρδιά τού ψαριού νά τά 'χεις μέσα στό ταγάρι σου γιά γιατρικό. "Αμα δεις κανέναν καί τον πιάσει τό δαιμόνιο καί κάνει παλαβομάρες, νά τά καπνίσεις καί νά τόν βάλεις ν' ανασάνει τήν τσίκνα. Καί θά δείς πού θα γίνει καλά. Καί μέ τή χολή, άμα τρίψεις τά μάτια κανενός στραβού θά ξαναβρεί τό φώς του.
Τό πίστεψε ό Τωβίας, τά 'κρυψε καλού κακού τά καρδιοσκωτοχόλια καί ξαναπήρανε τό δρόμο τους. "Ε, δρόμο παίρνουνε δρόμο αφήνουνε, κάποτε τήν είδανε κι από μα­κριά τή Ράγη, τό μέρος πού πηγαίνανε. Σταμάτησε λοιπόν ό άγγελος καί συμβούλεψε πάλι τό παιδί.
— Αδερφούλη μου, τού λέει, νά 'μαστε καί φτάσαμε. Το βράδυ, πρώτα ό Θεός, θά τή βολέψουμε στό σπίτι του Ραγουήλ. "Ακου τώρα καί μερικά πράματα νά τά ξέρεις γιά να μήν πιαστούμε καί Κώτσοι. Αυτός ό Ραγουήλ έχει μιά κο­ρούλα, ωραίο πραματάκι, Σάρρα τή λένε. Καί γιά νά πάρεις πίσω τό παραδάκι τού πατέρα σου, πρέπει νά τήν παντρευ­τείς τή Σάρρα, αλλιώς δέ βλέπουμε τσεντέζιμο. Άλλωστε,εδώ πού τά λέμε, καί Θεού θέληση είναι νά τήν πάρεις εσύ αυτήν τήν κοπέλα.
Ωραία κουβέντα, άλλα κάτι είχε ακουστά καί ό Τωβίας καί τό ξεφούρνισε.
— Νά τήν πάρω, βεβαίως, αφού λές ότι είναι καί νόστι­μη, γιατί νά μήν τήν πάρω; Αλλά σάμπως έχω ακουστά κά­τι σουσούμια γιά δαύτην. Λένε, δηλαδή, ότι αυτό τό κοριτσάκι τό γλυκό καί τό αθώο, έχει φάει εφτά άντρες μέχρι σήμερα. Καλή είναι, άξια είναι, αλλά όποιος τήν πάρει καί πάει νά κλειστεί μαζί της σά γαμπρός, τό πρωί, λέει, τόν βρίσκουνε τούμπανο. Καί τώρα δηλαδή τί; Νά τήν πάρω εγώ καί νά τρέχεις τό πρωί γιά στεφάνια νεκρώσιμα; Καθόσον, λένε, έχει τό διάολο μέσα της καί μόλις βρεθεί μόνη της μέ άντρα, κάτι του κάνει καί τόν καθαρίζει.
— Ξέρεις γιατί γίνεται αυτό, έκανε συλλογισμένα ό άγ­γελος. Ας πα νά λένε ότι έχει δαιμόνια καί τέτοια, άλλα εμέ­να δέ μου τό βγάζεις από τό μυαλό ότι ή μικρά δέ θέλει γαμπρό γιά νά μή φανερώσει πού έχει ό γέρος της τό παραδάκι. Σού λέει: «γιατί να πάρω άντρα καί νά μην τά φάω μό­νη μου; Κορόιδο είμαι νά βάλω άλλον νά κουμαντάρει τό βιός μου;». Γι' αυτό αδερφέ μου σέ συμβούλεψα νά κρύψεις κείνα τά συκώτια και τήν καρδιά τού ψαριού. Αμα βρεθείς μόνος μαζί της, βάλ' τους φωτιά, κάνε την ν' ανασάνει τήν τσίκνα τους καί θά τή δεις νά γίνει αρνάκι. Είναι Θεού θέλη­ση πού μας έστειλε τό ψάρι καί είναι μαγικά μαντζούνια αυτά. Καί τή γυναίκα, έτσι καί τήν υποτάξεις μιά φορά καί τήν κάνεις τού χεριού σου, ύστερα δέν ακούει κανένα καί «ούκ επανελεύσεται τό δαιμόνιον είς τόν αιώνα τού αιώνος».
Φτάσανε λοιπόν καμιά φορά, βρήκανε τό σπίτι τού Ραγουήλ, ανταμώσανε άπ' όξω τή Σάρρα, τους έμπασε στό σπίτι, τους καλωσόρισε ό Ραγουήλ, φώναξε καί τή γυναίκα του τήν Εδνα, «ρέ πώς μοιάζει ό νεαρός με τόν Τωβίτ!», μά­θανε καί γιά τήν υγεία τού Τωβίτ καί καταχαρήκανε καί πο­νηρός ό Ραγουήλ κατάλαβε ότι τό παιδί τού δικού του είχε έρθει γιά τό παραδάκι. Δήθεν κιόλας καταλυπηθήκανε πού ό Τωβίτ, ό πατέρας τού Τωβία, είχε χάσει τό φως του, καί ύστερα σφάξανε κι ένα αρνί θυσία, τό φάγανε, ντερλικώσανε όπως γίνεται άμα πάει μουσαφίρης στό συγγενή του, πού χαμογελάει άπ' όξω καί βράζει άπό μέσα του, καί κει απάνω στό κρασί, λέει ό άγγελος.
—Μπάρμπα Ραγουήλ, εμείς εδώ δέν ήρθαμε βέβαια τόσο δρόμο γιά νά σού πούμε τά Κάλαντα. Εμείς, μπάρμπα Ραγουήλ, τό παιδί ό Τωβίας δηλαδή, έχει ακούσει γιά τήν κορούλα σου τή Σάρρα καί έφ' όσον νά πούμε, έ, είσαστε καί σόι επιτέλους, μιά γυναίκα τού πέφτει άπό τή ράτσα του, είπαμε, άμα τό θέτε καί σεις, ή ώρα ή καλή, νά τά μπουρμπουδιάσουμε τά παιδιά, νά παντρευτούνε, νά κά­νουνε καί φαμίλια, τέλος πάντων νά μή χαθεί ή ράτσα.
Κατάλαβε ό Ραγουήλ. Σού λέει: «Τούτοι δω γιά τό χρή­μα ήρθανε καί πάνε νά τό πάρουνε μέ ωραίο τρόπο, μπρά­βο τους!» Εκανε πώς συλλογίζεται λοιπόν κι ύστερα τόν έπιασε τό μελαγχολικό.
—Βρέ παιδάκι μου, νά τού τή δώσω τού παλικαριού, καλό παλικαράκι φαίνεται, δέ λέω, άλλα τά ξέρετε τά δικά μας;
—Ποια δικά σας;
—Τό δαιμόνιο της Σάρρας. Άστε τα ρέ παιδιά γιατί εί­μαι δυστυχισμένος πατέρας. Εφτά φορές τήν έχω παντρέ­ψει κι άντρα τό κορίτσι μου δέ γνώρισε. Καλή, χρυσή, γελα­στή, χαριτωμένη, τά πάντα. Μόλις κλειστεί σέ δωμάτιο μέ άντρα, τήν πιάνει τό δαιμόνιο καί τό πρωί τόνε βγάζουνε νε­κρό. Μάλιστα! Αυτό τό πραματάκι πού βλέπετε, έχει φάει εφτά, σά νά 'τανε σουβλάκια. Γι' αυτό σας λέω. Αστε την νά πάει κατά Καπερναούμ καί άμετε καί σεις στό καλό. Γιά ντουζίνα θά τό πάμε;
Τά 'πε ό Ραγουήλ καί λυπόταν πονηρά, άλλα γελιέται ό άγγελος; «"Αν είναι νά πεθάνει, άς πεθάνει, επέμενε. Μιά φορά, σύμφωνα μέ τό νόμο τού Μωυσή, τό παιδί από δώ πρέ­πει νά πάρει τήν κόρη σου. Αοιπόν γιά νά μή λέμε λόγια, άν­τε νά τους παντρέψουμε νά τελειώνουμε».
Σάμπως κατάλαβε ότι είναι ζόρικοι τούτοι δώ, ό Ρα­γουήλ, σού λέει «αν πώ όχι θά τό χάσω τό παραδάκι, άσε λοιπόν νά τήν πάρει, νά τόν ξεκάνει καί νά γλιτώσουμε». Φώναξε τή γυναίκα του, φέρανε τά βιβλία, τους πάντρεψε σύμφωνα μέ τό νόμο τού Μωυσή, σφράγισε τήν πράξη, κάθησε νά ξαναφάει καί πήρε καί τήν κόρη του ιδιαιτέρως.
—Κατάλαβες μωρή τί πά νά μάς κάνουνε;
—Κατάλαβα, μπαμπά.
—Καί ξέρεις τί πρόκειται νά φτιάξεις;
—"Ε, καλά, πρωτάρα είμαι, μπαμπά; Εχω φάει εφτά, στον όγδοο θά οτομαχιάσω;
—Μπράβο παιδί μου, εσύ θά πάς μπροστά.
Έπιασε κι ή Εδνα ή πεθερά κι ετοίμασε τό νυφικό δωμάτιο, βάλανε τή νύφη μέσα νά ετοιμαστεί, νά ετοιμάσει δη­λαδή νά τό τουμπανιάσει τ' αγόρι, φάγανε ξανά οι άπ' όξω καί τέλος πάντων τόν στείλανε τό γαμπρό νά κοιμηθεί μέ τη νύφη.
Κλείστηκε λοιπόν ό Τωβίας, άλλα τούτος εδώ ήτανε ορ­μηνεμένος από τόν άγγελο, δέν ήτανε κορόιδο σάν τους άλ­λους εφτά. Πονηροί ή Σάρρα καί ό Ραγουήλ ό πατέρας της; Πιό πονηρός τούτος έδώ. Αντε καί νά δούμε ποιος θά τή φέρει τού άλλου.
Άρχισε τό χαμόγελο ή νυφούλα. «Έλα κοντά αγοράκι μου». Ζύγωνε ό Τωβίας. Τι λέτε; Πριν ζυγώσει άνοιξε τό ταγάρι του, έβγαλε από μέσα τήν καρδιά καί τό συκώτι τού ψαριού κι άναψε φωτιά.
—Τί κάνεις εκεί;
—Κάτι άρωματάκια έχω μαζί μου, χαμογέλασε ό γαμ­πρός, νά μας άρωματίσουνε τό δωμάτιο. Έλα δώ ν' ανασά­νεις νά δεις τί ωραία πού μυρίζουνε.
Γυναίκα ήτανε ή Σάρρα, αρώματα άκουσε, τί είχε νά χάσει; Πήγε λοιπόν κοντά καί άρχισε νά όσμίζεται τά ψαροεντόσθια.
— Αυτά μυρίζουνε ψαρίλα.
—"Ετσι είναι στην αρχή. Ανάσανε πέντε - έξι καλές καί
θά δεις.
Στην τέταρτη πρέζα, άρχισε νά μαστουρώνει τό κοπελάκι. Άντε μιά ακόμα, μαγεμένα καί θεϊκά τά ψαρονέφρια τήν κάνανε λιάδα. Πάει! Ξεχνάει καί τόν πατέρα της μέ τίς παραγγελίες του, ξεχνάει πώς έπρεπε νά τόν σκοτώσει τό γαμπρό, ξεχνάει καί τά λεφτά καί πέφτει στην αγκαλιά του.
'Απ' όξω κοιμότανε δήθεν ό άγγελος καί χαιρότανε ό Ραγουήλ. Φώναξε καί τή γυναίκα του. «Έλα ν' ανοίξουμε ένα λάκκο καί νά τόν θάψουμε τό πρωί, χωρίς νά μάς πά­ρουνε καί μυρωδιά, άντε γιατί αυτός τώρα κλωτσάει νά ξεψυχήσει καί κρίμα στό παιδί, άλλα τί νά τού κάνω γώ, φιρί -φιρί τό πήγαινε».
Σκάψανε λοιπόν τή λακκούβα, ξημέρωσε ό θεός τήν ήμερα, φωνάξανε καί μιά «παιδίσκη τους», ένα δουλάκι να πούμε.
—Τρέχα νά δεις τί γίνεται στή νυφική κάμαρα.Μπήκε ή παιδίσκη, είδε τους νιόνυφους νά κοιμούνται άγκαλίτσα. Πάει λαχανιασμένη στον Ραγουήλ καί τού λέει:
—Καλέ αυτοί κοιμούνται ακόμα, αφεντικό
—Πώς κοιμούνται;
—Ντρέπομαι, άλλα ωραία, πολύ ωραία, καί στά δικά μου.
Αμάν, πάει ό Ραγουήλ, ξυπνάει μέ τρόπο τήν κόρη του καί τήν παίρνει κατά μέρος.
— Τί έγινε βρέ αθεόφοβη;
Κατέβασε τά μάτια τό Σαρράκι, πολύ ευχαριστημένο, πολύ ευτυχισμένο καί τού τά 'πε σωστά:
— Δέ γίνεται τίποτα, μπαμπά! Καί ξέρεις γιατί; Γιατί αυ­τόν τόν αγάπησα.
Κακό απρόσμενο, απαίσιο, άλλα τί μπορούσε πιά νά κάνει ό Ραγουήλ. Έδωσε τήν ευλογία του, έδωσε τό παραδάκι, έκανε καί δεκατέσσερις μέρες γλέντι μέ πολλούς καλε­σμένους καί συλλογιζότανε ότι ή αγάπη είναι θέληση τού θεού κι ότι όσο πονηρός κι άν είσαι, δέν μπορείς νά πάς κόντρα μέ τό θεϊκό Νόμο, γιατί τά λεφτά μπορείς νά τά κερ­δίσεις μέ ματσαράγκα, τήν αγάπη όμως ποτέ αφού μάς τήν έδωσε ό Κύριος μέσα στά δώρα του, ενώ τά λεφτά πού τά φτιάσαμε μόνοι μας οι άνθρωποι, μπορεί νά μάς τά πάρει ό,τι ώρα καί μ' όποιο τρόπο τού κάνει κέφι.

Tuesday, November 13, 2007

Το Ιερό του Υψίστου Διός

Το Ιερό αυτό που η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε στις αρχές του Αυγούστου του «2003», επιβεβαιώνει τις θέσεις πού αναπτύσσουμε στο βιβλίο μας «Δεκαπέντε εσταυρωμένοι και αναστημένοι Σωτήρες» Εκδόσεις Δαδούχος Τ.Θ. 50132 Τ.Κ. 54013 Θεσ/νικη: Πώς ο χριστιανισμός είναι προϊόν συγκρητισμού αρχαιοτέρων από αυτόν θρησκειών.
Το προσωνύμιο «Ύψιστος» είναι δάνειο από την Ελληνική Πολυθεϊστική Θρησκεία. Αναφέρεται από τον Αισχύλο («και τέλειον Ύψιστον Δία», Ευμενίδες 28), από τον Παυσανία (9. 8, 5) που αναφέρει Ναό του «Υψίστου Διός» δίπλα στις Ύψιστες Πύλες της Θήβας και από τον Πίνδαρο Ν1. 90,11.2.
Σύμφωνα με την άποψη του υπευθύνου αρχαιολόγου (Εφημερίς «Ελευθεροτυπία», περιοδικό «Επτά» της 3-8-«2003» σελ. 20-21), «Η ένθρονη αυτή μορφή του Διός Υψίστου που παραπέμπει στον ύψιστο θεό της παλαιάς διαθήκης βρίσκεται πρώτη φορά...Πίστευαν δηλαδή οι Μακεδόνες Βασιλιάδες στον ένα Θεό».
Πώς μπορεί να σχετίζεται ο ιεχωβά των εβραίων με τον Ύψιστο Δία των Ελλήνων, αφού πρώτον ο ιεχωβά δεν απεικονίζεται και δεύτερον Ύψιστος σημαίνει ανώτερος απ’ όλους τους άλλους Θεούς μία ξεκάθαρα πολυθεϊστική αντίληψη. Πρόκειται βέβαια για μία προσπάθεια για να πειστούμε πώς ο χριστιανισμός δεν επεβλήθη διά της βίας και των διώξεων στην Ελλάδα αλλά ήταν μία φυσική αν όχι και αναγκαία εξέλιξη.
Στο άρθρο αυτό αποδίδεται η καταστροφή του Ιερού σε σεισμό ή πλημμύρα. Κανείς δεν τολμά να διατυπώσει και την τρίτη και πιο πιθανή θεωρία να καταστράφηκε από τους «τα φαιά φέροντες». Ίχνη φωτιάς βρέθηκαν επίσης στο Ιερό του Διονύσου στην καλή Βρύση Δράμας ένα στοιχείο που επίσης αποσιωπήθηκε.
Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης τηλ: 6945-638884
Ερευνητής- Συγγραφέας του βιβλίου «Το βιβλίο που η εκκλησία σου δεν θέλει να διαβάσεις».

Δέηση στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά.



Την περασμένη Κυριακή μια ομάδα συμπολιτών μας που δηλώνουν αρχαιόθρησκοι, δηλαδή πιστεύουν στις θεότητες του αρχαίου ελληνικού κόσμου θέλησαν να τελέσουν μια δέηση στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά. Ωστόσο, όταν έφτασαν στον αρχαιολογικό χώρο βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που τους εμπόδισαν την είσοδο επικαλούμενες απόφαση της αρμόδιας εφορείας αρχαιοτήτων. Προφανές δικαίωμα των αρμοδίων είναι να προστατεύουν κατά την κρίση τους την κοινή πολιτιστική μας κληρονομιά. Έστω και αν κατά το παρελθόν είδαμε αρχαιολογικούς χώρους - και όχι πάντοτε με ευθύνη των αρχαιολόγων - να μετατρέπονται σε πασαρέλα ή σε σκηνικό παρουσίασης αυτοκινήτων. Ταυτόχρονα όμως είναι δικαίωμα και του οποιουδήποτε πολίτη που λατρεύει μια άλλη θρησκεία από την επικρατούσα να έχει τη δυνατότητα να την ασκεί ελευθέρως εφόσον δεν παραβιάζει τις διατάξεις του Συντάγματος και τους νόμους του κράτους.
Οι μερικές εκατοντάδες αρχαιοθρήσκων, που σημειωτέων η πίστη τους έχει αναγνωρισθεί από τη δικαιοσύνη ως «γνωστή θρησκεία», μπορεί στους περισσότερους από εμάς να φαντάζουν γραφικοί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πολιτεία θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει έτσι και να στερούνται λατρευτικών χώρων. Και φυσικά δεν εννοούμε να τους παραχωρηθούν οι αρχαίοι ναοί αλλά να τους επιτραπεί από το αρμόδιο υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων να ανεγείρουν σύγχρονους ευκτήριους οίκους. Γιατί αν διέθεταν τους δικούς τους ναούς δεν θα είχαν καμιά δικαιολογία να ζητούν αρχαιολογικούς χώρους.
Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει για άλλη μια φορά είναι αν στην πατρίδα μας ισχύει και σε ποιο βαθμό η συνταγματικώς κατοχυρωμένη ανεξιθρησκία.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.11.2007



Ancient Greek gods' new believers By Malcolm Brabant
BBC News, Athens


http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/6285397.stm

Sunday, November 11, 2007

Η Νομοθετική και Κοινωνική αντιμετώπιση της ανδρικής ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς στην αρχαία Ελλάδα

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ © "ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΑΕΙΓΝΗΤΟΣ"

Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Ένα μεγάλο θέμα, αφορμή πολλών παρεξηγήσεων ή καλύτερα εσκεμμένων παρερμηνειών. Έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες, έχουν ειπωθεί αμέτρητοι λόγοι, τις περισσότερες φορές δίχως την παραμικρή αλήθεια, σχεδόν πάντα ερμηνεύοντας εσφαλμένα συγκεκριμένες φιλοσοφικές τοποθετήσεις.
Και πριν ξεκινήσουμε την οποιαδήποτε αναφορά, θα πρέπει ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ βασικό. Οι σημερινές έννοιες «ομοφυλοφιλία», «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος» δεν υφίσταντο για τους αρχαίους Έλληνες. Και πώς θα μπορούσαν εξάλλου να υπήρχαν τέτοιοι χαρακτηρισμοί σ' ένα κατ' εξοχήν φυσιολατρικό και φυσιοκεντρικό πολιτισμό (με την ευρύτερη έννοια της λέξεως Φύσις ως το Σύνολο, ως το Εν, το αρμονικό, το αιώνιο, το άφθαρτο) ή σε μια κοινωνία όπου η «αιδώς» δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας -απαγορευμένης ή μη- «διαφωτίσεως» ούτε αποτέλεσμα κάποιας αόριστης, εμβόλιμης και κατασκευασμένης αμαρτίας.





Όχι βέβαια.
Σε μια κοινωνία όπου το αίσθημα της αιδούς εθεωρείτο έμφυτο στον άνθρωπο, συσχετιζόμενο με την συμπαντική τάξη και αρμονία αλλά που συγχρόνως και εκαλλιεργείτο με την παιδεία, σε μια κοινωνία όπου η ατομική τιμή ή υπόληψη και το προσωπικό συμφέρον καθωρίζετο από το συμφέρον της Πόλεως -και συνάμα εταυτίζετο με αυτό- ήταν αδιανόητο να επινοηθούν έννοιες που εμπεριείχαν και υιοθετούσαν α-φύσικες συμπεριφορές, συμπεριφορές που ουσιαστικά καταργούσαν την κοσμική τάξη των πραγμάτων.
Όλα τα ανωτέρω, από την άλλη, ίσως φαντάζονται περίεργα για μια κοινωνία που είχε δημιουργήσει τον θεσμό της δημοκρατίας και όπου το δικαίωμα σε μια άλλη, διαφορετική άποψη ήταν κατοχυρωμένο. Όμως εδώ κυριαρχεί το πρόβλημα της αλλοιώσεως των λέξεων και κατ' επέκταση των εννοιών μια που σήμερα ταυτίζουμε, ασυνείδητα ίσως, το δικαίωμα της ελεύθερης εκφράσεως, την ελευθερία εν γένει, με την δίχως όρια αυθαιρεσία. Οι απόψεις των Ελλήνων, όπως εκφράστηκαν μέσα από τις διάφορες φιλοσοφικές σχολές, αποσκοπούσαν κύρια στην ερμηνεία των πραγμάτων. Η βάση, η Ηθική βάση πάντα υπήρχε και πάνω σε αυτήν την Ηθική κτίστηκε το οικοδόμημα της Ελληνικής Φιλοσοφικής Σκέψεως. Δεν υπήρχε αμφισβήτηση της Ηθικής. Αντιθέτως σήμερα, οι «άλλες απόψεις» αποσκοπούν στην δικαιολόγηση συμπεριφορών και ενεργειών που θα ήταν απορριπτέες από τους Έλληνες ως μη Ηθικές - με την αρχαιοελληνική βέβαια ματιά της Ηθικής. (Φυσικά δεν γίνεται λόγος για τα διάφορα εκφυλιστικά, αλαζονικά φαινόμενα που έκαναν την εμφάνισή τους την περίοδο παρακμής των Ελλήνων και που, καθόλου περίεργα, πολλοί μελετητές παίρνουν εκείνες τις τάσεις, όχι ως εκφυλιστικές αλλά ως καθιερωμένες και ενδεικτικές).
Επειδή ακριβώς οι Έλληνες είχαν Ηθική που δεν πήγαζε από διάφορα περίεργα, απάνθρωπα, μεσσιανικά δόγματα ούτε και είχε ξεπηδήσει μέσα από σαδιστικού τύπου απειλές για αιώνιες τιμωρίες, αλλά αντιθέτως είχαν Ηθική έμφυτη, εναρμονισμένη με την Φύση, εν αντιθέσει με την σημερινή μας κοινωνία, όπου η δική μας (η όποια) ηθική ουσιαστικά είναι μια Αν-ηθική ή μια ψευδο-ηθική, αφού βασίζεται κύρια πάνω σε ψευδο-θεόπνευστα δόγματα, γι' αυτό ακριβώς και οι τότε έννοιες διαφόρων λέξεων όπως «έρως», «φίλος», «ερωμένος», «εραστής», σήμερα ακούγονται διαστρεβλωμένες - εξαιτίας, επαναλαμβάνω, της διαστρεβλώσεως που έχει υποστεί η έννοια της λέξεως Ηθική.




ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ: http://www.geocities.com/anaxfiles/forum/homosexual.html

Wednesday, November 07, 2007

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΩΜΑ

Ξέρω ότι όλοι εσείς που σας στέλνω αυτό το email δεν είσαστε γυναίκες,
αλλά ελπίζω ότι θα το μοιραστείτε με τις συζύγους σας, τις κόρες, τις
μητέρες, τις αδελφές, κτλ. Ο κόσμος μας μοιάζει να τρελαίνεται μέρα με
τη μέρα. Βόμβες στα ταχυδρομικά κουτιά και τρελοί σε parking με
αρώματα. Να είσαστε προσεκτικοί.
Με πλησίασαν χθες το απόγευμα, περίπου στις 15:30, σε parking Super
Market κοντά στο Πανεπιστήμιο δύο άντρες και με ρώτησαν τι άρωμα
φορούσα. Τότε με ρώτησαν εάν θα ήθελα να μου δειγματίσουν μερικά
περίφημα αρώματα που ήταν πρόθυμοι να μου πουλήσουν σε πολύ λογική
τιμή. Πιθανότατα να είχα συμφωνήσει εάν δεν είχα λάβει ένα email
μερικές εβδομάδες πιο πριν με την προειδοποίηση: «Θέλεις να μυρίσεις
αυτό το ωραίο άρωμα;»
Ο άντρας συνέχισε να στέκεται ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και φαντάζομαι ότι περίμενε και κάποιον άλλον να «χτυπήσει». Σταμάτησα μία
κυρία που πήγαινε προς το μέρος τους, της τους έδειξα και της είπα ότι
μου είχαν στείλει ένα email στη δουλειά σχετικά με κάποιον που σε
πλησιάζει σε ταχυδρομεία και σε parking και σε ρωτάει αν *ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ
ΜΥΡΙΣΕΙΣ ΕΝΑ ΑΡΩΜΑ* που πουλάνε σε πολύ φθηνή τιμή. *ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΑΡΩΜΑ.... ΕΙΝΑΙ ΑΙΘΕΡΑΣ. * Όταν σκύψεις να το μυρίσεις στο χώνουν στη
μούρη και λιποθυμάς. Θα σου πάρουν το πορτοφόλι, όλα τα τιμαλφή και
ένας Θεός ξέρει τι άλλο.
Αν δεν ήταν αυτό το email, πιθανότατα θα είχα μυρίσει το «άρωμα».
Αλλά, ευτυχώς στην γενναιοδωρία ενός φίλου, γλίτωσα οτιδήποτε μπορεί
να μου τύχαινε. Ήθελα να κάνω το ίδιο και για σένα.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΣΟΥ (ΓΥΝΑΙΚΕΣ) ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΗΜΕΡΗ ΚΑΙ ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ. ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ EMAIL, ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ ΣΟΥ

H όλη τους συμπεριφορά αυτό δείχνει

ΑΥΡΙΑΝΗ 4.4.2005

Το ότι υπήρχε διαφθορά σε όλες τις υ­πηρεσίες ήταν γνωστόν: Εκείνο που μας ξάφνιασε είναι η έκτασις της με τις ανεξέ­λεγκτες πλέον διαστάσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης και της Εκκλησίας. Από το 1843 που έγινε το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδος έπρεπε να παρθούν μέτρα για την εξάλειψη όσο το δυνατόν περισσότε­ρο, της αδικίας και της διαφθοράς, πράγ­μα που δεν έγινε ποτέ, γι' αυτό δεν απαλλαχθήκαμε από ξένες επιρροές και δεν συνέφερε και δεν συμφέρει τους εκάστο­τε κυβερνώντες.

Αυτοί είχαν και έχουν την ευθύνη για τα σημερινά μας χάλια. Με την επανάστα­ση του 1821 ελευθερωθήκαμε μερικώς μόνο από τους Τούρκους. Από το Ιερα­τείο κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας έχαιρε μεγάλων προνομίων. Ένα από αυ­τά και το αφορολόγητο της περιουσίας των Μοναστηριών. Οι σκλάβοι Έλληνες εφορολογούντο. Αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ρασοφόρων αλλά και των Τούρκων και δεν επολαπλασιάζοντο , οι Έλληνες. Ένα άλλο στοιχείο που βοη­θούσε την κατάσταση ήτο η "Θεϊκή" τρομοκρατία που κήρυτταν, οι "Αγιοι" Πατέρες και φοβέριζαν τους αγράμματους και αφελείς ανθρώπους για να δωρίζουν τις περιουσίες τους στα Μοναστήρια, για να εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο και την εύνοια του μισάνθρωπου και βάρ­βαρου Εβραίου Θεού Γιαχωβά.

Αυτή η τρομοκρατία συνεχίζεται. Αντι­γράφω από το βιβλίο με τίτλο: «Δεν υπάρ­χει θάνατος» του «Θεολόγου» καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Π. Τρεμπέλα για να γίνει κατανοητό αυτό που λέω, σελίς 95. «Με τον φυσικό θάνατο ο θεός προ­σφέρει στον άνθρωπο μεγάλη ευεργεσία διότι αναχαιτίζει την παραμονή του αν­θρώπου εις αμαρτωλή κατάσταση», σελίς 105. «Διότι αυτόν που αρπάζει ο θάνατος έπαυσε να προσθέτει κακία στην κακία και να εξοργίζει τον Θεό με τις αμαρτίες του» (ότι ζούμε, αμαρτάνουμε και που ανα­σαίνουμε ο Θεός μας εξοργίζεται. Πολύ μας αγαπά), σελίς 116. «Ο Θεός επαιδαγώγησε τον άνθρωπο και τον ετιμώρησε με τον λόγο, με τον νόμο με απειλές και τιμωρίες, με πλημμύρες, πυρκαγιές και πολέμους, μ' ένα και μόνο σκοπό που είχε πώς να εξαλείψει την κακία»!!! Θαυμάστε θεϊκή καλοσύνη μαζί με την αντίληψη και την σοφία του Θεολόγου καθηγητού.

Στην θεϊκή βαρβαρότητα όπως την πε­ριγράφει ο Μέγας Θεολόγος άς ακουστεί ο ποιητικός και λυρικός λόγος του «άθεου» Καζαντζάκη.
«Αδελφή μου μυγδαλιά μίλησε μου για το Θεό και η μυγδαλιά άνθισε»! Σύμφω­να προς την ιστορία οι Τούρκοι είχαν φι­λικές σχέσεις με τους ρασοφόρους από την πολιορκία της Θεσσαλονίκης το 1386 όταν οι Καλόγεροι βοήθησαν τους Τούρ­κους ενώ ο Επίσκοπος Ισίδ Γλαβάς έκανε ολονύκτιες παρακλήσεις στο Θεό να νι­κήσουν οι Τούρκοι. Το 1427 μοναχοί α­πό το «Άγιο» Όρος πήγαν στην Προύσσα και προσκύνησαν τον Σουλτάνο. Έτσι φτάσαμε στην Τουρκολατρία κατά την ά­λωση της πόλης το 1453.
Ποιος άραγε άνοιξε την κερκόπορτα; Ο νεαρός κατακτητής Μωάμεθ δεν ξέχα­σε τις υποχρεώσεις του. Γι’ αυτό όχι μόνο το Πατριαρχείο δεν ενόχλησαν αλλά με φιρμάνι (νόμο αμετάκλητο) τους έδωσε προνόμια που ισχύουν μέχρι σήμερον.
Έτσι με τα χρόνια η μισή έκταση της Ελληνικής γης έγινε ιδιοκτησία και σκλά­βα των Μοναστηριών με νόμο τούρκικο για να την εκμεταλλεύονται άνθρωποι ε­λάχιστοι, χρηστοί και πολλοί άχρηστοι, σκοτεινοί και διεφθαρμένοι σαν αυτούς που βλέπουμε κάθε βράδυ στα κανάλια. Έρχεται λοιπόν και ο Έλλην Πρωθυπουργός με νέο φιρμάνι σαν άλλος Μωάμεθ και δίδει περισσότερα προνόμια στους "εκπροσώπους" του Θεού, της αγά­πης, της Δικαιοσύνης και του Πολιτισμού, που είναι όντως "άξιοι" θαυμασμού για την σεμνότητα, το ήθος τους και την μετα­ξύ τους αγάπη.
Πάνω από όλα όμως μας συγκινεί η φτώχεια και η λιτότης του βίου τους. Πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν με τόσα λίγα εκατομμύρια ευρώ; Ω! Μακάριοι Έλ­ληνες που ζούμε στην χώρα της λογικής, της εντιμότητας και της Δικαιοσύνης. Δεν είμαι γνώστης Θεολογικών θεμάτων. Βλέπω όμως τον Χριστό στις εικόνες με τα οστά και χρυσά άμφια και με ακάνθινο στεφάνι στο ματωμένο του κεφάλι γιατί οι αντιπρόσωποι του είναι ενδεδυμένοι με τόση πολυτέλεια; Δίδουν την εντύπωση χρυσοφόρων αντιπροσώπων του Θεού των φτωχών ανθρώπων, της ελπίδος, της συμπόνιας και της Δικαιοσύνης. Μήπως είναι μόνο Βυζαντινοί και καθόλου Χρι­στιανοί; Η όλη τους συμπεριφορά αυτό μάλλον δείχνει.
(Αισχρόν ει όνομα μεν έχεις τινός, το δε είδος αυτού μη έχεις) τάδε έφη Απολ­λώνιος ο Τυανεύς.
Ευχαριστώ για την φιλοξενία

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΠΑΡΤΖΑΚΗΣ
Συνταξιούχος Οικοδόμος

ΓΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 4.11.2007

Για όσους πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία: δύο ζευγάρια ταξίδεψαν από το Μεξικό στο Μπουένος Άϊρες για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου στην Εκκλησία του Μαραντόνα, μια νέα θρησκεία και εκκλησία που ίδρυσαν "για πλάκα" κάποιοι φανατικοί οπαδοί του Ντιέγο Μαραντόνα και σήμερα αριθμεί περισσότερους από 80.000 πιστούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι νεόνυμφοι θέλησαν να πάρουν την ευλογία του «θεού Ντιέγο» προτού τελέσουν το γάμο και στην πατρίδα τους. Παντρεύτηκαν με μάρτυρα μια μπάλα ποδοσφαίρου και άκουσαν ηχογραφημένο μήνυμα του «θεού». Εκείνος δε τους ευλόγησε: «ους ο θεός του ποδοσφαίρου συνέζευξε, άνθρωπος μη χωριζέτω».
Είναι γνωστός ο Ντιέγο Μαραντόνα για την επικριτική στάση του απέναντι στην Καθολική Εκκλησία.

Saturday, November 03, 2007

ΠΡΟΣΟΧΗ - ΠΙΘΑΝΗ ΑΠΑΤΗ ΜΕ ΤΑ "ΚΙΝΗΤΑ" ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΠΡΟΣΟΧΗ

Το αρχικό μήνυμα το έλαβα από :
ΔΝΣΗ ΕΤΑΙΡΙΚΩΝ ΠΕΛΑΤΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ , ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΙΛΙΝΗΣ ΤΗΛ. 2106117476 ,
EMAIL: cfilinis@ote.gr
Αν σας τηλεφωνήσουν στο κινητό σας από κάποιον που θα σας πει ότι είναι τεχνικός εταιρείας, και κάνουν έλεγχο στο τηλέφωνό σας και θα πρέπει να πατήσετε #90 ή 09# ή οποιοδήποτε άλλο αριθμό, ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΡΙΘΜΟ. Πρόκειται για κάποια εταιρεία-απάτη που χρησιμοποιεί κάποια συσκευή, η οποία μόλις επιλέξετε τους παραπάνω αιρθμούς, μπορεί να μπει στην κάρτα SIM και να παίρνουν τηλέφωνα με δική σας χρέωση.

Προωθήστε το μήνυμα σε όσους περισσότερους μπορείτε.

Ο Ιουλιανός και η Ελληνικότητα των Μακεδόνων

ΡΟΥΜΠΕΝΣ: Ο ΒΟΡΕΑΣ ΑΠΑΓΑΓΕΙ ΤΗΝ ΟΡΕΙΘΥΑ




Στο ΣΙΤΕ: http://erinya-hellenica.blogspot.com/

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Αριστοτέλης Ίλαρίδης: "Οί Διεθνείς κατά τής Ελλάδος Συνωμοσίες"

Τό τι είδους γείτονες είχε ή Ελλάδα, αποδείχθηκε κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Δεν υπήρξε ούτε μία γειτονική χώρα πού να μήν προσπάθησε να αφαιρέσει εδάφη ελληνικά, προσεταιριζόμενη πότε τις δυνάμεις τού "Αξονα και πότε των Αγγλογάλλων, όχι μόνο πριν άπό τον πόλεμο, άλλα και κατά τήν διάρκεια του και ακόμη και μετά τήν λήξη του. Από όλους τους γείτονες της, εκείνη ή χώρα πού ενεργούσε με­θοδικά, ύπουλα και με εγκληματική βαρβαρότητα, ήταν ή Τουρκία. Είναι αλήθεια πώς ούτε οι "Ελληνες ούτε οι Τούρκοι πίστεψαν ποτέ στην ελληνοτουρκική φιλία, πού συμφώνησαν οι Έλ. Βενιζέλος και Κεμάλ.
Τήν εποχή εκείνη, τό 30%, σχεδόν, τού πληθυσμού τής Κωνσταντινούπολης ήσαν "Ελληνες, ένώ πλέον τού μισού πληθυσμού, πού πλησίαζε τό εκατομμύριο, ήσαν ελληνόφωνοι αλλοεθνείς, άλλα και Τούρκοι εργαζόμενοι στις ελληνικές έπιχειρήσεις. Κατά τήν διάρκεια τής γερμανικής κατοχής, πού τό ελληνικό κράτος ήταν ανύπαρκτο, οι Τούρκοι αποφάσισαν τήν πρώτη οργανωμένη τους επιδρομή κατά τού ελληνικού στοι­χείου, παρά τήν περίφημη συμφωνία Βενιζέλου-Κεμάλ. Ή μέ­θοδος εξόντωσης των Ελλήνων είχε τήν ονομασία «Βαρλίκι» και θά εφαρμοζόταν σε μιά εποχή, κατά τήν όποια ό ευρω­παϊκός εμφύλιος πόλεμος δεν άφηνε περιθώρια νά ασχολη­θούν οι μεγάλες δυνάμεις με «μικρολεπτομέρειες» μιας μικρής γενοκτονίας, στά βάθη τής Ανατολής, 250.000 περίπου Ελλή­νων, έκ των όποιων οι πλείστοι ήσαν τουρκικής υπηκοότητας, καθώς και των άλλων αλλοδαπών, πού πλουσιοπάροχα δια­βιούσαν στην Τουρκία. Από μιά εμπεριστατωμένη έρευνα τοΰ κ. Γεωργίου Παπανικολάου, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο50 τής 7/11/96, πληροφορούμεθα ότι «τον Νοέμβριο τον 1942, ώς κορύφωμα των επιθέσεων τον τουρκικού κράτονς εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών, επιβλήθηκε ό νόμος 4305/1942, πού επέβαλε έκτακτο φόρο έπί τής περιουσίας και ονομάσθηκε "Βαρλίκι"» ( ).
Σύμφωνα με τον νόμο αυτό, σε κάθε νομό τής Τουρκίας συστήθηκε μιά επιτροπή άπό δημοσίους υπαλλήλους, ύπό τήν προεδρία τού νομάρχη, πού καθόριζε τό καταβλητέο ποσό (φόρο) γιά κάθε φορολογούμενο. Ό φόρος αυτός αντιστοιχούσε στο πολλαπλάσιο τής περιουσίας ή, τουλάχιστον, στο δεκα­πλάσιο τού εισοδήματος ενός μισθοσυντήρητου.
Ό νόμος αυτός έδινε δικαίωμα στους εφόρους νά προ­βαίνουν σε κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας τού φορολογούμενου, αν σε διάστημα μόλις 15 ήμερων δεν είχε πληρώσει τό ποσόν πού τού είχε επιβληθεί. Οί συγκάτοικοι του, σύζυγος και συγγενείς του, θεωρούνταν συνυπεύθυνοι, ένώ αργοπορία ενός μηνός στην πληρωμή σήμαινε εκτόπιση σέ ειδικά στρατόπεδα, στην περιοχή Ασκαλέ, τήν επονομαζόμενη «Σιβηρία τής Τουρκίας». Έκεί, οί φορολογούμενοι έσκαβαν δρόμους έως τήν εξόφληση τού χρέους τους, πού σέ ορισμένες περιπτώσεις, γιά νά τον αποπληρώσουν, θά έπρεπε νά εργάζο­νται 250 χρόνια!
Σύμφωνα με έρευνα τού κ. Ν. Ατζέμογλου, επτά χρόνια μετά τήν κατάργηση τού νόμου αυτού, ό εκτελεστής και πρώην οικονομικός έφορος τού νομού τής Κωνσταντινούπολης,

50. Όλόκληρο τό άρθρο του Γ. Παπανικολάου παρατίθεται φωτοτυπημένο, γιά νά μήν ξεχνούν οί νέοι τής Ελλάδος τί είδους φίλους έχουν απέναντι τους.
αποκάλυψε ότι οι φορολογούμενοι χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: των ξένων υπηκόων (Ε) και των προσηλυτισμέ­νων στην μουσουλμανική θρησκεία Εβραίων (ϋ). Οι τελευ­ταίοι πλήρωναν, τουλάχιστον, τα διπλά άπό τους «γνήσιους» μουσουλμάνους, ένώ οι μή μουσουλμάνοι και δέκα φορές πε­ρισσότερα. "Εγινε, δηλαδή, φανερό ότι ό φόρος ήταν προϊόν φυλετικού διαχωρισμού* καθοριστικό στοιχείο στην εκτίμηση τού φορολογητέου κεφαλαίου ήταν το θρήσκευμα και ή εθνό­τητα τού φορολογούμενου.
Σε έρευνα πού πραγματοποιήθηκε τήν εποχή εκείνη άπό "Αγγλους επιχειρηματίες, εκτιμήθηκε ότι στις 100 άπό τις με­γαλύτερες επιχειρήσεις της Κωνσταντινούπολης, φορολογήθη­καν οι αρμενικές επιχειρήσεις, κατά μέσο όρο, έως 232% της αξίας τους, οι εβραϊκές κατά 18,4%, οι ελληνικές κατά 159% και οι μουσουλμανικές μόνο κατά 4,9%!
Στόχος ήταν ή συγκέντρωση, άπό τήν περιοχή της Κων­σταντινούπολης, τριακοσίων σαράντα τεσσάρων (344), άπό τήν Σμύρνη είκοσι επτά (27) και άπό τήν "Αγκυρα δέκα έξη (16) εκατομμυρίων λιρών.
"Οπως σημειώνει ό κ. Άτζέμογλου στην ερευνά του, συνο­λικά συγκεντρώθηκαν το 52% τού συνολικού ποσοστού άπό μή μουσουλμάνους, το 29% άπό μουσουλμάνους και το 19% άπό άλλους ξένους υπηκόους. Αξίζει νά σημειωθεί ότι, τήν εποχή εκείνη, ό συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας ήταν 16 εκατομ­μύρια, άπό τους οποίους οι μή μουσουλμάνοι ήσαν μόνο 300.000. "Ετσι, σέ 2.563 μή μουσουλμάνους επιβλήθηκε φόρος 189.969.980 λιρών, ποσό πού αντιπροσώπευε το 27% τού συ­νολικού σέ κυκλοφορία χρήματος στην Τουρκία!
"Οπως γίνεται αντιληπτό, ή εκποίηση τών περιουσιών γι­νόταν συνήθως σέ εξευτελιστικές τιμές, πού δέν επαρκούσαν γιά τήν εξόφληση τού φόρου, ένώ οι περιουσίες κατακυρώνονταν κατά προτίμηση σέ Τούρκους, έτσι ώστε ένας μεγάλος αριθμός ελληνικών περιουσιών πέρασε σέ τουρκικά χέρια.
Πέραν αυτού, όμως, όσοι δέν είχαν πληρώσει εκτοπίσθη­καν στά στρατόπεδα τού Άσκαλέ. Το 1943 1.869 επιχειρηματίες άπό τις μειονότητες εκτοπίσθηκαν, αφού πρώτα δημεύτη­καν οι περιουσίες τους. 'Από αυτούς πολλοί πέθαναν άπό τις κακουχίες, μεταξύ τους και 11 "Ελληνες.
Τελικά, στις 15 Μαρτίου 1944 έπαυσε νά ισχύει ό νόμος αυτός, αφού είχαν εισπραχθεί 315.000.000 λίρες, άπό τις όποιες οί μειονότητες είχαν καταβάλει 280.000.000.
Χαρακτηριστική όσο και επίκαιρη είναι ή επισήμανση ότι, παρ' όλο πού οί "Αγγλοι παραδέχονται ότι ό φόρος «ήταν μιά άγρια επίθεση εναντίον της ελληνικής μειονότητας, στο σύνολο της και ύπεκινεϊτο άπό πολιτικά και όχι οικονο­μικά κίνητρα», έν τούτοις, οί πρεσβευτές τόσο της Αγγλίας, όσο και της Αμερικής στην "Αγκυρα, ανησυχούσαν ότι ή άσκη­ση πίεσης στην τουρκική κυβέρνηση γιά «ένα καθαρά εσωτε­ρικό ζήτημα», θά οδηγούσε τήν Τουρκία «στην αγκαλιά της Γερμανίας»!!

Η νεολαία ασκείται στο «ζορμπαλίκι»!

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΑΣΣΑΛΑΡΗ

Δύσκολη μέρα η σημερινή Πέμπτη. Γιατί στη Νέα Υόρκη εκείνος ο ανιστόρητος Αμερικανός διπλωμάτης Μάθιου Νίμιτς πάει να τυλίξει μια για πάντα την ελληνική πλευρά με μια σύνθετη ονομασία «κοινώς αποδεκτή». Οι Σκοπιανοί κά­θονται αναπαυτικά στα γόνατα του πλανητάρχη και έχουν υπό μάλης τις 150 αναγνωρίσεις της συνταγματικής τους ονομασίας από τα κράτη του ΟΗΕ. Τους μένουν καμιά δεκαριά ακόμη για να εξασφαλίσουν τα δύο τρίτα της Γενικής Συνέλευσης. Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση του ονόματος, διπλωματικώς, είναι χαμένη. Οι τόνοι μας πέφτουν. Ας γίνουμε ρεαλιστές. Και αφού όταν έπρεπε, εδώ και 6ο χρόνια, δεν στείλαμε μια θωρακισμένη μεραρχία να σβή­σει από το χάρτη αυτή τη σκωληκοειδή απόφυση του Τίτο (που λεγόταν «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας»), ταυτόχρονα δε να λυτρώσει και τη Βόρειο Ήπειρο από τα νύχια του Χότζα, δεν έχουμε παρά να διεισδύσουμε ακόμη πιο βαθιά στα σωθικά του κρατιδίου, να το «σκλαβώσουμε» οικονομικά (αλλά και πολιτιστικά) και να ξεμπερδεύουμε μετατρέποντας το σε νέα Ελλάδα. Δεν έγινε τότε η στρατι­ωτική επιχείρηση γιατί μπλέξαμε στους εμφυλίους. Μέγα λάθος της Αριστεράς εκείνο τον καιρό ότι υπέκυψε στα «νταηλίκια» του Ζαχαριάδη αντί να μετάσχει στις εκλογές του 1946 και να βγάλει ιοο βουλευτές. Όπως λάθος της είναι και οι σημερινές «ασκήσεις πυκνής τάξεως» που κάνει με τις καταλήψεις 400 μέχρι στιγμής σχολείων και με το σημερινό «πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο» στο κέντρο της Αθήνας κόντρα στη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που λέει «όχι» στις καταλήψεις και «όχι» στο κλείσιμο του κέντρου της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Πρακτικές που δυστυχώς μιμούνται και άλλοι εργατοπατέρες, όπως των φορτηγατζήδων, καταλαμβάνοντας επί μέρες τους εθνικούς δρόμους ή κατασκηνώνοντας έξω από τα υπουργεία ή ξεσηκώνοντας σε ανταρσία τον κόσμο κατά των χωματερών, όπως πάει να γίνει τώρα και με το Γραμματικό. Τέτοιο «ζορμπαλίκι» δεν έχει ξαναδεί η ταλαίπωρη πατρίδα τα τελευταία χρόνια. Και αναρωτιέται κανείς πώς θα αντιδρούσαν οι ηγέτες της Αριστεράς αν η χώρα τελούσε υπό καθεστώς υπαρκτού σοσιαλισμού. Πώς θα αντιμετώπιζαν παρόμοια «ζορμπαλίκια» και τι θα έκαναν αν οι μαθητές αρνούνταν να παρελάσουν ανεμίζοντας κόκκινες σημαίες με το σφυροδρέπανο.Αυτά με την ευκαιρία και των «90 χρόνων από τη μεγάλη Οκτωβριανή σοσιαλιστική Επανάσταση»!

passalarisltecnet.gr

Thursday, November 01, 2007

Τούτο είναι ελληνικόν



ΧΑΙΡΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΔΟΞΗΣ ΥΠΕΡΔΙΚΕ,
ΧΑΙΡΕΤΕ Ω ΜΑΚΑΡΙΑΙ ΧΕΙΡΕΣ ΤΟΥΣ ΓΟΥΝ ΔΥΣΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΑΣΤΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΑΣ
ΚΑΙ ΠΥΡΙ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΩ ΚΑΙ ΥΔΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΣΙ ΤΡΟΠΟΙΣ ΕΞΑΓΑΓΑΤΕ
ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΖΩΗΣ ΡΑΒΔΙΖΕ, ΕΙΡΓΕ,
ΕΙΤΑ ΓΛΩΣΣΑΝ ΑΦΑΙΡΕΙ, ΕΙΤΑ ΧΕΙΡΑΝ ΑΠΟΤΕΜΝΕ,
ΚΑΙ ΑΝ ΟΥΤΩ ΜΕΝΕΙ ΚΑΚΟΣ, ΘΑΛΑΤΤΗΣ ΠΕΜΠΕ ΒΥΘΩ

-Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σχολάριος



"Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και
Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ' είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί..."
- Αγίου Κοσμά Αιτωλού (+1779)*

"Να μην εορτάζωνται πλέον τα Ρουσάλια, ωσάν οπού και αυτά είναι
ελληνικαί εορταί με το ίδιον όνομα προφερόμεναι και από τους Έλληνας, άτινα και
ταύτα ο κανών εμποδίζει.
Μήτε να ανάπτουν φωτιές αφ' εσπέρας της Μεγάλης Πέμπτης,
φρενοβλαβώς απατώμενοι ότι έρχονται οι νεκροί και θερμαίνονται, μήτε να βάλλουν εις τα
μνήματα βρώματα, πιστεύοντες ότι ανίστανται οι νεκροί και τρώγουσιν, ότι τούτο
είναι ελληνικόν, παρόμοιον με εκείνο το μελίκρατον, όπου οι Έλληνες έχυνον εις τα
μνήματα των νεκρών αυτών."
- Νομικόν Πρόχειρον (1765)

"Έλλην ων τηι φωνήι, ουκ αν ποτέ φαίην Έλλην είναι,
δια το μη φρονείν ως εφρόνουν ποτέ οι Έλληνες' αλλ' από
της ιδίας μάλιστα θέλω ονομάζεσθαι δόξης.
Και ει τις έροιτό με τις ειμι, αποκρινούμαι χριστιανός είναι."
Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (15ος Αιώνας)

http://ethnikoi.org/denial.html)

ΑΜΟΣ ΟΖ

O «φιλειρηνιστής» Άμος Οζ τα έβαλε με την ιστορία, με έναν τρόπο που δεν θα τολμούσαν μαζί η Ρεπούση, ο Λιάκος και ο Γιαννουλόπουλος: «Η ιστορία είναι εχθρός, δεν εί­ναι φίλος κανενός. Τίποτε καλό δεν βγήκε ποτέ από την ιστορία. Η καλύτερη ιστορία είναι να μην υπάρχει καθόλου ιστορία. Εγώ θεωρώ την ιστορία εχθρό μου!».

«Όταν ήμουν παιδί, μέσα στην Εβραϊκή ανατροφή μου, υπήρχε κάτι αμφίσημο για την Ελλάδα και τον ελληνικό κόσμο. Ένας συνδυασμός εν­θουσιασμού και γοητείας και ταυτόχρονα ΑΠΕΧΘΕ1ΑΣ. Η αρχαία εβραϊκή παροιμία λέει: «Πρόσεχε την σοφία των Ελλήνων, Έχει άνθη, αλλά όχι καρπούς!» Ο ελληνισμός ήταν μία αέ­ναη προσπάθεια αποπλάνησης των Εβραίων, στην οποία και αντιστάθηκαν. Έχει ενδιαφέρον να αναφέρω ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στο Ισραήλ του σήμερα. Οι Εβραίοι που γοητεύονται από τους πολιτισμούς της Ευρώπης, όπως οι γο­νείς μου, αποκαλούνται «ελληνιστές!». Ακόμα κι αν τους γοητεύει όχι η Ελλάδα, αλλά το Παρί­σι, το Λονδίνο ή το Βερολίνο. Είναι γνωστοί ως «ελληνιστές». Η αποπλάνηση των Αρχαίων Ελλήνων!... Οι χάρες του ελληνικού κόσμου για τους Αρχαίους Εβραίους ήταν σαν την αμερικανοποίηση σήμερα: Η Αμερική είναι γοητευτική, αλλά μπορεί να καταστρέψει τον πολιτισμό σου!»...

Α1 27-28 10 2007