θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, September 29, 2007

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΩΝ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ



ΕΘΝΟΣ Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2007 σελ.21

Λεηλάτησαν ολόκληρο αρχαίο νεκροταφείο
Δεκάδες τάφους και αγγεία σήκωσαν με μπουλντόζες άγνωστοι από αρχαίο νεκροταφείο, πιθανόν της Μυκηναϊκής περιόδου, το οποίο δεν είχε ανακαλυφθεί. Ερωτηματικά για το γεγονός ότι ο χώρος είχε επιλεγεί για την ανέγερση ναού. Αρχαιολόγοι: Ολοκληρωτική η καταστροφή
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ
Tρελό «πάρτι» δίχως όρια έστησαν αρχαιοκάπηλοι στον Όλυμπο. Άγνωστοι εντόπι­σαν ένα αρχαίο νεκροταφείο πιθα­νόν της Μυκηναϊκής Εποχής σε υ­ψόμετρο περίπου 265 μέτρων, στη θέση Τζέρτζιανη, έξω από τους Πα­λιούς Πόρους Πιερίας και το λεη­λάτησαν.
Πολλά ερωτηματικά δημιουργεί το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος χώρος είχε επιλεγεί για την ανέ­γερση... ναού...
Οι αρχαιολόγοι της ΚΖ' Εφορεί­ας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, που ειδοποιημένοι από το δασαρχείο έσπευσαν στην πε­ριοχή, έμειναν έκπληκτοι από το μέγεθος της καταστροφής, αφού οι δράστες σήκωσαν ολόκληρους πλινθοπερίβλητους τάφους και ε­ξαφάνισαν αγγεία και άλλα κτερί­σματα.
«Είναι πολλές οι λεηλασίες που γίνονται σε αρχαιολογικούς χώ­ρους του Ολύμπου, αλλά αυτό στη θέση Τζέρτζιανη ξεπερνά κάθε όριο. Τεράστια σκαπτικά μηχανήματα σήκωσαν ολόκληρους τάφους, ά­φησαν μόνο 3-4 κομμένους και μερικά οστά», είπε στο «Εθνος», συγκλονισμένη από την εικόνα που αντίκρισε, η προϊσταμένη της ΚΖ' ΕΠΚΑ, Εφη Πουλάκη - Παντερμαλή.
«Σήκωσαν τα πάντα»
Σύμφωνα με τα όσα μας είπε η κ. Παντερμαλή, δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα τι υπήρχε στο σημείο, αφού τα μηχανήματα σή­κωσαν τα πάντα. Σίγουρα όμως έ­πεσαν πάνω σε ένα αρχαίο νεκρο­ταφείο, το οποίο και σύλησαν.
«Δεν ξέρουμε σε ποια εποχή χρο­νολογείται, υποθέτουμε όμως ότι εί­ναι της Μυκηναϊκής περιόδου (1300-1100 π.Χ.), επειδή οι τάφοι μοιάζουν με ανάλογους που βρέθηκαν πιο πά­νω στον Άγιο Δημήτριο Ολύμπου», είπε και συμπλήρωσε ότι «πρόκει­ται για απίστευτης έκτασης αρχαιοκαπηλία».
Η λεηλασία του χώρου έγινε την εβδομάδα πριν από τις εκλογές, α­πό ομάδα αγνώστων δραστών που πιθανόν ξεκίνησαν για κάτι άλλο εκμεταλλευόμενοι και το χαλαρό κλι­μάτων ημερών και έπεσαν πάνω στα αρχαία.
Όπως εξήγησε ο δήμαρχος Ανα­τολικού Ολύμπου, Αστέριος Χονδρόπουλος, πριν από καιρό ένας κα­θηγητής αγγλικών από τους Νέους Πόρους Πιερίας είχε ζητήσει με αί­τηση του να αναγείρει εκκλησία και λαογραφικό κέντρο στη θέση Τζέρτζιανη, όπου στα βυζαντινά χρόνια υπήρχε ένας ναός.
Μάλιστα μετά την... επιδρομή των αρχαιοκάπηλων στο σημείο το­ποθετήθηκε μία πινακίδα που γρά­φει «Ιερός Ναός Αγίου Αθανασί­ου», γεγονός που προκαλεί πολλά ερωτηματικά.
«Η αίτηση του πολίτη στάλθηκε στο δήμο και στην 9η Εφορεία Βυ­ζαντινών Αρχαιοτήτων στη Θεσσα­λονίκη, αλλά ποτέ δεν εγκρίθηκε. Εν τω μεταξύ, ο καθηγητής πέθανε και πιστεύαμε ότι το θέμα σταμάτησε. Δεν γνωρίζουμε τι συνέβη, η α­στυνομία κάνει έρευνες για να βρει τους δράστες που έκαναν μια πολύ μεγάλη ζημιά», μας είπε ο κ. Χονδρόπουλος.
Την αυτοψία στον λεηλατημένο αρχαιολογικό χώρο έκανε η αρχαι­ολόγος Σοφία Κουλίδου και την ο­λοκλήρωσε μαζί με την ανασκαφή η Ευτέρπη Παπαδοπούλου.
Εκκληση
Και οι δύο δήλωσαν ότι η κατα­στροφή του αρχαίου νεκροταφείου είναι σχεδόν ολοκληρωτική, αφού έμειναν ελάχιστοι τάφοι κι αυτοί σπασμένοι.
«Πρέπει να ήταν μεγάλο νεκρο­ταφείο με πολλούς τάφους, αλλά δυ­στυχώς δεν έμεινε τίποτα», μας εί­πε η κ. Παπαδοπούλου.
Η δημοτική αρχή του Ανατολικού Ολύμπου κάνει έκκληση σε όποιον γνωρίζει κάτι ή είδε ύποπτες κινήσεις τις τελευταίες μέρες στη θέση Τζέρτζιανη να ενημερώσει το πλη­σιέστερο αστυνομικό τμήμα.
«Πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι και να επιστραφούν οι πολύτιμοι αρ­χαιολογικοί θησαυροί. Όποιοι κι­νήθηκαν στο να χτίσουν εκκλησία οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν έ­χουν άδεια και δεν μπορούν να βά­ζουν τις μπουλντόζες αυθαίρετα ό­που θέλουν.
Η οργανωμένη πολιτεία ξέρει και να βοηθά τους πολίτες, αλλά και να τους τιμωρεί ότι δρουν εκτός νό­μου», δήλωσε ο δημοτικός σύμ­βουλος, Μιχάλης Χατζής.
Από την πλευρά της η κ. Πα­ντερμαλή συνέστησε στους ντόπιους να αναλάβουν τη φύλαξη του αρ­χαιολογικού χώρου και όλων των άλ­λων στην περιοχή για να τους προ­στατεύσουν από τις άγριες και πολ­λές φορές χωρίς όρια διαθέσεις των αρχαιοκάπηλων.

Λεωνίδας Καβάκος: Η ελληνικότητα πρέπει να είναι συνείδηση



«Αυτό το "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" του Νεοέλληνα το απεχθάνομαι»

ΕΡΩΤΗΣΗ:Η ελληνικότητα είναι αίσθη­μα ή συνείδηση;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Η ελληνικότητα πρέπει να εί­ναι συνείδηση, γιατί η Ελλάδα είναι πνευματική οντότητα. Εάν είναι μόνον αίσθημα εί­ναι ελάττωμα, γιατί δεν έχει περάσει από τη διαδικασία της σκέ­ψης. Είναι άλλο να αγα­πάς κάποιον επειδή σου α­ρέσει ενστικτωδώς και άλλο διά της γνώσης να προσεγγί­σεις την αγάπη.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Τι πιο μικρό ελληνικό αγάπησα.
-Το ελληνικό γράμμα. Έχει μιαν απίστευ­τη αξία, είναι ζωντανή οντότητα, η οποία κινείται με ασύλληπτες ταχύτητες και μέ­σω αυτού εκφράζεται σχεδόν όλο το σύ­μπαν.
Η υπέροχη εκδοχή του Έλληνα. Όταν μιλάμε για «εκδοχή» του Έλληνα, δεν μπορεί παρά να αναφερόμαστε στον Νεοέλληνα - η υπέροχη εκδοχή του είναι ο άνθρωπος με όλα τα ψυχικά χαρίσματα που έχει ο Έλληνας.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Αυτό που με χαλάει.
-Το διττό χάρισμα της ατομικότητας, όταν η συνειδητοποιημένη υπόσταση του ατό­μου έχει να κάνει με λάθος συμπεριφο­ρές, αντικοινωνικές και απείθαρχες. Η α­τομικότητα είναι ευθύνη, αλλά όταν δεν χρησιμοποιείται σωστά είναι πρόβλημα. Αυτό το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»του Νε­οέλληνα το απεχθάνομαι, είναι η λάθος α­ντίληψη του ατομισμού.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Προσόν ή μειονέκτημα να είσαι Έλληνας σήμερα;
Ανάλογα με τον τομέα και την παιδεία. Πάντα πίστευα ότι η οντότητα του Έλληνα δεν είναι γεωγραφι­κό χαρακτηριστικό, επειδή γεννιέται δηλαδή στον συ­γκεκριμένο τόπο, αλλά είναι ο ίδιος τι πρεσβεύει. Δεν μπορεί να θεωρείς τον εαυτό σου Έλληνα όταν δεν γνωρίζεις την ιστο­ρία σου, τη φύση της χώ­ρας σου, όταν ζεις στην Αθήνα και δεν έχεις επισκε­φθεί την Ακρόπολη. Το να «εί­σαι Έλληνας» προσαρμοσμένο στον σύγχρονο Έλληνα έχει σημασία πώς το εννοούμε. Στην διάσταση, όμως, του Έλληνα, δεν υπάρχει άλλη εκδοχή. ΕΡΩΤΗΣΗ:Με ποια ταυτότητα οι Έλληνες περιέρ­χονται στον σύγχρονο κόσμο;
Η ταυτότητα του Νεοέλληνα δείχνει ότι εί­ναι ασυνείδητος, ότι είναι εκείνος που, ας πούμε, υπόσχεται προεκλογικά τόσα και δεν τα πραγματοποιεί. Η ταυτότητα του Νεοέλληνα με την οποία μπορεί να ταξι­δέψει, μεταφορικά και πραγματικά, πρέ­πει να αναφέρεται σε όλες τις εξαιρέσεις της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Γιατί με την άλλη, δεν μπορεί να πάει πουθενά.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.
Πιο σημαντικό για μένα δεν είναι ένα ανα­πάντητο «γιατί», αλλά η συνειδητοποίηση και η θέση του προβλήματος - σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσα να πω πολλά, γιατί στην κοινωνία μας υπάρχει τεράστιο πρό­βλημα. Ομως, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο και σε σχέση με τη χώρα μου, θε­ωρώ ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται και οι πράξεις που ακολουθούν πρέπει να γίνονται πιο ολοκληρωμένα. Αυτός είναι και ο δικός μου σκοπός, για κάθε πρωτο­βουλία αναλαμβάνω.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Ο Ελληνας ποιητής μου.
Ο Ομηρος.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Η αδιαπραγμάτευτη ελληνική αλήθεια μου.
- Η Ιθάκη.
ΕΡΩΤΗΣΗ:Η Οδός των Ελλήνων στον παγκόσμιο χάρτη - ορίστε την.
- Για την αρχαία εποχή, η οδός που χάραξε ο Μέγας Αλέξανδρος. Για τη σημερινή ε­ποχή θα αναφερόμουν στον όρο της πιο πολυχρησιμοποιημένης λέξης, η οποία όμως είναι ξενική, το Διαδίκτυο, που μας προσφέρει ένα τεράστιο δίλημμα: της γνώσης, της πληροφορίας, αλλά και των απορριμμάτων. Είναι ένα μικρό χάος ό­που η απόλυτη πληροφορία προβάλλει και περιμένει αυτόν που θα την βρει και θα την αγκαλιάσει. Όταν ο Έλληνας χρη­σιμοποιήσει το ελληνικό γράμμα, μπορεί να διαπεράσει το κέντρο της πληροφο­ρίας. Ο Μέγας Αλέξανδρος, αν σκεφτεί κανείς την έκταση που διήνυσε -με ποιες ταχύτητες και σε μια ζωή που διήρκεσε τόσο λίγο- σκορπίζοντας τη γνώση και την έννοια της ελευθερίας και εξυψώνο­ντας τον άνθρωπο, ήταν μυημένος στην πληροφόρηση της εποχής του. Κατείχε, δηλαδή, τις πληροφορίες κι αυτό ήταν α­πόρροια μελέτης, ενώ σήμερα οι πληρο­φορίες είναι ανοιχτές σε όλο τον κόσμο. Από το «άγγιγμα» της πληροφορίας, που εξελίσσεται σε γνώση, μπορεί κανείς να πλησιάσει τα μεγάλα ερωτήματα, όταν εί­ναι σε θέση να σκεφθεί - κάτι που οι ση­μερινοί ηγέτες δεν ενδιαφέρονται ποτέ να κάνουν.

Tuesday, September 25, 2007

Xιλιάδες στρέμματα δάσους στην εκκλησία



Για να μη τα ξεχνάμε: Ήταν 16 Iουλίου του 2007, με την επίσκεψη του κ. Πρωθυπουργού στη Mονή Bατοπεδίου. Ακόμα δεν είχε καεί η μισή Eλλάδα. Όμως μοιάζει συνεπής η στάση της κυβέρνησης στο θέμα της "προστασίας " των δασών.

'Eνα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου.
ΒΛΕΠΕ: http://demasamere.blogspot.com/2007/09/x.html

ΠΟΡΙΣΜΑ 11155.02.2.3 (20.11.2002) [Δωδεκαθεϊστές]

Βοηθός Σ.τ.Π.: Γ. ΚαμίνηςΧειριστής: Μ. Τσαπόγας, Ειδ. Επιστήμονας
[ΤΕΥΧΟΣ 6/2002]
Ολοκληρώνοντας τη διερεύνηση της αναφοράς (αρ. πρωτ. 11155/30.5.2002) του κ. Π΄ Μ΄, ο Συνήγορος του Πολίτη συνέταξε και απευθύνει στον αρμόδιο Υπουργό Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων το παρόν πόρισμα, σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 6 ν. 2477/97.

1. Η «Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκαθέου» υπέβαλε την υπ\' αρ. πρωτ. Α3/115/ 28.6.2001 αίτηση για χορήγηση άδειας ίδρυσης ευκτηρίου οίκου. Η αίτηση αυτή παραμένει αναπάντητη. Σε αλλεπάλληλες προφορικές οχλήσεις του εκπροσώπου της «Επιτροπής» κ. Π΄ Μ΄, οι αρμόδιοι υπάλληλοι φέρονται να παραδέχονται μεν την πληρότητα της αίτησης ως προς τα τυπικά στοιχεία της, ν' αποδίδουν δε την έλλειψη απάντησης στην κατά νόμον «διακριτική ευχέρεια του Υπουργού».
Ο Συνήγορος του Πολίτη, απευθυνόμενος στη Διεύθυνση Ετεροδόξων, Ετεροθρήσκων, επισήμανε ότι, ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι οι ισχύουσες ρυθμίσεις που διέπουν την ίδρυση και λειτουργία ναών ή ευκτηρίων οίκων (α.ν. 1363/38, 1369/38 & 1672/39, β.δ. της 20.5./2.6.39) καταλείπουν διακριτική ευχέρεια ως προς τον χαρακτηρισμό μιάς θρησκείας ως «γνωστής», η διακριτική αυτή ευχέρεια δεν θα ήταν δυνατό να εκτείνεται και στην εκτίμηση συνδρομής των λοιπών προϋποθέσεων, πολλώ μάλλον στις διαδικασίες. Ακόμη, άλλωστε, και σε σχέση με τον χαρακτηρισμό μιάς θρησκείας ως «γνωστής», τυχόν αναγνώριση διακριτικής ευχέρειας δεν απαλλάσσει τη διοίκηση από την υποχρέωση τήρησης των διαδικασιών που ορίζονται από τις γενικές διατάξεις, δηλαδή την υποχρέωση απάντησης και αιτιολογίας. Απαλλαγή και απ\' αυτές ακόμη τις υποχρεώσεις, θα ήταν δυνατή μόνο με ρητή διάταξη νόμου. Είναι, βέβαια, γνωστό ότι, κατά το παρελθόν, η νομολογία επί των ζητημάτων ίδρυσης ναών ή ευκτηρίων οίκων έχει διαπλασθεί με αφορμή αιτήσεις ακυρώσεως πολιτών, οι οποίοι, αντί ν' αναμείνουν επ' άπειρον την απάντηση στο αίτημά τους, προτίμησαν να εκλάβουν τη σιωπή της διοίκησης ως άρνηση (όπως δικαιούνται βάσει του νόμου), και να στραφούν δικαστικώς εναντίον αυτής, εντός της νόμιμης προθεσμίας. Ωστόσο, η συνήθης αυτή πρακτική ουδόλως επιτρέπει στη διοίκηση την πλάνη, ότι έχει δι' αυτής απαλλαγεί από την υποχρέωση απάντησης. Είναι, τέλος, κατανοητό ότι αιτήσεις όπως η προκείμενη, που αφορούν θρησκείες για τις οποίες δεν έχει εκδοθεί κατά το παρελθόν καμμία άδεια ίδρυσης ναού ή ευκτηρίου οίκου, προξενούν στη διοίκηση το επιπρόσθετο βάρος (και την ανάλογη ευθύνη) της επιλογής ανάμεσα στον χαρακτηρισμό της επίδικης θρησκείας ως «γνωστής» ή μη. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε, πιθανώς, να επιτρέψει κάποια λελογισμένη καθυστέρηση επεξεργασίας αυτών των αιτήσεων, σε σύγκριση με αιτήσεις που αφορούν θρησκείες ήδη χαρακτηρισθείσες ως «γνωστές», σίγουρα όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει την πλήρη άρνηση απάντησης.

2. Με τα υπ\' αρ. πρωτ. 58316-Α3/6.6.2002 & 62045/Α3/26.6.2002 απαντητικά της έγγραφα, η Διεύθυνση Ετεροδόξων & Ετεροθρήσκων πληροφόρησε τον κ. Μ΄ και τον Συνήγορο του Πολίτη «ότι η οριστική απάντηση στο αίτημα - πιθανόν να καθυστερήσει ακόμα, επειδή απαιτείται ιδιαίτερη μελέτη του θέματος λόγω της σοβαρότητάς του». Η απάντηση αυτή παραπέμπει στη ρύθμιση του άρθρου 4 παρ. 2 ν. 2690/99 («Αν κάποια υπόθεση δεν μπορεί να διεκπεραιωθεί μέσα στην προθεσμία της προηγούμενης παραγράφου, η αρμόδια υπηρεσία οφείλει να γνωστοποιήσει εγγράφως στον ενδιαφερόμενο τους λόγους της καθυστέρησης»), της οποίας, ωστόσο, η εφαρμογή θα ήταν πλήρης μόνον αν σε εύλογο χρονικό διάστημα ακολουθούσε, εναλλακτικώς, είτε μιά οριστική απάντηση, είτε εξειδίκευση των λόγων της καθυστέρησης.
Δεδομένου ότι, έκτοτε, ουδεμία συνέχεια φαίνεται να έχει δοθεί από πλευράς Υπουργείου, ο Συνήγορος του Πολίτη εκτιμά ότι η εισήγησή του δεν έγινε δεκτή.

3. Ο Συνήγορος του Πολίτη, στην «Ετήσια Έκθεση 2001» και στο υπ\' αρ. πρωτ. 17422.00.2.3/8.3.2001 http://www.synigoros.gr/ reports/por_17422_2000_da.doc πόρισμά του, έχει επισημάνει ότι η αναγωγή του λατρευτικού σκοπού σε λόγο νομιμοποιούντα την απαίτηση ειδικής προηγούμενης άδειας παραβιάζει τη συνταγματική απαίτηση περί «ακωλύτου». Η δημόσια τάξη, τα χρηστά ήθη και η απαγόρευση προσηλυτισμού, μόνοι συνταγματικώς προβλεπόμενοι περιορισμοί στην άσκηση της λατρείας, εξ ορισμού επιδέχονται μόνον εκ των υστέρων αποτίμηση και κατασταλτική αντιμετώπιση (ή, έστω, προληπτικό έλεγχο συγκεκριμένων εκδηλώσεων), και όχι, βεβαίως, προληπτική υπαγωγή αυτής καθ\' εαυτήν της ίδρυσης ναού σε καθεστώς διοικητικής άδειας. Η διαδικασία έκδοσης τυπικής άδειας θα ήταν ανεκτό να διατηρηθεί, μόνον αν συνοδευόταν από ταυτόχρονη ριζική συρρίκνωση των απαιτουμένων προϋποθέσεων, ούτως ώστε ν\' αφαιρεθεί, από την αδειοδοτούσα αρχή, κάθε υπόλειμμα αρμοδιότητας για κρίση σκοπιμότητας επί της «πραγματικής ανάγκης» ανεγέρσεως χώρου λατρείας, και οι ναοί να υπαχθούν στα γενικώς ισχύοντα περί αδειών δομήσεως, δηλαδή σε αμιγώς κτιριολογικούς (πολεοδομικούς, υγειονομικούς και συναφείς) προηγουμένους ελέγχους. Ήδη η νομολογία περιορίζεται σε ακύρωση, ως αναιτιολόγητων, όσων αρνήσεων χορήγησης άδειας ενέχουν κρίση σκοπιμότητας και δεν βασίζονται σε απλό έλεγχο συνδρομής των ελαχίστων τυπικών προϋποθέσεων που θέτει ο νόμος.
Ανάλογες είναι, άλλωστε, οι επισημάνσεις στις οποίες έχουν προβεί, τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Απόφαση «Μανουσάκης και λοιποί κατά Ελλάδος», παρ. 47-49: «Το δικαστήριο κρίνει ότι το διάταγμα καθιστά αρμόδιο τον Υπουργό προκειμένου να εκτιμήσει την ύπαρξη μιάς “πραγματικής ανάγκης” της αιτούσας θρησκευτικής κοινότητας για την ίδρυση ενός ναού ... Το δικαστήριο κρίνει ότι το σύστημα της αδείας δεν συμβιβάζεται με το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ παρά μόνο στο μέτρο που αποσκοπεί να εξασφαλίσει έναν έλεγχο του Υπουργού για τη συνδρομή των τυπικών προϋποθέσεων ... Το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί τις δυνατότητες των παραπάνω διατάξεων κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιβάλλει προϋποθέσεις αυστηρές ή και απαγορευτικές στην τέλεση της λατρείας ορισμένων μη ορθοδόξων θρησκευμάτων...»), όσο και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (Προτάσεις για Θέματα Θρησκευτικής Ελευθερίας, 22.2.2001, σελ. 7: «Προτείνεται η κατάργηση της ποινικοποίησης της ανέγερσης ή θέσης σε λειτουργία ναού ή ευκτηρίου οίκου χωρίς άδεια. Ταυτόχρονα προτείνεται η κατάργηση του άρθρου -που ορίζει τις προϋποθέσεις για την έκδοση της προβλεπόμενης άδειας προς ανέγερση ή λειτουργία ναών. Ως μοναδική προϋπόθεση θα έπρεπε να διατηρηθεί η πολεοδομική άδεια»). ΄Oπως υπογραμμίζει η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση της παραπάνω απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν έχει ακόμη εκδοθεί ψήφισμα της Επιτροπής Υπουργών που να επιβεβαιώνει την εκτέλεση της απόφασης από την Ελλάδα.

4. Η ιδιαιτερότητα της προκείμενης περίπτωσης αναδεικνύει μιάν επιπρόσθετη παράμετρο του γενικότερου προβλήματος το οποίο προξενούν οι ισχύουσες διατάξεις και ο τρόπος εφαρμογής αυτών από τη διοίκηση. Πρόκειται, ειδικότερα, για την «καταστατική» ή αναγνωριστική σημασία που εκ των πραγμάτων αποκτά η χορήγηση άδειας ίδρυσης ευκτηρίου οίκου ως προς τον χαρακτηρισμό μιάς κοσμοθεωρίας ως «θρησκείας» ή μιάς θρησκείας ως «γνωστής», δεδομένου ότι το ελληνικό δίκαιο δεν προβλέπει άλλη διαδικασία αναγνώρισης. Εφ\' όσον μιά συγκεκριμένη ομάδα προσώπων, αυτοπροσδιοριζόμενη ως θρησκευτική κοινότητα, δεν έχει, ακόμη, λάβει ούτε μιάν άδεια ίδρυσης ευκτηρίου οίκου, η πρώτη σχετική άδεια που ενδεχομένως θα εκδοθεί αποκτά ιδιαίτερη, οιονεί ιδρυτική σημασία, για τη γενικότερη θέση της ενδιαφερόμενης κοινότητας και της αντίστοιχης θρησκείας στην ελληνική έννομη τάξη, ως προς την άσκηση θεμελιώδους συνταγματικού δικαιώματος. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία του Συνηγόρου του Πολίτη επί σειράς παντοειδών υποθέσεων, η ίδια η Διεύθυνση Ετεροδόξων & Ετεροθρήσκων, ερωτώμενη από Ληξιαρχεία ή άλλες δημόσιες υπηρεσίες ως προς την «αναγνώριση» κάποιας θρησκείας ως «γνωστής» ή μη, απαντά διαβιβάζοντας απλώς την πληροφορία ότι στην εν λόγω θρησκεία έχει (ή δεν έχει) χορηγηθεί άδεια ίδρυσης ευκτηρίου οίκου, γεγονός που επιβεβαιώνει την ευρύτερη και αποφασιστική σημασία αυτής της άδειας. Ομοίως δεν είναι τυχαίο το ότι, σε προηγούμενη αναφορά της προς τον Συνήγορο του Πολίτη, η ίδια ακριβώς «Επιτροπή διά την αναγνώρισιν της ελληνικής θρησκείας του Δωδεκαθέου» επιζητούσε, κατ\' αρχήν, την πολιτειακή αναγνώριση της αντίστοιχης κοσμοθεωρίας ως θρησκείας, της υποδείχθηκε δε αρμοδίως ότι η μόνη προβλεπόμενη διαδικασία προς τούτο είναι η άδεια ίδρυσης ευκτηρίου οίκου.
Καθιστάμενη, κατά τα ανωτέρω, αποφασιστικός παράγοντας για τη δυνατότητα άσκησης όλων των ειδικών εκφράσεων της θρησκευτικής ελευθερίας, η άδεια ίδρυσης ευκτηρίου οίκου αντιμετωπίζεται από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων με ιδιαίτερη σοβαρότητα και διστακτικότητα, δεδομένου ότι κάθε τέτοια άδεια συνιστά, κατ\' αντανάκλασιν, πολιτειακή αναγνώριση (ή θα μπορούσε να εκληφθεί ως τοιαύτη) και επιφέρει ολόκληρη σειρά δικαιωμάτων, εκτεινόμενη σε όλο το πεδίο του δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου: Αυτοπροσδιορισμός κατά την αναγραφή θρησκεύματος σε ληξιαρχικές πράξεις, τέλεση έγκυρου γάμου κατά τον Αστικό Κώδικα, απαλλαγή θρησκευτικών λειτουργών από την υποχρέωση στράτευσης, δυνατότητα διοργάνωσης ιδιωτικών κατηχητικών μαθημάτων και ούτω καθ\' εξής. Εν όψει της σοβαρότητας του θέματος, οι μεν ενδιαφερόμενες ομάδες προσώπων προσβλέπουν στην εν λόγω άδεια ως δίαυλο κατοχύρωσης των δικαιωμάτων αλλά και των προνομίων που επιφυλάσσει ο νόμος στις θρησκείες, το δε Υπουργείο εκ των πραγμάτων παρεισάγει, κατά την εξέταση των αντιστοίχων αιτήσεων, παραμέτρους κατά πολύ ευρύτερες σε σχέση με την απλή και «νόμιμη» κρίση σκοπιμότητας για την άδεια λειτουργίας χώρου λατρείας, όπως, λόγου χάριν, εκτιμήσεις περί «δημόσιας τάξης» ή ακόμη και τον πολιτικό αντίκτυπο που θα επέφερε ενδεχόμενη επίσημη πολιτειακή αναγνώριση της μιάς ή της άλλης ομάδας πολιτών ως θρησκευτικής κοινότητας. Με ανάλογη περίσκεψη, τέλος, αντιμετωπίζει τις σχετικές αιτήσεις και η Εκκλησία της Ελλάδος, κατά νόμον εμπλεκομένη ως γνωμοδοτικό όργανο, η οποία, άλλωστε, έχει ήδη λάβει ρητώς αρνητική θέση ως προς την αποδοχή της προκείμενης αίτησης (ομιλία Αρχιεπισκόπου στην Ιερά Σύνοδο, 7.10.2002: «Την Εκκλησία απασχολεί έντονα η εξάπλωση στη χώρα μας σεκτών και παραθρησκειών... Η Κυβέρνηση μέχρι στιγμής ανθίσταται στις αφόρητες πιέσεις που δέχεται... Οι δωδεκαθεϊστές, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων, έχουν αποδυθεί σε μία συστηματική εκστρατεία κατασυκοφάντησης της Εκκλησίας»).
Διαδικασία πολιτειακής αναγνώρισης μιάς κοσμοθεωρίας ως θρησκείας και επίσημη καταγραφή της αντίστοιχης κοινότητας ως θρησκευτικής, προβλέπεται σε πολλές έννομες τάξεις. Ωστόσο, κατά κανόνα, η τήρηση της διαδικασίας αυτής δεν αφορά τα στοιχειώδη, δηλαδή την ατομική ή συλλογική ενάσκηση του δικαιώματος στη λατρεία ή στη διάδοση απόψεων, παρά μόνο τα πολυτελή, δηλαδή την επιφύλαξη ειδικού νομικού καθεστώτος και λοιπών (λ.χ. φορολογικών ή εθιμοτυπικών) προνομίων. Εκεί, συνεπώς, ενδεχόμενη αμφισβήτηση του θρησκευτικού χαρακτήρα ορισμένων δογμάτων ή συσσωματώσεων θα μπορούσε να πλήξει τη θρησκευτική ισότητα, όχι όμως και τον πυρήνα της συνειδησιακής ελευθερίας. Το ζήτημα αυτό τίθεται επί διαφορετικής βάσεως σε μιάν έννομη τάξη βαρυνόμενη με δεδομένα όπως το αξιόποινο του προσηλυτισμού ή η άδεια σκοπιμότητος για την ανέγερση ευκτηρίου οίκου.
Εν όψει των ανωτέρω, ο Συνήγορος του Πολίτη επισημαίνει ότι η από μακρού προταθείσα κατάργηση της άδειας σκοπιμότητος για την ίδρυση χώρων λατρείας, πέραν όλων των άλλων αυτονόητων ωφελημάτων, θα ανακουφίσει και θα απεγκλωβίσει την ίδια τη διοίκηση από το βάρος που συνεπάγεται η ιδιαίτερη βαρύτητα της διαδικασίας αυτής ως «καταστατικής» αναγνώρισης. Απελευθερώνοντας, ουσιαστικά, τη στοιχειώδη άσκηση της θρησκευτικής λατρείας από τα βάρη που της επιφέρει η ανάγκη συνεκτίμησης ευρύτερων πολιτικών παραμέτρων, το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων θα μπορούσε, μακροπρόθεσμα και απερίσπαστο, να διαμορφώσει μιά ξεχωριστή διαδικασία πολιτειακής αναγνώρισης θρησκευτικών κοινοτήτων, προκειμένου να διατηρήσει την επιφύλαξη πολιτειακού ελέγχου σε πεδία στερούμενα θεμελιώδους συνταγματικής ή διεθνούς προστασίας, στα οποία ο έλεγχος αυτός θα μπορούσε, ενδεχομένως, να κριθεί εύλογος και να επιτρέπει τη συνεκτίμηση λόγων δημόσιας τάξης ή άλλων παραγόντων.

Wednesday, September 19, 2007

Αρχαιοελληνικό δωδεκάθεο και χριστιανισμός


Νεαρή γυναίκα από τη Θράκη φέρει το κεφάλι του Ορφέα, του Gustave Moreau (1865)



Με αφορμή επιστολή αναγνώστη σας που αναφέρεται εις την Ελληνική Θρησκεία του Δωδεκάθεου ως μύθο, έχω να πω τα εξής: Ο καλός αυτός χριστιανός μάλλον δεν έχει διαβάσει τα Ορφικά κείμενα και μάλλον δεν έχει διαβάσει ούτε την «Αγία» Γραφή όπως και οι πιο πολλοί χριστιανοί. Τότε θα έβλεπε ότι η «Αγία» Γραφή είναι ένα μυθιστόρημα που ανήκει εις τον χώρο της φαντασίας. Θα διάβαζε για το μίσος προς τους Ελληνες και για τις πάμπολλες ανακρίβειες και αντιφάσεις που υπάρχουν. Αν είναι μύθος η ελληνική θρησκεία, τι να πούμε για τον Χριστιανισμό που ο εκπρόσωπός του Ιησούς εις τον τόπο όπου γεννήθηκε έκανε τόσα «θαύματα» και δεν τον πίστεψε κανείς. Θα πρέπει οι Ισραηλίτες να είναι πολύ γενναίοι αφού άνοιξε ο ουρανός και μίλησε ο Θεός και είπε «Αυτός είναι ο υιός μου» και αυτοί δεν τον άκουσαν. Τι να πούμε για την παρθένο Μαρία που έκανε τόσα παιδιά με τον γέροντα Ιωσήφ. Μάλλον ανεξήγητον. Δεν θέλω να κουράσω άλλο τους αναγνώστες σας με μυθεύματα της «Αγίας» Γραφής, γιατί θα θέλαμε πολλές σελίδες. Αγαπητέ μου συνέλληνα, η ελληνική θρησκεία δεν παράγει σκοταδισμό και περιορισμούς. Παράγει γνώση. Αγάπη και έρωτα προς τη ζωή. Αν η ελληνική θρησκεία είναι μύθος, θα πρέπει να είναι πολύ καλός, γιατί μαζί του μεγαλούργησε όλη η Ελλάς. Με αυτόν τον μύθο, αγαπητέ μου φίλε, ο Μέγας Αλέξανδρος εκπολίτισε όλη την οικουμένη.
TO BHMA
Κ. ΣΤΑΘΑΤΟΣ Ν. Ιωνία, Αττική

Yiota" <yiotat@primehome.com>
Προς: ERMIONH

Θέμα: Αρχαιοελληνικό δωδεκάθεο και χριστιανι

Αν όπως λένε η ελληνική θρησκεία είναι ένας μύθος, τότε είναι αληθινή, γιατίπίσω από κάθε μύθο κρύβετε η αλήθεια. Διαβάζοντας τον Ερμή τον Τρισμέγιστο,και ο πιο άσχετος καταλαβαίνει ότι η "Αγια Γραφή" είναι απλά μια αντιγραφή. Αυτοί που "περηφανεύονται " ότι η δική τους θρησκεία είναι η "αληθινή" και ότι αυτή τους δείχνει την αγάπη και την συγχώρεση, μπορούν να μου εξηγήσουν γιατί σκότωσαν δια λιθοβολισμού την Υπατία μέσα στο "ναό της αγάπης" όπως αποκαλούν την εκκλησία? Γιατί κατέστρεψαν τους πραγματικούς ελληνικούς ναούς και έκτισαν από πάνω τους αυτά τα κτίσματα? Γιατί μας πήραν τα δικά μας σύμβολα (ελιά, περιστέρι κλπ)? Ισως γιατί η δική τους μυθολογία αντιφάσκει συνεχώς. Μόνο οι αφελής μπορούν να πιστέψουν τα παραμύθια της εβραικής αυτής "θρησκείας".

Tuesday, September 18, 2007

Κορυφαίο παράδειγμα ανθελληνικού βιβλίου...



Από τον προσεχή Σεπτέμβριο σε όλα τα δημοτικά σχολεία της Ελλάδος μαζί με το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση θα μοιράζεται και το μυθιστόρημα «Ματωμένα Χώματα» της Διδούς Σωτηρίου για να μάθουν οι 12χρονοι μαθητές τι ακριβώς έγινε στη Μικρασία το 1919-22 και καταλήξαμε στον συνωστισμό της Σμύρνης τον Σεπτέμβρη του 1922...

Πρόκειται για ένα βιβλίο 330 σελίδων (γύρω στις 75.000 λέξεις) που η μακαρίτισσα Διδώ έγραψε το 1962, ενώ ήταν μέλος του ΚΚΕ, προκειμένου να περάσει σε πιο πλατιά στρώματα Ελλήνων τη γνωστή θέση του ΚΚΕ για τη Μικρασιατική καταστροφή, που διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1935 σε άρθρο του «Ριζοσπάστη»: «Εμείς όχι μόνο δεν στεναχωρηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε» κ.λπ.!.

Έχουμε και λέμε λοιπόν ...
Στο Ριζοσπάστη στις 12-7-1935 στην πρώτη σελίδα ο Ζαχαριάδης έγραφε ...

«"Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, ή Τουρκία θάτανε σήμερα πεθαμένη και μεϊς Μεγάλη 'Ελλάδα. Γι' αυτό, έμεϊς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την άστοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε»!!


«Νέος Κόσμος» τεύχος Σεπτεμβρίου 1951 (Επίσημη έκδοση του ΚΚΕ επίσης) ...

«Το κόμμα μας εκτέλεσε το Διεθνιστικό χρέος τον καταγγέλοντας τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα αύτοϋ του πολέμου. Γιατί ό 'Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1919-1922 ήταν άπό την πλευρά τής Ελλάδος, ένας ΑΔΙΚΟΣ, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ και ΑΡΠΑΧΤΙΚΟΣ πόλεμος»


Κατά το ΚΚΕ ή άπελευθέρωσις της Ιωνίας ήτο άδικος, επιθετικός και αρπαχτικός πόλεμος, όπως ακριβώς έλεγαν οι Τούρκοι.

Στο Ριζοσπάστη στις 26-11-1929 ...

Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολιτης Χρυσοστομος Σμύρνης χαρακτηριζόταν ως «πραχτορας της 'Ελληνικής Μπουρζουαζίας»!


Στο έπίσημό του όργανο («Νέος Κόσμος» τεϋχος Σεπτεμβρίου 1957) το ΚΚΕ έδήλωνε:
«Το Κόμμα μας αψηφώντας την τρομοκρατία ανέπτυξε σοβαρή αντιπολεμική δράση στο μέτωπο και στα μετόπισθεν κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο...».

Κατά τό ΚΚΕ:

«Ή Μεγάλη Ιδέα είναι εκείνη ή οποία εκήρυξε δύο τινά ενάντια σ όλα τά δοσμένα της 'Ιστορίας και της 'Επιστήμης.
α) »ότι ή Νέα 'Ελλάδα αποτελεί απόγονο, κληρονόμο, και συνεχιστή της 'Αρχαίας Ελλάδας των δουλοχτητών και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τοϋ ασιατικού δεσποτισμού, και
6) »ότι ή Νέα Ελλάδα δεν μπορεί νά ζήση μέσα στά στενά της όρια και ότι τή λύση γιά όλα τά προβλήματα και όλες τις δυσκολίες της θά τή βρει στην πραγματοποίησι αυτού τοϋ σκοπού, δηλαδή νά ξαναφκιάση την «ελληνική» Αυτοκρατορία πού δεν υπήρξε ποτέ».


Αυτά τα βρίσκουμε στο
Νικ. Ζαχαριάδη: «Ιστορία τοϋ ΚΚΕ» (Εισαγωγή §3)

στο οποίο παρακάτω (§8) ο ίδιος γράφει για τη Μεγάλη Ιδέα...

α) «Είναι ό θεωρητικός μανδύας πού ή άστοτσιφλικάδικη αντίδραση φόρεσε στην πολιτική της για να εξαπάτηση και παρασύρη πιο εύκολα τον 'Ελληνικό λαό».
6) «Σαν θεωρία και σαν πράξη συγκροτεί ολόκληρο το οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πνευματικό σύστημα της άστοτσιφλικάδικης αντίδρασης από τότε πού κυβερνά τον τόπο, δηλαδή από τότε πού υπάρχει Νέα Ελλάδα μέχρι τις μέρες μας».



Η Διδώ Σωτηρίου υπήρξε η αγαπημένη αδελφή της κορυφαίας Ελληνίδας κομμουνίστριας Έλλης Παππά που έγινε γνωστή το 1952 σαν αρραβωνιαστικιά του Νίκου Μπελογιάννη.
Μεσούσης της χούντας ανακάλυψαν τα «Ματωμένα Χώματα» οι Τούρκοι και το βιβλίο μεταφράστηκε στα τουρκικά κάνογτας απανωτές εκδόσεις, διότι απλούστατα οι γείτονες κατάλαβαν πως πρόκειται για ένα πέρα για πέρα φιλοτουρκικό μυθιστόρημα που δικαιώνει την κεμαλική προπαγάνδα: Οι Έλληνες πήγαν στην Μικρά Ασία σαν ιμπεριαλιστές, οι Τούρκοι αμύνοντο υπέρ βωμών και εστιών, τις σφαγές άμαχου πληθυσμού τις άρχισαν πρώτοι οι Έλληνες και όσα έκανε ο Κεμάλ το 1922 ήταν απλώς η απάντηση των Τούρκων.

Όπως ανακάλυψε την περασμένη Τρίτη στο «Χάι» ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, τα «Ματωμένα Χώματα» ήταν το αγαπημένο βιβλίο του Ετσεβίτ, του Ερμπακάν, του Τουρκοεβραίου μεγαλοεπιχειρηματία Ραχμί Κοτς και όλου του κεμαλικού κατεστημένου. Μάλιστα, ο Ετσεβίτ και ο Κοτς ήρθαν σε επαφή με την ίδια την Διδώ Σωτηρίου, για να τους υπογράψει ένα αντίτυπο της τουρκικής εκδόσεως των «Ματωμένων Χωμάτων»!... Αν πιστέψουμε τις εκδόσεις «Κέδρος» που το ανατυπώνουν από το 1962 μέχρι σήμερα έχουν πουληθεί στην Ελλάδα γύρω στις 375.000 αντίτυπα του βιβλίου.

Οι Εκμεταλλευτές Έλληνες ρουφούσαν το μεδούλι των Τούρκων
Και τώρα θα προσπαθήσω να σας πείσω γιατί θεωρώ τα «Ματωμένα Χώματα» ανθελληνικότατο βιβλίο και γιατί το λάτρεψαν τόσο πολύ οι Τούρκοι...
1) Στις πρώτες 77 σελίδες περιγράφεται η ζωή στην Μικρά Ασία πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Τούρκοι περιγράφονται σαν οι πιο αγνοί και τίμιοι άνθρωποι του κόσμου, πράγμα που εκμεταλλεύονται οι μπαγαπόντηδες Έλληνες και θησαυρίζουν εις βάρος τους. Σε δεκάδες σελίδες, η Διδώ (που καταγόταν από πλουσιότατη ελληνική οικογένεια στο Αϊβαλί) περιγράφει όλα τα τεχνάσματα των απατεώνων Ελλήνων εμπόρων που έκλεβαν στο ζύγι τους απονήρευτους Τούρκους χωριάτες και γενικά τους ρουφούσαν το μεδούλι!...
Στην σελίδα 53 μαθαίνουμε έκπληκτοι ότι στα παράλια της Μικράς Ασίας οι Έλληνες είχαν δημιουργήσει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ εις βάρος των καλοκάγαθων Τούρκων. Στην σελίδα 56 διαβάζουμε τι έλεγε στην προσευχή του προς τον Χριστό ο πάμπλουτος εθνικιστής Γιαννακός κάθε φορά που σκότωνε έναν Τούρκο: «Πάτερ μου, γιατί να κριματίζουμαι; Δεν σώνονται οι καταραμένοι οι Τούρκοι. Ρίξε ελόγου σου φωτιά και κάφτους»!...
3) Αντίθετα, στην σελίδα 140 διαβάζουμε τι έλεγε στην προσευχή του προς τον Αλλάχ ο Τούρκος μεγαλοτσιφλικάς Αλί — Νταής: «Αλλάχ, αν το χέρι μου αδίκησε άνθρωπο, κόφτο. Αν το μάτι μου πονηρεύτηκε, βγάλτο. Αν η καρδιά μου φθόνησε ξερίζωσε την»!...
4) Στις σελίδες 81-202 περιγράφεται η περίοδος από το Κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι την απόβαση των Ελλήνων στην Σμύρνη (1919). Οι Τούρκοι δικαιολογούνται για όλα τα εγκλήματα τους, ακόμη και για τη γενοκτονία των Αρμενίων (σελ. 160!). Οι Γερμανοί του Κάιζερ πονήρεψαν τους Τούρκους, αυτοί τους έβαλαν να φτιάξουν τα περίφημα Αμελέ Ταμπουρού (Τάγματα Εργασίας), προκειμένου να εξοντωθούν οι νέοι Έλληνες και Αρμένιοι.
Στην σελίδα 94 μαθαίνουμε ότι πρώτοι οι Έλληνες έδιωξαν τον τουρκικό πληθυσμό από την Ελλάδα, ο οποίος με το δίκιο του γύρισε στην Μικρά Ασία και φανάτιζε τα τουρκοχώρια εναντίον των χριστιανών. Σε όλο το βιβλίο υπάρχουν υπέροχοι χαρακτήρες Τούρκων (ένας πασάς για παράδειγμα, στην σελίδα 61 δίνει χάρη σε Έλληνα θανατοποινίτη, επειδή τραγουδούσε ωραία!...), που βοηθάνε τους χριστιανούς. Αντίθετα, οι Έλληνες τυφλωμένοι από το εθνικιστικό δηλητήριο σκοτώνουν και βασανίζουν Τούρκους όποτε μπορούν, ξεπαρθενεύουν τις κόρες των μουσουλμάνων εργοδοτών τους (σελ. 147) και μετά τις παρατάνε!..

Ύμνοι της Διδώς στον Λένιν και στον Μουσταφά Κεμάλ

6) Σε όλα τα «Ματωμένα Χώματα» δεν υπάρχει μία κακή λέξη για τον σφαγέα του Ελληνισμού Μουσταφά Κεμάλ. Αντίθετα, στην σελίδα 197, η Διδώ Σωτηρίου γράφει τα εξής υμνητικά για τον «πατέρα» των Τούρκων, που μεταφέρω επί λέξει: «Ήταν ένας κατήγορος, με γλώσσα καυτερή, που δεν χάριζε κάστανα σε κανέναν, μια δυνατή φωνή, που πριν ταφεί η Τουρκιά, κήρυξε την ανάσταση της. Τον λέγανε Μουσταφά Κεμάλ. Τέτοιον γιο είχε χρόνια και χρόνια να γεννήσει Τούρκισσα μάνα»!...
7) Λίγες σελίδες προηγουμένως (183-185) η κομμουνίστρια Διδώ πλέκει ύμνους για τον φιλαράκο του Κεμάλ, Βλαντίμιρ Ίλιτς ΛΕΝΙΝ και για τους μπολσεβίκους του.
Τους οποίους, εντελώς ανιστόρητα παρουσιάζει σαν σωτήρες του Ποντιακού Ελληνισμού!... Και μόνο για αυτό το αίσχος (όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι χωρίς την βοήθεια του Λένιν ούτε ποντιακή γενοκτονία θα μπορούσε να κάνει ο Κεμάλ ούτε να νικήσει τους Έλληνες) τα «Ματωμένα Χώματα» θα πρέπει να αποσυρθούν από την κυκλοφορία και να μπουν στο μουσείο ως κορυφαίο παράδειγμα ανθελληνικού βιβλίου...
8) Δεν με παίρνει ο χώρος να καταγράψω όσα αισχρά λέει η Διδώ για την βαρβαρότητα των Ελλήνων στις σελίδες 205 έως 340, που περιγράφεται η περίοδος από την απόβαση στη Σμύρνη μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή. Στην σελίδα 206 η Διδώ γράφει αυτό που δεν τόλμησε να γράψει η Ρεπούση στην Ιστορία της αν και το πιστεύει: «Μόλις μαθεύτηκε πως στη Σμύρνη ξεμπάρκαρε ο ελληνικός στρατός, και τα πέντε γειτονικά τουρκοχώρια γίνηκαν στάχτη»!

9) Οι βαρβαρότητες των Ελλήνων είναι αμέτρητες και αυτές εκδικήθηκε ο Κεμάλ το καλοκαίρι του 1922: Βασανίζουν Τούρκους (221-223), τους σκοτώνουν για πλάκα (224), ξεπαρθενεύουν Τουρκοπούλες (261) και ταράζουν τα τουρκοχώρια σε σημείο που αναγκάζουν τον γενναίο και τίμιο Κεμάλ να δηλώσει: «Ντρέπομαι (Σικ!) να έχω τέτοιους αντιπάλους»!..

10) Ακόμη και το κάψιμο της Σμύρνης (σελ. 311) η Διδώ αρνείται να το αποδώσει στους Τούρκους και αφήνει υπονοούμενα ότι είναι έργο των Ελλήνων. Ακριβώς ό,τι πιστεύει η παρέα της Ρεπούση (Λιάκος, Διβάνη, Γιαννουλόπουλος κ.ά.), αλλά δεν τολμάει να το γράψει για να μην ξεσηκωθούν οι «Ακροδεξιοί»!... Όμως η Διδώ το λέει και ο Καραμανλής διέταξε να μπουν τα «Ματωμένα Χώματα» στα σχολεία για να το πληροφορηθούν οι μαθητές.
Ευτυχώς, όσα 12χρονα αποφασίσουν να διαβάσουν το βιβλίο της Διδούς δεν θα καταλάβουν τίποτα. Είναι γραμμένο σε μία μαλλιαρή, παλαιοδημοτική γλώσσα, σαν κι αυτή που χρησιμοποιούσε ο «Ριζοσπάστης» προπολεμικά. Και οι τουρκικές λέξεις που χρησιμοποιεί χωρίς να τις μεταφράζει καθιστούν δύσκολη την ανάγνωση, αν δεν έχεις δίπλα σου ένα τουρκοελληνικό λεξικό.
Θα τελειώσω με κάτι σοκαριστικό που είναι βέβαιο ότι ποτέ δεν είχατε ξανακούσει: Στην σελίδα 327, η Διδώ μας διαβεβαιώνει πως όταν τον Σεπτέμβρη του 1922 ο τουρκικός στρατός άρχισε να μπαίνει στην σκρόφα (σελ. 256) τη Σμύρνη, χιλιάδες Έλληνες προκειμένου να σωθούν, ζητούσανε να τουρκέψουν με τις φράσεις:
«Γιασασίν Κεμάλ! Καχρ ολσούν γιουνάν! Τουρκ ολατζάϊμ»!... ΔΗΛΑΔΗ: «Ζήτω ο Κεμάλ. Ανάθεμα στην Ελλάδα. Τούρκοι θα γενούμε»!... ΝΤΡΟΠΗ, κύριε Κώστα Καραμανλή...
«Α1» ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΑΤΖΗΓΩΓΟΣ 12.8.2007

Μεγάλος ιωνικός ναός στη Θεσσαλονίκη

Ενας μεγάλος ιωνικός ναός των αρχών του 5ου π.Χ. αιώνα, που βρέθηκε το 1930 στην καρδιά της πόλης του Κάσσανδρου και κάποια ευρήματα της ίδιας εποχής στον χώρο αυτό, αποτελούν τις ενδείξεις για την ύπαρξη εδώ της αρχικά θρακοφρυγικής λατρείας κάποιου δαίμονα, συγγενικού με τον Διόνυσο, που οργότερα ταυτίστηκε μαζί του. Θέρμιος ή Θερμαίος θεός είναι ο Διόνυσος, που οφείλει το επίθετο στην «θέρμη» της διονυσιακής μανίας και ενδεχομένως βαπτίζει την πόλη και τον Θερμαίο κόλπο. Επιγραφές των ελληνιστικών χρόνων αναφέρουν τον Διόνυσο σαν θεό της πόλης, νομίσματα της ίδιας εποχής φέρουν την προτομή του. Στα ρωμαϊκά χρόνια η λατρεία του Διονύσου επικρατεί ακόμη.
Την λατρεία των Καβείρων, από τις σπουδαιότερες της πόλης, που θεωρείται συνέχεια της πανάρχαιης Διονυσιακής έφερε στη Μακεδονία από τη Σαμοθράκη ο Φίλιππος ο Β'. Ο Κάβειρος των Θεσσαλονικέων είχε πολεμικές ιδιότητες και υπεράσπιζε την πόλη και τους κατοίκους της. Προς τιμήν του Κάβειρου, που κάποτε θεωρήθηκε ότι έσωσε την πόλη από γοτθική επιδρομή, οι Θεσσαλονικείς τελούσαν τα Καβείρια, τα Καβείρια Πύθια και τα Καβείρια Επινίκια. Αυτοί ήταν σπουδαίοι αγώνες, λαμπρές γιορτές και οργιαστικές τελετές μυστηρίων, που τελούσαν οι Καβειριάρχαι (ιερατικοί άρχοντες). Μάλιστα ο Μ. Δήμιτσας θεωρεί πως στη θέση του ναού Αγίου Γεωργίου (Ροτόντα) προϋπήρχε στα χρόνια της αρχαιότητας ναός προς τιμήν και για την λατρεία των Καβείρων δαιμόνων. Νεώτεροι ερευνητές απορρίπτουν αυτή την εκδοχή.

Τους Κάβερους στη λατρεία αντικατέστησε αργότερα, με την επικράτηση του χριστιανισμού, ο ανύπαρκτος Άγιος Δημήτριος, που ΠΗΡΕ τη θέση του προστάτη αγίου της πόλης.

Εωράκαμεν τους ληστάς

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη , υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος , στις 7 Απριλίου 1923 , αναφέρει εγγράφως στο τοπικό
αστυνομικό τμήμα :
« Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της Σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης , εωράκαμεν τους ληστάς . Κράζων δε ''σταθείτε ρε πούστηδες , γαμώ το σταυρό σας '' και απαντησάντων ''κλάστε μας τ' αρχίδια'', απέδρασαν ».

Tι ακριβώς έκανε στη ζωή της η πριγκίπισσα Νταϊάνα;



Δηλαδή τι ακριβώς έκανε στη ζωή της η πριγκίπισσα Νταϊάνα και την αντιμετωπίζουν όλοι λες και είναι Αγία;

Τόση συγκίνηση επειδή κάποια έκανε τη ζωή της παγκόσμια σαπουνόπερα;
Πρόκειται μάλλον για μια παγκόσμια συνωμοσία, σύμφωνα με την
οποία, όποιoς αρχίζει να κλαψουρίζει δημόσια σαν πληγωμένο πιτσουνάκι,
έχει το ακαταλόγιστο. Ειδικά η περίφημη «πριγκίπισσα του λαού» έχει
καταχωρηθεί στην παγκόσμια συνείδηση σαν κάτι μεταξύ «Χουάνας της
Παρθένας» και «Μπλανς Επιφανί». Και πρέπει όλοι σώνει και καλά να
συγκινηθούμε με όλα τα κακά που της συνέβησαν ενώ εκείνη ήταν τόσο μα
τόσο αθώα! Αλλά ποια ήταν τα κακά που της συνέβησαν; Ως ενήλικη
γαϊδούρα και με τη θέληση της δεν παντρεύτηκε τον Κάρολο με έναν γάμο
που αποτέλεσε παγκόσμιο γεγονός; Κανένας δεν την έσυρε από τα μαλλιά
και διά της βίας να γίνει μέλος του επίσημου θεσμού της δυσκοιλιότητας -
δηλαδή της βασιλικής οικογένειας. Ή μήπως δεν ήξερε πού έμπλεκε η νέα και
άμαθη παιδούλα; Και έστω να δεχτούμε ότι ήταν νέα και μάσησε. Ας έφευγε
μετά, αφού δεν της άρεσε! Αλλά αντί γ’ αυτό, προτίμησε τα «μα-μα-μα»
και «μου-μου-μου» της γκρίνιας και της καταγγελίας-μουρμούρας. Πόσο
δυστυχισμένη ήταν μέσα στο «χρυσό κλουβί» και πόσο ταραγμένη που
έπασχε πότε από βουλιμία, και πότε από διάρροια; Δήθεν άθελα της έκανε τη
ζωή της παγκόσμια σαπουνόπερα, γιατί ήξερε ότι πάντα υπάρχει κοινό χωρίς
δική του ζωή, που θα αγωνιά αν τελικά θα βρει η νευρωτική πριγκίπισσα την
ευτυχία που τόσο της στέρησε η κακούργα η κοινωνία (ναι, δεν ήταν καλά
ανακατεμένα τα Μαρτίνι...). Και τελικά, όταν χώρισε, τι άλλο έκανε εκτός από
το να συμπεριφέρεται υστερικά σαν λαϊκή τηλεπαρουσιάστρια; Τρίβοντας
συστηματικά στη μούρη μας την ευαισθησία της, για να κρύψει ότι κατά
βάθος ήταν περισσότερο «εαυτούλης» από όλους. Νίκος Ζαχαριάδης

20. ΘΕΜΑ _ Μπίγκ Φίς 9.9.2007

Sunday, September 09, 2007

New Greek Temples

http://www.youtube.com/watch?v=S_CwWm1sZKI

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ

Monday, September 03, 2007

Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ




"Βιβλική καταστροφή", "Αποκάλυψη", "Κρανίου τόπος", "κόλαση", "βαβέλ ασυντονισίας", "ολοκαύτωμα", "εξ ύψους σωτηρία", "οργή θεού", "θαύματα που έσωσαν", "πληγές του Φαραώ" και σχεδόν ολόκληρη η φρασεολογία της Βίβλου αποτέλεσαν σχεδόν αποκλειστικά το λεξιλόγιο των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των πυροσβεστών αλλά και των κοινών Ρωμιών, όταν αναφέρονταν και χαρακτήριζαν τον εμπρησμό της Ελλάδος. Υπήρχαν εκπομπές, ρεπορτάζ, "παράθυρα", δηλώσεις και άλλες εκφάνσεις της ψυχικής δομής της Ρωμιοσύνης, από την κορυφή της ηγεσίας της μέχρι την πρώτη τυχούσα γυναίκα, που της πρόσφεραν ένα μικρόφωνο, που νεκρανάσταιναν τρόπους σκέψης και αντίληψης της πραγματικότητας, που έβγαιναν άμεσα από την Ανατολίτικη μεταφυσική, που έρχονταν από άλλες πρωτόγονες εποχές βαρβαρότητας, όπου κυριαρχούσαν η θεοκρατική φαντασίωση, η απόρριψη των ανθρώπινων αιτίων των αποτυχιών και των συμβαινόντων, η αναγωγή τους σε υπερφυσικά αίτια, ο φόβος, η αλογία. Υπήρχαν εκδηλώσεις και εκφάνσεις ψυχής και ιδεών, που διερωτάτο κανείς αν ο εμπρησμός της Ελλάδος ήταν "θέλημα θεού" και ωφείλετο σε "πύρ εξ ουρανού" και στην "ανεξερεύνητη βουλή" του Ανατολίτικου μορμολυκείου, που έγινε εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια "Θεός μας" και υπέρτατο όσιο και ιερό του Ελληνισμού. Κι όλος αυτός ο ρωμαίικος ανθρωποπολτός να περιμένει τη σωτηρία του από μια παγκυρίαρχη Κρυπτοδυναστεία, μια κάστα που αποτελείται κατά 80% από γόνους εξουσιαστών δύο, τριών, τεσσάρων και πέντε γενεών, μια συντεχνία ανεπάγγελτων και ακαμάτηδων μπούληδων και κουραμπιέδων, άριστα δασκαλεμένων από τα γεννοφάσκια τους να εξουσιάζουν, αλλά εντελώς ανυποψίαστων της αληθινής πολιτικής, της αληθινής διοίκησης και πάνω απ' όλα ανθρώπων εντελώς άμοιρων της αληθινής ελληνικότητας, του αληθινού τρόπου σκέπτεσθαι και ζην που γεννήθηκε στην Ελλάδα, καρποφόρησε στην Ελλάδα και μεγαλούργησε σε ψυχές ελληνικές, προτού αυτές μεταλλαχθούν στις ρωμαίικες γελοιογραφίες τους. Και ταυτόχρονα οι μηχανισμοί πλύσεως εγκεφάλων προσπαθούσαν να κρατήσουν επτασφράγιστη την έλλογη ερμηνεία και προσέγγιση της συμφοράς, που δεν είναι άλλη από την χωρίς παραμορφωτικούς φακούς ανάλυση της πνευματικής και ηθικής κατάστασης της σημερινής Ρωμιοσύνης, μιας Ρωμιοσύνης που από τον τελευταίο βοσκό μέχρι τον πολιτικό ηγέτη είναι πιθανοί άμεσοι ή έμμεσοι αυτουργοί της πυρπόλησης ως άμεσοι ή έμμεσοι φορείς της παλαιοδιαθηκικής ιδεολογίας, της συστέγασης δηλαδή στο "Ναό του Σολομώντος" του Γιαχβέ και του Θησαυροφυλακίου της Ιερουσαλήμ (του μεταφυσικού φόβου και της εμπορευματοποίησης ακόμη και της περιβάλλουσας Φύσης), αλλά και άμεσοι ή έμμεσοι πιστοί της ιστορικής χριστιανικής πυρομανίας και της εντολής "κατακυριεύσατε της Γης", καίοντάς την, βιάζοντάς της και δολοφονώντας την. Δ. Ι. Λ.

Η ΙΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Παρατίθενται δειγματοληπτικά και χωρίς σχόλια ωρισμένα αποσπάσματα επιλεγμένα ανάμεσα από αναρίθμητα χριστιανικά κείμενα, προκειμένου να πάρετε μία ιδέα για τη θεοκρατική νομιμοποίηση της πυρομανίας και των εμπρησμών στην ιδεολογία αυτής της Θρησκείας.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

"Τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των θεών αυτών κατακαύσετε εν πυρί." ("Έξοδος", λδ 13.)
"Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί." ("Δευτερονόμιον", ζ 5.)
"Ξηρά βρωθήσεται υπό πυρός· και καυθήσεται εν τοις δάσεσι του δρυμού, και συγκαταφάγεται τα κύκλω των βουνών πάντα. Δια θυμόν οργής Κυρίου συγκέκαυται η γη όλη, και έσται ο λαός ως κατακεκαυμένος υπό πυρός" ("Ησαΐας", θ 17-18.)
"Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μια ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξαν του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός." ("Ησαΐας", ι 17-18.)
"Άνοιξον, Λίβανε, τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου (...) δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη." ("Ζαχαρίας", ια 1-2.)
"Ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταφάγεται γην και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια ορέων." ("Δευτερονόμιον", λβ 22.)
"Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης." ("Γένεσις" ιθ , 24-25.)
"Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλωτής." ("Δευτερονόμιον", δ 24.)
"Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής (...). Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής." ("Αμώς", α 7-10.)
"Και η θέα της δόξης του Κυρίου ήτο εις τους οφθαλμούς των υιών Ισραήλ ως πυρ κατατρώγον επί της κορυφής του όρους." ("Έξοδος", κδ 17.)
"Πυρ εξήχθη εν τω θυμώ μου, το οποίον θέλει εκκαυθή καθ' υμών." ("Ιερεμίας", ιε 14).
"Και εφώναξε ο Ηλίας ο προφήτης. Κύριε θεέ του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, επάκουσόν με σήμερον εν πυρί, δια να γνωρίσουν ότι εσύ είσαι ο Θεός (…) και έπεσε πυρ παρά Κυρίου και κατέφαγε το ολοκαύτωμα και τα ξύλα και τους λίθους και το χώμα και το ύδωρ το εν αύλακι." ("Βασιλειών Γ ", ιη 37-38.)
Η φωτιά που κατέκαυσε την Ρώμη επί Νέρωνος ήταν έργο του αποστόλου Παύλου και των χριστιανών. "Ο αυτοκράτορας (Νέρων), για να εκδικηθή την καταστροφή της Ρώμης, διέταξε να τιμωρηθούν εκείνοι, τους οποίους ο λαός μισούσε για την αισχρότητα και τα εγκλήματά τους, τους χριστιανούς." (Τάκιτος, "Annales", 15, 38-39.) Η νεώτερη χριστιανικά ελεγχόμενη Ιστορία αδίκως και ψευδώς κατηγόρησε τον φιλέλληνα Ρωμαίο βασιλιά ως εμπρηστή της Ρώμης κι ότι επί πλέον έπαιζε μουσική περιχαρής βλέποντας τις φλόγες. Ο Νέρων την ημέρα της πυρκαϊάς όμως, είχε κηρύξει την πόλη σε πένθος, ενώ έλαβε άμεσα σοβαρά μέτρα για την ενίσχυση των πυροπαθών. (Βλ. Ηνίοχου: "Παύλος, ο εμπρησμός της Ρώμης", "Δ", τ. 155. Ατταβύριου: "Τα "παράξενα" του ρόλου του Παύλου και ο εμπρησμός της Ρώμης επί Νέρωνος", τ. 206.)



ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

"Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην και τι θέλω ει ήδη ανήφθη." ("Λουκάς", ιβ 49.)
"Και ο πρώτος άγγελος εσάλπισε και έγινε χάλαζα και πυρ μεμιγμένα με αίμα και ερρίφθησαν εις την γην, και το τρίτον των δένδρων κατεκάη, και πας χλωρός χόρτος κατεκάη. Και ο δεύτερος άγγελος εσάλπισε και ως όρος μέγα πυρί καιόμενον εβλήθη εις την θάλασσαν (...) Και ο τρίτος άγγελος εσάλπισε και έπεσεν εκ του ουρανού αστήρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς" ("Αποκάλυψις", η 7-12).
ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

"Λαβών το είδωλον της μητρός των θεών Ρέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτιάν και το κατέκαυσεν." ("Συναξαριστής", Άγιος μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Τήρων, 17 Φεβρουαρίου.)
"Επειδή δε ο δαίμων δεν εδυνήθη πλέον να φέρη εμπόδιον, ήναψαν τα ξύλα και κατέκαυσαν τον ναόν." ("Συναξαριστής", Άγιος ιερομάρτυρας Μάρκελλος, 14 Αυγούστου.)
ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

- "Και τους εμβάλλοντάς σε εις το πυρ κατακαύσει." (Ι. Χρυσόστομος, "Αd Theodorum lapsum", 3,73.)
- "Εις γέενναν εμβάλω και τω πυρί παραδώ." (Ι. Χρυσόστομος, "Αd Theodorum lapsum", 8,49.)
- "Και γίνεται τα συστήματα των ασεβών πυρίκαυστα." (Μ. Βασίλειος, Εnarratio in prophetam", 1,19,33.)
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

"Μυών γαρ οικητήριον ην ο Αιγύπτιος θεός (Σέραπις), εις μικρά δε αυτόν διελόντες τα μεν παρέδωσαν τω πυρί..." (Θεοδώρητος, "Εκκλησιαστική Ιστορία", 321, παρ. 13.)
"Εκ τούτου δε συλληφθέντες Θεόδωρός τε και οι του τρίποδος τεχνίται οι μεν πυρί οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησίως δε δια την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν και οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες, ασχέτου δε της του βασιλέως οργής ούσης, και εις μη φιλοσόφους." (Σωζομενός, "Εκκλησιαστική Ιστορία", βιβλίο 6, κεφ. 35, παρ. 6.)
"Άλλων τε γυναικών τα αυτά μόρια τούτο μεν σιδήρω, τούτο δε ωοίς εις άκρον πυρί θερμανθείσι προσφέροντες έκαιον." (Σωκράτης, "Εκκλησιαστική Ιστορία", βιβλίο 2, κεφ. 38, παρ. 32.)
(Βλ. Β. Μαυρομμάτη: "Το πυρ. Από την Ελληνική Κοσμολογία στην πυρομανία των χριστιανών", τ. 298.)

http://www.davlos.gr/

Γιάννης Λάζαρης

ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΙΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ,
ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ,
ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ.

ΙΑΝ ΦΛΕΜΙΝΓΚ "ΓΚΟΛΤ ΦΙΝΓΚΕΡ"