NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Thursday, August 21, 2014

Η Ελλάς και θύμα βιοπειρατίας



Η Ελλάς και θύμα βιοπειρατίας

«Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων, μια φυλή θεών…» Πίνδαρος (ΣΤ ΄ Ωδή Νεμεονίκου) Γράφει από την Αθήνα, ο συνεργάτης μας, συγγραφέας - λαογράφος Γιώργος Λεκάκης www.lekakis.com
Χρονοτοπία 20.08.2014
20.08.2014 


Δεν μας κλέβουν μόνο αρχαία αγάλματα, αλλά και τα φυτά μας!
Σε Θάσο, Σαμοθράκη, Ικαρία και Λακωνία το καλύτερο βαλσαμόχορτο του κόσμου!
 

/ Αφιέρωμα: Χρονοτοπία - Γράφει o Γιώργος Λεκάκης /
 


Το βαλσαμόλαδο της Σαμοθράκης. Από τα καλύτερα στον κόσμο!
 


Η πανέμορφη Θάσος, στο Βόρειο Αιγαίο, είναι γνωστή για πολλά προϊόντα της: Ένα απ’ αυτά, είναι το υψηλής ποιότητος έξτρα παρθένο ελαιόλαδό της, από την περίφημη τοπική ελιά «θρούμπα», κ.ά. Ένα άλλο όμως, είναι το βαλσαμέλαιό της, από το εξαιρετικό βαλσαμόχορτό της, που θεωρείται – μαζί με της Σαμοθράκης[1], της Ικαρίας και της Λακωνίας - ως το καλύτερο στον κόσμο!

Τα προϊόντα αυτού του «δυναμίτη της φύσεως», διακινούν δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα στον πλανήτη... Η Ελλάς κάθεται πάνω σε ένα θησαυροφυλάκειο ακόμη, και κοιμάται...
Όταν οι Ολλανδοί ήλθαν ως βοτανοκλέφτες...
Όλα άρχισαν όταν ξένες φαρμακευτικές και βοτανικές εταιρείες εντόπισαν την χώρα μας, ως ένα ηλύσιο βιοποικιλακό τόπο...
Πρωτοπόροι βοτανοκλέφτες ήταν οι Ολλανδοί. Ολλανδικές εταιρείες ξανα-επισκέφθηκαν την δεκαετία του 1970-80 τα βουνά του Μυστρά και της Μάνης, στην Νότιο Πελοπόννησο, όπου και άκουσαν – άρα δεν εγνώριζαν πριν - από τοπικούς αγρότες και βοσκούς για το βαλσαμόχορτο και τα θαύματα αποκαταστάσεώς πολλών παθήσεων απ’ αυτό. Τους τρόπους ήξεραν και χρησιμοποιούσαν και γιατροπορεύονταν γενεές και γενεές Ελλήνων, στο πέρασμα των χιλιετιών... Έτσι, οι Ολλανδοί άρχισαν να ενδιαφέρεται (και) γι’ αυτό το φυτό και αφιέρωσαν χρόνο και χρήμα για να πειραματισθούν με το βαλσαμέλαιο – με το αζημίωτο...
Κάθε χρόνο στις αρχές του Μαΐου, εταξείδευαν στην Πελοπόννησο, στην κοιλάδα της Σπάρτης, δεκάδες Ολλανδοί, για να συλλέξουν βαλσαμόχορτο, από βουνοπλαγιές οι οποίες κείτονταν 1.500 μ. πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης! Αλήθεια με ποια άδεια; Οι εντόπιοι τους έβλεπαν ως φολκλόρ... ως φυσιολάτρες τουρίστες... Εν τω μεταξύ, τα λουλούδια της ελληνικής φύσεως αφανίζονταν... Συγκέντρωναν χιλιάδες λουλούδια βαλσαμόχορτου, αυτά τα ωραιότατα, με το φρέσκο κίτρινο-χρυσαφί χρώμα, από πολύ ενωρίς το πρωί... Και τα εβύθιζαν αργότερα, την ίδια ημέρα, σε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, ψυχρής έκθλιψης, από βιολογικά καλλιεργημένες τοπικές ελιές! Αυτό το μείγμα εν συνεχεία αφήνεται σφραγισμένο, σε υάλινα βάζα ή μπουκάλια, στον καυτό ήλιο της Μεσογείου, για αρκετές εβδομάδες, να λιαστεί περισσότερες από χίλιες ώρες... Αυτή η προσεκτική διαδικασία δημιουργεί τις διάσημες ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου, που έχει ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, και που είναι κυρίως για εξωτερική χρήση, για την θεραπεία των εγκαυμάτων, των ερεθισμών του δέρματος, τις χειρουργικές ουλές, τους μώλωπες, τα διαστρέμματα, κλπ.
Οι Ολλανδοί δεν είναι η πρώτη φορά που κλέβουν βότανα από την ελληνική φύση... Είναι χαρακτηριστικό ότι την χώρα τους την έχουν καθιερώσει ως «χώρα της τουλίπας», τον βολβό της οποίας έχουν κλέψει από την Χίο και την Αργολίδα!


Μια αρχαία ελληνική παράδοση

Στις ηλιόλουστες πεδιάδες και τα νησιά των μεσογειακών χωρών, το βαλσαμέλαιο παράγεται παραδοσιακά εδώ και αιώνες... Η παράδοση αυτή έχει πνευματική ιδιοκτησία. Η κλοπή αυτής της παραδόσεως - και μάλιστα όταν κάποιος κερδίζει χρήματα απ’ αυτήν την άνομη πράξη – πρέπει να τιμωρείται. Κάτοχος αυτής της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι οι Έλληνες – και δη οι Σπαρτιάτες.
Οι ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου ήταν γνωστές ήδη στον αρχαίο σπαρτιάτικο στρατό! Γι’ αυτό, ακόμη και σήμερα στην Λακωνία, το λένε σπαθόχορτο, από το οποίο παράγουν το σπαθέλαιο, ειδικό στην επούλωση τραυμάτων από σπαθιές! Οι θεραπευτικές ιδιότητες του ελαίου αυτού του φυτού θαυμάζονταν και ήταν σεβαστές από τους αρχαίους χρόνους! Ο Έλλην ιατρός, «ο πατέρας της Ιατρικής», Ιπποκράτης, το χρησιμοποιούσε επίσης ευρέως, 2.500 χρόνια πριν... Οι αρχαίοι Έλληνες - και οι Ρωμαίοι αντιγραφείς τους - χρησιμοποιούσαν το υπερφυτό (υπερικό - hypericum perforatum L.) βαλσαμόχορτο για πολλές ασθένειες, σε ευρύ φάσμα τραυματισμών, τα έλκη, την γαστρεντερική δυσφορία, τον πόνο από την εμμηνόρροια, την οσφυαλγία, τις πληγές, τα δήγματα φιδιών, αλλά και τα αυτοάνοσα, και την κατάθλιψη, καθώς και για πνευματικούς λόγους, αφού επίστευαν ότι το φυτό προσφέρει προστασία από τα κακά πνεύματα (που ήταν αυτά που προξενούσαν τις ασθένειες και τα ατυχήματα)...
Η ελληνική λαογραφία έχει συγκεντρώσει πολλούς τρόπους χρήσεώς του, και πολλούς παρασκευής του, σε διάφορα μέρη της Ελλάδος...

Το χριστιανικό καπέλωμα

Ο Έλληνας λάτρεψε το βαλσαμέλαιο. Η λέξις βάλσαμο στην γλώσσα του είναι συνώνυμο με την πανάκεια, την κάθε είδους θεραπεία, την ανακούφιση. Γι’ αυτό, στην δύσκολη να προσηλυτισθεί στον χριστιανισμό περιοχή της Λακωνίας, το βαλσαμόχορτο ονομάσθηκε και «χόρτο του άη Γιάννη». Για να καπελωθεί χριστιανικά αυτή η πανάρχαια προσφερόμενη θεραπεία, οι χριστιανοί «πατέρες» διέδωσαν, ψευδώς βέβαια, πως από το «ιερό αίμα του αγίου Ιωάννου σχηματίζονται οι κόκκινες κηλίδες ελαίου στα κίτρινα φύλλα του βαλσαμόχορτου»... Και οι εύπιστοι και αδαείς αμόρφωτοι – που αποτελούσαν τον πρώτο εύκολο στόχο δημιουργίας ποιμνίου των χριστιανών - το επίστευσαν... Οι χριστιανοί πιστεύουν, λοιπόν, ότι του αγίου Ιωάννου η θεραπευτική δύναμη επέρασε στο βαλσαμόχορτο... Τι κρίμα γι’ αυτούς! Το βαλσαμόχορτο είχε θεραπευτική δύναμη, χιλιάδες χρόνια πριν εμφανισθεί αυτός ο άγιός τους... Το φυτό, λένε, φύεται για να υπενθυμίζει την βάναυση σφαγή του αγίου! Λες και άλλη αποστολή ή δουλειά δεν έχουν τα φυτά της Γης, από το να γίνονται όργανα της κάθε θρησκείας... Την ημέρα, λοιπόν, του αγίου Ιωάννου, στις 24 Ιουνίου, οι άνθρωποι κρεμούν βαλσαμόχορτο στα σπίτια, εις ανάμνησιν αυτού του αγίου και για την προστασία από τα κακά πνεύματα, όπως έκαναν χιλιάδες χρόνια τώρα, αδιάφορο ποια θρησκεία επικρατούσε στον καιρό τους...[2]

Κινδυνεύουν να εξαφανισθούν 1 στα 10 σπάνια ελληνικά φυτά  από ξένους βιοπειρατές,που δρουν ανεξέλεγκτα στην χώρα μας!

Κίνδυνο ολικής εξαφανίσεως αντιμετωπίζουν περίπου 1 στα 10 σπάνια ή απειλούμενα ενδημικά φυτά της ελληνικής χλωρίδος! Αυτά έχουν μπει για τα καλά στο... μάτι διεθνών κυκλωμάτων βιοπειρατείας, που δρουν τώρα πια στο διαδίκτυο.

Έχει γίνει κατανοητό στους κοινούς ανθρώπους του πλανήτη Γη - αλλά όχι στους... πολιτικούς και τους τραπεζίτες, διότι αυτοί φαίνεται δεν είναι κοινοί, δηλ. δεν διαθέτουν ούτε καν τον κοινό νου! - πως όταν και το τελευταίο δένδρο κοπεί, όταν το τελευταίο ζώο ή ψάρι ή χόρτο θα καταναλωθεί, όταν και η τελευταία πηγή νερού θα δηλητηριασθεί, τότε μόνον θα αντιληφθούν οι «συλλέκτες χρημάτων» στα σίγουρα, ότι τα χρήματά τους... δεν τρώγονται!!! Αλλά έως τότε;


Το «ζωντανό φυτό» πωλείται στο διαδίκτυο από 6 έως 21 ευρώ (λ.χ. η περίφημη ορχιδέα της Κρήτης ophrys kotschyi subsp. cretica – η ορχιδέα ophrys kotschyi απαντάται μόνον σε Ελλάδα και Κύπρο). Υπάρχει αυξανόμενο διεθνές ενδιαφέρον για τον πλούτο και την μοναδικότητα των βοτάνων και αρωματικών φυτών της ελληνικής γης... Κινούν το ενδιαφέρον αγοραστών-συλλεκτών και βιοπειρατών, με τζίρο εκατομμυρίων ευρώ. Πληγή του πολιτισμού δεν είναι μόνον οι αρχαιοκάπηλοι, αλλά και οι βιοκάπηλοι...

«Εντοπίστηκαν 588 περιπτώσεις εμπορίας φυτών από 73 φυτώρια σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία, τα οποία, ως αυτοφυή φυτά, υπάρχουν αποκλειστικά και μόνον στην Ελλάδα, ως ενδημικά της χώρας μας» (βλ. Ν. Κρίγκας «Το ηλεκτρονικό εμπόριο στα ελληνικά ενδημικά φυτά. Βιοποικιλότητα, εμπόριο και νομιμότητα»).


Από αυτά:
● 58 taxa είναι προστατευόμενα σε εθνικό και 19 σε διεθνές επίπεδο,
● 33 χαρακτηρίζονται ως απειλούμενα (κινδυνεύοντα ή τρωτά), και
● 37 ως σχεδόν απειλούμενα ή σπάνια. Τα 12 μάλιστα έχουν εντοπισθεί σε μία μόνον τοποθεσία και άλλα 18 σε 2-5 μόνον σημεία της Ελλάδος.
Κανένα από τα 73 φυτώρια δεν διαθέτει άδεια από τις αρμόδιες ελληνικές Αρχές για την συλλογή και την πώληση των ενδημικών φυτών της Ελλάδος! Σχετικό με την αξιοποίησή τους είναι το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια, που θα τεθεί σε ισχύ εντός του 2014.


Θα λογοδοτήσει κανείς, κάποτε, κάπου... Ο πλανήτης τελειώνει... Ο άνθρωπος πιστεύει ακόμη πως είναι ο άρχοντας και κύριός του;



[1] Ειδικώς για το βάλσαμο της Σαμοθράκης και τις ιδιότητές του, βλ. Γ. Λεκάκη «Σαμοθράκη – Ιερά Νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006.
[2] βλ. Γ. Λεκάκη «Τάματα και Αναθήματα», εκδ. Γεωργιάδης, 2000.


-------------------------------------------------------



Οι Έλληνες ξανα-ψαρεύουν όπως στην... νεολιθική εποχή!



Πριν λίγες ημέρες, στην Αυλίδα (Ευβοίας), λίγο πριν το χωριό Δράμεσι, στην... ξεχαρβαλωμένη παραλιακή οδο, είδα κατοίκους, λόγω της κρίσεως προφανώς, προκειμένου να έχουν φρέσκο ψαράκι στο πιάτο τους, να ρίχνουν τα δίχτυα τους και με κυκλωτική κίνηση να τα γυρίζουν στην ακτή, για να παγιδεύσουν ψάρια... Η πείνα τέχνας απεργάζεται... Έτσι ψάρευαν οι άνθρωποι στην νεολιθική εποχή...

Tuesday, August 19, 2014

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ*

«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ, ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ, ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΕ ΤΗΝ... ΑΞΙΑ»!

ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ Τ. 221 ΣΕΛ.70-76

Του Αντώνη Κρούστη

 «...Και το Κράτος που είναι;» Δεν πρέπει να υπάρχει πιο συχνή έκφραση από αυτή, ιδιαίτερα από χα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ως σήμερα. Ένας λαός, σχεδόν ανήλικος, περιμένει κάθε φορά να λυθούν τα προβλήματα του από μια Αρχή, που αναμφισβήτητα ο ίδιος όρισε και προοδευτικό την κατέστησε αιχμάλωτη στις απαιτήσεις του.
Λυτή η ιδιότυπη, αλλά και αμφίπλευρη, ομηρία του ελληνικού λαού έχει μια ιστορική συνέχεια, αρχής γεννωμένης από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την μετέπειτα Οθωμανική, το μετεμφυλιακό κράτος, μέχρι το σημερινό κρατικοπαρεμβατικό μεταπολιτευτικό έκτρωμα. (Ελλας: Δύση η Ανατολή; Ο Ακοινώνητος εκσυγχρονισμός στο Νεοελληνικό Κράτος, Πάνος Γεννηματάς, εκδόσεις Ροές 2013)
Ωστόσο, η παρέμβαση του Κράτους στην ζωή του ανθρώπου, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Συναντάται κυρίως σε καθεστώτα ολοκληρωτικό, που μαζί με την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής, εθνικοποιούν και τις συνειδήσεις των πολιτών, πολτοποιώντας τες στο χωνευτήρι της κρατικής μηχανής.

Στην Ελλάδα η υπερβολική κρατική παρέμβαση δυστυχώς δεν συνέβη μόνο σε περιόδους δικτατορίας ή κατοχής, αλλά και σε περιόδους δημοκρατικής ομαλότητας, όπως ήταν αυτή της μεταπολίτευσης. Όχι μόνο δεν δώσαμε την ευκαιρία στον 1. Καποδίστρια , να δομήσει μια σύγχρονη Αστική Δημοκρατία και να στήσει ένα σύγχρονο φιλελεύθερο Ευρωπαϊκό Κράτος, αλλά επιπλέον είχαμε και την ατυχία να ζήσουμε ιστορικά έναν   εμφύλιο σπαραγμό, μετά από την επανάσταση των Ελλήνων Μπολσεβίκων, που κατέληξε στην ήττα τους το 1949, από την άλλη παράταξη, τη λεγάμενη Εθνική.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πραγματικά τυραννικά για τους ηττημένους του Εμφυλίου... Όχι όμως και στο στίβο των ιδεών. Η Αριστερή διανόηση κατάφερε από το πολιτικό παρασκήνιο, να γίνει φορέας και εκφραστής όλων των ηθικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Η Δεξιά παράταξη την εποχή εκείνη, χρησιμοποιούσε το Κράτος και σαν εργαλείο ανάπτυξης της οικονομίας, αλλά και πολιτικού ελέγχου, ιδίως καταπιέζοντας τους τότε αντιφρονούντες Αριστερούς, για να προστατευτεί από τυχόν κινήσεις υπονόμευσης του πολιτεύματος.
Το πώς στήθηκε αυτό το κράτος, γίνεται εύκολα κατανοητό αν δούμε ότι το Σχέδιο Μάρσαλ -δηλαδή η οικονομική στήριξη της Ελλάδος από τους Συμμάχους- διεκπεραιώθηκε από μια μόνο Τράπεζα, την Κεντρική (Κρατική) Τράπεζα της Ελλάδος. Κάτι αντίστοιχο με την ακμάζουσα τότε ΕΣΣΔ. Μια κεντρική Τράπεζα που χρηματοδοτούσε την οικονομική   ανάπτυξη...
Οι επιλεκτικές επιδοτήσεις σε πρόσωπα και τομείς με πολιτικές αποφάσεις,
συγχωνεύσεις, εθνικοποιήσεις, φραγμοί στην είσοδο χρήματος και κεφαλαίων,
έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος από το κράτος,
καθορισμός επιτοκίων από την Τράπεζα Ελλάδος,
δημιουργία μεγάλων Δημοσίων Οργανισμών (ΔΕΚΟ),
η αδειοδότηση επιχειρήσεων να εμπί¬πτει στην διακριτική ευχέρεια υπουργικών αποφάσεων (βλέπε κλειστά επαγγέλματα),
ο έλεγχος των τιμών (βλέπε διατίμηση) σε προϊόντα και υπηρεσίες...
Όλα αυτά συνέθεταν το μεταπολεμικό πελατειακό κράτος της χώρας μας, που ποσώς προσομοιάζει με ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος της Δύσης!


Ο Άγγελος Αγγελόπουλος (1904-1995), ο ένας από τους πρωτεργάτες της ανοικοδόμησης της ελληνικής Οικονομίας και Διοικητής αργότερα της Εθνικής Τράπεζας επί κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή (1973-79), ήταν γραμματέας επί των Οικονομικών στην Κυβέρνηση του Βουνού των κομμουνιστών, το 1944. (Αγγελόπουλος, Α. Ο. (1945) Ο Σοσιαλισμός: Τι είναι, πώς λειτουργεί, πως θα πάμε, 2η εκδ. Αθήνα: Αργύρης Παπαζήοης),
(http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3695121&publDate=).


Ο Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004), ο άλλος πυλώνας και θεμελιωτής της ελληνικής Οικονομίας, το 1936 δήλωνε χαρακτηριστικά:
..για να προοδεύσουν οικονομικά κράτη οπως η Ελλάδα, θα έπρεπε να σχεδιάσουν προσεκτικά και να εφαρμόσουν μια παρεμβατική οικονομική πολιτική... (Βιβλίο: Η Νομισματική Σταθεροποίηση της Δραχμής).
Οι σοσιαλιστικές του καταβολές όμως έγιναν περισσότερο φανερές όταν, το 1944, δημοσιεύει το πρώτο βιβλίο από τη σειρά '’Σοσιαλιστικοί Μελέται» που εκδίδονταν υπό την διεύθυνσή του με τίτλο: «Δημιουργικός Σοσιαλισμός» (2η εκδ. Αθήνα - Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα, 2009). Στο βιβλίο αυτό.
Καθώς τα κράτη έβγαιναν από τη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε πράγματι η ανάγκη ενός κρατικού παρεμβατισμού για την επανεκκίνηση της Οικονομίας. Στην Ελλάδα, αυτή η ανάγκη ήταν ακόμα μεγαλύτερη επειδή η χώρα είχε, επιπλέον, βιώσει το χάος του Εμφυλίου. Ωστόσο, όπως το συνηθίζει, η Ελλάδα πήγε στο άλλο άκρο...

 
 

Στις φωτογραφίες, οι βασικοί θεμελιωτές του κρατικού παρεμβατισμού στην Ελλάδα.
Αγγελος Αγγελόπουλος (1904 - 1995), Ξενοφών Ζολώτας (1906 - 2006) και Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899 - 1987). Οι τρεις κορυφαίες προσωπικότητες που κυριάρχησαν στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας τον 20ό αιώνα και άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους. Και οι τρεις έδωσαν σαφή κρατικιστική/σοσιαλιστική κατεύθυνση στη μεταπολεμική πορεία της χώρας.
Κάτω, ο Παναγής Παπαληγούρας (1917 - 1993), ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ωστόσο και αυτός, ενώ αρχικά δήλωνε φίλος της ελεύθερης οικονομίας, στην πράξη θεμελίωσε τον κρατισμό και τον παρεμβατισμό, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνει μια ιδιότυπη Ελβετία - η τελευταία που κατέρρευσε υπό το βάρος των λαθών και των υπερβολών...
αν το διαβάσει κανείς, δε θα βρει και πολλές διαφορές από τις θέσεις του... Λένιν για την Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΟΠ) που εφάρμοσε το 1922-24 στη Ρωσία!
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987), ο οποίος θεωρείται ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος της μεταπολιτευτικής Ελλάδος το 1974. Ούτε αυτός δεν μπορεί να κρύψει τις σοσιαλιστικές ίου καταβολές από το παρελθόν, αφού το 1952, στο βιβλίο του «Ελληνική Πορεία: Πολιτικά Δοκίμια», καταφέρεται ενάντια στους αυτοματισμούς της ελεύθερης οικονομίας και της ατομικής ιδιοκτη¬σίας, προβλέποντας παράλληλα και την επικράτηση του Σοσιαλισμού.

Αυτή η κατάσταση κατέστησε φυσικές συγκεκριμένες Πολιτικές. Τέτοιες ήταν:
Για του λόγου το αληθές, οι εν λόγω ακαδημαϊκοί κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής συνέστησαν την Εταιρεία Σοσιαλιστικών Μελετών, που λίγο αργότερα ενσωματώθηκε στη Σοσιαλιστική Ένωση. Αυτοί οι πολιτικοί ογκόλιθοι και θιασώτες της ελεγχόμενης οικονομίας κατείχαν επί σειρά ετών κυβερνητικές θέσεις επί... δεξιών κυβερνήσεων (1955-1963, 1974-1989)!
Στην αντιπέρα όχθη τάχθηκε, ο εξίσου δυναμικός πολιτικός, ο Παναγής Παπαληγούρας (1917-1993). Παρά τις αρχικές του θέσεις, περί της αποτελεσματικότητας της ελεύθερης οικονομίας έναντι της σοσιαλιστικής, παλινδρόμησε σε θέσεις των τότε Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών, θεμελιώνοντας στην ουσία με τις πολιτικές του αποφάσεις μια κρατικοδίαιτη και ανελεύθερη Οικονομία, στη δομή της οποίας εμφυτεύθηκε το σαράκι της καταστροφής. (Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, «Από τον Λόγο στην Πράξη: Ο Π. Παπαληγούρας και η συμβολή του στην οικονομική πολιτική»)
Για τις σοσιαλιστικές καταβολές των ανορθωτών της ελληνικής Οικονομίας, σας πα¬ραπέμπω στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Δημοκρατία και Ελεύθερη Οικονομία», (2011) (Μπήτρος, Γ. Κ., Καραγιάννης, Α. Δ. εκδόσεις Παπαζήσης).


Την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών οι πολιτικές επιλογές της στην Οικονομία στρέφονταν κυρίως στο να δανειοδοτούν ημετέρους, να αναθέτουν εργολαβίες του Δημοσίου με πολιτικές αποφάσεις, να χαρίζουν δάνεια, και το κράτος να παίζει τον κεντρικό ρόλο στο σχεδίασμά της ανοικοδόμησης της Οικονομίας. Αυτές οι πολιτικές μπορεί από τη μία να δημιούργησαν προσωρινά μια εικόνα ανάπτυξης αλλά, από την άλλη, η κατάσταση που δημιουργήθηκε έβαλε και αυτή το λιθαράκι της σε μια Οικονομία Σοβιετικού τύπου, που στο μέλλον θα κατέρρεε εκκωφαντικά. (https://www.youtube.coin/watch?v=pOx.\G6 UrzvO
Ο κρατισμός ποτέ δεν περπατά μόνος του. Συνοδεύεται συνήθως με διαφθορά κι αλαζονεία! Χαρακτηριστικά παραδείγματα ακραίου κρατιομού από την περίοδο αυτή έχουμε όταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος διπλάσιασε το μισθό τον δικό του και των Υπουργών του - μέσα σε μια νύκτα! Το ίδιο έκανε με φωτογραφικές διατάξεις για ιον διορισμό ιων συγγενών των δικών ιου και των Υπουργών της τότε 7ετούς Νομενκλατούρας. (Αναγκαστικός νόμος υπ’  αριθμ. 5 ,περί καθορισμού ακοδοχών του Υπουργικού Συμβουλίου, 10 Μαΐου 1967). Ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει το βιβλίο του Μιχαήλ Βοσλένσκυ, «Η Νομενκλατούρα», που περιγράφει τη Σοβιετική άρχουσα Τάξη, για να διαπιστώσει ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο καθεστώτων ήταν μόνο μεταξύ των αποχρώσεων του μαύρου και του κόκκινου...

Το κράτος της μεταπολίτευσης.

Η Αριστερά στην Ελλάδα πέρασε μια μεγάλη περίοδο (28 χρόνια) στην απομόνωση και στην παρανομία. Οι τότε κρατούντες πίστευαν ότι αυτό που διώκεις το εξαφανίζεις... Αλλά 'ισχύει το αντίθετο! Το αίσθημα της επιβίωσης σε κάνει να σκεφθείς τρόπους να επιζήσεις. Έτσι οι διώξεις λειτούργησαν όχι μόνο συσπειρωτικά, αλλά και ανέδειξαν μεγάλες μορφές έμπνευσης στην διανόηση, στην ποίηση, στο θέατρο και βεβαίως στην πολίτική.
Η Αριστεροί έγραψαν βιβλία, σύνθεσαν τραγούδια, ανέδειξαν αγωνιστές, ανέδειξαν (ή κατασκεύασαν) ήρωες, τύπωσαν παράνομα έντυπα και εφημερίδες, συμμετείχαν σε ομιλίες πολιτικής καθοδήγησης, διαμόρφωσαν συνειδήσεις, καθοδήγησαν χιλιάδες ενεργούς πολίτες, οργάνωσαν απεργίες, στάθηκαν μπροστάρηδες σε κάθε πρόβλημα του ελληνικού λαού, στην γειτονιά, στα σχολεία, στο εργοστάσιο στις δημόσιες υπηρεσίες, στα χωράφια... Παντού! Μπράβο τους!
Παντού υπήρχε και ένας αριστερός που διαμόρφωνε την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του, σε έναν λαό με ιδεολογική σύγχυση. Αποτέλεσμα τούτου; Να παγιωθούν οι Αριστεροί σαν οι υπερασπιστές των αδικημένων και οι «νικητές» Δεξιοί, σαν οι φασίστες και οι εκπρόσωποι του «Μεγάλου Κεφαλαίου»!
Στα «Πέτρινα Χρόνια» του Αριστερού αποκλεισμού, στο Δημόσιο είχαν πρόσβαση μόνο οι θιασώτες της φιλελεύθερης ιδεολογίας, και το κατέλαβαν ολοκληρωτικά.
Από την άλλη, οι υποστηρικτές της κρατικής μέριμνας δραστηριοποιούνταν, ως μο¬ναδική επιλογή τους, στον... ιδιωτικό τομέα! Έτσι, είχαμε τους οπαδούς της ιδιωτικής Ον κονομίας να υπηρετούν το Δημόσιο και τους οπαδούς του κρατικού σχεδιασμού, να μεγαλουργούν στην ιδιωτική Οικονομία! Ελλάδα με τα παράδοξα σου...
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας, η κατοχύρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, στην ουσία έδιναν την ευκαιρία στις σοσιαλιστικές ιδέες να επικρατήσουν, τώρα από το προσκήνιο και νό¬μιμα. Το κατάφεραν με τον καλύτερο τρόπο σε όλα τα επίπεδα...
Το έδαφος είχε ήδη καλλιεργηθεί δεκαετίες πριν:
Από τους οικονομολόγους του Κεντρικού Σχεδιασμού στήθηκε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.
Από τους σοσιαλίζοντες νομικούς συντάχθηκε το αντιφιλελεύθερο Σύνταγμα του 1974.
Οι διανοούμενοι της χώρας εγκατέστησαν στη συνείδηση του λαού την ηθική ανωτερότητα του Σοσιαλισμού.
Οι επαΐοντες της δημοσιογραφίας με την γραφίδα τους αποδομούσαν καθημερινά οτιδήποτε αφορούσε τον Καπιταλισμό.
Οι καλλιτέχνες με κορυφαίες δημιουργίες τους παγίωναν ένα επαναστατικό κλίμα σοσιαλιστικής προσμονής.

Και ο Κ. Καραμανλής; Και η λεγάμενη φιλελεύθερη παράταξη; Αυτοί... εθνικοποιούσαν την Εμπορική Τράπεζα, τις επιχειρήσεις του Ανδρεάδη, την Ολυμπιακή του Ωνάση, διόριζαν ημετέρους, θεσμοθετούσαν προστατευτικούς νόμους στην Οικονομία κ.ο.κ., για να παραδώσουν στο τέλος αμαχητί την σκυτάλη διακυβέρνησης του τόπου στον Ανδρέα Παπανδρέου που -όπως αποδείχτηκε- τοποθέτησε την τελική ταφόπλακα της ελληνικής Οικονομίας.
Αξίζει όμως να τονίσουμε ότι, μπορεί οι κυβερνήσεις της Δεξιάς να είχαν σοσιαλιστικές κατευθύνσεις, ήταν όμως αναμφισβήτητα αρκετά συνετές και καθόλου σπάταλες. Ποτέ το κράτος δεν δανείστηκε για να στηρίξει την κατανάλωση. Τα δάνεια της χώρας επί των ημερών τους, ήταν για μεγάλες επενδύσεις (Μόρνος, Εθνικές Οδοί, αποκατάσταση ζημιών από τους σεισμούς του 1978 και 1981), ανεβάζοντας αναπόφευκτα το Δημόσιο χρέος της χώρας από το 22% του ΑΕΠ το 1974, στο 29% το 1981. (Capita1.gr: Ιστόγραμμα Ελληνικού Δημόσιου Χρέους)



Το κράτος του ΠΑΣΟΚ




Μετά όμως το 1981, με την ανάληψη της εξουσίας -της αυθεντικής πλέον Σοσιαλιστικής κυβέρνησης- από το ΠΑΣΟΚ, τα δάνεια πέφτουν σαν βροχή. Όχι όμως όπως θα νομίζαμε όλοι για υποδομές, αλλά για παροχές (πρώτα βεβαίως προς τους ημέτερους, που όμως έφθασαν και στον λαό)!
Στα πρώτα 4 χρόνια το ΠΑΣΟΚ δανείστηκε 10 δισ. δολάρια (τεράστιο ποσό για την εποχή) για την στήριξη της κατανάλωσης, μέσω παροχών που δεν αντανακλούσαν το παραγόμενο προϊόν. Έτσι, το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος το 1989 έφτασε στο 80% του ΑΕΠ! Από τα 680 δισ. δραχμές χρέους το 1980, φτάσαμε το 1990 στα περίπου 11 τρισεκατομμύρια δραχμές! (Πηγή: Απολογισμοί ελληνικού κράτους, Στατιστικά Δελτία Τράπεζας της Ελλάδος). Περίμενε κανείς αυτό το κράτος να μην χρεωκοπήσει σε λίγα χρόνια;
Ο Δημόσιος τομέας διευρύνθηκε εντυπωσιακά. Οι 300.000 δημόσιοι υπάλληλοι του πελατειακού κράτους της Δεξιάς, θα αυξηθούν επί ΠΑΣΟΚ στους 640.000, το 1989... Η πολιτική αυτή δημιουργούσε ελλείμματα, και τα ελλείμματα την ανάγκη νέου δανεισμού, διατηρώντας παράλληλα ένα επίπλαστο βιοτικό επίπεδο στη χώρα της σοσιαλιστικής ουτοπίας, του: «κάθομαι και περνάω καλά».


Με πολιτικές αποφάσεις διαστρεβλώθηκε η Οικονομία απόλυτα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεσμοθέτησε τα «Εποπτικά Συμβούλια». Τι ήταν αυτά; Το κράτος όριζε Συμβούλια μέσα στις βιομηχανίες που έλεγχαν την παραγωγή, τις τιμές και τα ημερομίσθια! Ποια άραγε η διαφορά από την Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ, με τις «επιτροπές εργατικού έλεγχου»; Ποια η διαφορά με το Ινστιντούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης (1R1) της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι ή την Καθοδηγούμενη Ιδιωτική Επιχείρηση (Wirtschafts lenkung) στη Ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ;
Οι μεγάλοι Δημόσιοι Οργανισμοί, από Οργανισμοί «Κοινής Ωφέλειας», μετασχηματιστήκαν σε «Κοινωνικοποιημένες» επιχειρήσεις «Κρατικής Αμέλειας» και ενίοτε «Λαϊκής Αφέλειας», παραχωρώντας στην ουσία την Διοίκηση τους στα πράσινα και κόκκινα Συνδικάτα των «Προοδευτικών Δημοκρατικών δυνάμεων» της χώρας...
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο λαοπρόβλητος σοσιαλιστής ηγέτης που ήρθε στην Ελλάδα εξ... ουρανού, σε μια νύκτα διπλασίασε τις συντάξεις, αύξησε τους μισθούς, θεσμοθέτησε την ΑΤΑ (παγκόσμια πρωτο¬τυπία), πάγωσε τις τιμές, αύξησε τους φορολογικούς συντελεστές, επιδότησε την αγροτική παραγωγή!
Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα να αποβιομηχανοποιηθεί ολόκληρη η ελληνική Οικονομία και να συρρικνωθεί η αγροτική παραγωγή.
Οι Έλληνες όμως, παρόλο που έβλεπαν τα εργοστάσια να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, δεν αντιδρούσαν και ξαναψήφιζαν μια τέτοια πολίτική. Προφανώς γιατί σε κάθε βιομηχανία που έκλεινε, με συμφωνία των συνδικάτων και της πολιτικής εξουσίας, οι συνδικαλιστές (κυρίως) διορίζονταν σε κάποιο τομέα του Δημοσίου με μισθό μεγαλύτερο από αυτόν που έπαιρναν δουλεύοντας σκληρά στον «άκαρδο καπιταλιστή, που τους έπινε το αίμα και καρπώνονταν την υπεραξία της εργασίας τους», (π.χ. Pirelli, Πειραϊκή Πατραϊκή, κ.λπ.)
Έτσι, η Ελληνική Σοβιετία θέλοντας να μειώσει την εκμετάλλευση της υπεραξίας εκμηδένισε την αξία! Οι Έλληνες αδρανοποιήθηκαν και αποκεφαλοποιήθηκε η ελληνική παραγωγή. Η ελληνική Οικονομία (των δανεικών και της ήσσονος προσπάθειας), μετέτρεψε την Ελλάδα από χώρα παραγωγής, σε χώρα προσφοράς υπηρεσιών και εμπορίου εισαγόμενων προϊόντων...

Το κράτος Μητσοτάκη

Φτάνοντας, λοιπόν, στις αρχές του 1990, η χώρα αναγκάστηκε να προβεί στις εξής ενέργειες πριν την επερχόμενη χρεοκοπία:
Αποφάσισε να συσταθεί μια Οικουμενική κυβέρνηση, υπό την πρωθυπουργία του κ. Ξ. Ζολώτα (αποδεκτός απ’ όλες τις πτέρυγες της Βουλής!) και να ξαναδανειστεί, αφού αδυνατούσε πλέον να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Ζολώτα, που συνυπέγραψε τα νέα δάνεια της χώρας, ήταν ο σοσιαλιστής Γ. Γεννήματος και ο κομμουνιστής Ι. Δραγασάκης.
Πρέπει να λεχθεί ότι η περίοδος Μητσοτάκη, 1990-93, επιχείρησε να προσαρμόσει την Οικονομία με την πραγματικότητα: Πάγωσε τις προσλήψεις, έκλεισε τις προβληματικές, εφάρμοσε τις μετατάξεις στο Δημόσιο, ιδιωτικοποίησε την ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έδωσε τα αστικά λεωφορεία στους οδηγούς των, μείωσε τις κρατικές δαπάνες, ψήφισε το Ασφαλιστικό, δίνοντας πνοή για πολλά χρόνια, κατάργησε αγορανομικές διατάξεις που έπνιγαν την αγορά και έκλειναν επιχειρήσεις, ενώ οι ΔΕΚΟ άρχισαν να εξορθολογίζουν τα οικονομικά τους, έκλεισε προβληματικές επιχειρήσεις που διαιώνιζαν τα ελλείμματα τους εις βάρος του προϋπολογισμού, τα κλειστά επαγγέλματα ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουν, άρχισε η αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών, οι αγορές άρχιζαν να ανοίγουν για να προσελκύσουν νέες επενδύσεις, οι δημόσιοι προμηθευτές ήξεραν ότι χάνουν την ευνοιοκρατία και την απομύζηση των κρατικών ταμείων, άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί και ανύπαρκτοι φορείς είχαν δρομολογηθεί να κλείσουν, η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ενόχλησε τους κρατικούς προμηθευτές και τους βολεμένους συνδικαλιστές...
Αλλά πάνω από όλα: για πρώτη φορά το Δημοσιονομικό έλλειμα έγινε πλεόνασμα! Ωστόσο, η πρώτη προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της Ελλάδας έπεσε στο κενό, από ανθρώπους που δυστυχώς είχαν ψηφίσει στο ιδρυτικό συνέδριο της Ν.Δ. τον «Ριζο¬σπαστικό Φιλελευθερισμό» (την ερμηνεία του οποίου ο καθένας αντιλαμβάνεται, όπως φαίνεται, κατά το δοκούν...)
(https://www.youtube.com/watch?v=qWuOLNvrg8)
Την περίοδο 1989-1993, η αναγκαστική λήψη δανείου της κυβέρνησης Ζολώτα και η εμφάνιση κρυφών ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό (π.χ. ΔΕΚΟ) της σοβιετικής διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, σκαρφάλωσαν τον δείκτη του Δημοσίου Χρέους στο 110% του ΑΕΠ, το 1993. (Γκούβας Χαράλαμπος: Η Ιστορία της Ελληνικής Οικονομίας)
Το κράτος Σημίτη
Η επερχόμενη επανεμφάνιση των σοσιαλιστών στη διακυβέρνηση της χώρας για τα επόμενα 11 χρόνια, μπορεί όντως να διόρθωσε κάποια κακώς κείμενα (π.χ. νόμος ΑΣΕΠ), να πήγε κάποια άλλα παραπέρα (πχ Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση), αλλά δεν άλλαξε το σημαντικότερο: την καθεστηκυία νοοτροπία των πολιτών και των πολιτικών.
H διακυβέρνηση του Σημίτη διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο την Ελληνική Σοβιετία. Προσλήψεις ημετέρων, αναξιοκρατία, κρατικές παρεμβάσεις στην αγορά, διαφθορά στο δημόσιο, προμήθειες, σπατάλες, δάνεια,

Επίσημη έκθεση του ΟΟΣΑ (2010) αποκαλύπτει ότι κατά την τριακονταετία 1980 - 2010 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα 5.270 απεργίες, γεγονός που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ!
Η ίδια έκθεση αποκαλύπτει πως αυτές οι απεργίες κόστισαν στον Ελληνα φορολογούμενο περί τα 190 δισ. Ευρώ! Αυτά τα χρήματα θα πληρωθούν (και μάλιστα με υπέρογκο τόκο!) αφού όλες οι παραχωρήσεις προς τους απεργούς δόθηκαν με δανεικά... Τελικά, απδείχθηκε ότι από τον Ελληνικό συνδικαλισμό έγινε εκφυλιστική χρήση του ιερού δικαιώματος της απεργίας.
σκάνδαλα (βλέπε: Χρηματιστήριο και εξοπλιστικά προγράμματα), ευνοιοκρατία, επιδοτήσεις, κ.ο.κ.
Η υπογραφή της «Συνθήκης του Μάαστριχ» υποχρέωνε τις χώρες να προσαρμοστούν σε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, όχι πάνω από το 3% του ΑΕΠ και να διατηρούν ένα Δημόσιο Χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ. (ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, Επίσημη Εφημερίδα, αριθ. C 191 της 29ης Ιουλίου 1992)
H... δημιουργική λογιστική των κυβερνή¬σεων Σημίτη ενέταξε τη χώρα σε μια Νομι¬σματική Ένωση που το αντίστοιχο της δεν προσομοιάζει καθόλου με τις ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο με την Σοβιετική Ένωση! Όλοι και όλα κάτω από την κυριαρχία ενός Διευθυντηρίου, που σχεδιάζει την νομισματική πολιτική, ασκεί τη δική του εξωτερική, αμυντική οικονομική, νομοθετική πολιτική και κατευθύνει την αγροτική παραγωγή, εν αγνοία των κατά τα άλλα ελεύθερων ευρωπαϊκών λαών. Κάτι σαν τη χώρα των Σοβιέτ, που οι λαοί αντί να είναι οι εντολοδότες στην άσκηση της πολιτικής, ήταν τραγικοί εντολοδόχοι των αποφάσεων της ολοκληρωτικής κεντρικής εξουσίας.
Μ ο, αυτοί που αντιτάχτηκαν στο έκτρωμα της νομισματικής ενοποίησης της Ευρώπης, ήταν οι Έλληνες κομμουνιστές, θα πει κανείς. Όχι μόνο... Προς έκπληξη των περισσοτέρων, ο νεοφιλελεύθερος - και μισητός για τους περισσότερους Έλληνες- Μίλτον Φρήντμαν ήταν κατά της νομισματικής 'Ενωσης της Ευρώπης και προέβλεψε τα αδιέξοδα του εγχειρήματος: «Κατά τη γνώμη μου, το ευρώ θα αποτελέσει περισσότερο αιτία διαφωνιών μεταξύ των μελών της κοινότητας παρά αιτία συμφωνίας, και αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει». «Κοριέρε ντέλα Σέρα» (27/8/01) και «Wall Street Journal» (20/06/97) Στο ίδιο μήκος κύματος και η νεοφιλε¬λεύθερη (και επίσης μισητή από τους απα¬νταχού σοσιαλιστές), Μάργκαρετ Θάτσερ, αντιστάθηκε μέχρι κεραίας στις πιέσεις του ομολόγου της, Ζακ Ντελόρ, για την Ευρώπη του ευρώ, με τρεις λέξεις: No, No, Νο.
Με την στρατηγική αυτή και με τις πολιτι¬κές αποφάσεις για συμπόρευση με το ευρωπαϊκό όνειρο, η Ελλάδα εντάχτηκε στο ευρώ, αποκτώντας ωστόσο δυο αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα: τον χαμηλό πληθωρισμό και τα μικρά επιτόκια δανεισμού. Το πολιτικό σύστημα όμως, με αίσθημα αυτοσυντήρησης έκανε αυτό που έκανε πάντα: Μεγάλωνε το κράτος-Λεβιάθαν προς τέρψιν των εκατομ¬μυρίων ανυποψίαστων(;) Ελλήνων που εξαρτιόνταν από αυτό...

Το κράτος Καραμανλή του νεότερου

Η συγκεκριμένη περίοδος ίσως να ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της μεταπολίτευσης! Από σοσιαλιστές θα περίμενε κανείς την αύξηση των κρατικών δαπανών και τη διόγκωση του κρατισμού, αλλά από δηλωμένους φιλελεύθερους ποτέ! Από έναν πολιτικό που υπόσχονταν σε κάθε ευκαιρία την «Επανίδρυση του Κράτους» και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, δύσκολο είναι να δεχτείς την «κοπάνα» του από τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αφήνοντας πίσω του ένα κράτος ακόμα μεγαλύτερο και περισσότερο σπάταλο, περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους και ανεξέλεγκτα ελλείμματα και χρέη. Κρίμα!
 

Αν σε όλους αυτούς προστεθούν και οι άλλοι Αριστεροί διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης (καλλιτέχνες, ηθοποιοί, συγγραφείς κλπ) γίνεται φανερή η τεράστια επίδραση που άσκησε στον Ελληνικό λαό η Αριστερή διανόηση μέσω της σχετικής προπαγάνδας...

Το κράτος Γ. Παπανδρέου του νεότερου

Ανοησία, άγνοια, δολιότητα, ανικανότητα, μικροκομματισμός; Πώς να χαρακτηρίσει κανείς την αρχική άρνηση του ΓΑΠ στην έκκληση Καραμανλή, το Μάιο του 2009, για ένα πρόγραμμα εθνικής συνεργασίας, πριν την επερχόμενη χρεοκοπία, υιοθετώντας προεκλογικά το ανεύθυνο «Λεφτά υπάρχουν»;
Η ανατομία του χρέους είναι αμιγώς σοσιαλιστική!
Λίγο πριν την επερχόμενη με βεβαιότητα χρεοκοπία της χώρας το 2009, τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν καταλυτικά:
Κάθε χρόνο εισάγαμε προϊόντα αξίας 46 δισ. ευρώ και εξάγαμε 16 δισ! Η διαφορά των 30 δισ. κάθε χρόνο συντηρούνταν με τη μέθοδο των δανεικών! (Υπολογίζοντας λοιπόν κανείς, μια μόνο δεκαετία, θα μπορούσε να ερμηνεύσει το ύψος του Δημόσιου Χρέους πως έφτασε πάνω από 360 δισ. ευρώ!).
Το 2009, μια αποκαλυπτική έκθεση του ΟΟΣΑ ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι για κάθε 100 ευρώ που δαπανούσε το ελληνικό κράτος, τα 70 τα διέθετε σε μισθούς και συντάξεις, τα 20 σε τόκους και μόνο τα 10 σε δημόσια έργα και επενδύσεις.

Την ίδια συνταγή αποτυχίας είχαν ακολουθήσει, μερικές δεκαετίες πριν, τα κράτη του υπάρξαντος Σοσιαλισμού, μέχρι την τελική κατάρρευση τους...
H καταγραφή για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 2010, με εντολή της Τρόικας, ανερχόταν στους 768.000. Και συνυπολογίζοντας  τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και των συμβασιούχων σε Δήμους και κοινότητες, ο αριθμός αυτός έφτανε πάνω από 1.000.000, όταν την ίδια χρονιά η πάλαι ποτέ κομμουνιστική Ρωσία των 150.000.000 κατοίκων, καταμετρούσε μόνο 500.000 υπαλλήλους...
Με στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης, το κόστος ανά δημόσιο υπάλληλο από την ημέρα πρόσληψης του έως και τα χρόνια της συνταξιοδότησης του ανέρχεται στο 1.275.000 ευρώ! Υπολογίζοντας λοιπόν το 1.000.000 υπαλλήλων που πέρασαν από την μεταπολίτευση και ‘δω, το σχετικό κόστος ανέρχεται στο ιλιγγιώδη ποσό του 1 τρις 275 δις ευρώ. Σχόλιο ουδέν....
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η αριθμητική έκταση των υπαλλήλων, αλλά το βάθος της αδρανοποίησης των. Ο κάθε εργαζόμενος στο Δημόσιο τομέα δεν πληρώνονταν σύμ¬φωνα με τις επιταγές της αποτελεσματικότητας του, αλλά, σύμφωνα με τις ανάγκες που κατά καιρούς προέβαλε. Έτσι η έλλειψη κινήτρου και η έμπρακτη αναγνώριση, αφαίρεσαν κάθε προσωπική ικανοποίηση, καταλήγοντας η εσωτερίκευση της αδράνειας να γίνει κεκτημένο δικαίωμα και αναγνωρι-σμένη συλλογική πρακτική...
Στη δομή του Εθνικού Συστήματος Υγείας, καθώς και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα (αν εξαιρέσει κανείς την πειθαρχία) ελάχιστες διαφορές συναντά κανείς με τα αντίστοιχα Σοβιετικά, ενώ θα βρει πολλές ομοιότητες όσον αφορά τις παθογένειες που προέκυπταν από αυτά - φακελάκια, φροντιστήρια, στημένες εξετάσεις, αναξιοκρατία, υπηρεσίες δυο ταχυτήτων και ανεξέλεγκτη διαφθορά. (Βλ. «Κλεπτοκρατία» του Patrick Meney, εκδόσεις «Ροές»)
Όπως τονίζει και ο πρόεδρος της Ελληνο - Αμερικανικής Ένωσης και του Κολλεγίου της, κ. Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος, «το ελλη¬νικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο για να παράγει δημοσίους υπαλλήλους»!
H διαχείριση αυτού του υδροκέφαλου νεοελληνικού κράτους δημιούργησε μια τερά¬στια γραφειοκρατία, καθιερώνοντάς την σαν την Αρχουσα τάξη της χώρας! Στρατιές προνομιούχων στελεχών εξανάγκαζαν τους υπόλοιπους Έλληνες και ιδιαίτερα τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας να υπηρετούν μια πρασινογάλαζη νομενκλατούρα - αντίστοιχης της κόκκινης, στη Σοβιετική Ένωση. (Βλ. «Η Νομενκλατούρα», του Μιχ. Βοσλένσκυ, εκδόσεις «Νεοεκδοτική ΕΠΕ»).

Ο Συνδικαλισμός. Μια από τις πιο σημαντικές αιτίες της χρεοκοπίας την Ελλάδας

Ο Συνδικαλισμός -κρατικοδίαιτος και κομματικοεξαρτόμενος και κομματικοκαθοδηγούμενος- είναι ίσως η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδος. Ωστόσο, όχι... δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο οι πρόεδροι της ΓΣΣΕ (όπως οι κ.κ. Γ. Ραυτόπουλος,, Λ. Κανελλόπουλος, Χρ. Πολυζωγόπουλος, Χρ. Πρωτόπαπας, και άλλοι Πρόεδροι άλλων συνδικαλι¬στικών φορέων όπως οι κ.κ. Δ. Κουσελάς, Γ. Κουτσούκος, Γ. Κουτρουμάνης, Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Δ. Πιπεριάς) να εκλέγονται βουλευτές και να καταλαμβάνουν αργότερα τα υπουργεία εργασίας ή κοινωνικής πρόνοιας, αδυνατώντας να εφαρμόσουν οι ίδιοι αυτά που διεκδικούσαν στους δρόμους και στις πλατείες από την τότε «ανάλγητη πολιτική εξουσία»!


Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά σοβιετικού κράτους και κρατικού κορπορατισμού είναι το φαινόμενο οι πρόεδροι συνδικάτων, συνδικαλιστικών φορέων και εργατικών σωματείων να εκλέγονται, υπό συγκεκριμένα κόμματα, βουλευτές και Ευρωβουλευτές, διαπλέκοντας βαθύτατα την κρατική εξουσία με τον συνδικαλισμό. Σήμερα αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι αυτού του είδους ο συνδικαλισμός έβλαψε ανεπανόρθωτα τη χώρα μας. 


Στις φωτογραφίες (από αριστερά προς τα δεξιά), μερικοί μόνο από τους κορυφαίους Ελληνες συνδικαλιστές που εξελέγηοαν βουλευτές και απόκτησαν κρατικά αξιώματα.
Γ. Ραυτόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1992-1994).
Λ. Κανελλόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής ΠΑΣΟΚ1993-1996-2000
Χρ. Πρωτόπαπας, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ 8ξελέγη για πρώτη φορά στις
22.09.1996
Χρ. Πολυζωγόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Πρόεδρος της UCESIF εκλέχθηκε για τη διετία 2013-2015 ο πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδος Δ. Πιπεριάς, Γεν. Γραμματέας της ΕΤΕ ΔΕΗ και Βουλευτής Ευβοίας 1993 Δ. Κουσελάς, Πρόεδρος της ΟΤΟΕ και βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ το 2004 Γ. Κουτρουμάνης, Πρόεδρος για 6 συνεχείς θητείες της "Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπι¬κού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής" και Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Κουτσούκος, Πρόεδρος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ και Βουλευτής Ηλείας
Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Ο.Τ.Ε και βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ



Το φαινόμενο αυτό συναντάται σε όλα τα καθεστώτα του κρατικού κορπορατισμού. Για να καταλάβουμε πόσο ακηδεμόνευτος ήταν ο συνδικαλισμός στην αλησμόνητη Σοβιετική εποχή, ο αντίστοιχος Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Συνδικάτων, Alexander Nikolayevich Sbelepin, παράλληλα ήταν και Διευθυντής της KGB! (Βλ. «Ήταν ο Κομμουνισμός, Ηλίθιε!» του Αντώνη Κρουστή, εκδόσεις Γεωργιάδη, 2012)
Ένας αποκαλυπτικός απολογισμός της δράσης του επαναστατημένου συνδικαλισμού εν Ελλάδι από την έκθεση του ΟΟΣΑ το 2010, καταμέτρησε ότι οι 5.270 απεργίες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια (1980 - 2010) αποτελούσαν παγκόσμιο ρεκόρ στην Ιστορία και κόστισαν στην ελληνική οικονομία περί τα 190 δισ. ευρώ! (Καλά διαβάσατε: 190 δις ευρώ). Και δεν σταματά εδώ, αν υπολογίσει κανείς και τα διεκδικουμενα των απεργιών που ανέρχονται στα 140 δισ., μπορεί εύκολα να επιμερίσει στον εγχώριο... επαναστατημένο συνδικαλισμό το μερίδιο της ευθύνης των 330 δισ. ευρώ από το Δημόσιο Χρέος της χώρας. (Πραγματικά- προβληματίζεται κανείς για το ποιοι είναι οι προστάτες των δικαιωμάτων του λαού... και τι του κοστίζουν)
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευθύνης των συνδικαλιστών έχουμε, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη με Υπουργό Βιομηχανίας τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο (από τους ελάχιστους φιλελεύθερους στην Ελλάδα), θέσπισε το νόμο 2000/1992. Ο οποίος τι έλεγε; Αν μια δημόσια επιχείρηση ιδιωτικοποιουνταν θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι με τις αποζημιώσεις τους να την διαχειριστούν οι ίδιοι, να την αναπτύξουν, να δημιουργήσουν κέρδη και να αποκομίσουν οφέλη.
Πόσες φορές νομίζετε ότι συνέβη αυτό; Καμία!
Την πρώτη φορά που πήγε να εφαρμοστεί με πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης, στην περίπτωση των Αστικών Λεωφορείων, ανατράπηκε από το ΠΑΣΟΚ και τις άλλες «Δημοκρατικές Δυνάμεις». Έκτοτε τα ελλείμ¬ματα που συσσωρεύτηκαν από το 1993 ως το 2012 ανέρχονται στα 10 δις ευρώ!
Νεποτισμός, Οικογενειοκρατία, Μιντιοκρατία και η γενιά rou Πολυτεχνείου
Σε ποιό τομέα της Δημόσιας ζωής δεν συναντάμε γόνους πολιτικών τζακιών να αναλαμβάνουν τα δακτυλίδια της ευνοιοκρατίας;
Στην πολιτική; Στη δημοσιογραφία; Στη στελέχωση του Δημοσίου; Παντού!
Σε τι διαφέρει η ελληνική πραγματικότητα με τον επαίσχυντο Νεποτισμό στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ (στον Κιμ Γιονγκ Ιλ και έπειτα στον Κιμ Γιονγκ Ουν), και το δακτυλίδι της διαδοχής στη Κούβα του Φιντέλ Κάστρο (στον αδελφό του Ραούλ), των εναπομεινάντων Κομμουνιστικών καθεστώτων στον κόσμο;
H δημόσια πολιτική ζωή, μετά την μεταπολίτευση, αλώθηκε ιδεολογικά από τη λεγάμενη Γενιά του Πολυτεχνείου. Εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι μιντιάρχες και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι προέρχονταν από τα κομματικά εκκολαπτήρια της Αριστερός.
Μετά την ασυδοσία της εξουσίας για 30 χρόνια, την πλειοδοσία της Αριστερός σε κάθε ανέξοδη διεκδίκηση, τον στρουθοκα¬μηλισμό της διαπλεκόμενης μιντιοκρατίας και δημοσιογραφίας και την ανευθυνότητα της ανήλικης ελληνικής κοινωνίας, φτάσαμε στον Μάιο του 2010 να χρεοκοπεί η χώρα και να σύρεται πίσω από τις εντολές των δανειστών της!
Ο κατάλογος είναι μακρύς, αλλά ο λόγος που αναφερόμαστε στην ιδεολογική προέ¬λευση τους δεν είναι ενοχοποιητικός. Ο κάθε ένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει, και ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα στο λάθος, αλλά πρέ¬πει να τονιστεί ότι όλοι αυτοί συνέβαλαν τα μέγιστα στην κρατικίστικη νοοτροπία του ελ¬ληνικού λαού. Σε κάθε αποκρατικοποίηση Δημοσίων Επιχειρήσεων και απελευθέρω¬σης αγορών και επαγγελμάτων, ήταν απέναντι... Αλλά το σημαντικότερο όλων είναι, ότι τους ξέφυγε η μεγαλύτερη είδηση του αιώνα: «ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί»!
Το κράτος του Μνημονίου
Όταν αποκαλύφθηκε, το μέγεθος της Σοβιετοκρατίας εξέπληξε τους πάντες:
Το 60-70% της οικονομικής δραστηριότη¬τας ανήκε στο κράτος.
• Το λεγόμενο «Μεγάλο Κεφάλαιο» στην ουσία δεν υπήρχε υπό την μορφή βιομηχανικής παραγωγής,
• οι φορολογικοί συντελεστές στις διάσπαρ¬τες μικρές επιχειρήσεις έφταναν στο 4045% και ο ΦΠΑ στο 23%!
• τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια απαγορεύονται με Συνταγματική εντολή,
• η γραφειοκρατία εμποδίζει οποιαδήποτε νέα επιχειρηματική δραστηριότητα,
• η κάθε συντεχνία έχει επιτύχει προστα¬τευτικούς νόμους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου,
• η αγροτική παραγωγή να επιδοτείται για να... αδρανεί,
• σι Δημόσιοι Οργανισμοί και φορείς (περίπου 12.500), επωφελούνται τα πρόσοδα, αλλά κοινωνικοποιούν τα έξοδα!
• και ο πολιτισμός με την διανόηση του τόπου, να επιχορηγείται για να σκέπτεται εν υπνώσει.
Τον Μάιο του 2010 (λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης), οι αγορές σταμάτησαν να τροφοδοτούν την Ελλάδα με δανεικά. Η χώρα έπρεπε να επιβιώσει με ίδιους πόρους. Τις έλλειπαν όμως 30 δισ. το χρόνο για να καλύψει τις ανάγκες της. Υπήρχε μόνο μια επιλογή, να προσαρμοστεί η Οικονομία στις δυνατότητες της και οι μέθοδοι ήταν δύο:

H πρώτη ήταν,  η απότομη προσαρμογή και η δεύτερη η σταδιακή, με την αρωγή των εταίρων μας, προσαρμόζοντας τη χώρα ελεγχόμενα πλέον, δηλαδή να δανείζεται υπό μορφή Μνημονίου και υποχρεώσεων.

Επιλέχτηκε η δεύτερη. Το αρχικό μνημόνιο, πέρα από τις αντεθνικές του ρήτρες, είχε μια λογική κατεύθυνση. Μείωση κρατικών δαπανών και ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που δεν κάναμε τόσα χρόνια - δηλαδή να μειώσουμε το κράτος, καταργώντας δημόσιους φορείς, με παράλληλη πτώση των φορολογικών συντελεστών, απελευθέρωση αγορών και επαγγελμάτων ιδιωτικοποιήσεις, αλλάζοντας τελικά το παραγωγικό μας μοντέλο- ήρθε και μας υποχρέωσε να το κάνουμε η Τρόικα.
Και ω του θαύματος, οι συνήθεις ύποπτοι δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και κομματάρχες, πάλι στους δρόμους! Απεργίες, πορείες, διαμαρτυρίες, συνομωσιολογία, αντι- μνημονιακές αναλύσεις και σεναριολογία, ήταν η καθημερινή αντίδραση μιας συντηρητικής και ιδιότυπης φαιοκόκκινης συμμαχίας του τόπου. Αλλά προσέξτε: καμία ουσιαστική αντίδραση για τους πρωτοφανείς περιορισμούς στην ελευθερία, την επιβολή ηλεκτρονικών μέσων παρακολούθησης, κλπ, κλπ, εκτός από ορισμένες περιθωριακές ομάδες...

Από την άλλη, οι κυβερνήσεις - μη τυχόν χάσουν το πελατολόγιο τους- εμπνεύστηκαν την μείωση των κρατικών δαπανών με άλλο τρόπο. Αντί να κόψουν το κράτος κάθετα, το έκοψαν οριζόντια, διατηρώντας τη δομή του ως έχει, για μελλοντικές ίσως αφαιμάξεις. Παράλληλα δε, αφού φτωχοποίησαν όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους (μιλάμε περί δικαίων και αδίκων...), εφάρμοσαν μια φορομπηχτική πολιτική στον ιδιωτικό τομέα άνευ προηγουμένου. Αποτέλεσμα; 1.500.000 άνθρωποι άνεργοι και περαιτέρω μείωση φορολογικών εσόδων.
Έτσι λοιπόν, μη αυταπατάστε φίλοι της Αριστερός ότι «καταρρέει ο καπιταλισμός στην Ελλάδα». Η κομμουνιστική ουτοπία πήγε να εφαρμοστεί στον 20ό αιώνα, 42 φορές σε 42 χώρες και απέτυχε! Τώρα για άλλη μια φορά (43η) αφήνει πίσω της εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Μπορεί να μην κυβερνήσατε ποτέ, αλλά δημιουργήσατε νοοτροπίες που ενσαρκώθηκαν σε αυτό το Σοβιετικό έκτρωμα.
Ωστόσο, όλοι μαζί μπορούμε, όχι σαν μάζα, αλλά σαν άτομα να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Η ατομική προσπάθεια, το προσωπικό όφελος θα επανεκινήσει τη ζωή μας. Το άθροισμα της ατομικής μας προσπάθειας θα είναι πολλαπλάσιο της συλλογικής μας αδράνειας.
Όλα μπορούν να γίνουν υπό μια προϋπόθεση. Την ελευθερία.
Η ελευθερία είναι αυτή που ενσωματώνει μέσα της την έννοια της δυναμικής. Μια ιδέα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Κύριοι της συγκυβέρνησης, φτάνει πια. Απελευθερώστε την Οικονομία, απελευθερώστε τις ζωές μας. Απελευθερώστε τα πάντα για να δημιουργηθούν ευκαιρίες. Οι μόνοι που θα αντιδράσουν θα είναι οι πεθαμένοι. (Ιδεολογικά εννοώ.)
 

Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Ελληνισμού


Οι Μετατοπίσεις εννοιών, η Πολιτική Ορθότητα και ο Μετάνθρωπος

• Το μεθοδευμένο πλήγμα κατά του Υπαρκτού Ελληνισμού

• Η ροζ... Αριστερά • Τα έργα «νεκρών λευκών αρσενικών»!

Η εμμονή της NW0 στον σεβασμό της «διαφορετικότητας». Άραγε οφεί­λουμε σεβασμό και στους παιδόφιλους; Και αυτοί "διαφορετικοί" είναι...
 

  
 
Του  Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού [1]
 Πριν από χρόνια παρακολου­θούσα μεγάλη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας των Αθηνών, με συμμετοχή ξένων οργανώσεων και μεγάλα πανό που απαιτούσαν: «έξω η ξενοφοβία και ο ρατσισμός!» και αναρωτήθηκα με οργή: πώς προέκυψε αυτό; Γιατί οι δικοί μας νεολαίοι δυσφημούν την Ελλάδα ως ρατσιστική χώρα, τώρα μάλιστα που πολλοί ξένοι τουρίστες έχουν συρρεύσει να παρακολουθήσουν αγώνες αθλητικούς στην παραλιακή ακτή της Αθήνας και θα μεταφέρουν τις εντυπώσεις στην πατρίδα τους; Και από πότε διεπιστώθη ότι οι 'Ελληνες είναι «ρατσιστές», παρά το ότι οι πόλεις και τα σχολεία της φιλοξενούν τε­ράστιο αριθμό αλλοδαπών, οι οποίοι ενθαρρύνονται να εισέλθουν μαζικά, χωρίς χαρτιά, μέσα από αφύλακτα σύνορα; Και πώς οι αρ­χές επιτρέπουν διαδηλώσεις τόσο βλαπτικές για την Ελλάδα στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό;
Διότι ναι μεν είχα ήδη τότε αναρωτηθεί κάποιες φορές, πώς συνέβη μέσα σε λίγα χρόνια να έχει γεμίσει ο τόπος ξένους πλη­θυσμούς και γιατί άραγε συμβαίνει αυτό και πού οδηγεί, ούτε είχα ονειρευθεί, όμως, ότι οι απορίες μου αυτές πιθανότατα ήσαν απο­κυήματα μιας... ρατσιστικής προσωπικότητας! Ούτε ότι οι ανησυχίες και, έστω, οι φό­βοι μου για την ξαφνική επέλαση παράνομων ξένων, σήμαιναν ότι διακατέχομαι από φοβία, που είναι παθολογική κατάσταση.
Αισθάνθηκα έντονο το αίσθημα της αδι­κίας από τη δυσφήμιση εναντίον μου και εναντίον του Ελληνισμού γενικότερα - και αυτό παρά το ότι μου ήταν γνωστό, ότι ετι­κέτες του τύπου «ρατσισμός» και παρόμοια, χρησιμοποιούνται κατά κόρον στην Αμερική και στην Ευρώπη και ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να μεταφερθούν από τα εντόπια παπαγαλάκια στην Ελλάδα.
Θα είχαν άραγε μέλλον στην Ελλάδα ή θα ναυαγούσαν πάνω στα βράχια της ελληνικής οξυδέρκειας; Δυστυχώς, το μέλλον επρόκειτο να δείξει ότι οι διαδηλωτές μας δεν ήσαν μό­νοι, με τις ξενόφερτες σκέψεις τους, αλλά μέ­ρος ευρύτερου επιτελικού σχεδίου, με πρώτο το επίσημο κράτος να υπηρετεί πιστά την εφαρμογή του στην Ελλάδα!
Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη ότι δέκα χρόνια μετά ετοιμάστηκε και εδώ πλέον, «αντι- ρατσιστικό νομοσχέδιο» προς ψήφιση στη Βουλή, νομοσχέδιο που ποινικοποιεί - όπως επεσήμανε ο Chomsky για την περίπτωση της Γαλλίας- ένα ευρύ φάσμα του δημόσιου διαλόγου. Ένα νομοσχέδιο, που (και για άλ­λους παρατηρητές), αποτελεί προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να καταστείλει βίαια την σκέψη και την αντίδραση των πολιτών και να επιφέρει έτσι τη βίαιη μεταβολή της κοινω­νίας. Ένα νομοσχέδιο παντελώς ασύμβατο με τις αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας.
Είναι ώριμες, άραγε, οι συνθήκες στην Ελλάδα για την επιβολή «αντιρατσιστικού» νόμου; Αν ληφθεί υπόψη ο συνολικός όγκος της προπαγάνδας από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα, δηλαδή η έκθεση του Κοινού στα συνθήματα και στρεβλά νοήματα που έρ­χεται να κωδικοποιήσει ο αντιρατσιστικός νόμος, θα φανεί ότι η Ελλάδα δεν φοβάται τη σύγκριση με τις λοιπές χώρες του Δυτικού κόσμου, μάλιστα ξεπερνάει τις περισσότε­ρες, με μόνη ίσως εξαίρεση τις ΗΠΑ, όπου η προπαγάνδα έδρασε σωρευτικά σε πολύ με­γαλύτερο βάθος χρόνου.
Από τα πανεπιστήμια ως τα νηπιαγωγεία, από τα πανεπιστημιακά συγγράμματα ως τα σχολικά εγχειρίδια, από τα Μ ΜΕ ως τους τοί­χους των Εξαρχείων και τα... ντουβάρια από την Κρήτη ως το Διδυμότειχο, το ελληνικό Κοινό, εκόν άκον, εξοικειώθηκε με την πρωτόγνωρη περί ρατσισμού ιδεολογία της Νέας Εποχής.
 
 
Όπως όμως από την ιστορική πείρα ήταν αναμενόμενο, η εξοικείωση με την προπα­γάνδα και η διασφάλιση της παθητικότητας απέναντι σ’ αυτήν της Κοινής Γνώμης, δεν θα μπορούσε να αφεθεί στην τύχη, ήτοι στην διακριτική ευχέρεια του κάθε ατόμου-αποδέκτη, αλλά απαιτούσε και την συμπληρω­ματική δράση του εκφοβισμού των συνειδήσεων.
Ο στόχος αυτός για να επιτευχθεί, προϋπέθετε την επίδειξη δύναμης με χιλιά­δες  νεολαιίστικες ιδέες, μαχητικές διαδηλώσεις και εκδηλώσεις σε όλη την επικράτεια, με την δράση εκατοντάδων Μ.Κ.Ο. (επιδο­τούμενων από το Υπουργείο Εξωτερικών), με τη δράση «αντιεξουσιαστών» του νέου πα­ρακράτους εναντίον «φασιστών», «ξενοφοβικών», «ομοφοβικών», «εθνικιστών», «σεξιστών» και «ελληνοκεντρικών» ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων (π.χ. με το τρομοκρατικό σύνθημα: «τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά» ή «καταγγείλατε τους φα­σίστες στο τηλέφωνο τάδε»).
 


Τις εξόφθαλμες απειλές κατά της σωματι­κής ακεραιότητας του οιουδήποτε αντιφρονούντος, συνοδεύει παράλληλα, η απειλή της κοινωνικής, πολιτικής, ακαδημαϊκής και ερ­γασιακής περιθωριοποίησης και καταστρο­φής του! Πού να στραφεί για την υπερά­σπιση της νομιμότητας ο πολίτης; Από πού να προσμένει τη στήριξη της ιστορικής του συνείδησης, των κοινωνικών ηθών και των πολιτικών θεσμών; Από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου ως τον τελευταίο δικαστή, η αυτοάμυνα λογίζεται ως κακούργημα. Από το πανεπιστήμιο των κρατικοδίαιτων καθη­γητών (και λυμεώνων των χιλίων ευρωπαϊ­κών προγραμμάτων για την ένταξη μετανα­στών), ως τους θεατράρχες, τους καλλιτέ­χνες και τους ανθρώπους του γραπτού λόγου, αλλεπάλληλα έρχονται τα μηνύματα, ότι «ο Ελληνισμός δεν είναι στην πραγματικό­τητα παρά ένα συνονθύλευμα τυχάρπαστων ανθρώπων, με ηθικά επιλήψιμο παρελθόν και παρόν, ναρκωμένων από υποβολιμαίες δοξασίες και ψευδή ιστορικά στερεότυπα...». Τόσα άτεγκτα κρττικά πνεύματα, όσα εμφα­νίσθηκαν από το πουθενά στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας, δεν διέθετε ούτε η Γαλλία τις παραμονές της Επανάστασης!
 

Η ίδια η Ελλάδα, χωρίς υπερβολή, έγινε το μεγαλύτερο διεθνές κέντρο... ανθελληνισμού! Ο ελληνικός αυτός ανθελληνισμός ήταν που τροφοδότησε, τέλος, από το 2010 και μετά, τα γερμανικά και ευρωπαϊκά ΜΜΕ, για να διεκπεραιώσουν μία άνευ προηγου­μένου δολοφονία χαρακτήρος του Έλληνα, ως διεφθαρμένου συλλογικού υποκειμένου και ως εξ αυτού υπεύθυνου για την γενικό­τερη οικονομική κρίση!

 

Ναι, στην Ελλάδα βρίσκονται σι καλοθελη­τές προμηθευτές πληροφοριών στους Γερμανούς δημοσιογράφους για τα «φακελλάκια» και το πελατειακό σύστημα (όχι βέβαια ότι αμφισβητώ τα πράγματα αυτά καθαυτά, αλλά αμφισβητώ τη χρήση αυτών, που έγινε με αποδομητική και όχι εποικοδομητική πρόθεση), για το ψεύδος και την οκνηρία και τον παρασιτικό καταναλωτισμό. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο στόχος του ανθελ- ληνισμού τότε μόνον επιτυγχάνεται πλήρως όταν οι ίδιοι οι Έλληνες απαρνούνται τον εαυτό τους...

 
 
 
 
 
«Η Χιονάτη και οι επτά καθέτως προκληθέντες». Αυτός είναι ο Πολιτικά Ορθός τίτλος του κλασικού παραμυθιού... και πιθανώς στα επόμενα χρόνια να δούμε και βιβλία με το εξώφυλλο της φωτογραφίας...
 
Διότι ζώντες σήμερα οι Έλληνες στο γένος, είναι οι τελευταίοι μάρτυρες του όλου αξιακού οικοδομήματος του διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού. Επομένως, ένας επερχόμενος παγκόσμιος ολοκληρωτισμός θα επιδιώξει να καταστρέψει πρώτα την συνείδηση και, κατόπιν αυτού, το σώμα του Υπαρ­κτού Ελληνισμού της σήμερον (όπως οι αιχ­μάλωτοι της Ιεράς Εξέτασης αναγκάζονταν να απαρνηθούν πρώτα τις πεποιθήσεις τους πριν οδηγηθούν στην πυρά).

Γι αυτό δεν είναι ίσως τυχαίο ότι η οικονομική κρίση επεβλήθη στην Ελλάδα προηγηθείσης της κρίσεως ιδεολογίας του Ελλη­νισμού: έχοντας, δηλαδή, προηγουμένως θρυμματίσει την ασπίδα της αυτοσυνειδησίας, τώρα μπορούν ευκολότερα να πλήξουν, με την οικονομική - υλική κρίση, το γυμνό σώμα του Ελληνισμού... αυτή είναι η γενικό­τερη στρατηγική.

 

Η μετάλλαξη της Αριστεράς...

Με ποιο ακριβώς ιδεολογικό όπλο επιχειρείται σήμερα στην Ελλάδα το πλήγμα κατά του Υπαρκτού Ελληνισμού; Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου της μεταπολεμικής εποχής γνωρίσαμε την προκρούστεια κλίνη του εθνικιστικού αντικομμουνισμού. Στην αμερικανική σφαίρα επιρροής πριμοδοτήθηκε ο εθνικισμός στον βαθμό που αυτός εν­σωμάτωνε τον αντικομμουνισμό. Την εφαρ­μογή των προηγουμένων, στην Ελλάδα είχε αναλάβει ένα δεξιόστροφο κράτος και ένα εξίσου δεξιόστροφο παρακράτος.

Μετά τη διάλυση του Ανατολικού Μπλοκ, οι σειρήνες των ΗΠΑ με τον Κλίντον μπρο­στά, διακήρυξαν την είσοδό μας στην ευλογια της «παγκοσμιοποίησης» (όπως ευφημιστικά βαφτίστηκε η παγκόσμια αμερικανική κυριαρχία), η οποία μέσω μίας επιταχυμένης κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ερ­γατικού δυναμικού σε πλανητικό επίπεδο, θα επέφερε την άμβλυνση των εθνικών εγωι­σμών και ανταγωνισμών και θα προωθούσε, με την βοήθεια της παράλληλα αναπτυχθεί- σας τεχνολογίας επικοινωνιών, τη συνά­ντηση -δήθεν- των ανθρώπων σε ένα «πλανητικό χωριό». Τέλος με τις «εμμονές των παλαιών, δήθεν “κλειστών” κοινωνιών για έθνη, κοινότητες, ιστορικές και φυλετικές καταγωγές... Τέλος και με τις διακρίσεις φύ­λου, θρησκείας και σεξουαλικού προσανατο­λισμού.

Δηλαδή, τέλος όλων των διακρίσεων γενι­κώς; Όχι βέβαια, εφόσον επρόκειτο να δια­τηρηθεί μία από τις παλιές διακρίσεις: αυτή μεταξύ πλουσίων και φτωχών ατόμων, κοι­νωνικών τάξεων και χωρών! Αυτή η λεπτο­μέρεια διέφυγε, εντούτοις, της προσοχής ενός μέρους της διεθνούς Αριστερός, η οποία ανταποκρίθηκε, όπως φάνηκε, στην πρόσκληση να ανταλλάξει επιτέλους τις κα­τακόμβες, στις οποίες διαβιούσε επί αντικομμουνισμού, με τα ολόφωτα ψηλώματα του διαπιστευμένου καθοδηγητή του δημόσιου βίου...
•   Τάχα δεν ήταν η παγκοσμιοποίηση κάτι σαν τον αριστερό διεθνισμό,
•   Και η κατάργηση των εθνών (επιτέλους σήμερα ορατή), ένας στόχος που με τις δικές της μεθόδους η Αριστερά επί έναν αιώνα επεδίωκε να πλησιάσει;
•   Και δεν ισχύει το ίδιο για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, μέσω της προώθησης του «πολυπολιτισμού»;
•  Ή της θρησκείας, αυτού του “όπιου για τον λαό”; (όπου οι θρησκείες θα αντικατασταθούν από την νεοταξίτικη Πανθρησκεία...)
•  Και τι χάσαμε που ξεπεράστηκε η ταξική πάλη, αφού αντ’ αυτής ανακαλύφθηκε η προ­αιώνια πάλη των δύο φύλων, ήτοι η μάχη της γυναίκας για ισότητα, - ναι, όχι μόνο της γυναίκας, αλλά και των καταπιεσμένων «δια­φορετικοτήτων» πάσης φύσεως;
Ή αλλιώς, γιατί να εμμένει κανείς στην διά­κριση μεταξύ φτωχών και πλουσίων γυναι­κών, αφού το στήσιμο και ο προπαγανδισμός της διάκρισης αρσενικού - θηλυκού καλύπτει στη Νέα Εποχή εξίσου καλό το πρόταγμα της απελευθέρωσης, όσο παλαιότερα η διάκριση αστού - προλετάριου;
Κι αν, τέλος, στη Δύση το λευκό προλε­ταριάτο απέκτησε αυτοκίνητο και ηλεκτρικό ψυγείο και πληρωμένες διακοπές - κι έτσι ο Κομμουνισμός έχασε την εκλογική του βάση- δεν είναι τώρα παρήγορο ότι το δου­λεμπόριο της παγκοσμιοποίησης, μας έφερε χωρίς καθυστέρηση στις χώρες μας ένα φρέ­σκο, νεανικό και, προπαντός, αληθινά ξυπό­λητο προλεταριάτο, που χρειάζεται προστασία, πολιτικά δικαιώματα, εκλογική εκπρο­σώπηση, έδαφος για τη βιολογική του ανα­παραγωγή, ναούς και τεμένη για να θρη­σκεύεται, σχολεία και περίθαλψη... με άλλα λόγια μερίδιο από τον πλούτο των... ξετσί­πωτων προνομιούχων συμπατριωτών μας;

 
Έκπληκτος ο σύγχρονος πολίτης ανακαλύπτει ότι η λαίλαπα της Παγκοσμιοποίησης χρησιμοποίησε σαν γέφυρες και πάτησε πάνω σε όλες τις βασικές απαιτήσεις και επιτεύξεις της Αρι­στερός!
 
•    Η απαίτηση για διεθνισμό και κατάργηση των εθνών (προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε.,.)

•    Η αλληλεγγύη προς τους μετανάστες

•    Η προπαγάνδα εναντίον της θρησκείας ως «όπιο του λαού»

•    Η απαίτηση για ισότητα των φύλων

•    Ο αντιρατσισμός

αν και είναι δυνατόν να εμπεριέχουν αυθεντική επιθυμία για δικαιοσύνη και αλήθεια, τελικά χρησιμέυσαν ως προγεφύρωμα της Νεοτεξίτικης Παγκοσμιοποίησης! (Και εδώ και δεκαετίες υπάρχουν φωνές που λένε ότι ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκαν αρχικά από τους θεμε­λιωτές τους ήταν αυτός ακριβώς...)

 
 
Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ...
 
Να λοιπόν ο καινούργιος ταξικός μας εχθρός: οι αυτόχθονες συμπατριώτες μας, που θεωρούν το έδαφος τούτο δικό τους επειδή ήρθαν πρώτοι εδώ και δεν καταλα­βαίνουν ότι η Γη είναι κτήμα όλων και ότι το Αιγαίο ανήκει... στα ψάρια του!
Αν θυμηθούμε ότι αυτές και άλλες (παρό­μοιες) ιδέες της ιδίας κοπής επιδοτούνται από το κράτος (κατά προτεραιότητα), την Ευ­ρωπαϊκή Ένωση και τις μίζες του δουλεμπορίου και ότι οι διακεκριμένοι υπερασπι­στές τους είναι τόσο πρωτοπορία της αστι­κής Τάξης όσο του ελευθεριακού κινήματος, δεν μπορούμε παρά να μείνουμε ενεοί μπρο­στά στο θαύμα της ανάληψης της ροζ Αρι­στερός στον ουρανό της παγκοσμιοποίησης...
 
Η «Πολιτική Ορθότητα» και η αληθινή σημασία της
 

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα προταθεί ένας συ­νεκτικός όρος που να κατονομάζει με κά- ποια επάρκεια την ως άνω παγκοσμιοποιητική, ή νεοεποχίτικη ή νεοταξίτικη ιδεολογία χειραγώγησης του Δυτικού κόσμου στην μετα-ψυχροπολεμική εποχή, εκτός... Εκτός από τον, κάπου... δυσκοίλιο, όρο «Πολιτική Ορθότητα». Ο όρος αυτός αναφέρεται σε λό­γους, ιδέες ή πολιτικές, οι οποίες αντιτίθε- νται σε διακρίσεις εναντίον μειονοτήτων προσδιοριζομένων από φύλο, φυλή, θρη­σκεία ή εθνότητα ή σεξουαλικό προσανατο­λισμό ή ανικανότητα κάθε είδους.
Απαγορεύει και ποινικοποιεί προφορικές εκφράσεις ή συμπεριφορές που μπορούν να χαρακτηρισθούν προσβλητικές από τις ως άνω κατηγορίες ατόμων ή είναι ικανές να διεγείρουν εναντίον τους το δημόσιο αί­σθημα (όρος κλειδί: «hate speech», ήτοι λό­γος που μεταφέρει μίσος).
Το κίνημα της Πολιτικής Ορθότητας (Political Correctness) ξεκίνησε στην Αμε­ρική της δεκαετίας του ’70, μέσα από τους κόλπους του φεμινισμού και συνοδοιπορούντων αριστερίστικων κινημάτων, ενώ ο όρος «Πολιτική Ορθότητα» εφευρέθηκε από συντηρητικούς κριτικούς κατά του κινήματος της Πολιτικής Ορθότητας.

 
 
H Πολιτική Ορθότητα υπερασπίζεται:
 

•   τον πολυπολιτισμό,

•  τη θετική δράση («affirmative action»), δηλαδή την προτίμηση, μέσω ποσόστωσης, γυναικών ή μειονοτήτων στις θέσεις εργα­σίας και λειτουργήματα του ιδιωτικού ή δη­μόσιου τομέα,

•   την ποινικοποίηση απόψεων αντκφρονούντων

•   και την αλλαγή σχολικών βιβλίων και εκ­παιδευτικών προγραμμάτων, τα οποία θεω­ρείται ότι διαιωνίζουν την υπεροχή της λευκής φυλής (όπως π.χ. η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και το σύνολο της λογοτεχνικής παράδοσης της Δύσης) ή την κυριαρχία του ανδρός επί της γυναικός, στα πλαίσια πα­τριαρχικών παραδόσεων (ατόπημα που ανιχνεύεται εξίσου στον Όμηρο, ή τον Σαίξπηρ).

Χαρακτηριστικά, καταγγέλλεται από τον φεμινισμό η ως άνω λογοτεχνική παράδοση ως έργα «νεκρών λευκών αρσενικών» (dead white males) και προωθούνται καινοφανή εκ­παιδευτικά προγράμματα, με έργα γυναικών ή έγχρωμων κατ’ αποκλειστικότητα. Έτσι στις ΗΠΑ έχουν κατά πολύ μειωθεί οι πανε­πιστημιακές έδρες κλασικών ελληνικών σπουδών, ενώ σε ορισμένες Πολιτείες υπάρ­χουν σχολεία τα οποία διδάσκουν στο σύνολο του αναλυτικού προγράμματος έργα μαύρων συγγραφέων κατ’ αποκλειστικότητα! (Οργή προκάλεσε στους - στερούμενους χιούμορ;— θιασώτες της Πολιτικής Ορθότητας η ξερή παρατήρηση του συγγραφέα Saul Bellow: «αν η Αφρική βγάλει έναν Ντοστογιέφσκι θα τον διαβάσουμε»]).
Με ποικίλες δράσεις στοχοποιεί η Πολι­τική Ορθότητα τη λεγάμενη σεξιστική και ρατσιστική συμπεριφορά. Η πρώτη είναι ίδιον των ανδρών, ποτέ των γυναικών, η δεύ­τερη των λευκών, ποτέ των εγχρώμων!

Εδώ και πολλά χρόνια είναι ως εξαυτού, εξαιρετικά επικίνδυνο να είσαι δάσκαλος στις ΗΠΑ, διότι η επαγγελματική ανάγκη να μιλάς πολύ, σε εκθέτει στον κίνδυνο να χρη­σιμοποιήσεις άθελά σου πολιτικό μη ορθούς όρους, πυροδοτώντας έτσι καταγγελίες υπε­ρευαίσθητων φοιτητών, με αποτέλεσμα να χάσεις τη θέση σου και να καταστρέφεις την καριέρα σου.
 
Τόσο δε στη διδασκαλία, όσο σε άλλα επαγγέλματα, ιδιαίτερα επικίνδυνες είναι οι κα­τηγορίες φοιτητριών ή συναδέλφων θηλυ­κού γένους για σεξουαλική παρενόχληση, εφόσον το μεταλλαγμένο από την Πολιτική Ορθότητα δικαστικό σύστημα επιτρέπει συχνά την καταδίκη τους ανδρός, χωρίς χρεία αποδεικτικών στοιχείων...
 
 
Οι συντηρητικοί ιστορικοί της γενεαλογίας της Πολιτικής Ορθότητας ανάγουν την τε­λευταία στη σταλινική φάση της Οκτωβριανής Επανάστασης, όταν ήταν επικίνδυνο να εναχθείς για πολιτικά λανθασμένες απόψεις (ρεβιζιονιστικές, αντισοβιετικές, ιμπεριαλι­στικές, κλπ.), αν δεν είχες διαβάσει το... τε­λευταίο τεύχος της Πράβδα, που περιείχε την τελευταία εκδοχή της μόνης ορθής κομ­ματικής ντιρεκτίβας!
Αναμφισβήτητα, θα μπορούσε κανείς να ανιχνεύσει παρόμοιες καταστάσεις στην επα­ναστατική Γαλλία, με την τρομοκρατική αστυνόμευση της Επιτροπής Δημόσιας Σω­τηρίας (Comittee du Salut Public), ή στις σχολαστικές, ορθολεκτικές ανακρίσεις της Ιεράς Εξέτασης, προς διαπίστωσιν κάποιας παρέκκλισης από την ορθή πίστη.
Και εδώ, ο πολιτικά ιδιοφυής συγγραφέας George Orwell, στο «1984», έδωσε ήδη από το 1949 το στίγμα αυτού που σήμερα θεω­ρείται άνθρωπος με «πολιτικά ορθή σκέψη» - κατά Orweel «good thinker»·, είναι ένας άν­θρωπος εκπαιδευμένος διανοητικά από μι­κρή ηλικία να ακολουθεί -χωρίς να σκεφθεί καν- «ενστικτωδώς», την ορθόδοξη άποψη. Πολλές από τις πεποιθήσεις και συμπεριφο­ρές που απαιτούνται από αυτόν ουδέποτε εκτίθενται σαφώς, και δεν θα μπορούσαν να εκτεθούν χωρίς να φανούν οι εγγενείς τους αντιφάσεις. Ο good thinker-πολιτικά ορθώς σκεπτόμενος, έχει μάθει να σταματάει απότομα στο κατώφλι κάθε επικίνδυνης σκέψης («crime stop»).Έχει την, παρά φύσιν, ικανό­τητα να μην συλλαμβάνει αναλογίες και λο­γικά λάθη, να παρανοεί και τα απλούστερα επιχειρήματα, αν είναι αντίθετα στην ορθο­δοξία του και να βαριέται ή απωθείται από γραμμές σκέψεις που οδηγούν σε αιρετική κατεύθυνση. (1)
 
Όπως θα δούμε, η Πολιτική Ορθότητα δεν είναι λιγότερο σχολαστική στην επινόηση πολιτικής ορολογίας από την Ιερά Εξέταση ή το σταλινικό κόμμα- η μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα με την τεχνολογία διάδοσης πληροφοριών, ολόκληρη η κοινωνία (και όχι όπως το μεσαίωνα κατ’ αποκλειστικότητα η Ιερά Εξέταση), μεταμορφώνεται εθελουσίως σε όργανο επιβολής ολοκληρωτικού ελέγχου στη γλώσσα και τη σκέψη! Σήμερα η πολι­τική προπαγάνδα έχει πολύ μεγαλύτερη πρό­σβαση στη συνείδηση των μαζών και δεν είναι -
απορίας άξιον ότι παράλογες νομοθεσίες στις Δυτικές χώρες εισάγονται στα Κοινο­βούλια από τους πολιτικούς, κατ’ απαίτησιν της Κοινής Γνώμης. Στις ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδά, Αγγλία και Ευρωπαϊκή Ένωση, η υστερία είναι γενικευμένη, όπου το πολιτικά ορθό να παρουσιάζεται ως δημοκρατική αξίωση των πολιτών!
 
 
Η δικτατορία των ελάχιστων μειοψηφιών!
 
Παρά ταύτα, από την ανάλυση διαφαίνεται ότι οι μεγάλες αλλαγές στους θεσμούς γίνο­νται στην πραγματικότητα εκ των άνω ότι σήμερα η de facto επαναστατική δύναμη εί­ναι, όσο παράδοξο και να φαίνεται, η ελίτ! Παραδείγματος χάριν, αυτή τη στιγμή στη Γερμανία έχει γίνει αποδεκτό το συμβόλαιο συμβίωσης ομοφύλων, ισοδύναμο νομικά με γάμο, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται πρωτοβου­λία πολιτών για τη συλλογή υπογραφών, προκειμένου το Κοινοβούλιο να αποδεχθεί και τον όρο «γάμος» αντί του ισχύοντος «συμφώνου συμβίωσης». Εν τω μεταξύ, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επικυρώσει τη δυ­νατότητα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλους που διαβιούν με συμβόλαιο συμβίωσης.
Αν λάβουμε υπόψη ότι το σύνολο των ομόφυλων που ζουν μαζί σαν ζευγάρι στην Γερμανία δεν υπερβαίνει ένα κλά­σμα της μονάδας (είναι δηλαδή πολύ λιγότερο του 1% του συνολικού πληθυ­σμού), γεννάται το εξής ερώ­τημα: Αφού μόνο μία ελάχι­στη μειοψηφία ενδιαφέρο­ντα! για την αλλαγή του αρ­χαίου θεσμού του γάμου, και το αίτημα αυτό δεν αφορά κάποια ευρύτερη ανάγκη ή συμ­φέρον, πώς πείθεται η Πολι­τεία να νομοθετήσει υπέρ ελάχιστων περιθωριακών στοιχείων του πληθυσμού, καταστρατηγώντας μάλιστα θεσμούς που αφορούν όλους; Και να υπερθεματίσει μάλιστα προς την ίδια κατεύ­θυνση, αναγνωρίζοντας και δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλους;
Πέραν αυτού, πώς νομοθε­τείται από το κόμμα των Πρασίνων στη Βάδη-Βυτεμβέργη η αλλαγή των σχολι­κών αναλυτικών προγραμμά­των, ώστε τα παιδιά να μα­θαίνουν από μικρή ηλικία ότι υπάρχουν διαφορετικά, όμως εξίσου φυσιολογικά είδη οικογένειας και, ότι υπάρχουν διαφορετικοί, όμως εξίσου φυ­σιολογικοί σεξουαλικοί προσδιορισμοί; Πώς ένας ελάχιστος αριθμός ενδιαφερομένων πο­λιτών αλλάζει έναν κοινωνικό θεσμό -α ρχαι­ότερο της ίδιας της Χριστιανικής θρησκείας - αν δεν διαθέτει τεράστια ισχύ; Αν δεν υπάρ­χει κάποιο ισχυρότατο λόμπι να προωθεί άνωθεν το αίτημά του; Ένα λόμπι που, ελέγ­χοντας τα ΜΜΕ, είναι εις θέσιν να προωθή­σει, ως δημοκρατικό αίτημα ισότητας, αν­θρώπινο δικαίωμα κτλ., την προπαγάνδα υπέρ του γάμου ομοφύλων στη φιλελεύθερη και δημοκρατικά γαλουχημένη μάζα των πο­λιτών; H οποία μάζα, στη συνέχεια, θα απαι­τήσει από την πολιτική ηγεσία να πράξει αυτό που εκείνη ήδη είναι άνωθεν προετοι­μασμένη να πράξει, δηλαδή να νομοθετήσει «δημοκρατικά» κατ’ απαίτηση του λαού και του Ορθού Λόγου;
 
 
 

Η ιστορικός και ερευνήτρια Δάφνη Βαρβιτσιώτη, στο βιβλίο της Νέα Εποχή, επισημαί­νει ότι οι σύγχρονοι ψυχοτεχνολόγοι έχουν  επινοήσει μεθόδους εξουθέ­νωσης της βούλησης και της μαχητικότητας του πολίτη και αποσκοπούν στην καταστολή του λογιστικού μέρους της ψυχής, ώστε το θυμικό να πα­ρασυρθεί στην έντεχνη προπαγάνδα της Νέας Εποχής...

Σε όλες τις χώρες της Δύσης, μη εξαιρουμένης της Ελλάδας, γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου θεάματος: πρωτοφανή ζητήματα, αιτή­ματα που ουδείς είχε θέσει ή διανοηθεί ποτέ, να εγείρονται από κάποια μικρή πρωτοπορία απ’το πουθενά και σύντομα να προβιβάζονται σε κυρίαρχα θέματα στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου!
 
 
ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
 
Γιατί αυτά τα θέματα και όχι κάποια άλλα; Ποιος και γιατί τα προωθεί; Ουδείς γνωρίζει! Δεν αργούν δε να σημειωθούν κάποια κρού­σματα στην κοινωνία, κάποιο περιστατικό «ρατσιστικής» ή σεξιστικής βίας, που φωτί­ζεται με άπλετο φως από τα ΜΜΕ και αυτό, διότι, ω του θαύματος! το περιστατικό αυτό αποδεικνυει πέραν πάσης αμφιβολίας, την επικαιρότητα του διαλόγου που ήδη διεξάγε­ται και καθιστά αναγκαία, πλέον, στη συνεί­δηση όλων τη νομοθετική ρύθμιση του προ­βλήματος...
Την εμβέλεια της σύγχρονης προπαγάν­δας στις μάζες δείχνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δημοσιεύθηκε πέρυσι στην Frankfurter Allgemeine. η κυβέρνηση όρισε μία μέρα κατά την οποία σε συγκεκριμένο εσωτερικό χώρο θα γινόταν ανοιχτή συζή­τηση, όπου όποιος ήθελε θα μπορούσε να προβάλει τις αντιρρήσεις του στο νομοσχέ­διο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυ­λων, προτού αυτό έλθει σε ψηφοφορία. Ου­δείς ενδιαφερόμενος ενεφανίσθη! Το φαινό­μενο προβλημάτισε τον συντάκτη του εν λόγω άρθρου, ο οποίος αναρωτήθηκε: άραγε συμφωνούν όλοι ή φοβούνται να εκδηλω­θούν;
H απάντηση, προφανώς, είναι ότι όσοι δεν συμφωνούν, πολλοί ή λίγοι, όντως φοβού­νται να εκδηλωθούν.Έχει γίνει γνωστό, π.χ., ότι στην Καλιφόρνια και στο Maine, διαφωνούντες με τον γόμο ομόφυλων προπηλακίσθηκαν άγρια από αντιφρονούντες. Πάλι, στην Αυστρία, γνωστός για την κριτική του στον φεμινισμό καθηγητής πανεπιστημίου, εμποδίστηκε από έξαλλους αναρχικούς να μιλήσει. Ανάλογα περιστατικά που σχετίζο­νται με τα δικαιώματα ομοφύλων έχει να επιδείξει και η Ελλάδα. Το σύστημα έχει το πα­ρακράτος του για όσους δεν πείθονται από την προπαγάνδα και δεν φοβούνται την πε­ριθωριοποίηση, αλλά ωστόσο θέλουν να συ­ντηρήσουν τη... σωματική τους ακεραιότητα.
Στους υπέρμαχους της ελληνικής οξυδέρ­κειας, που θεωρούν ότι η χονδροειδής προ­παγάνδα «αφορά τους κουτόφραγκους αλλά όχι εμάς», θα προτείναμε να αναλογισθούν τινί τρόπω επιβλήθηκε ο λαθρεποικισμός στην Ελλάδα. Υπήρξε ποτέ λαϊκό αίτημα να γίνει η Ελλάδα πολυεθνικό κράτος, να μοιρασθεί το εθνικό της έδαφος με άγνωστες φυλές της Γης; Προφανώς όχι, έως ότου ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για «πολυπολιτισμό», έναν όρο τότε ελάχιστα καταληπτό στους περισσότερους, οι οποίοι ίσως σκέφτηκαν: αν ο «πολιτισμός» είναι καλός, ο «πολύς-πολιτισμός» θα είναι καλός εις... το τε­τράγωνο! Όταν ο Σημίτης το 2001 διακήρυξε: «Ή Ελλάδα πρέπει να γίνει πολυπολιτισμικό κράτος και πρέπει να δουλέψουμε προς την κατεύθυνση αυτή!» ελάχιστοι είδαν εδώ δόλο, αφού μάλιστα τα παπαγαλάκια διαβεβαίωναν πανταχόθεν ότι και η Ευρώπη (το μεγάλο υπόδειγμα), ήταν πολυπολιτισμική...
Το τελευταίο είναι βέβαια σε μεγάλο βαθμό ψεύδος, εφόσον παρά τους αλλοδα­πούς, η Ευρώπη αποτελείται από διακριτά έθνη- κράτη, τα οποία από τα μέσα της δεκαετίας 2000-2010, μετά από πολλές αρνητικές εμπειρίες -μουσουλμανικές διεκδικήσεις στα σχολεία, δολοφονίες, σαμποτάζ- έχα­σαν την πίστη τους στην προπαγάνδα του πολυπολιτισμού.Έτσι, σήμερα (2014), οι εκλογές για το Κοινοβού­λιο της Ευρώπης διεξάγο­νται με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε κε­ντρική θέση της ατζέντας των υποψηφίων, πράγμα αδιανόητο για την Ελλάδα, η οποία εντούτοις έχει πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα.
Απαξ εδόθηκε άνωθεν η κατεύθυνση, ομό­φωνα τα ελληνικά ΜΜΕ, θυμήθηκαν τα πάθη των ταλαίπωρων μεταναστών και την υπο­χρέωση της παραδοσιακής ελληνικής φιλο­ξενίας να περιμένει όσους παράνομα περ­νούν τα σύνορα μ’ ένα... «χαμόγελο». Που­θενά δεν έγινε λόγος για τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στη χώρα υποδοχής, το μέλλον του έθνους, τον νομικό πολιτισμό, την παιδεία, τη λειτουργία των υποδομών, την υγεία. Ελάχιστοι τόλμησαν π.χ., να συνδέσουν την εμφάνιση των νέων, αντεθνικών σχολικών εγχειριδίων με την ύπαρξη ενός νέου πολυεθνικού ακροατηρίου στις σχολι­κές τάξεις. H επανάσταση της ελίτ άλλαξε ριζικά την Ελλάδα, με τους'Ελληνες... απόντες! Οι Έλληνες ήταν απασχολημένοι με αλλότρια... Ολυμπιακούς Αγώνες, κατανάλωση με δανεικά λεφτό και lifestyle...
 
Η μέθοδος της Αποδόμησης


H Δάφνη Βαρβιτσιώτη στο έργο της «Νέα Εποχή» αναφέρεται σχετικά σε ψυχροπολε­μικές μεθόδους εξουθένωσης της βούλησης και της μαχητικότητας, έλεγχο του νου και συλλογική υποβολή. Επισημαίνει ότι οι ψυ χοτεχνολόγοι αποσκοπούν στην παύση του λογιστικού μέρους της ψυχής, ώστε το θυ­μικό να παρασυρθεί από τους υποβολιμαίους «λόγους» της Νέας Εποχής και να υποδου­λωθεί το επιθυμητικό του... Διαμορφώνουν τον εύπλαστο άνθρωπο, τον ενδοτικό, τον κατευνασμένο, ανασφαλή, ανερμάτιστο, σχετικοποιη- μένο, παθητικό, άβουλο, υπά­κουο, μικρόψυχο, μισόκαλο, ιδιοτελή, εφη- συχασμένο, εύπιστο μέχρι μωρίας... Τον άν­θρωπο που δεν είναι, δεν θέλει να είναι ούτε Έλληνας ούτε Ευρωπαίος ούτε άνθρωπος, αλλά «ελεύθερος» και «έτοιμος για όλα». (2)

Ανεξαρτήτως του αν και κατά πόσον οι ψυ- χοτεχνολόγοι και η κοινωνική μηχανική (social engineering) έχουν πετύχει τους στό­χους τους αναφορικά με τονΈλληνα, και σε ποιον βαθμό, βέβαιον είναι ότι στην Ελλάδα επικεντρώθηκε μεγάλο μέρος της δραστηριότητάς τους. Η Ελλάδα έγινε πιλοτικό πεί­ραμα.
 
Εάν τα άτομα έχουν άποψη δική τους, εί­ναι δύσκολο να χειραγωγηθούν. Ένας Γερ­μανός πολιτικός έγραψε πρόσφατα: «Βε­βαίως και επηρεάζουμε την Κοινή Γνώμη: διότι στην αντίθετη περίπτωση τι θα εγένετο; Ο καθένας θα είχε τη δική του γνώμη. Και που οδηγεί αυτό; Στο χάος. Πώς όμως μπορεί να κυβερνηθεί η Δημοκρατία με χάος; Επομένως, για να υπάρξει η Δημοκρα­τία οφείλουμε να χειραγωγούμε τους αν­θρώπους». Για να επιτευχθεί η χειραγώγηση (προς όφελος της... Δημοκρατίας παρα­καλώ!), αναγκαίο είναι να καταρρεύσουν οι παλαιές βεβαιότητες που προσφέρουν στους ανθρώπους το Ιερό, η εθνική Ιστορία, ακόμα και οι ίδιες οι Γλωσσικές έννοιες και νοή­ματα. Τότε μόνο θα πάψουν οι άνθρωποι να έχουν ισχυρές πεποιθήσεις σχετικά με οτιδήποτε. Αν παύσουν οι άνθρωποι να έχουν πεποιθήσεις, είναι ανίκανοι και να δράσουν...
Ίσως εδώ εξηγείται το γιατί οι Έλληνες φαίνονται προς το παρόν ανίκανοι για πει­σματική, αποτελεσματική αντίσταση σ’ αυ­τούς που τους έχουν καταδικάσει να είναι αποικία χρέους, εφόσον της έκρηξης του χρέους προηγήθηκε ένα συστηματικό, ανε­λέητο πριόνισμα των αξιών τους. Όσο η σχέση εξάρτησης της δράσης από την κατά­σταση της διάνοιας και της βούλησης δια­φεύγει της προσοχής, τόσο θα είναι αδύνατη η απάντηση στο ερώτημα γιατί οι Έλληνες δεν αντιδρούν στην υποδούλωσή τους.
 
 Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις γίνεται προφανής ο ρόλος της Αποδόμησης (deconstruction) στη μεθοδολογία και στρα­τηγική της αναδυόμενης Νέας Τάξης Πραγ­μάτων. Ο φιλόσοφος Derrida, στην πρωτοπορία των αποδομητών, κάποια στιγμή επεσήμανε τους πολιτικούς στόχους της αποδόμησης ως εξής: Να αποδομηθούν τα έθνη - κράτη με τις απαγορευτικές μεταναστευτικές πολιτικές και τη ρητορική του εθνικι­σμού της εντοπιότητας, την μεταφυσική της πατρώας γης και της μητρικής γλώσσας, να αποδομηθεί η ταυτότητα που έχτισαν τα έθνη-κράτη προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτό τους από Εβραίους, Άραβες και μετανάστες». Ο Derrida πίστευε ότι η αποδόμηση εγγυάται απελευθέρωση από τον Ολοκληρωτισμό.
 
Το κίνημα της αποδόμησης αφορούσε αρ­χικά μια μέθοδο επεξεργασίας κειμένων (το μεθοδολογικό αξίωμα της αποδόμησης είναι: όλη η ζωή είναι ένα κείμενο), για να επεκτα- θεί στη συνέχεια σε όλα τα φαινόμενα του πολιτισμού. Παίρνουμε ένα κείμενο, αφαι- ρούμε όλο το νόημά του και στη συνέχεια ει­σάγουμε όποιο νόημα επιθυμούμε.Έτσι π.χ. όλο το έργο του Σαίξπηρ αποκαλύπτεται ως κήρυγμα υπέρ της καταπίεσης των γυναι­κών και όλη η Βίβλος δεν μιλάει παρά μόνο για φυλή και φύλο. Ή, στα καθ’ ημάς, οι οπλαρχηγοί του ’21 δεν διεπνέοντο καθόλου από ένα όραμα ελευθερίας, αλλά από εγωι­στικό κίνητρο να αυξήσουν τη δύναμη και την περιουσία τους.Ή, οι Σουλιώτισσες του Ζαλόγγου, δεν θυσιάσθηκαν αλλά αυτοκτόνησαν. Ή, το ελληνικό έθνος ουδέποτε υπήρξε, αλλά δημιουργήθηκε ως ψευδής ιδε­ολογία μετά το 1830. Ή στην παραλία της Σμύρνης παρατηρήθηκε το 1922 ένας συνω­στισμός (αλήθεια είναι αυτό), αλλά πώς να γνωρίζουμε τα κίνητρά του; Ή, στον νόμο Παπανδρέου-Ραγκούση για την ιθαγένεια, Έλληνας είναι όποιος γεννιέται στον γεω­γραφικό χώρο Ελλάδα, ανεξαρτήτως γένους, φυλής, θρησκείας, προέλευσης. (Προφανώς του νομοσχεδίου είχε προηγηθεί η διαδικα­σία αποδόμησης του νοήματος του όρου' Ελλην, το “άδειασμα” της έννοιας από όλα τα επί μέρους νοήματα που την συγκροτούν, έτσι ώστε να έχει χώρο για έναν καινούργιο, μινιμαλιστικό προσδιορισμό, που να περι­λαμβάνει τους λαθρομετανάστες).
Με την πολιτική οξυδέρκεια που τον δια­κρίνει, ο George Orwell περιέγραψε στο έργο του «1984» την πολιτική λειτουργία της αποδόμησης στον αναδυόμενο ολοκληρωτι­σμό της Νέας Τάξης - και αυτό ήδη το 1949 - αρκετά πριν την «ουδέτερη» φιλοσοφική διατύπωση της θεωρίας: «Τα γεγονότα του παρελθόντος, υποστηρίζεται, δεν έχουν αντι­κειμενική ύπαρξη, αλλά επιβιώνουν μόνο σε γραπτές αφηγήσεις και ανθρώπινες μνήμες. Το παρελθόν είναι οτιδήποτε περιέχεται στα γραπτά και τις μνήμες. Και αφού το Κόμμα ελέγχει πλήρως τα αρχεία, και εξίσου τα μυαλά των μελών του, έπεται ότι το παρελθόν είναι οτιδήποτε το Κόμμα θέλει να είναι». («1984», New York 1961, Signet Classics, σελ. 176).

H κειμενική, ρευστή φύση της πραγματι­κότητας, επιτρέπει σ’ αυτούς που έχουν την εξουσία να ερμηνεύουν τα “κείμενα” και να επιβάλλουν την ερμηνεία τους στις μάζες, δηλαδή «το Κόμμα» στην αφήγηση του Orwell (κατά το πρότυπο του σταλινισμού) ή οι νεόκοποι πανεπιστημιακοί της Ελλάδας - οργανικοί διανοούμενοι της Νέας Τάξης - σε συνάρτηση με την κρατική εξουσία... H εξου­σία ορίζει το παρελθόν και την υφή της πραγματικότητας με τον δικό της επανα­προσδιορισμό των εννοιών. Προς αυτοίς, δη­μιουργεί νέα γλώσσα, το  Oργουελλικό «newspeak».

 
 
Η εποχή του Μεταμοντέρνου και η μηχανική της μετατόπισης των εννοιών
 
Η αποδόμηση, σαν μέθοδος με πραγματικά αποτελέσματα, συνδέεται με το «Μεταμοντέρνο», όρο που υποτίθεται ότι περιγράφει την εποχή μας και τα χαρακτηριστικά της. Αυτά είναι ο κατακερματισμός, η σχετικό­τητα, η απροσδιοριστία, η άρνηση όλων των κοσμοθεωριών.
Έτσι, “αντικειμενική πραγματικότητα” δεν μπορούμε να γνωρίσουμε, διάφορες κοινω­νικές ομάδες αλλάζουν τη γλώσσα και δημι­ουργούν τη δική τους πραγματικότητα, έως ότου η εξουσία τους καμφθεί από νέες κοι­νωνικές ομάδες με τις δικές τους εκδοχές πραγματικότητας.
Ο φιλόσοφος του Μεταμοντέρνου Lyotard, γνωστός για το σύνθημα «Τέλος των μεγάλων αφηγήσεων!» αναλύει πως επα­νάσταση, έθνος, πρόοδος, ιδεολογίες που την εποχή του Μοντερνισμού έθεταν σε κίνηση τις συνειδήσεις, τώρα πλέον έχουν χάσει τη σαγήνη τους και έχουν φθάσει στο ναδίρ τους (3).
H εξέλιξη αυτή όπως περιγράφεται στον Lyotard, αποτελεί νομοτελειακή, αναπόφευ­κτη έκβαση της πορείας του Δυτικού πολιτι­σμού, όπως ίσως θα την έβλεπε κάποιος έξω από τον ορυμαγδό των παροντικών συ­γκρούσεων για κυριαρχία... ας πούμε ένας ιστορικός του μέλλοντος. Εκείνο, όμως, που διαφεύγει της παρατηρήσεως έξωθεν, είναι ότι στο παρόν δρουν συγκεκριμένες δυνά­μεις που επιδιώκουν την αποσύνθεση των αξιών, με σχέδιο και πολεμική τακτική, εξοο- κοινωνικές δυνάμεις που ενίοτε ηττώνται σε κάποιες μάχες από τις δυνάμεις της κοινω­νίας και του έθνους (π.χ. στον πόλεμο των σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας στην Ελλάδα του 2007, το υπουργείο Παιδείας αναγκά­σθηκε, λόγω της δυναμικής αντίδρασης των πολιτών, να αποσύρει από τα σχολεία το απο- δομητικό βιβλίο Ιστορίας έκτης δημοτικού της Ρεπούση. Παρόμοια τροπή είχε ο «πόλε­μος των εγχειριδίων» και σε άλλες χώρες της Δύσεως).
Το να θεωρεί κανείς εξ αποστάσεως ως «νομοτελειακές» εξελίξεις τα διακυβεύματα του παρόντος, ευνοεί μόνο την λιποταξία από την μάχη και την μοιρολατρία...
Ενδιαφέρουσα παρατήρηση που έχει γίνει από πολλούς ερευνητές αφορά στη σύνδεση της μεταμοντέρνας ανάλυσης με την αρχαία ελληνική σοφιστική. Και εδώ και εκεί δεν υπάρχει απόλυτη, μόνο υποκειμενική αλή­θεια. Η πειθώ δεν προέρχεται από την αλή­θεια, αλλά από μια απατηλή συλλογιστική (subtly false reasoning).
Για τον λόγο αυτόν είναι αναγκαία η σύ­γκρουση με τους σύγχρονους “σοφιστές” με το όπλο της Λογικής, όπως ήδη παλιά έκα­ναν ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης. Το πρό­βλημα, εν τούτοις, σήμερα είναι η διασύν­δεση μεταμοντέρνας σοφιστικής και πολιτι­κής εξουσίας, η οποία δίνει στους σοφιστές -άνωθεν- το μεγάλο πλεονέκτημα να ορί­ζουν αυτοί τους όρους της συζήτησης (he who controls the terms controls the debate), συμπεριλαμβανομένων εκτός του ορισμού των εννοιών καθαυτών, του πού, ποιος, πώς, πότε και πού.
Στα Μικομάχεια Ηθικά του, ο Αριστοτέλης αναπτύσσει μια θεωρία περί αρετής, η οποία μπορεί να παράξει χρήσιμα συμπεράσματα για έναν τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονοι σο­φιστές επιτυγχάνουν, ανεπαισθήτως, μετα­τοπίσεις εννοιών κατά το δοκούν.
Η αρετή, εξηγεί ο μέγας διδάσκαλος, είναι μεσάτης μεταξύ δύο άκρων με αρνητικό πρόσημο- όμως ομοιάζει περισσότερο με το ένα άκρο. Παράδειγμα, η γενναιοδωρία, ως αρετή, τοποθετείται ανάμεσα στην ασωτία (ή σπατάλη) αφενός, στην τσιγκουνιά αφετέ­ρου. Ομοιάζει, όμως, περισσότερο ο γενναι­όδωρος με τον σπάταλο, παρά με τον τσι­γκούνη. Η ανδρεία πάλι τοποθετείται ανά­μεσα στον παράτολμο και τον δειλό. Ομοιά­ζει όμως περισσότερο ο ανδρείος με τον πα­ράτολμο, παρά με τον δειλό...
Από την παρατήρηση αυτή προκύπτει, ότι αν κάποιος επιδιώκει να αμαυρώσει την αρετή ενός άλλου, για να γίνει ευκολότερα πι­στευτός, θα μετατοπίσει λίγο περισσότερο την έννοια που εκφράζει την αρετή (γενναι­οδωρία, γενναιότητα) προς την παρόμοια έν­νοια του ενός άκρου (ασωτία, αποκοτιά), οπότε η διάκριση είναι δύσκολη, παρά προς την έννοια του άλλου άκρου (τσιγκουνιά, δει­λία), όπου η διαφορά αρετής και κακίας θα είναι ευδιάκριτη για τον μέσο παρατηρητή.


  


ΔΕΙΛΟΣ  - ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ
ΠΑΡΑΤΟΛΜΟΣ     -  ΕΣΩΣΤΡΕΦΕΙΑ-ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ
“ΜΠΑΤΕ ΣΚΥΛΟΙ ΑΛΕΣΤΕ” - ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ
ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ - ΣΩΒΙΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ

Αριστοτέλης. Ο μέγας Έλληνας φιλόσοφος της αρχαιότητας θεώρησε πως η «αρετή» εί­ναι το μέσον δύο ακροτήτων. Όμως η ζητού­μενη αρετή μεταξύ των δύο εκάστοτε άκρων μοιάζει περισσότερο με το ένα εκ των δύο άκρων. Έτσι, η γενναιο­δωρία. ως αρετή, βρίσκε­ται μεταξύ της σπατάλης « και της τσιγκουνιάς, αλλά δεν είναι ακριβώς στο κέ­ντρο τους. Κλείνει κάπως προς το ένα άκρο, αυτό της σπατάλης, θα λέγαμε ότι βρίσκεται στη χρυσή τομή της απόστασης των δύο άκρων.

Οι διανοητέςτης Νέας Τά­ξης Πραγμάτων αλλοιώ­νουν την αρετή και παρα­ποιούν τις έννοιες, «τραβώντας» έντεχνα το σημείο τής εκάστοτε αρετής προς το πλησιέστερό της άκρο. Έτσι χάνεται η χρυσή τομή, αλλά είναι δυσδιάκριτο στον απλό παρατη­ρητή να το επισημάνει...
 
 
 Ευκολότερα πιστεύεις ότι ο γενναίος είναι στην πραγματικότητα παράτολμος (ή θρασύς) παρά ότι είναι δειλός, πράγμα που αντίκειται ευθέως στην παρατήρηση. Ευκολό­τερα, για τον ίδιο λόγο, θα πιστέψεις ότι ο γενναιόδωρος είναι ενδεχομένως απλώς σπάταλος, παρά τσιγκούνης.
Οι σοφιστές της αποδόμησης ηρώων του έθνους ή των μεγάλων επιτευγμάτων ενός λαού, γνωρίζουν πώς να μετατοπίζουν τις έννοιες της αρετής προς την κακία με τον άνωθι τρόπο. Στόχος τους είναι να εξαλεί­ψουν υποδειγματικούς χαρακτήρες και δρά­σεις του παρελθόντος που προσφέρονται για μίμηση από τους νεότερους. Στόχος τους εί­ναι να αμαυρώσουν (πάντα με την «κριτική» ιστορική έρευνα), τις εμβληματικές προσω­πικότητες και ιστορικές στιγμές ιδεαλιστικής ολοκλήρωσης, οι οποίες λειτουργούν υποδειγματικά για την συνομάδοση ανθρώ­πων γύρω από ένα κοινό όραμα, μία υψηλή στοχοθεσία.
Αυτό το ονομάζουν (πάλι με μία μετατό­πιση εννοιών) «εθνικισμό». Υλιστές, σκεπτι­κιστές και σχετικιστές όπως είναι, οι σύγ­χρονοι σοφιστές-αποδομητές, ενστικτωδώς επιδιώκουν την αναγωγή του Ανώτερου σε κατώτερα ένστικτα και ορμές (reductive method), της ζωντανής συλλογικότητας σε μάζα, της μάζας σε άτομα και των ατόμων σε ζώα.
Μια εξαίρεση σε αυτή τη συμπεριφορά, φαινομενικά, υπάρχει όταν οι αποδομητές χρησιμοποιούν την αντίστροφη δια­δικασία αναβάθμισης της κακίας σε αρετή, πράγμα εφικτό βάσει του μηχανισμού που περιγράψαμε (ο παράτολ­μος παριστάνεται ως γενναίος και ο άσωτος ως γενναιόδωρος). Αυτό γίνε­ται, προκειμένου να αναβαθμίσουν πε­ριθωριακές συμπεριφορές και ομάδες, οι οποίες θα διεμβολίσουν τις ήδη αποδομημένες κυρίαρχες ομάδες και τον πολιτισμό τους. Πρόκειται για μία εργαλειακή, ή αλλιώς καθαρά τακτικιστική ανάδειξη της αρετής. Στην πραγματικότητα, δεν πιστεύουν στην αρετή, διότι αυτή είναι εκτός του ορίζοντά τους.
Τεχνητά, συλλογικά πολιτικά υποκείμενα νεοτέρας κοπής, π.χ. οι γυναίκες, όπως νοηματοδοτήθηκαν από τον φεμι­νισμό, ή οι ομόφυλοι, ή οι έγ­χρωμοι, ή οι μετανάστες, ακόμα το Ισλάμ στα Δυτικά εδάφη, πιόνια των στρατηγι­κών σχεδιαστών της αποδό­μησης, αποπειρώνται με λά­βαρο την Πολιτική Ορθότητα, να αλλάξουν τη γλώσσα που δημιούργησε η «καταπιε­στική» κοινωνία και να επι­βάλλουν τη δική τους γλώσσα και πραγματικότητα! Για να το επιτύχουν αυτό, αναγκαίο εί­ναι να πάρουν στα χέρια τους το μονοπώλιο της ερμηνείας των λέξεων και των εννοιών, δηλαδή την πολιτική εξουσία εκείνη, που δια­σφαλίζει ότι η δική τους ερμηνεία θα προ­βάλλεται και ακούγεται και θα υποχρεώνει, ενώ παράλληλα, κάθε αντίθετη ερμηνεία θα αποβάλλεται, αποσιωπάται και λοιδορείται...
Το μονοπώλιο της Ορθής Σκέψης και Αλη­θινής Πίστης - από την αρχαία εποχή της Περσίας του Ζωροάστρη, της Βαγδάτης του Κορανίου ή της Ανατολικής Ρώμης του Ορθόδοξου δόγματος, ή της Δυτικής Ρώμης του Πάπα, ή της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος- επεδίωκε να διασφαλίσει κάθε μονάρχης και ιερατείο διά του μονοπωλίου της ορθής ερμηνείας του δόγματος. Μόνον έτσι μπορούσε να απο­κλεισθεί σε μεγάλο βαθμό το ενδεχόμενο να εμφανισθεί κάπου στο “βασίλειο” ένας τυχάρπαστος προφήτης, ο οποίος ισχυριζόμε- νος ότι είναι κάτοχος της αυθεντικής ερμη­νείας των γραφών, θα ήταν σε θέση -αλί­μονο- να αμφισβητήσει την κεντρική εξου­σία και την ερμηνεία. Η κίνηση της μόνης «ορθής ερμηνείας» είναι κυκλική: διασφαλί­ζεται πρώτα από την εξουσία και αυτή με τη σειρά της, στη συνέχεια, στηρίζει την εξουσία...
Άρα, τα «καταπιεσμένα» συλλογικά υπο­κείμενα νεοτέρας κοπής, οι κατασκευασμέ­νες «μειονότητες», μπορούν να αποκτήσουν μονοπώλιο ορθής ερμηνείας των λέξεων, μό­νον εάν πίσω τους έχουν τη δύναμη του κρά­τους. Όμως γιατί το κράτος να δώσει στις μειονότητες αυτές εξουσία; Γιατί να θέσει στη διάθεσή τους τα ΜΜΕ, τα σχολεία, το δι­καστικό σύστημα, την αστυνομία σκέψης και την αστυνομία άμεσης δράσης;
Οι μειονότητες έχουν στόχο την αποδόμηση της γλώσσας και του συνόλου πολιτι­σμού των πολιτών, ενώ το σύγχρονο κράτος είναι «δημοκρατικά”, δηλαδή η εξουσία του προκύπτει από εκλογές που εκφράζουν πλειοψηφικά τη βούληση των πολιτών. Πώς λοιπόν πείθεται ή πειθαναγκάζεται το «δη­μοκρατικό» κράτος να συμμαχήσει με μειο­νότητες; Προφανώς, υπάρχει κάποια άλλη δύναμη πίσω από το κράτος, αόρατη δύναμη, η οποία ενάντια στη βούληση των πολιτών, ποδηγετεί το κράτος!
Το συμπέρασμα αυτό διατηρεί την ισχύ του ακόμα και όταν η Κοινή Γνώμη (δηλαδή η δημοκρατία), φαίνεται να αγκαλιάζει τα αι­τήματα των «μειονοτήτων», αφού προηγού­μενα διαπιστώσαμε, ότι το κράτος προθυμο­ποιείται να χρησιμοποιήσει την ισχύ του για να ποδηγετήσει την Κοινή Γνώμη, κατά του ιδίου της συμφέροντος υπέρ των «μειονοτή­των» τις οποίες ανέλαβε να αναδείξει.
 
 
Διαφορετικότητα και σεβασμός της διαφορετικότητας
 Και πάλι στο οπλοστάσιο της αποδόμησης σημαντική θέση έχει ο φιλόσοφος Derrida, με την φιλοσοφική του εμμονή στην έννοια της διαφοράς (la difference). Οι μειονότη­τες νέας κοπής -από τους «ανθρώπους με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό» ως τους μετανάστες- αξιώνουν να γίνονται σεβαστοί επειδή είναι «διαφορετικοί». Στα προγράμματα της Ε.Ε. στα σχολεία μας και στον δημόσιο χώρο, επιτακτικά προβάλλεται η αξίωση να γίνεται σεβαστή η διαφορετικό­τητα!
Επί του προκειμένου, καλό είναι να βά­λουμε αμέσως τα πράγματα στη θέση τους: η διαφορετικότητα καθαυτή δεν έχει τίποτε άξιο σεβασμού, πέραν της αρχικής καλής θελήσεως που οφείλουμε να έχουμε απέναντι σε κάθε άγνωστο άνθρωπο. «Διαφορετικοί» είναι και οι βιαστές, οι ληστές και οι δολοφό­νοι. Δεν σεβόμεθα κάποιον επειδή είναι δια­φορετικός, αλλά εάν και εφόσον είναι άξιος σεβασμού, παρά το ότι είναι διαφορετικός! Τελεία και παύλα.
Γεννάται ένα ερώτημα σε σχέση με την χρήση της αποδομητικής θεωρίας, με εργα­λείο τις νέες μειονότητες: δεν πρέπει να φο­βούνται άτι το όπλο της αποδόμησης θα πυ­ροβολήσει προς τα πίσω και θα αποδομήσει και τις ίδιες; Όχι! Διότι οι νέοι εξουσιαστές έχουν τη δύναμη να ελέγχουν τη χρήση του αποδομητικού εργαλείου, διασφαλίζοντας ότι οι βαλλόμενες από αυτούς πλειοψηφικές ομάδες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να χρη­σιμοποιήσουν την αποδόμηση εναντίον τους...




Εδώ ο καθηγητής Frederic Jameson αλλά και ο φιλόσοφος Ricoeur, συμφωνούν ότι οι αποδομητές έχουν διπλά μέτρα και σταθμά, ή - κατά το ευγενικότερον - χρησιμοποιούν ανάλογα με την περίσταση μία «θετική» και μία «αρνητική» ερμηνευτική (4).
Η πρώτη εφαρμόζεται αποκλειστικά στους “φίλους”, δηλαδή τις μειονότητες νέας κοπής.
H δεύτερη στους αντιπάλους, δηλαδή τις κυρίαρχες «παραδοσιακές» ομάδες, οι οποίες πρέπει να εξουδετερωθούν μαζί με την ιδε­ολογία τους.
Ή αλλιώς, στους αποδομητές διακρίνεται αφενός η πρόθεση είτε να ακούσουν τον Άλλο (να τείνουν ευήκοον ους) είτε, αφετέ­ρου και επιλεκτικά, να μην τον ακούσουν. Έτσι αποδομούν τις αντιλήψεις της πλειο- ψηφίας, ως μύθους και στερεότυπα, αλλά δέ­χονται χωρίς συζήτηση τους μύθους πάνω στους οποίους εδράζεται η ταυτότητα των μειοψηφικών ομάδων. Ενώ π.χ., οι ευρωπαϊ­κές λευκές φυλές ή έθνη δεν έχουν άλλη ταυτότητα πέρα από ανυπόστατες δοξασίες περί πνευματικής ανωτερότητας (ενώ εδρά­ζονται σε ένα πολιτισμό δουλοκτητικό και πατριαρχικό, ήτοι τον ελληνικό), τα έθνη λ.χ. των μαύρων της Αφρικής έχουν, αντιθέτως, αναδείξει πραγματικά θαύματα αληθινής πνευματικότητας στον πολιτισμό τους και... last but not least, μια αξιοζήλευτη μητριαρ­χική δομή...
H Αποδόμηση, με όλη την θετικιστική αμ­φισβήτηση του μύθου που τη διακρίνει, δεν : κυττάζει, παρά ταύτα, να δημιουργήσει νέους μύθους, ως βάση ταυτότητας νεόκοπων κατασκευασμένων-υποστασιοποιημένων συλλογικοτήτων. Οι τελευταίες χρησιμοποιούνται για να διεμβολίσουν τις ήδη αποσταθεροποιημένες (από τη χρήση της αποδόμησης κυρίαρχες ομάδες με τις παραδοσιακές :εθνικές ή θρησκευτικές τους ταυτότητες.
Η διαφορική μεθοδολογία αναδεικνύει συλογικώς νέες ταυτότητες (διαφορετικότητες)  οι οργανικοί διανοούμενοι της Νέας Τάξης -ή της Αυτοκρατορίας κατά Hardt και Negri (5) - οπορτουνιστικά επανεισάγουν τον μύθο για να στηρίξουν τις κατασκευασμένες ταυτότητες.
Από την εξάπλωση αυτού του είδους ανθρώπου και διανοούμενου (ψευδολόγου και υποκριτή), δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για την ανθρωπότητα εν γένει. H Eurovision 2014 εξέπληξε πολλούς με την αναγόρευση  νικητή ενός πλάσματος που ήταν άγνωστο είδος θηλυκού με... ανδρικά γένια! Όπως είναι γνωστό, εκπεφρασμένος στόχος της  Αμερικανικής «κριτικής παιδαγωγικής» είναι οχι την κάθε υποκειμενικότητα η «ελεύθερη δομηση κοινωνικής ταυτότητας»,
 
 
 

 
Φωτογραφία από τα τραγικά γεγονότα στο λι­μάνι της Σμύρνης το 1922. Πανικόβλητοι οι Μικρασιάτες Έλληνες τρέχουν προς το λι­μάνι για να μπορέσουν να επιβιβαστούν στα συμμαχικά πλοία και να γλυτώσουν τη σφαγή.
Αυτή την κατάσταση η νεοταξίτικη νοοτροπία την περιγράφει σαν «συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης»!
Προσέξτε πώς λειτουργεί η μετατόπιση της έννοιας «συνωστισμός»; Όντως ήταν συνω­στισμός. Αλλά παραλείπεται έντεχνα η αιτία του. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν συνωστίζονταν για να κόψουν εισητήριο για τις διακοπές τους. Κινδύνευε η ζωή τους και έβλεπαν τις περιουσίες τους να καίγονται...
Ότι κάποτε πρέπει να τελειώσει η εθνικι­στική τρέλα είναι επιθυμία όλων των ανθρώ­πων. Όμως από τον ένα εφιάλτη να πάμε στον άλλον, είναι επιθυμία του νεοταξίτικου Δι­ευθυντηρίου!
 
 
 
 
 χωρίς τον έλεγχο «ρατσιστικών» και «σεξιστικών» πρακτικών. (H συγκεκριμένη “εντολή” περιλαμβάνεται υποχρεωτικά και σε οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μάθημα της Ιστο­ρίας, στις χώρες-μέλη, όπως και στις κατευ­θυντήριες γραμμές για τα ελληνικά σχολικά βιβλία μετά το 1996).
Στην υπηρεσία του άκρατου φιλελευθερι­σμού, η διαφορική μεθοδολογία κατασκεύ­ασε και εδώ μια νέα «κοινωνική ταυτότητα», βασιζόμενη στο φύλο ως πρωτογενές υλικό τεχνολογικής μεταλλάξης, μια νέα «διαφορε­τικότητα». Και εδώ η Πολίτικά Ορθή στάση είναι η ανεκτικότητα, η αποδοχή και ο σεβα­σμός απέναντι σε αυτή τη διαφορετικότητα. Η δε δυσανεξία τιμωρείται, ανάλογα με τη χώρα, από το νόμο!
Επειδή δεν γνωρίζουμε να έχουν τεθεί νο­μικά όρια στην ελεύθερη δόμηση ταυτοτήτων, συμπεραίνουμε, ότι στο σωματικό επί­πεδο αυτή θα ακολουθεί την εξέλιξη της τε- χνοεπιστήμης. Ήδη προ καιρού έχει τεθεί το ζήτημα «Μετάνθρωπος», φουτουριστικό υβρίδιο ανθρώπου-μηχανής ή γενετική με­τάλλαξη. Νέες υποκειμενικότητες, με ταυτό­τητα τέρατος, θα απαιτήσουν την διά νόμου επιβαλλόμενη συναίνεσή μας! Και αυτές θα έχουν «ανθρώπινα δικαιώματα» στο εγγύς μέλλον, όπως σήμερα ήδη έχουν τα παιδιά του σωλήνα. Εάν και εφόσον δεν υπάρξει γενικότερη αφύπνιση και αντίσταση, οι άνθρω­ποι θα μεταλλαχθούν. Και ειδικά η Ελλάδα, πιλοτικό πειραματόζωο της Νέας Τάξης, θα είναι στη διεθνή πρωτοπορία των μεταλλάξεων (6).
H γάτα κάνει νιάου στο Βερολίνο και νιάου στην Αθήνα. Όπου και να την απαντήσεις, η γάτα είναι γάτα, δεν μιλάει γερμανικά ή ελ­ληνικά, δεν είναι Γερμανός ή Έλληνας, χρι­στιανός ή μουσουλμάνος, κομμουνιστής ή φιλελεύθερος. Οι διακρίσεις αυτές και οι διακριτοί πολιτισμοί που τις συνοδεύουν σημα­τοδοτούν τον Ανθρωπο κατ’ αποκλειστικό­τητα.
Στο πεδίο της ομοιομορφίας του είδους βρίσκεται το ζώο. Ο Ανθρωπος υπάρχει στον Αιγυπτιακό, τον Ελληνικό, τον Κινεζικό κλπ. πολιτισμό. Δεν υπάρχει ανθρώπινος πολιτι­σμός, υπάρχουν πολιτισμοί, διακριτοί ως γλώσσα, αισθητική αντίληψη, θρησκεία και εντοπιότητα. Ο αιγυπτιακός πολιτισμός γεννήθηκε σε μία γωνιά της βορειοανατολικής αφρικανικής ηπείρου, στην κοιλάδα του Νεί­λου. Ο κινεζικός στην Ασία, γύρω από δυο μεγάλους ποταμούς. Ο ελληνικός στην νο­τιοανατολική χερσόνησο της Ευρώπης.
Χωρίς τόπους γεωγραφικούς δεν υπάρ­χουν πολιτισμοί και χωρίς διαφορετικούς πολιτισμούς δεν υπάρχει πολιτισμός. Ο «πολι­τισμός» είναι μόνο μία αφαίρεση. Η «παγκοσμιοποίηση» εξαλείφει τις ιδιαιτερότητες που συγκροτούν τους πολιτισμούς, τα έθνη, τις παραδόσεις, τις γλώσσες, τις θρησκείες, την εντοπιότητα. Αρα εξαλείφει την ειδοποιό διαφορά του Ανθρώπου από το ζώο, που χω­ρίς αυτήν ο άνθρωπος γίνεται ζώο! Αυτό θα είναι και το πεδίο ύπαρξης του θρυλούμενου «Μετανθρώπου» σαν πολιτισμικής οντότη­τας: ένας (μη-πολιτισμός) μιας αδιαφοροποίητης, ομογενοποιημένης παγκοσμιότητας, μια δυστοπία οργουελλική, για την περι­γραφή της οποίας ο όρος «ζώο» μάλλον αποτελεί ευφημισμό... Το ζώο προέρχεται από τη φύση, ενώ η μετάλλαξη είναι τερατογένεση της ανθρώπινης κακίας.
 
 
 
56
 
 
 
Ενώ ο άνδρας δεν είναι (για την Πολιτική Ορθότητα στην φεμινιστική της εκδοχή), παρά ένας κατασκευασμένος κοινωνικός ρό­λος με βάση τις αμφίβολες εκείνες αρετές που αποτελούν τον ανδρισμό, η γυναίκα που χιλιάδες χρόνια εκείνος υποδούλωσε δεν εί­ναι καθόλου κατασκευή και κοινωνικός ρό­λος, παρά απροσδόκητα, ενύπαρκτη οντό­τητα! (7).
Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους με «διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό», είναι -και αυτοί- ενύπαρκτα υποκείμενα, παιδιά αληθινά της φύσης, όπως διάφορες περιπτώσεις ανάμεσα στους πιθήκους ή τα δελφίνια! Παρά ταύτα, και αυτοί καταπιέζο­νται από τον εντελώς ανυπόστατο, κατα­σκευασμένο ανδρισμό...
Αυτά όσον αφορά την επιστημονική και ηθική ακεραιότητα του αποδομητικού κινή­ματος: έχει δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αφε­νός αρνείται την «ουσιοκρατία» αφετέρου δεν διστάζει να προσφυγει σ’ αυτήν, όταν το επιτάσσει η σκοπιμότητα.
Ενδιαφέρουσα προς αυτοίς, θεωρώ ότι εί­ναι η περίπτωση του Αγγλου ακαδημαϊκού πολίτη που - όντας ένθερμος αποδομητής- αποπειράθηκε να γράψει μελέτη που αποδο μούσε... το Ολοκαύτωμα! Του υπέδειξαν στο πανεπιστήμιο να σταματήσει, οπότε συνει­δητοποίησε ότι η θεωρία της αποδόμησης δεν ενδείκνυται για την μελέτη... «κάποιων περιοχών της ιστορικής επιστήμης»! (8)
 
 
Μετατοπίζοντας τις έννοιες...
 
Στην Πολιτική Ορθότητα, ισχύει ό,τι είπαμε για την Αποδόμηση: δρα επιλεκτικά, αποδομεί τους εχθρούς και αναδομεί, θα λέγαμε, τους φίλους... τους «διαφορετικούς». Ένας τρόπος για να ορισθεί η μεθοδολογία της εί­ναι οι μετατοπίσεις εννοιών.
Των παραδειγμάτων γλωσσικών δημιουρ­γημάτων της Πολιτικής Ορθότητας ουκ έστι τέλος. Λέξεις οι οποίες με (αρχικά ουδέτερο) αντικειμενικό τρόπο περιγράφουν μια πραγ­ματική κατάσταση, θεωρούνται δυσφημισμός και αντικαθίστανται με έναν ευφημι­σμό, ο οποίος θολώνει απελπιστικά το νοη­ματικό τους περιεχόμενο, με άλλα λόγια, τη σχέση τους με αυτό που ορίζουν, του σημαί­νοντος με το σημαινόμενο.
 
Επειδή, όμως, η πραγματικότητα δεν... αλ­λάζει όπως οι λέξεις, ο νεότευκτος ευφημι­σμός, μπορεί εν καιρώ να χρησιμοποιηθεί και αυτός με αρνητικό πρόσημο, όπως επι­βάλλει η πραγματικότητα, οπότε απαιτείται η κατασκευή ενός νέου - ακόμα “άφθαρ­του”- ευφημισμού, που απομακρύνεται ακόμα περισσότερο από την πραγματικό­τητα, δηλαδή το σημαινόμενο! Η πορεία αυτή, ωστόσο, αντιστρέφεται στην περί­πτωση λέξεων τις οποίες η Πολιτική Ορθό­τητα θεωρεί ευφημισμούς και οι οποίες αντι­καθίστανται με δυσφημισμούς.Όπως δε εί­δαμε, στην περίπτωση της απόδοσης της λέ ξης «βασανιστήρια» με τον όρο «ενισχυμένη ανάκριση», η Πολιτική Ορθότητα δεν εξυπη­ρετεί μόνο ομάδες που παλεύουν για «ίσα δι­καιώματα», αλλά και γκάγκστερς, ειδικές δυ­νάμεις και στρατιωτικές επεμβάσεις...


Μερικά παραδείγματα Πολιτικής Ορθότητας (από τα αγγλοσαξονικά αποθέματα).

Ο πατριώτης λέγεται υπερπατριώτης ή εθνικιστής (αποδομείται).
Η λέξη gang (συμμορία) αντικαθίσταται από τη λέξη youth group, δηλαδή, ομάδα νεο­λαίων (αναδομείται).

Η λέξη conservative (συντηρητικός) αποδί­δεται ως right wing extremist (ακροδεξιάς εξτρεμιστής) - αποδομείται.
Η λέξη torture (βασανιστήριο) αντικαθίστα­ται από έναν όρο εξίσου ηθελημένα ασαφή με τον ρεπούσιο «συνωστισμό», δηλαδή «enhanced interrogation» (ενισχυμένη ανά­κριση!) - αναδομείται.
Η λέξη pervert-perverted (ανώμαλος) αποδίδεται ως sexually dysfunctional (σεξουα­λικά δυσλειτουργικός) - αναδομείται.
Η λέξη ugly (άσχημος) αποδίδεται με το cosmetically different (κοσμητικά διαφορε­τικός).
Ο όρος Χριστουγεννιάτικο δέντρο, Christmas Tree, αποδίδεται με τον όρο holiday tree, (δέντρο των εορτών, για να μην προσβληθούν, δήθεν, οι μουσουλμάνοι πολί­τες...).
Μερικές φορές, άθελά τους, οι διάνοιες του Πολιτικά Ορθού -αν και φανατικοί σχολαστικιστές χωρίς χιούμορ - παράγουν χιουμορι­στικά αριστουργήματα, όπως στην περίπτωση της λέξης dwarf (νάνος), που αποδίδεται με vertically challenged, δηλαδή άτομα που δέ­χθηκαν «κάθετη... πρόκληση!»
Ο όρος «πασχαλινά αυγά» αποδίδεται (προ- κειμένου να περιορισθούν οι θρησκευτικοί συνειρμοί) με το ανεκδιήγητο «spring spheres», ήτοι ανοιξιάτικες σφαίρες!
Διδακτική είναι η διαδρομή της λέξης lame (κουτσός), στο πολιτικά ορθό «disabled», που στη συνέχεια έγινε «physically challenged» (σωματική πρόκληση) και κατέληξε, μετά από τις προηγούμενες αναθεωρήσεις, στο «differently abled» (με διαφορετικές ικανό­τητες), έναν όρο με παροιμιώδη ασάφεια (ή τραγικότητα...).
  
 
Για το τελευταίο, παράδειγμα είναι ο όρος «preemptive strike» (χτύπημα αποτρεπτικό), προκειμένου να καλυφθεί το πραγματικό «unprovoked attack» (απρόκλητη επίθεση)! Κλασικό παραδείγματα ψευδούς επανα­προσδιορισμού των εννοιών, έδωσε και εδώ ο αθάνατος Orwell, με τα περίφημα στο βι­βλίο «1984»: War is Peace (ο Πόλεμος είναι Ειρήνη), Freedom is Slavery (η ελευθερία εί­ναι σκλαβιά) και Ignorance is strength (η άγνοια είναι δύναμη).
Η πιο διακεκριμένη περίπτωση όμως με­τατόπισης εννοιών είναι αυτή που συνδέεται με την εισαγωγή του όρου «ρατσισμός» στην πολιτική συζήτηση εντός της Δυτικής επι­κράτειας. Ρατσισμός και αντιρατσισμός αντι­κατέστησαν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την έλευση της παγκοσμιοποίη­σης το παλαιότερο δίπολο, κουμμουνισμός και αντικομμουνισμός.
Κατεξοχήν ρατσιστές θεωρούνται όσοι αντιτίθενται στην μαζική μετανάστευση εγ­χρώμων στις χώρες της Δύσεως και στην μόνιμη εγκατάστασή τους σε αυτές, η οποία εντούτοις είναι αναγκαία προκειμένου να εγκαθιδρυθεί «πολυπολιτισμός» στα εθνικά κράτη.
Ιστορικά, η θεωρία του ρατσισμού επικα­λείται βιολογικές και πολιτισμικές παραμέ­τρους για να αποδείξει την ανωτερότητα της λευκής φυλής απέναντι στις λοιπές φυλές. Παρά το γεγονός ότι το Γ' Ράιχ υιοθέτησε τον ρατσισμό ως επίσημη ιδεολογία του κρά­τους, δεν δημιούργησε τον ρατσισμό, εφό- σον αυτός προϋπήρχε ως θεωρία (Gobineau) και πρακτική (π.χ. στα πλαίσια της αποικιοκρατίας) ήδη από τον 19ο αιώνα.
Πέραν αυτού, συζητήσιμη είναι η ύπαρξη ρατσισμού και εκτός Δύσεως, π.χ. των Ια­πώνων κατά των λευκών ή των Σημιτών Εβραίων κατά λευκών και μαύρων ή των Σημιτών Αράβων δουλεμπόρων, πάλι κατά των μαύρων. (Ειρήσθω, εν παρόδω, στους αρχαί­ους Έλληνες η διάκριση Ελλήνων - Βαρβά­ρων δεν εγένετο με φυλετικό κριτήριο, όπως διαφαίνεται από πολλές αναφορές, π.χ. όταν Έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν τους μαύ­ρους Αιθίοπες ως την «ομορφότερη φυλή αν­θρώπων στον κόσμο» (;) .)
 
 Ο νεοταξίτικος ρατσιμός
 Αναφορικά με το ζήτημα της αξιολόγησης, ως ρατσιστικής, της αντίθεσης του ντόπιου πληθυσμού με την εγκατάσταση -σε μεγάλη κλίμακα- στα εδάφη του μεταναστών, χρή­σιμο είναι να συμβουλευθουμε έναν μεγάλο φιλόσοφο του Διαφωτισμού, πρόδρομο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των Ηνωμέ­νων Εθνών, τον Immanuel Kant. Στο έργο του «Αιώνια Ειρήνη»Zum Ewigen Frieden») ο Kant προτείνει την θέσπιση ενός νόμου «παγκόσμιας φιλοξενίας», ο οποίος θα εγγυάται το δικαίωμα να επισκέπτεσαι χώ­ρες χωρίς να κινδυνεύει η προσωπική σου ασφάλεια και τα υπάρχοντά σου.
Το δικαίωμα στην φιλοξενία διαχωρίζει ο Kant, εν τούτοις, ρητά από δικαίωμα εγκα­τάστασης στην ξένη χώρα, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από προηγού­μενη συμφωνία με τους ντόπιους ιδιοκτήτες της ξένης γης. Η αρχή αυτή ισχύει ανεξαρ­τήτως φυλετικού προσδιορισμού. Για παράδειγμα, αν στην Ελλάδα έρχονταν πέντε εκα­τομμύρια ξανθοί βόρειοι Ευρωπαίοι να εγκα­τασταθούν με το έτσι θέλω, οιΈλληνες τι θα έκαναν; Θα τους καλωσόριζαν επειδή ανήκουν στην λευκή φυλή; Ή θα τους θεωρού­σαν, δικαίως, κατακτητές, οι οποίοι πέραν κάθε έννοιας Δικαίου οικειοποιουνται εδάφη που ανήκουν σε άλλους; Προφα­νώς το δεύτερο! H δικαιοσύνη εί­ναι τυφλή. Δεν διακρίνει τον δρά­στη, αλλά την πράξη. Δεν γνωρί­ζει φυλές, αλλά κατάκτηση και νό­μιμη άμυνα.
 
Οι Έλληνες είναι κυρίαρχο έθνος, όπως όλα τα έθνη στο Διε­θνές Δίκαιο. Ως εξαυτού, έχουν το δικαίωμα, να αρνηθουν σε οποι- ονδήποτε παραβιάζει το νόμο της φιλοξενίας, την εγκατάσταση στη χώρα. Ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας θεωρείται έγκλημα κατά το Διεθνές Δίκαιο. Είναι συ­νώνυμος με την εθνοκτονία. Η απαγόρευση του εποικισμού δεν αποτελεί επουδενί ρατσιστική ενέργεια, είναι απλώς άσκηση νο­μίμων κυριαρχικών δικαιωμάτων του έθνους. Η φύλαξη των συνό­ρων δεν αποτελεί παραβίαση του Ανθρωπισμού, αντιθέτως, ο εποι­κισμός παραβιάζει τα ανθρώπινα -και βεβαίως τα πολιτικά- δικαι­ώματα της εθνικής κοινωνίας.
(Το αργότερο...) σε αυτό το σημείο ακούμε να προβάλλεται ένσταση των ανθρωπιστών: μα οι μετανάστες έρχονται από χώρες κατε­στραμμένες από τους πολέμους και την πείνα. Πώς να μην τους βοηθήσουμε και να μην τους δεχθούμε; Στο συναισθηματικό επίπεδο, πρόκειται για ισχυρό επιχείρημα, γι’αυτό και προβάλλεται χωρίς παύση.
Παρά ταύτα, γεννάται ένα ερώτημα: αφού τα αίτια της μετανάστευσης πρέπει να ανα- ζητηθούν στους πολέμους και την πείνα, γιατί άραγε πριν το 1990 δεν υπήρχε μαζική μετανάστευση προς τη χώρα μας; Δεν υπήρ­χαν πόλεμος και πείνα πριν το 1990; Βεβαίως και υπήρχαν!
 
Η απάντηση στο ερώτημα πρέπει να ανα ζητηθεί στην μονοπολική κυριαρχία των ΗΠΑ μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1989, δηλαδή στην ευφημιστικά επονομαζόμενη «παγκοσμιοποίηση». Η παγκοσμιοποίηση, ως σφαιρική διακίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων και ανθρώπινου δυναμικού ανά τον πλανήτη, δημιούργησε μετά το 1990 τους δουλεμπορικούς μηχανι­σμούς, που έκαναν εφικτή τη μαζική μετα­νάστευση από τις χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Το δουλεμπόριο είναι γιγαντιαία βιομηχα­νία παραγωγής μαύρου χρήματος, όπως τα όπλα και τα ναρκωτικά. Οι μίζες του δουλε­μπορίου εξαγοράζουν συνειδήσεις στις πο­λιτικές ελίτ της χώρας προορισμού των λα­θρομεταναστών, οι οποίες δεν διστάζουν να παραδώσουν τη χώρα τους στον εποικισμό και τη διάλυση. Κι αυτά, με κροκοδείλια δά­κρυα «ανθρωπισμού»...
Οι νεοταξίτικες υπερβολές στην εφευρετικότητα των αποδόσεων Πολιτικά Ορθών όρων καταργούν ουσιαστικά τη σοφή ρήση του μεγάλου Έλληνα στοχαστή Αντισθένη (445-360 π X), «Αρχή σοφίας η των ονο­μάτων επίσκεψις».
Αν επικρατούσε η ΝΤΠ, ο με­λετητής του απώτερου μέλλο­ντος δεν θα είχε πού να καταφύγει για να ανακαλύψει τις αυθεντικές έννοιες των λέ­ξεων.
Η ανθρωπότητα δεν χρειαζόταν τη Νέα Τάξη Πραγμάτων για να ανακαλύψει έννοιες όπως αδελφοσύνη των λαών, φιλοξενία κλπ. Πέρα από τις αρχαίες παραδοσιακές θρησκείες και τη φιλοσοφία, στα νεότερα χρόνια ο μεγάλος φι­λόσοφος Εμάνουελ Καντ (1724 - 1804) έλεγε τον 18ο αιώνα, στο έργο του «Αιώνια Ειρήνη», ότι πρέπει να θεσπιστεί ακόμα και νόμος για την παγκόσμια φιλοξενία!
Ωστόσο ο ίδιος ο Καντ, διαχωρίζει το δικαί­ωμα στη φιλοξενία από το δικαίωμα στην εγκατάσταση άνευ της συγκατάθεσης του μό­νιμου κατοίκου...
 
Δισεκατομμύρια είναι οι πεινασμένοι του πλανήτη... Να αυτοκτονήσει η χώρα μας λόγω αυτού; Να καταργήσει την επιταγή της αυτοσυντήρησης; Σε τι έφταιξε η Ελλάδα -η οποία με αίμα μόλις απελευθερώθηκε από τη δουλεία σε μια στυγνή αυτοκρατορία- για το παγκόσμιο καθεστώς εξαθλίωσης; Ας μας δώσουν πρώτοι οι «ανθρωπιστές» ένα προς μίμηση παράδειγμα της θυσιαστικής τους προθυμίας. Δεν αρκεί να καταγγέλλουν τις συνθήκες κράτησης σε κέντρα υποδοχής. Ας παραιτηθούν από το ήμισυ των εισοδημάτων τους υπέρ της περίθαλψης των μεταναστών. Ας τους παραχωρήσουν το ήμισυ της κατοι­κίας τους. Αντ’ αυτών, βλέπουμε μόνο την... φιλάνθρωπη κυβέρνησή μας να κάνει «δώρα» σε αυτούς τους δυστυχισμένους (επιδό­ματα, δωρεάν περίθαλψη, παι­δεία, κτλ.).Όμως, τα λεφτά με τα οποία φαίνεται γενναιό­δωρη δεν είναι δικά της για να τα διαθέτει για αγαθοερ­γίες και δεν μας ρώτησε!
Τόσο δημοκρατική είναι η μεταναστευτική της «πολι­τική»...

Οι νέες έννοιες που προσπαθεί να περάσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων βασίζονται στην αποδόμηση παλαιών παραδοσιακών εννοιών, που τώρα αποδομούνται και προπαγανδίζονται έντονα στην Κοινή Γνώμη, με τη νέα ερμη­νεία τους. Για παράδειγμα, ο Χριστιανισμός μιλά εδώ και δύο χιλιετίες για αδελφοποίηση και κατάργηση των διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων, αλλά η Νέα Τάξη δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την αυθεντική χριστιανική προσέγγιση για να υποδουλώσει τους λαούς. Αντίστοιχα, ο Βουδισμός είναι εδώ και χιλιε­τίες η «αυθεντία στην αποδόμηση» των εν­νοιών, αφού η «Κενότητα των φαινομένων» που διδάσκει ουσιαστικά αποδομεί κάθε έν­νοια και κάθε νοητική σύλληψη. Ωστόσο, ο Βουδισμός δεν διστάζει -στο τελικό επί­πεδο - να στρέψει αυτήν την Αποδόμηση και κατά του εαυτού του! Έτσι ο Βούδας κηρύττει ότι τελικά (δεν υπάρχει) «ούτε Βούδας, ούτε ντάρμα»! Παράλληλα, δεν σταματά να τονίζει ότι στο καθημερινό επίπεδο, σαφώς και υπάρχουν οι διάφορες νομοτέλειες... και πρέπει να σέβεσαι την... πόρτα και να μην επιχειρείς να περνάς μέσα από τους τοίχους για να βγεις από το σπίτι σου!
Αντίθετα -και αυτό αποδεικνύει την ύποπτη πρόθεσή της - η Νέα Τάξη Πραγμάτων, όταν κάποιοι στρέφουν την αποδομητική διαδικα­σία εναντίον των ίδιων των νεοταξίτικων εννοιών. αντιδρά έντονα και απαγορευτικά.



Στη φωτογραφία πάνω, βουδιστής μοναχός του Ζεν, σχηματίζει το σύμβολο της Κενότη­τας των φαινομένων.


 


 
Αριστερά, ο θεμελιωτής της «αποδόμησης των εννοιών», σύγχρονος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά (Jaqcues Derrida, 1930 - 2004). Ο Ντεριντά έλεγε ότι τα έθνη- κράτη δόμησαν μία ταυτότητα βασι­σμένη στην ιδεολογία της "πατρώας γης", της μητρικής γλώσσας κλπ, για να προστατέψουν τον εαυτό τους από , τους εκάστοτε κινδύνους. Πίστευε δε ότι αν αυτό γίνει κατανοητό, τότε οι σύγχρονοι άνθρωποι θα απελευθερω­θούν από τον Ολοκληρωτισμό.
 Εκ πρώτης όψεως, αυτή η προσέγγιση φαίνεται ορθή, αλλά είναι η μισή αλήθεια. Με την ίδια λογική μπορεί να αποδομηθούν και οι προτάσεις του Ντεριντά, γιατί και αυτές έχουν δομηθεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και τελικά καταλήγουμε σε χάος...
 
 
Πολλοί ερευνητές έχουν εξηγήσει πως η μαζική μετανάστευση καταστρέφει το «κοινωνικό κεφάλαιο» (εμπιστοσύνη ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας), η οποία παύει να λειτουργεί όταν στην κοινότητα εισχωρούν πολλοί ξένοι, με συνεπακόλουθο τη μελαγ­χολία, την απομόνωση και την αποφυγή συλλογικών δραστηριοτήτων των ατόμων (πο­λυετής έρευνα του καθηγητή Robert Putnam, σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα των ΗΠΑ) ή την συνέχεια των πολιτισμικών παραδόσεων, την κοινωνική συνοχή ή την «ιδιοσυχνότητα» (ενδιαφέρουσα διατύπωση) ενός λαού.
Δεν θα επιμείνουμε άλλο στα θέματα αυτά, για να μην απομακρυνθούμε από το αντικεί­μενό μας. Σημαντικό είναι να φθάσουμε στην γενίκευση, ότι η υπεράσπιση του εαυ­τού μου και της ιδιοσυστασίας μου (σε σχέση τόσο με άτομα όσο κοινωνικά σύνολα ανθρώπων ή ζώων) είναι παντού και πάντα ενστικτώδης και αποτελεί δικαίωμα! Δικαί­ωμα επιβίωσης, δικαίωμα στην ζωή.
 
Ήδη τον 3ο π.Χ αιώνα, ο στωικός φιλόσο­φος Χρύσιππος, είχε διατυπώσει πρώτος την αρχή της αυτοσυντήρησης ως εξής: «Την δε πρώτην ορμήν φασι το ζώον ίσχειν επί το τηρείν εαυτό... Πρώτον οικείον είναι παντί ζώω την αυτού σύσταση και την ταύτης συ­νείδηση» (9). Χωρίς το ένστικτο αυτοσυντή­ρησης το άτομο δεν επιβιώνει ούτε μια ημέρα και μία κοινωνική συνομάδοση (έθνος, φυλή, κράτος, εθνική μειονότητα, πο­λιτικό κόμμα, σύνδεσμος, σωματείο, θρη­σκευτική οργάνωση, κτλ.) ούτε λίγα χρόνια! Η αυτοσυντήρηση ευθύνεται για την προνο­μιακή θέση την οποία κατέχει ο εαυτός μου για τον εαυτό μου έναντι των άλλων ανθρώ­πων ή της κοινωνικής συνομάδωσης, στην οποία ανήκω έναντι αλλότριων συνομαδόσεων.
 
Είναι απολυτως φυσιολογικό να είμαι ιδι­αιτέρως συνδεδεμένος με το οικείο και όχι με το αλλότριο, είτε πρόκειται για τη γλώσσα, τη θρησκεία, την πατρίδα, την ποδοσφαιρική ομάδα ή την... φυλή.
Η φυσική οικείωση, παρά ταύτα, δεν συ­νεπάγεται αυτομάτως ούτε κόμπλεξ υπερο­χής ούτε κατωτερότητας,Έτσι, δεν είναι «ρα­τσισμός» η προτίμηση από εμένα της δικής μου φυλής, όποια κι αν είναι αυτή. Όλοι οι άνθρωποι προτιμούν και προστατεύουν το οικείο, το δικό τους, την ιδιοσυστασία τους, ήδη στο προλογικό επίπεδο. Είναι νόμος της φύσης, νόμος της Ζωής. Η αναγνώριση ότι και οι άλλοι υπόκεινται στον ίδιο νόμο έρχε­ται ως δεύτερο επίπεδο, με τη συμμετοχή της Λογικής, η οποία είναι και αυτή μέρος οργανικό της ανθρώπινης φύσης.
Η Λογική διδάσκει ότι η προτίμηση για το δικό μου, επουδενί συνεπάγεται την υποτί­μηση του πλησίον! Αντιθέτως, ευνοεί την οι­κείωση με τον τελευταίο -αποτρέποντας τη σύγκρουση- ο οποίος έχει τελικά την ίδια φύση με μένα. Και αυτά διατυπώθηκαν με απόλυτη λογική συνέπεια από την αρχαία Στοά: «Η μεν γαρ προς εαυτόν οικείωσις φυ­σική εστιν και άλογος, η δε προς τους πλη­σίον φυσική μεν και αυτή, ου μέντοι άνευ λό­γου» (S. G. Pembroke, “Problems in Stoicism”, London 1971, σελ. 128).
Είδαμε πώς η ηθελημένη παράκαμψη ση­μαντικών δεδομένων και λογικών διακρί­σεων οδήγησε στο σαθρό συμπέρασμα, ότι η φυσική και νόμιμη υπεράσπιση της ιδιοσυ­στασίας μου δεν είναι άλλο από ρατσισμός. Και εδώ υπήρξε κακόβουλη μετατόπιση εν­νοιών, με στόχο να απογυμνωθεί η νόμιμη άμυνα του λαού από τα ηθικά της ερείσματα και, να καμφθεί, με το ψυχολογικό όπλο, η θέλησή του να αμυνθεί και να επιβιώσει...
 
 

Η σύγκρουση ταυτοτήτων
 Ας αφήσουμε τώρα το επίπεδο της σκληρής πολιτικής δράσης και της προπαγάνδας των «αντιρατσιστικών» Μ.Κ.Ο., των παρακρατι­κών τραμπούκων και των κρατικών ψευδο- νομοθετημάτων, προκειμένου να εισέλθουμε σ’ ένα πιο εκλεπτυσμένο επίπεδο υπε­ράσπισης του «πολυπολιτισμού» από οργα­νικούς διανοούμενους της παγκοσμιοποίη­σης, αυτό που πραγματεύεται τα ζητήματα που μας απασχόλησαν, υπό την έννοια «σύ­γκρουση ταυτοτήτων» (identity politics).
Σημείο εκκίνησης της διαπραγμάτευσης είναι η διαφορά της ταυτότητας των μεταναστευτικών εθνοτικών ομάδων αφενός, και της κυρίαρχης πλειοψηφίας του κράτους υποδοχής αφετέρου. Οι ταυτότητες αυτές συγκρούονται, η συμβίωση δυσχεραίνεται και την πρωταρχική ευθύνη γι’ αυτό φέρει η κυρίαρχη πλειοψηφία, η οποία έχει την εξου­σία και εμποδίζει την εγκατάσταση και δια­βίωση των καινούργιων κατοίκων. Όσο με­γαλύτερη η διαφορά ταυτοτήτων, τόσο με­γαλύτερο το συγκρουσιακό δυναμικό.
Γιατί όμως συγκρούονται οι ταυτότητες; Μα διότι οι διαφορετικότητες αυτές καθαυ­τές είναι εγγενώς... συγκρουσιακές! Τι πρέ­πει λοιπόν να γίνει; Αμβλυνση της συγκρου- σιακότητας διά της ανεκτικότητας απέναντι στην διαφορετικότητα καθαυτή/ίση μετα­χείριση των διαφορετικοτήτων από τον νόμο, ή αντισταθμιστικά, προνομιακή μετα­χείριση των αδυνάτων.
Όμως ούτε αυτά είναι αρκετά... Οι ξένες εθνότητες δεν αρκούνται στην ανοχή, επι­διώκουν την αποδοχή τους εκ μέρους της κυρίαρχης ομάδας, θέλουν και να αναγνωρί­ζονται ως αυτό που πραγματικά είναι, δη­λαδή συγκεκριμένες πολιτισμικές οντότη­τες, όχι απλώς ως ίσοι με την αφηρημένη έν­νοια.
Το τελευταίο είναι πρόταση του εξέχοντος Καναδού φιλοσόφου του πολυπολιτισμού, Charles Taylor. Όμως η επιχειρηματολογία αυτή διαπνέεται από το πνεύμα του προη­γούμενου σταδίου ευφορίας, σχετικά με τις προοπτικές του πολυπολιτισμού.
Εντούτοις, από τα μέσα της περασμένης δεκαετίας, ιδιαίτερα λόγω της διαφαινόμενης απροθυμίας του φουνταμενταλιστικού Ισλάμ για αφομοίωση στα Δυτικό πρότυπα, η αι­σιοδοξία των Δυτικών διανοούμενων του πο- λυπολιτισμού, παρουσιάζει συμπτώματα κο- πώσεως. Βεβαίως, αυτό ισχύει στην Ευ­ρώπη, η Ελλάδα συνεχίζει απτόητη στην τρο­χιά της... αισιοδοξίας).
Τι πρέπει να παρατηρήσουμε στην προη­γούμενη επιχειρηματολογία; Μα το ότι δεν συγκρούονται οι διαφορετικότητες απλώς και μόνο ως τοιαύτες, αλλά επειδή οι μεν έχουν εγκατασταθεί στη χώρα των δε, χωρίς άδεια!
Προέχει η σύγκρουση συμφερόντων, όχι ταυτοτήτων. Από τη μια μεριά το συμφέρον του νόμιμου ιδιοκτήτη (του πολίτη) της χώ­ρας και από την άλλη του μη νόμιμου, επήλυδος. Συμφέρον και των δύο είναι το ίδιο: θέλουν τη χώρα για τη βιολογική και πολιτισμική τους αναπαραγωγή. Θέλουν και οι δυο μέρισμα από το κοινωνικό προϊόν της χώ­ρας. Μόνο που οι πρώτοι, οι οποίοι δημιούρ­γησαν τον πλούτο, τις υπηρεσίες και τους πολιτικούς θεσμούς δικαιούνται μερίσματος, ενώ οι άλλοι δεν δικαιούνται. Το καθεστώς επιβαλλόμενου πολυπολιτισμού έχει κατα­στρέψει την ισονομία και αυτό δεν είναι καλή προϋπόθεση ανοχής, αποδοχής και παραδο­χής, ό,τι και να λέει ο Charles Taylor...
Και εδώ, οι σοφιστές της παγκοσμιοποίη­σης, έχουν επιβάλει έντεχνα μια μετατόπιση εννοιών, όπου η προστασία της νόμιμης συλ­λογικής ιδιοκτησίας ερμηνεύεται ως δυσα­νεξία απέναντι στην διαφορετικότητα. Το τε­λευταίο βρίσκεται στη σφαίρα της ψυχοπα­θολογίας, ενώ η αληθινή έννοια είναι ηθικής και πολιτικής τάξεως.
Τα αυτά, εν πολλοίς, ισχύουν και για την έννοια «ξενοφοβία». Φοβία σημαίνει παθολο­γική προδιάθεση να επιζητείς προστασία από ανύπαρκτους κινδύνους. Επί του προ­κειμένου, θεωρείς ότι ο ξένος είναι επικίν­δυνος, ενώ δεν είναι. Βεβαίως κανένας ξένος δεν είναι επικίνδυνος, εκτός κι αν αντί να σέ­βεται τους κανόνες της φιλοξενίας, επιδιώ­ξει να σφετερισθεί την ιδιοκτησία μου. Στην περίπτωση αυτή, ο φόβος εκ μέρους μου αναφέρεται σε πραγματικό κίνδυνο, δηλαδή δεν είναι φοβία. Αν μάλσιτα πεισθώ ότι πά­σχω από φοβικό σύνδρομο δεν θα αντιδράσω στους πραγματικούς κινδύνους, με αποτέ­λεσμα να υποκύψω σε αυτούς! Αυτό ακρι­βώς επιδιώκει η μετατόπιση της έννοιας του φόβου στην έννοια φοβία.
Εκτός της «ξενοφοβίας» η νεοταξίτικη Πα­γκοσμιοποίηση έχει εισαγάγει στο ρεπερτό­ριό της και μία σειρά από περαιτέρω «φο­βίες», όπως την «ομοφοβία» και την «ισλαμοφοβία» (η τελευταία δεν έχει ακόμα βρει είσοδο στην Ελλάδα). Παντού η στρατηγική μετατόπισης εννοιών, αποσκοπεί στο να κάμψει τις αντιστάσεις όλων μας απέναντι σε άδικες, ανήθικες και αντιαισθητικές κα­ταστάσεις, οι οποίες επιταχύνουν την επαί­σχυντη μετάλλαξή μας σε νέο ανθρωπολο- γικό τύπο, τον «Μετάνθρωπο», ένα επί του παρόντος απροσδιόριστο είδος, με μηδενική υποκειμενικότητα.
Στον κόσμο αυτό του Orwell εντάσσεται και το περίφημο «αντιρατσιστικό νομοσχέ­διο», το οποίο από το 2011 επωάζεται από την ελληνική κυβέρνηση. Αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση της Νέας Τάξης, να δημιουργηθεί αστυνομία της σκέψης και της γλώσσας στην Ελλάδα, ακριβώς όπως προέ- βλεψε ο Orwell! Στην πρώτη του μορφή, του 2011, ονομάσθηκε «νόμος περί εχθροπά- θειας», ένας όρος αμερικανικής προέλευσης, που προφανώς αποδίδει τους πολιτικά ορ­θούς όρους «hate speech» και «hate crime». Στόχος του είναι να πατάξει την καλλιέργεια όσο και εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους, αντιπάθειας και αντιπαλότητας.Όποιος προ- καλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπά- θεια, ορίζει το νομοσχέδιο, κατά ομάδας ή κατά προσώπου, που προσδιορίζονται από τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσα­νατολισμό... τιμωρείται.
Επίσης, τιμωρείται όποιος εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημά­των γενοκτονίας κατά της ανθρωπότητας, όπως αυτής των Εβραίων κατά τον Β' Πα­γκόσμιο Πόλεμο. Ακολουθεί κατάλογος των ποινών, φυλακίσεως και προστίμων, για άτομα και ΜΜΕ που προβάλλουν τοιαύτες απόψεις (έως €100.000 τα χρηματικά πρό­στιμα για κανάλια).
Μερικοί, ίσως, αναρωτηθούν για ποιον λόγο ποινικοποιείται απροσδόκητα η αμφι­σβήτηση ιστορικών γεγονότων, προεξέχοντος του Ολοκαυτώματος, στο παρόν νομο­σχέδιο. Μα δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα αντι-ρατσιστικό νομοθέτημα, άξιο του ονόματος του δεν θα μπορούσε ποτέ ν’ αφήσει απ’ έξω τη χειρότερη γνωστή περίπτωση ρατσισμού, δηλαδή τον αντισημιτισμό;

Το νομοσχέδιο είχε αρχικά κάποια προ­βλήματα, επειδή - όπως παρατήρησε βου­λευτής της ΔΗΜΑΡ - ο όρος «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από και να ενισχύσει επικινδύνως τον Ποντιακό «εθνικισμό», που επιμένει στο θέμα της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Πάντως, στη νέα του μορφή, το νομοσχέδιο πέρασε επιτυχώς από επιτροπή της Βουλής και είναι έτοιμο για κατάθεση στην Ολομέλεια και ψηφοφορία. Πότε θα κα­τατεθεί λοιπόν; Διότι πρέπει να κα­τατεθεί για να ολοκληρωθεί η με­τάλλαξη ενός λαού...



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
•   George Orwell, «1984», New York 1961, Signet Classics, σελ. 176.
•   Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Μα Εποχή, εκδ. Σταμούλη, Αθήνα 2004.
• Jean-Frangois Lyotard, La Condition Postmoderne, Edition De Minuit, 1979.
•   William Boelhower/Alfred Hornung (επιμ.), Multiculturalism and the American Self, Heidelberg, 2000, llniversitaetsverlag C. Winter, σελ 5.
• Michael Hardt-Antonio Negri, Empire, Harvard University Press, 2000.
•Στο γνωστό της Μανιφέστο του Κυβερνοοργανισμού (Α Cyborg Manifesto, Routledge, New York 1989), η Donna Harraway, κάνει μιο θετική ανάγνωση της προοπτικής που ανοίγεται για τον φεμινισμό από την έλευση του υβριδίου ανθρώπου-μηχανής: Εδώ ξεπερνιέται η ιδέα της φύσης και μ’αυτήν της «φυσικής» κυριαρχίας του άνδρα πάνω στην γυ­ναίκα. «Ο κυβερνοοργανισμός είναι η οντολογία μας», επι- χαίρει η Harraway, «μας δίνει την πολιτική μας (...) Ο μύθος μου του κυβερνοοργανισμού», εξηγεί περαιτέρω η Harraway, «αναφέρεται στην υπέρβαση ορίων, ισχυρές συντήξεις και επικίνδυνες δυνατότητες, τις οποίες οι προο­δευτικοί άνθρωποι θα μπορούσαν να διερευνήσουν στα πλαί­σια μιας αναγκαίας πολιτικής εργασίας». Ο φεμινισμός που παρήγαγε την Concita έχει αναμφίβολα προγραμματίσει πε­ραιτέρω εκπλήξεις μετανθρώπινης απελευθέρωσης για το φιλοπρόοδο κοινό της Δύσεως. Δυστυχώς κι άλλοι στοχασιές άνοιξαν δρόμους για τον Μετάνθρωπο, σχετικοποιώντας επι­κίνδυνα την ιδέα του Ανθρώπου: «Ο Ανθρωπος είναι μόνο μία πρόσφατη ανακάλυψη», είπε ο πολύς Foucault, «μια φι­γούρα ηλικίας ούτε δυο αιώνων, μια νέα ρυτίδα μέσα στη γνώση μας θα εξαφανισθεί πάλι μόλις αυτή η γνώση θα έχει ανακαλύψει μία νέα μορφή». (Michel Foucaul, The Order of Things: An Archaelogy of the Human Sciences, XX111, New York, Random House 1970 - Οι αναφορές στο βιβλίο Terminal Identity - The Virtual Subject in Postmodern Science Fiction του Scott Bukatman, Duke Universiy Press, Durham and London 1993, κεφ. 5).
•    Αναφερόμενος στην ενσωμάτωση της «Ιστορίας των Γυ­ναικών» στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας, σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του Αγγλικού Αναλυτικού Προγράμματος της Ιστορίας (History Curriculum 1990-1), ο καθηγητής Γιώργος Κόκκινος επισημαίνει ότι εδώ «η έννοια του κοινωνικού φύ­λου δεν προσεγγίζεται ως απλό εννοιολογικό κα αναλυτικό εργαλείο της ιστορικής έρευνας, αλλά ως ενύπαρκτη συλλο­γική και ιστορική ταυτότητα, ως οργανωτική αρχή της κοι­νωνικής δόμησης» - αναφορά στην μελέτη της Hilary Bourdillon, On the Record. The Importance of Gender in Teaching History. Routledge, London-New York, 1994, σσ. 62-75. (Από το βιβλίο του Γ. Κόκκινου, Από την Ιστορία στις Ιστορίες. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1998, σελ 407).
•    Richard Evans, In Defence of History, New York 2000, σελ 210.
•  Διογένης Λαέρτιος, Vll 85.
 
 
 






[1] Ο Κωνσταντίνος Γ Τ. Ρωμανός είναι καθη­γητής Φιλοσοφίας στο Παν/μιο Αιγαίου