θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, January 27, 2007

Δημήτρης Λιαντίνης: Έζησα έρημος και ισχυρός

Δημήτρης Λιαντίνης:
Έζησα έρημος και ισχυρός

1η Ιουνίου του 1998, ο καθη­γητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστη­μίου Αθηνών Δημήτρης Λιαντίνης, εξαφανίζεται. Λίγες ημέρες αργό­τερα η κόρη του, Διοτίμα, ανακαλύ­πτει ένα χειρόγραφο του πατέρα της και την πιάνει τρόμος: «Διοτίμα μου, φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα-βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέ­τη θανάτου». Περί της εκφρασμένης πρόθεσης του καθηγητή να αυτοκτονή­σει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, μιλά η σύζυγος του.
Ανθρωπος που συνέπαιρνε με την κόψη και την ευρύτητα της σκέψης του συναδέλφους, φοιτητές και συνομιλητές, γέμιζε ασφυκτικά τα αμφιθέατρα σε κάθε εμφάνιση του. ι, στο 1998 ακόμα, εξαφανίζεται και αφήνει ερωτημα­τικά . Απαντες στρέφουν το ενδια­φέρον τους προς τον Ταΰγετο -από τα μέρη εκείνα καταγόταν ο καθηγητής, εκεί πήγαινε για να ηρε­μήσει, αλλά και για κάποιες έρευνες του, σύμφωνα με στενούς του φίλους. Η εξαφάνιση Λιαντίνη γίνεται σίριαλ στον Τύπο της εποχής και κάποιοι αναφέρουν ότι το μυστικό δεν θα αποκαλυφθεί αν δεν περάσουν επτά χρόνια. Και, πράγματι, επτά χρόνια και έναν μήνα αργότερα, τον Ιούλιο του 2005 στην περιοχή Πόρτες του Ταϋγέτου ανακαλύπτεται ένας ανθρώ­πινος σκελετός. Ήταν του Λιαντίνη - αποκαλύφθηκε με εξέταση ΟΝΑ, ενώ δίπλα του βρέθηκαν και κάποια προσωπικά του αντικείμενα, τα ρού­χα του, ένα σημειωματάριο και άλλα. Το μυστήριο θα μπορούσε να τελει­ώσει εκεί, αλλά, καθώς φαίνεται, μόλις άρχιζε - τουλάχιστον για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν τις σχέ­σεις του Λιαντίνη με συγκεκριμένους κύκλους, αλλά και για τα προχωρη­μένα «πειράματα» που έκανε στον Ταΰγετο.
Οι... πιο προχωρημένοι δε ανα­μένουν με αγωνία ένα σημάδι της «επιστροφής» του, όποια και όπως κι αν είναι αυτή. Για τους «μυημέ­νους», αποτελεί πεποίθηση πως ο Λιαντίνης είχε στενή σχέση με την περίφημη Ομάδα Έψιλον, μια ομά­δα ανθρώπων που -υποτίθεται ότι- κατέχουν την «προηγμένη γνώση» προστατεύουν την Ελλάδα από επιβουλές και μάχονται για την επαναφορά στον σύγχρονο τρόπο ζωής των αρχαιοελληνικών ιδεωδών. Οι ίδιοι κύκλοι αναφέρουν ότι στο όπου βρέθηκε ο σκελετός του Λιαντίνη τέμνονται οι δύο άξονες του λεγόμενου Νοήμονος συμπαντικού Οργανισμού που κυβερνά τον κόσμο, εκεί όπου στις 04.04 κάθε πρωί αντανακλώνται οι πέντε πυραμίδες της Αιγύπτου και υπάρχει πέρασμα από τον κόσμο του θανάτου προς τον κόσμο του αθανάτου.
Εντέλει, ο Λιαντίνης όντως αυτοκτόνησε για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας και εσωτερικής αξιοπρέ­πειας μπροστά στη γενική φθορά των αξιών αλλά και της προσωπικής φθοράς που επρόκειτο να υποστεί λόγω της ηλικίας (αν και πλησίαζε μόλις τα 56) ή ανακάλυψε ένα τέτοιο πέρασμα και, απλώς, γνωρίζοντας ότι ελαχιστότατοι θα ήταν σε θέση να συλλάβουν μια τέτοια κατάστα­ση, απέκρυψε επιμελώς τη δραπέ­τευση του σε μιαν άλλη διάσταση, αφήνοντας το υλικό του σώμα στον Ταΰγετο που τόσο αγάπησε;

Απάντηση δεν υπάρχει, αντί αυτής μια σημείωση του, σαφής όσο και διφορούμενη: «Σας είχα προειδο­ποιήσει, μα δεν με πιστέψατε... Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη, δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέληση σου. Παλεύω τη δύναμη σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη, όταν εγώ αποφασίσω, όχι όταν αποφασί­σεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφ’ εαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειο σου. Ο τάφος, η ταφόπλα­κα, το σκοτάδι, το ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν».



Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Δημήτρης Λιαντίνης αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό στη μητέρα του. Μίλησαν για αρκετή ώρα οι δυο τους. Η ίδια μού μετέφερε αποσπάσματα από αυτή τη συνομιλία:
- Μάνα, άκου. Σύντο­μα θα λάβεις μια μαχαι­ριά, όχι στην πλάτη, αλλά στην καρδιά. Θέλω να φανείς γεν­ναία, σαν αρχαία Σπαρτιάτισσα, που έχανε το γιο της, αλλά έστεκε περήφανη.
Η μάνα κατάλαβε αμέσως και αντέδρασε:
- Όχι, παιδί μου, όχι, εγώ πρέπει να φύγω πρώτη...
Της έπιασε το χέρι:
- Μανούλα, ηρέμησε. Νιώθω ότι έχω ζήσει πέντε ζωές. Ήρθε η ώρα να φύγω.
- Παιδί μου, σπλάχνο μου, πάντα πίστευα σε σένα. Ας γίνει αυτό που θέλεις.
Τον αγκάλιασε και τον φίλησε.
Και εκεί ο Λιαντίνης της είπε τα στερ­νά του λόγια...
Για πρώτη φορά στο φως η ζωή του πιο πολυσυζητημένου νεοέλληνα στοχαστή, που η εξαφάνιση του συγκλόνισε το πανελλήνιο το καλοκαίρι του 1998.
Ανέκδοτες προσωπικές επιστολές που φανερώνουν μια σπάνια στάση ζωής, συνεντεύξεις με ανθρώπους που τον γνώρισαν, σημει­ώσεις του, προσωπικά ημερολόγια, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και μία μαρτυρία-αποκάλυψη φωτίζουν το χρονικό ενός σχεδίου που ξεπερνά κάθε φαντασία.
Η δημοσιογραφική έρευνα του Δημήτρη Αλικάκου για τον καθη­γητή Δημήτρη Λιαντίνη συνιστά ένα αληθινό μυθιστόρημα.