θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, August 20, 2007

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ . ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΡΠΙΣΑΝ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ ΤΗΣ;

ΒΛΕΠΕ ΕΠΙΣΗΣ:

H Μαρία Κάλας και η θλιβερή ιστορία με την τέφρα της

http://ermionh.blogspot.com/2008/06/h.html

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ: ΤΟ ΣΚΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΗ ΜΙΣΟΥΣ.

http://ermionh.blogspot.com/2008/03/blog-post_8048.html


ΤΟ ΒΗΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 20.8.2007

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ 1923: Η Μαρία Αννα Σοφία Σεσίλια Καλογεροπούλου γεννιέται στις 2 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη. 1937: Οι γονείς της Μαρίας Κάλλας χωρίζουν. Η μητέρα της επιστρέφει στην Ελλάδα με τις δύο κόρες της. 1940: Γίνεται επαγγελματίας τραγουδίστρια και δύο χρόνια αργότερα τραγουδάει για πρώτη φορά στην «Τόσκα» στα ελληνικά σε ανοιχτό χώρο στην Αθήνα. 1945: Ξαναβρίσκει τον πατέρα της στη Νέα Υόρκη και «βαπτίζεται» Κάλλας. Πρώτες προτάσεις από την Ιταλία. 1947: Συναντάει τον μέλλοντα σύζυγο της, Μενεγκίνι. 1954:Χάνει τριάντα κιλά μέσασελίγουςμήνεςκαι ερμηνεύει τουςρόλουςπου θατηνεπιβάλουνδιεθνώς:Νόρμα,Τραβιάτα,Λουτσία ντι Λάμερμουρ. 1959: Πρώτη κρουαζιέρα με τον Ωνάση, τον οποίο γνώρισε στη Βενετία. 1960: Εγκαταλείπει τη σκηνή και αφιερώνεται στην κοσμική ζωή μαζί με τον Ωνάση. 1965: Τραγουδάει την Τόσκα στο Κόβεντ Γκάρντεν, στις 5 Ιουλίου, και είναι η τελευταία της εμφάνιση. 1968:0 Ωνάσης παντρεύεται την Τζάκι Κένεντι. 1969: Υποδύεται τη Μήδεια υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Π ιερ Πάολο Παζολίνι. 1977: Εξαντλημένη από τις αϋπνίες και τις δίαιτες πεθαίνει στο Παρίσι στις 16 Σεπτεμβρίου.



Από όλο αυτό το παρελθόν η ελληνική πρωτεύουσα δεν κράτησε ούτε ένα σημάδι. Το Ωδείο, όπου η νεαρή Μαρία δούλευε τη φωνή της, είναι σήμερα ένα κτίριο κλειστό και άδειο. Πριν από τον πόλεμο, το Εθνικό Ωδείο και το Ωδείο Αθηνών συναγωνίζονταν ποιο από τα δύο θα αναλάμβανε την εκπαίδευση των νέων -με το Αθηνών να θεωρείται πιο φημισμένο. Σε ηλικία δέκα πέντε ετών η Μαρία Κάλλας δεν έγινε δεκτή. Αυτό απογοήτευσε τη μητέρα της, που ήταν ήδη απογοητευμένη από τη μέτρια σταδιοδρομία του φαρμακοποιού συζύγου της στη Νέα Υόρκη. Ηλπιζε σε μια καλύτερη ζωή όταν χώρισε το 1937 για να επιστρέψει στην Ελλάδα και να ζήσει πιο κοντά στα καλλιτεχνικά της όνειρα και τις κοινωνικές της φιλοδοξίες. Ηταν άλλωστε η ίδια η μητέρα της που από κοριτσάκι, στη Νέα Υόρκη, την έντυνε με μεγαλίστικα φορέματα και την παρουσίαζε ως παιδί-θαύμα. Να όμως που οι ελπίδες της μητέρας της για οικονομική στήριξη κατέρρευσαν με αποτέλεσμα η Κάλλας να σπουδάσει στο Εθνικό Ωδείο. Την πρόσεξε όμως η σπουδαία ισπανίδα τραγουδίστρια Ελβίρα ντε Ιλνταγκο, η οποία βρέθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πολέμου και δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην πατρίδα της. Με δική της πρωτοβουλία πήρε ως μαθήτρια της τη ν Κάλλας στο Ωδείο Αθηνών, όπου εκείνη δίδασκε. Ενδιαμέσως η ωραία ξανθιά αδελφή της Κάλλας γοήτευσε έναν νεαρό αθηναίο αστό και όλη η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε μία ιδιόκτητη κατοικία στην οδό Πατησίων, απέναντι σχεδόν από το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο όμως κατέρρευσε στον πόλεμο. Για άλλη μία φορά η μητέρα της εκμεταλλεύθηκε τη Μαρία Κάλλας για να επιβιώσει, καθώς έβαζε την κόρη της να δίνει ρεσιτάλ για να διασκεδάσει τους κατακτητές. Κι εκείνη, είναι αλήθεια, τους γοήτευε με τη φωνή, το ταλέντο και τις χάρες της, όπως λένε ορισμένοι από τους βιογράφους της.
Αργότερα, όταν επέστρεψε θριαμβεύτρια πάνω στη θαλαμηγό του Ωνάση, σύχναζε σε μέρη κοσμικά, συντροφιά με τον έλληνα μεγιστάνα. Ηταν στις 24 Αυγούστου του 1960 όταν η Κάλλας ερμήνευσε τη Νόρμα στο Αρχαίο Θεάτρο της Επιδαύρου και μετέτρεψε εκείνη τη βραδιά σε μύθο. Εκεί που είχαν ανέβει οι τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Και ήτανη πρώτη φορά που ο χώρος δόθηκε στο λυρικό τραγούδι, στο θέατρο με την αρτιότερη ακουστική. Η ίδια η Κάλλας, που είχε προδοθεί από την ίδια τη φωνή της, ήθελε να θριαμβεύσει στην πατρίδα της γιατί ήξερε ότι οποιαδήποτε αποτυχία θα βάραινε τον Ωνάση. Οι είκοσι χιλιάδες θεατές την αποθέωσαν και η κριτική μίλησε για ένα «θαύμα» ευαισθησίας.
Ηταν η εποχή που όλοι πίστευαν ότι τα συναισθήματα της για τον Ωνάση την είχαν συνεπάρει. Και όμως λίγους μήνες νωρίτερα είχε βιώσει το τραγικό γεγονός της γέννησης και θανάτου του παιδιού της -σης 30 Μαρτίου του 1960, του μικρού Ομηρου. Δεν ξεπέρασε ποτέ το γεγονός ότι δεν έκανε παιδιά, εκείνη που ονειρευόταν μια οικογενειακή ζωή με πολλά παιδιά μέσα σε ένα όμορφο σπίτι, με σκυλιά - ο Σκορπιός, γιατί όχι. Το ζευγάρι πήγαινε συχνά - και ας κατέληξε το σπίτι η κατοικία της δεύτερης γυναίκαςτου, της Τζάκι Κένεντι-Ωνάση.
Σήμερα ιδιοκτησία της εγγονής του, θα μπορούσε να πουληθεί (άλλωστε η Μαντόνα ενδιαφερόταν να το αποκτήσει). Ωστόσο είναι η θαλαμηγός «Χριστίνα», αυτό το πλωτό παλάτι, που συνδέθηκε με την Κάλλας και την Ελλάδα. Κάθε καλοκαίρι όταν ακόμα ο Ωνάσης ήταν παντρεμένος με την Τίνα, η Κάλλας έπλεε στα νερά της Μεσογείου, άλλοτε στο Μόντε Κάρλο, άλλοτε στην Ιταλία, στην Ελλάδα, στα νησιά. Και ορισμένες φορές ο Ωνάσης την έπειθε και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους η Κάλλας τραγουδούσε για την παρέα. Ο Δημήτρης Πυρομάλλης δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μέρα του 1962 στη Ζάκυνθο: Ηταν τεσσάρων ετών όταν άκουσε τη φωνή της να έρχεται από τη θαλαμηγό. Μισόν αιώνα μετά, αυτός ο ίδιος έχει γίνει συλλέκτης. Αναζητεί δίσκους, υλικό αλλά και φωτογραφίες, όπως η πιο πρόσφατη που ανακάλυψε. Μία φωτογραφία της μέσα σε ένα αθηναϊκό σπίτι με την Κάλλας αμακιγιάριστη να δείχνει πολύ όμορφη αλλά να απέχει και από τη μυθική της εικόνα. Κι είναι αυτή τη φωτογραφία, που θα χαρίσει τον προσεχή Σεπτέμβριο στους φανατικούς οπαδούς της Κάλλας, οι οποίοι έρχονται κάθε χρόνο στην Αθήνα από όλα τα μέρη του κόσμου για να τιμήσουντη μνήμη της-πέθανε σης 16.9.1977 κυνηγημένη από αϋπνίες και ατελείωτες δίαιτες.
Περισσότερο θαύμασαν οι Ελληνες την ομορφιά και την κοινωνική της αναρρίχηση, παρά το ταλέντο και την τέχνη της. «Για τον απλό έλληνα πολίτη ενσάρκωσε την επιτυχία και την κοινωνική άνοδο σε μία εποχή, που η Ελλάδα ήταν φτωχή και ερειπωμένη από τον πόλεμο, χωρίς δυνάμεις» λέει η κυρία Ελένη Αδαμοπούλου, διευθύντρια των αρχείων της Εθνικής Οπερας εν όψει της νέας Οπερας, που πρόκειται να δημιουργηθεί για να τιμήσει το λυρικό τραγούδι - υποθετικά, αναμένεται να ολοκληρωθεί σε οκτώ χρόνια. Οι Ελληνες άλλωστε δεν φημίζονται για το φιλόμουσο τους.
Εν αντιθέσει με τη Γερμανία και την Ιταλία, η λυρική τέχνη στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, με εξαίρεση τα νησιά του Ιονίου. «Οταν μιλούσα για τη Μαρία Κάλλας στους φίλους μου με αντιμετώπιζαν σαν να ήθελαν να μου πουν ότι η καριέρα της δεν είχε καμιά αξία» διηγείται ο Δημήτρης Πυρομάλλης, που δηλώνει απογοητευμένος από το γεγονός ότι οι ελληνικές αρχές δεν προστάτευσαν την κληρονομιά, η οποία συνδέεται με την Κάλλας. Τα αρχεία της Βασιλικής Οπερας, όπου έκανε τα πρώτα της βήματα, χάθηκαν ή πωλήθηκαν, ενώ μια σειρά ντοκουμέντων και αρχειακού υλικού είναι μέσα σε αποθήκες που κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει. Το όνομα της φέρουν μόνο δύο αίθουσες της Τεχνόπολης του δήμου Αθηναίων στο Γκάζι, χάρη σε ένα χορηγό-θαυμαστή της. Κι ας θέλουν οι θαυμαστές της να δουν ένα Μουσείο αφιερωμένο σε εκείνη, μοιάζει πιθανότερο να δημιουργηθεί στη Φλωρεντία.... ·

Η Μαρία Κάλλας δεν ζήτησε να σκορπίσουν τις στάχτες της στο Αιγαίο. Η πράξη αυτή είναι πράξη μίσους και όχι σεβασμού όπως το παρουσίασαν. Υπάρχουν πανίσχυροι πολιτισμοί (Αίγυπτος, Μάγιας,) που στηρίχτηκαν στην διατήρηση του σώματος ώς υπέρτατη θρησκευτική έκφραση της αιωνιότητας. Το σκόρπισμα είναι τελετή μίσους. Σημαίνει την επιθυμία να εξαφανιστεί το άτομο.
Άς μην ξεχνούμε ότι αυτούς που εκτελέστηκαν στην Νυρεμβέργη τους αποτέφρωσαν μυστικά και σκόρπισαν τις στάχτες τους από αεροπλάνα στα τρικυμισμένα νερά της βορείου Γερμανίας.

Saturday, August 11, 2007

"ΜΙΣΑΝΔΡΙΑ"

Και οι δύο όροι "Μισογυνισμός" και " Μισανδρία " εξελίχθηκαν την δεκαετία του '60 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Φανατικές φεμινίστριες όρισαν τον " Μισογυνισμό " ως το μίσος κατά των γυναικών. Αρχικά, καθορίστηκε ο όρος μισανδρία να σημαίνει την έχθρα κατά των ανδρών. Αργότερα, άλλαξε ο ορισμός μισανδρία και σημαίνει την έχθρα ή την καταπίεση του άνδρα. Κατόπιν επαναπροσδιορίστηκε ο όρος " Μισογυνισμός» και σημαίνει την έχθρα ή την καταπίεση των θηλυκών. Οι φανατικές φεμινίστριες μισούν και επιπλήττουν όποιον δεν υποστηρίζει τις απόψεις τους.
Η Kathleen Coulborn Faller απέδειξε την μισαλλοδοξία της στο βιβλίο της «Σεξουαλική κακοποίηση παιδιών: Ζητήματα επέμβασης και επεξεργασίας».( Child Sexual Abuse: Intervention and Treatment Issues) Το ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ τμήμα υγείας και ανθρωπίνων υπηρεσιών υποστήριξαν την εργασία της το 1993 κάτω από την υπεργολαβία αριθ. S105-89-1730 της Westover Consultants. Η ψυχοθεραπεύτρια Kathleen Goodfriend κατέστρεψε σχεδόν μια οικογένεια με τον φανατισμό της. Η Susan Murphy-Milano και η Κ. J. Wilson έγραψαν βιβλία πώς πρέπει οι γυναίκες να ψεύδονται και να διατυπώνουν ψεύτικες κατηγορίες βιασμού και συζυγικής κακομεταχείρησης. Αυτές οι γυναίκες είναι φανατικές με κάθε έννοια του όρου.
Οι πράξεις μισαλλοδοξίας και μισανδρίας περιλαμβάνουν:
(1) Την επιθυμία ή την πράξη να υποτάσσει ή να καταπιέζει ή να τιμωρεί ή να βλάπτει ή να τραυματίζει, ή να δολοφονεί έναν άνδρα λόγω του φύλου του.
(2) Την σκόπιμη προτίμηση του ψέματος μίας γυναίκας από στην αλήθεια.
(3) Την πεποίθηση ότι κανένας πατέρας δεν μπορεί να είναι κατάλληλος ως γονέας.
(4) Την υπόθεση ότι ο ανδρισμός, η αρσενική φυσιολογία και οι αρσενικές ορμόνες αναγκάζουν τους άνδρες να γίνουν κακοί, σεξουαλικώς επιθετικοί, καταπιεστικοί και βίαιοι. Για τον λόγο αυτό (υποστηρίζουν οι φεμινίστριες) πρέπει να αναθρέψουμε τα αγόρια όπως τα κορίτσια, σύμφωνα με τις επιταγές της Μισανδρίας, αδιαφορώντας για τις μοναδικές ιδιότητες, τις προτιμήσεις, τις ελπίδες και τις επιθυμίες ενός παιδιού.
(5) Την υπόθεση ότι κάθε άνδρας είναι ή μπορεί να γίνει σεξουαλικώς επιθετικός, καταπιεστικός και βίαιος.
(6) Την υπόθεση ότι τα θηλυκά δεν μπορούν να είναι σεξουαλικώς επιθετικά, καταπιεστικά και βίαια.
(7) Την απόδοση των αρνητικών ιδιοτήτων και των ιστορικών κακών της ανθρωπότητας σε ολόκληρο το ανδρικό γένος αγνοώντας κάθε γυναικεία ενοχή.
(8) Την δημοσίευση ψεύτικων στατιστικών ενάντια στους άνδρες σχετικά με το βιασμό και την οικογενειακή βία. Τον παράλληλο ισχυρισμό ότι οι γυναικείες πράξεις κακομεταχείρισης και βίας κατά των ανδρών είναι ασήμαντες και δικαιολογούνται μόνο ως άμυνα.
(9) Την ανοχή της θηλυκής βίας και της κακομεταχείρισης των ανδρών.
(10) Την απόκρυψη στοιχείων βίας και κακομεταχείρισης μίας γυναίκας προς έναν άνδρα.
(11) Την ενθάρρυνση ή την υποβολή έκθεσης ή την υποστήριξη ή την ανοχή ψεύτικων ισχυρισμών και κατηγοριών ενάντια σε έναν άνδρα λόγω του φύλου του.
(12) Το ψέμμα ή τη σκόπιμη δημιουργία ψεύτικων πληροφοριών ενάντια σε οποιονδήποτε άνδρα λόγω του φύλου του.
(13) Το ψεύδος ή τη διαστρέβλωση των γεγονότων που αποδεικνύουν την ενοχή μίας γυναίκας ή την αθωότητα ενός άνδρα.
(14) Την απόκρυψη ή την διαστρέβλωση της κατάθεσης ενός άνδρα λόγω του φύλου του.
(15) Την παραποίηση των αντιγράφων, των εκθέσεων της αστυνομίας, των εκθέσεων των δικαστηρίων και των λοιπών στοιχείων για να ζημιωθεί ένας άνδρας λόγω του φύλου του.
(16) Την άρνηση της ιστορικής, πνευματικής, διανοητικής, ανθρωπιστικής και υλικής συνεισφοράς του άνδρα στον πολιτισμό.
(17) Την πράξη εξαναγκασμού των γυναικών για να πούνε ψέμματα ενάντια στους συζύγους τους.
(18) Την πράξη εξαναγκασμού των παιδιών για να πούνε ψέμματα ενάντια στον πατέρα τους.
(19) Την πράξη της ενθάρρυνσης ή της καθοδήγησης των γυναικών για να σχεδιάσουν, ή να επιβεβαιώσουν ψεύτικους ισχυρισμούς για οικογενειακή βία, κακοποίηση παιδιών, παρενόχληση παιδιών, ή βιασμό.
(20) Την κατασκευή ψεύτικων ισχυρισμών για οικογενειακή βία, κακοποίηση παιδιών, παρενόχληση παιδιών, ή βιασμό.
(21) Την ώθηση ώστε να καταθέσει ψευδώς μία γυναίκα ή ένα παιδί, ενάντια σε έναν άνδρα, με ψεύτικους ισχυρισμούς για οικογενειακή βία, κακοποίηση παιδιών, παρενόχληση παιδιών, ή βιασμό.
(22) Την κατηγορία πως οι άνδρες είναι υπεύθυνοι για όλες τις ψυχολογικές και κοινωνικές ασθένειες.
(23) Την ενθάρρυνση ή την πειθώ ενός τρίτου για να στραφεί ενάντια σε έναν άνδρα λόγω του φύλου του.
(24) Την κακοποίηση ενός άνδρα για προσωπική ικανοποίηση ή για υλικό κέρδος.
(25) Την αποτυχία να παρασχεθεί ίση προστασία στους άνδρες βάσει του νόμου.
(26) Την χρήση θηλυκών αντωνυμιών για να αναφερθούν στα θύματα και αρσενικών αντωνυμιών για να αναφερθούν στους επιτιθεμένους, τους βιαστές και τους υπόπτους.
(27) Την πραγματική ή σιωπηρή ανοχή της διανοητικής, σωματικής, ή σεξουαλικής κακοποίησης επάνω σε έναν άνδρα από μία γυναίκα.
(28) Την πραγματική ή την σιωπηρή ανεκτικότητα οποιασδήποτε πράξης διαφθοράς εναντίον ενός άνδρα.
Αντιμετωπίζοντας την Μισανδρία
Η Μισανδρία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Εκείνοι που ασκούν την Μισανδρία κακομεταχειρίζονται τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά. Αυτοί οι δημιουργοί μίσους δεν υποστηρίζουν το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να ζήσουν με ασφάλεια και χωρίς ψεύτικες κατηγορίες. Δεν νοιάζονται για τη ζημία που προκαλούν. Θέλουν να ασκήσουν την προσωπική τους δύναμη και την επιρροή τους πάνω στους άλλους.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν αυτό που συμβαίνει στα δικαστήριά μας. Έτσι, ενημερωθείτε για το είδος και την προτίμηση στις κατηγορίες στα δικαστήριά μας. Σημειώστε αυτήν την συμπεριφορά και συζητήστε την με άλλους.
Αλλάξτε το νόμο και παρέχετε διορθώσεις, αποκατάσταση και επανόρθωση για εκείνους που έχουν βλαφτεί. Καταργήστε την ασυλία. Απαιτήστε την τιμωρία οποιουδήποτε δημόσιου ανώτερου υπαλλήλου ή άλλου προσώπου που έχει πει ψέματα ή έχει χρησιμοποιήσει καταναγκαστικά ή καταπιεστικά μέτρα, σε μία προσπάθεια να φυλακίσει, ή βλάψει κάποιον. Απαιτήστε αλλαγές στο νόμο που αφαιρούν τους περιορισμούς για αυτά τα εγκλήματα.
Η Μισανδρία, ο Μισογυνισμός και οι επιθετικές προτιμήσεις, δεν έχουν καμία θέση στην κοινωνία μας. Δεν μπορούμε να έχουμε ισότητα και ίσες ευκαιρίες όταν η μεροληψία υπέρ των γυναικών επικρατεί στις αίθουσες των δικαστηρίων μας αλλά και στις διάφορες εκφράσεις του αστικού και δημόσιου βίου.
Edward S. Nunes

Monday, August 06, 2007

TO ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΩΡΟΛΟΪ

http://www.poodwaddle.com/worldclock.swf

Παράκλησις - Ικεσία



— [Λειτουργ.] Παράκλησις λέγεται συνήθως υπό του ευσεβούς λαού ή προς την Θεοτόκον απευθυνομένη Ικεσία, καθ' ην ψάλλεται υπό του ιερέως, ηκροωμένων των πιστών, ο μέγας ή ο μικρός παρακλητικός κανών. Αμφότεροι οι κανόνες ούτοι, και κυρίως ο μικρός, έχουσι συνταχθή, ίνα ψάλωνται «εν πάση περιστάσει και θλίψει ψυχής». Και μεν μικρός κανών, συνταχθείς υπό του Θεοστηρίκτου μοναχού κατά τους μεν, υπό του Θεοφάνους του Γραπτού κατά τους δέ, υπό τού Ιωάννου του Δαμασκηνού κατά τινας, είναι παλαιός, χρονολογούμενος από του Θ' αιώνος.
(Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη λήμμα Παράκλησις)

«Όσοι εισίν υπό ζυγόν δούλοι, τους ιδίους δέσποτας πάσης τιμής άξίους ήγείσθωσαν, ίνα μή τό όνομα του Θεού και η διδασκαλία του βλασφημήται.
2 οι δε πιστούς έχοντες δέσποτας μή καταφρονείτωσαν, ότι αδελφοί εισίν, άλλα μάλλον δουλευέτωσαν, οτι πιστοί είσι και αγαπητοί οι της ευεργεσίας αντιλαμβανόμενόμενοι».
Α΄ προς Τιμόθεον, 1-2.
1. Οσοι δούλοι είναι κάτω από ζυγόν, άς θεωρούν άξιους κάθε τιμής τους κυρίους των και άς φέρωνται απέναντι αυτών με σεβασμόν και τιμήν, διά νά μή δίδουν αφορμήν να συκοφαντήται και νά υβρίζεται τό όνομα του θεού και ή διδασκαλία του Χριστού. 2. Όσοι δε έχουν ώς κυρίους των πιστούς Χριστιανούς, άς μή τους περιφρονούν και άς μη παίρνουν πολύ θάρρος απέναντί των, έκ του γεγονότος, ότι είναι αδελφοί διά του Χρίστου. Άλλα άς δουλεύουν περισσότερον, διότι αυτοί πού απολαμβάνουν τους καρπούς τής καλής εργασίας των, είναι πιστοί και αγαπητοί Χριστιανοί.

Με λίγα λόγια ένας «ευσεβής» Χριστιανός καταντά δούλος του Μεσαίωνα. Για κάθε τι που θα αγωνιζόταν μόνος του, ξεχνά την ηρωική του καταγωγή και «απευθύνει Ικεσία προς την Θεοτόκον» μία Βυζαντινή συνήθεια όπου οι βασανισμένοι πρόγονοί μας εκλιπαρούσαν την Βασίλισσα για να σώσουν τη ζωή τους. Την εποχή εκείνη ο δούλος του Χριστιανού δουλοκτήτη (πολλές φορές ήταν ένα μοναστήρι) πρέπει να «δουλεύει περισσότερο» για να αποδείξει πως «είναι πιστός και αγαπητός Χριστιανός». Με τον τρόπο αυτό μας απελευθέρωσε ο Χριστιανισμός από την δουλεία. Με τα ψέμματα.

Wednesday, August 01, 2007

O Ναός του Απόλλωνα Ζωστήρα - ΕΝΑΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΣΤΙΣ ΞΑΠΛΩΣΤΡΕΣ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ + 13 29.06.2007

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΖΕΡΒΟΝΙΚΟΛΑΚΗΣ


Αυτός ο Ναός του Απόλλωνα Ζωστήρα, στο Λαιμό της Βουλιαγμένης, μέσα στην πλαζ του Αστέρα, ήταν ο ομφάλιος λώρος της Αθήνας με τη Δήλο.
Σήμερα, κανείς δεν φαίνεται να δίνει σημασία σ' αυτό τον αρχαιολογικό χώρο, που βρίσκεται περιφραγμένος μέσα στην πιο Χάϊ Κλάς παραλία της Αττικής, την πλαζ του Αστέρα. Χιλιάδες άνθρωποι μπαινοβγαίνουν σ' αυτή την πλαζ, όμως κανείς ή έστω ελάχιστοι ρίχνουν μια ματιά, «στα αρχαία», όπως τα λένε αυτοί που τους πέφτει για παράδειγμα η μπάλα στον αρχαιολογικό χώρο, από δίπλα που παίζουν μπήτς βόλεϋ ή ρακέτες και τρέχει κάποιος για να τη μαζέψει.
Τις περισσότερες φορές, όπως και τώρα που τον ξαναφωτογράφιζα, έβλεπα μόνο κάτι πιτσιρίκια να αναρωτιούνται γι' αυτές τις κολόνες, όπως με ρώτησαν κι εμένα. Άλλωστε, πριν από πολλές δεκαετίες (το 1924) αυτό το Ναό τον ανακάλυψαν κάποια παιδιά του ορφανοτροφείου, καθώς έπαιζαν στην άμμο. Έτσι τον ξέθαψαν μετά οι αρχαιολόγοι.
Ο αρχαιολόγος Α. Κουρουνιώτης. με βοηθό τον Μ. Πιττίδη. ανέλαβαν την ανασκαφή, την περίοδο 1926-1927 και έφεραν στο φως ένα πολύ γνωστό Ιερό του αρχαίου Δήμου των Αιξωνιδών Αλών, στο οποίο αναφέρονται ο Στράβωνας, ο Παυσανίας και ο Στέφανος Βυζάντιος. Ο Γεωγράφος Στράβων (1ος π.Χ. αιώνας) αναφέρεται σ' αυτό το Ιερό του Απόλλωνα Ζωστήρα, αλλά και στη θέση που βρίσκεται, με τη φράση: «ΜΑΚΡΑ ΑΚΡΑ ΠΡΩΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΙΞΩΝΕΑΣ, ΖΩΣΤΗΡ».
Η «Μακρά άκρα» που αναφέρει ο Στράβωνας δεν είναι άλλη από τη σημερινή περιοχή του Λαιμού της Βουλιαγμένης. Όσο για το όνομα «Ζωστήρ», που φέρει το Ιερό του Απόλλωνα, λέγεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι η λουρίδα της στεριάς πάνω στην οποία είναι κτισμένος μοιάζει με ζώνη.
Υπάρχουν όμως και δυο γραπτές αναφορές σ' αυτό το Ιερό, που ερμηνεύουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο την ονομασία του. Η μια από τις δυο αυτές μαρτυρίες ανήκει στον Στέφανο Βυζάντιο, ο οποίος περιγράφει τη γιορτή που γινόταν κάθε χρόνο σ' αυτό το Ιερό, τα «Ζωστήρια»: ΦΑΣΙ ΤΗΝ ΛΗΤΩ ΛΥΣΑΙ ΤΗΝ ΖΩΝΗΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕΙΣΑΙ ΕΝ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΛΟΥ-ΣΑΣΘΑΙ ΕΝΤΑΥΘΑ ΘΥΟΥΣΙΝ ΑΛΑΕΙΣ ΛΗΤΟΙ ΚΑΙ ΑΡΤΕΜΙΔΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙ ΖΩΣΤΗΡΙΩ».
Λένε, γράφει ο Στέφανος Βυζάντιος, ότι η Λητώ έλυσε τη ζώνη της και κάθισε στη Λίμνη (Σημείωση: η Λητώ ήταν έγκυος και ήταν έτοιμη να γεννήσει την Άρτεμη και τον Απόλλωνα. Ο ναός κτίστηκε εκεί που κάθισε η Λητώ και έλυσε τη ζώνη της, δίνοντας έτσι το όνομα ΖΩΣΤΗΡ). Και ο Στέφανος Βυζάντιος συνεχίζει ότι εδώ θυσιάζουν οι κάτοικοι του Δήμου Αλών, στη Λητώ, στην Άρτεμη και στον Απόλλωνα Ζωστήρα.
Ο Παυσανίας (1ος μ.Χ. αιώνας) γίνεται πιο συγκεκριμένος στα «Αττικά» του, αναφερόμενος σ' αυτό το Ιερό: «ΕΝ ΖΩΣΤΗΡΙ ΕΠΙ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΑΙ ΒΩΜΟΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΚΑΙ ΛΗΤΟΥΣ. ΤΕΚΕΙΝ ΜΕΝ ΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ ΕΝΤΑΥΘΑ ΟΥ ΦΑΣΙ, ΛΥΣΑΣΘΑΙ ΔΕ ΤΟΝ ΖΩΣΤΗΡΑ ΩΣ ΤΕΞΟΜΕΝΗΝ, ΚΑΙ ΤΩ ΧΩΡΙΩ ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ».
Στον Ζωστήρα -γράφει ο Παυσανίας- που βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, υπάρχει και βωμός της Αθηνάς και του Απόλλωνα και της Αρτεμης και της Λητώς. Δεν λένε ότι (η Λητώ) γέννησε εδώ τα παιδιά της, αλλά ότι έλυσε τη ζώνη της σαν ετοιμόγεννη, και γι' αυτό το μέρος πήρε το όνομα (Ζωστήρ).
Ο ναός που ήρθε ξανά στο φως από την ανασκαφή είναι πώρινος, με ορθογώνιο σηκό και οι διαστάσεις του είναι 10,80X6,00 μέτρα. Η είσοδος του βλέπει ανατολικά και η ανέγερση του χρονολογείται στον 6ο π.Χ. αιώνα. Περίπου δυο αιώνες αργότερα (τον 4ο π.Χ. αιώνα) ο ναός συμπληρώθηκε με κίονες σε όλες τις πλευρές του (6 κίονες σε κάθε πλευρά του και από τέσσερις κίονες μπροστά και πίσω).
Το εσωτερικό του Ναού χωρίζεται σε δυο μέρη από έναν τοίχο που ορθώνεται 6,5 μέτρα μετά την είσοδο και χωρίζει το σηκό από το άδυτο. Και επειδή το έδαφος στο σημείο του Ναού έχει πάθει καθίζηση και το έδαφος γύρω από τις αρχαιότητες είναι πιο ψηλά κατά 1,5 μέτρο, το Ιερό παρουσιάζεται σχεδόν σε κάτοψη, με ευκρινέστατα τα μέρη του.
Το δάπεδο του Ιερού είναι στρωμένο με μεγάλες ορθογώνιες πλάκες από τιτανόλιθο, αρμοσμένες στην εντέλεια. Οι αρχαιολόγοι που έκαναν την ανασκαφή στάθηκαν τυχεροί, γιατί τα ίδια τα ευρήματα που έφεραν στο φως ήταν πολύ αποκαλυπτικά για την ταυτότητα του Ιερού.
Στη μέση του σηκού και σε εγκάρσια διάταξη υπάρχουν τρία μαρμάρινα βάθρα που φιλοξενούσαν πάνω τους τα αγάλματα της Λητώς και των παιδιών της, του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Σε δυο από αυτά υπάρχει η επιγραφή «ΗΑΛΑΙΕΙΣ ΑΝΕΘΕΣΑΝ».
Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα επιγραφή βρίσκεται στην πρόσθια όψη μιας τράπεζας από γκρίζο μάρμαρο, που έχει πόδια λιονταριού. Η επιγραφή αυτή δίνει το όνομα του ιερέα του Ναού, που είναι: Πολύστρατος. Αυτός λοιπόν ο ιερέας από το Δήμο των Αλών, μαζί με τους συνεργάτες του, όπως αναφέρεται στην επιγραφή της τράπεζας, επισκεύασαν το Ιερό, ενδιαφέρθηκαν για την κόσμηση του με τα αγάλματα των τριών βάθρων και είχαν την επιμέλεια των θυσιών. Από τη μορφή των γραμμάτων, η επιγραφή αυτή χρονολογείται στον 4ο π.Χ. αιώνα.
Στην αριστερή πλευρά, όπως μπαίνουμε στο ιερό, υπάρχει ένας μαρμάρινος θρόνος, δίπλα στις βάσεις των αγαλμάτων. Τα σκαλίσματα του απομιμούνται ξύλινο έπιπλο, όπως δείχνουν τα χαράγματα στην πλάτη και οι ανάγλυφες γραμμές που αποδίδουν τα πόδια. Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι ο θρόνος αυτός ανήκει στον ιερέα του ναού.
Ένα άλλο εύρημα είναι τα πόδια χήνας στο ανάγλυφο μιας πλάκας, όπως και στο Λητώο της Δήλου. Στο αριστερό μέρος της εισόδου, έξω από το Ιερό, σώζεται ένα λίθινο αγγείο, που είναι το περιρραντήριο (περιείχε νερό με το οποίο οι ιερείς ράντιζαν

για εξαγνισμό). Στο αριστερό μέρος της εισόδου υπάρχει και ένας μικρός αναθηματικός, μαρμάρινος κίονας που έχει χαραγμένη πάνω του μια ελεγειακή επιγραφή σε δυο στίχους που αναφέρουν ότι ο δωρητής αφιερώνει ένα άγαλμα στον «Χρυσόμαλλο Απόλλωνα». Όλες αυτές οι επιγραφές βοήθησαν ώστε να «ταυτιστεί», χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, αυτό το εύρημα με το Ιερό του Απόλλωνα Ζωστήρα, όπως αναφέρεται στις αρχαίες γραπτές πηγές.

Η ανασκαφή αυτού του χώρου επιβεβαιώνει επίσης όσα γράφει ο Παυσανίας και για τη λατρεία της Αθηνάς σ' αυτό το Ιερό. Οι αρχαιολόγοι-ανασκαφείς υπέθεσαν στην αρχή ότι κάπου κοντά θα πρέπει να βρίσκεται και κάποιο ιερό αφιερωμένο στην Αθηνά. Όμως, ο μεγάλος ορθογώνιος βωμός, που βρέθηκε σε απόσταση 6,75 μέτρων μπροστά από το σηκό δίνει μια προφανή εξήγηση ότι χρησίμευε για να θυσιάζουν στην Αθηνά. Οι διαστάσεις του 4,25x2,55 μέτρα. Το Ιερό αυτό είναι κτισμένο σε μια εξαιρετική θέση, πάνω σε μια λουρίδα χαμηλής στεριάς ανάμεσα σε δυο κόλπους, που το καθιστά έτσι ορατό και από τον ένα κόλπο και από τον άλλο. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι βρίσκεται απέναντι από τις Κυκλάδες, διευκολύνοντας έτσι αυτούς που ήθελαν να ταξιδέψουν από την Αττική για προσκύνημα στη Δήλο.
Από τον την εποχή των Πεισιστρατιδών (τον 6ο π.Χ. αιώνα) η Αθήνα καλλιεργούσε ένα μύθο που συνέδεε τη θεά Αθηνά, προστάτιδα της Αθήνας, με τις θεότητες της Δήλου, προκειμένου να καθαγιάσει τις πολιτικές αξιώσεις της σε ό,τι αφορά τη Δήλο.
Λέει λοιπόν ο μύθος ότι η Αθηνά συναντά στη Βουλιαγμένη (τη ΜΑΚΡΑ ΑΚΡΑ) τη Λητώ που ήταν ετοιμόγεννη και κυνηγημένη από την Ήρα. Της παρέχει τη στήριξη της και τη φυγαδεύει στη Δήλο, ώστε να γεννήσει με ασφάλεια τα παιδιά της.
Το Ιερό του Απόλλωνα Ζωστήρα δεν είναι το μόνο αρχαιολογικό εύρημα που υπάρχει στην περιοχή. Έχουν ανασκαφεί και άλλα οικήματα, όπως είναι τα σπίτια των ιερέων, αλλά και δυο πύργοι, που βρίσκονται σήμερα θαμμένοι στον περιφραγμένο χώρο του ξενοδοχειακού συγκροτήματος του Αστέρα. Ένας πολύ σημαντικός χώρος, που δίπλα του χιλιάδες άνθρωποι απολαμβάνουν τη θάλασσα και μόνο ελάχιστοι από αυτούς του δίνουν σημασία.