NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Thursday, July 17, 2014

Δημ. Καψάλας: Οι τελευταίες εξελίξεις με την Αλβανία.

  Δημ. Καψάλας: Οι τελευταίες εξελίξεις με την Αλβανία.





http://youtu.be/I2FHHvZQrBM


Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα στις 17.07.2014 για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ", ΕΡΜΟΥ 61, ΤΗΛ. 2310.282782, 282427
 

Saturday, July 12, 2014

Μία διαφήμιση με έντονο ερωτικό υπονοούμενο.

 

 

4 τραγουδια για υγιή και δυνατά παιδιά.


"Είμαι Πρεζάκιας-Πρέζα όταν Πιείς"

"Από το βράδυ ως το πρωί
με πρέζα στέκω στη ζωή
κι όλο τον κόσμο κατακτώ
την άσπρη σκόνη σαν ρουφώ.
Όλος ο κόσμος είναι θύμα μου
σαν έχω πρέζα και ρουφάω
κι οι πολιτσμάνοι όταν θα με δουν
μελάνι αμολάω. Σαν μαστουρωθείς
γίνεσαι ευθύς
βασιλιάς, δικτάτορας,
Θεός και κοσμοκράτορας.
Πρέζα όταν πιεις
βρε θα ευφρανθείς
κι όλα πια στον κόσμο ρόδινα θε να τα δεις.
Δική μου είναι η Ελλάς
και στην κατάντια της γελάς,
της λείπει το’ να της ποδάρι
ρε και το παίξανε στο ζάρι.
Εγώ θα είμαι ρε δικτάτορας
κι ο κόσμος στάχτη αν θα γίνει
ο ένας θα μ’ ανάβει τον λουλά
κι ο άλλος θα τον σβήνει".

"Μάγκισσα- Ματσαράγγισσα",

"Μες στους ντεκέδες τριγυρνώ
κι αν λάχει και μαστουρωθώ,
όλος ο κόσμος κι αν χαθεί,
ρε, ΔΕ ΜΟΥ καίγεται καρφί.
Στη μπαρμπουτιέρα ξενυχτάω Εγώ,
ρίχνω εξάρες, πιάνω ζάρι
κι αν με τους μόλιτσμαν τρακαριστώ,
στέκω σαν παλικάρι.
Είμαι μάγκισσα, ματσαράγκισσα
κι όποιονε ανθίζομαι, βλάμη τον τσαντίζομαι,
σαν μαστουρωθώ, όπου κι αν βρεθώ,
τον θεό δε λογαριάζω, σπάω και μεθώ.
Τρανό περίστροφο κρατώ, στο Γκάζι όταν περπατώ
κι έχω τους μόλιτσμαν λαχνό,
για να τους ρίχνω στο ψαχνό.
Κι αν με μπλοκάρουνε καμιά φορά,
οι μπάτσοι μες στο Περιστέρι,
ή κάμπια θα με γράψουν, συμφορά!
θα φέρω στο δεφτέρι.
Είμαι μάγκισσα, ματσαράγκισσα
κι όποιονε ανθίζομαι, βλάμη τον τσαντίζομαι,
σαν μαστουρωθώ, όπου κι αν βρεθώ,
τον θεό δε λογαριάζω, σπάω και μεθώ".

Σε στίχους και μουσική Μίνωος Μάτσα έχουμε το  "Ούζο και Χασίς" της Εσκενάζυ:

"Ούζο μορφίνη και χασίς αμάν αμάν
 ήπια για να ξεχάσω
μα δεν κατόρθωσα η φτώχιά
κοντεύω να τα χάσω.
Τι τάχα μάγια μου κάνες αμάν αμάν
και μ’ έχεις ξετρελάνει
μέχρι ψιλής μου τα’ φαγες
κι ακόμα δε σε φτάνει.
Αφού μιαν άλλη αγαπάς αμάν αμάν
τι θέλεις πια με μένα
ούτε δεκάρα τσακιστή
δεν έχω πια για σένα.
Ήβρα παιδάκι τζέντελμαν αμάν αμάν
να μ’ αγαπάει στ’ αλήθεια,
είναι εργάτης ξακουστός
κι έχει καρδιά στα στήθια".

Στο "Γιατί φουμάρω κοκαΐνη" της Εσκενάζυ που διασκεύασαν οι Χάρις Αλεξίου, Ελένη Τσαλιγοπούλου και Δήμητρα Παπίου, διαβάζουμε:

"Γιατί φουμάρω κοκαΐνη"

"Πού ’ναι εκείνα μου τα κάλλη
πού ’ναι η τόση εμορφιά,
στην Αθήνα δεν είχε άλλη
τέτοια λεβεντιά! Ήμουν κούκλα, ναι στ’ αλήθεια
με μεγάλη αρχοντιά
Δε σας λέγω παραμύθια,
τρέλανα ντουνιά! Μα μ’ έμπλεξε ένας μόρτης
αχ, ένας μάγκας πρώτης
μου πήρε ό,τι είχα και μ’ αφήνει.
Μου πήρε την καρδιά μου,
τα νιάτα, τα λεφτά μου,
κι απ’ τον καημό φουμάρω κοκαΐνη.
Μ’ αγαπούσαν αφεντάδες,
νέοι, γέροι και παιδιά
κι όλοι πρώτοι κουβαρντάδες
μεσ’ στην αγορά. Αχ, τι όμορφα περνούσα
με τραγούδια και κρασί,
κάθε μέρα εγλεντούσα!
Τι ζωή χρυσή! Και τώρα η καημένη
γυρίζω μαραμένη
γιατί ο σεβντάς του μάγκα δε μ’ αφήνει.
Με τρέλανε ο μόρτης,
ο κοκαϊνοπότης,
γι’ αυτό κι εγώ φουμάρω κοκαΐνη".

 

 

Εδουάρδος Ιωάννης Τρελώνυ (Edward John Trelawny)

 
 
Εδουάρδος Ιωάννης Τρελώνυ (Edward John Trelawny)
 

Friday, July 11, 2014

Σαν να απαλλάχτηκαν από κάποια μιάσματα και καθάρματα.



Ανταμείφθηκαν αντάξια για την αθεΐα τους.

Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

39. Ο Επίκουρος, μικρό παιδί ακόμα, δεν μπορούσε να σηκωθεί εύκολα από το κρεβάτι του, καθώς είχε πρόβλημα στα μάτια του και απέφευγε την ηλιακή ακτινοβολία, νιώθοντας απέχθεια για τον πιο λαμπρό και φαεινό θεό.
Απεχθανόταν εξάλλου και τη λάμψη της φωτιάς και είχε αιματώδεις εκκρίσεις από κάτω. Τόσος ήταν ο μαρασμός του σώματός του, ώστε δεν μπορούσε να αντέξει ούτε τα ρούχα πάνω του.
Επίσης ο Μητρόδωρος και ο Πολύαινος, φίλοι του και οι δύο, πέθαναν με τον χειρότερο τρόπο απ’ όλους, και ανταμείφθηκαν αντάξια για την αθεΐα τους. Τόσο πολύ ήταν δούλος της ηδονής ο Επίκουρος, ώστε στις τελευταίες του στιγμές έγραψε στη διαθήκη του να γίνονται μία φορά τον χρόνο εξαγνιστικές τελετές για τον πατέρα, τη μητέρα, τους αδερφούς του και για τον Μητρόδωρο και τον Πολύαινο που αναφέρθηκαν, ενώ για τον εαυτό του να παρέχονται συσσίτια δύο φορές, δείχνοντας έτσι ο έξυπνος και σε αυτή την περίπτωση την προτίμησή του στην ασωτία.
Έδωσε επίσης την εντολή, αυτός ο λαίμαργος και πολυφάγος, να κατασκευαστούν πέτρινα τραπέζια και να τοποθετηθούν ως αναθήματα στον τάφο του. Και άφησε αυτές τις εντολές χωρίς να έχει περιουσία. Ήταν λυσσασμένος με τις επιθυμίες, οι οποίες θα πέθαιναν και μαζί του.

  
Ο Ευφρόνιος, χαιρόταν με τις φλυαρίες του Επίκουρου. 


Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
 
68. ανήρ Ευφρόνιος, κακοδαίμων ανήρ, και έχαιρεν  επί ταις ’Επίκουρον φλυαρίας και εξ εκείνων κακά είρύσατο δύο, άθεος τε και ακόλαστος είναι.

68. Κάποιος Ευφρόνιος, άνθρωπος κακοδαίμων, χαιρόταν με τις φλυαρίες του Επίκουρου και άντλησε από εκείνες δύο κακά, την αθεΐα και την ακολασία.
  
Από τη Ρώμη διώχτηκαν οι Επικούρειοι σαν να απαλλάχτηκαν από κάποια μιάσματα και καθάρματα.



ΑΙΛΙΑΝΟΣ:   ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΒΕΒΑΙΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ.
39. έξήλασαν δε τους Επικουρείους τής Ρώμης δόγματι τής βουλής κοινώ, και Μεσσήνιοι δέ έν Αρκαδία τους έκ τής αυτής οΐονει φάτνης έδηδοκότας έξήλασαν, λυμεώνας μεν είναι των νέων λέγοντες, κηλίδα δέ φιλοσοφία προσβάλλοντας διά τε μαλακίαν και άθεότητα. και προσέταξάν γε προ τών του ήλιου δυσμών έξω των όρων τής Μεσσηνίας γής είναι αυτούς, εκφρησθέντων δέ τούς ιερέας καθήραι τα ιερά. τούς γε μήν τιμούχους (καλούσι δέ ταύτη τους άρχοντας Μεσσήνιοι) και την πόλιν καθήραι πασαν, οίαδηπου λυμάτων τινών και καθαρμάτων άπηλλαγμένην.
6. ότι έν Κρήτη Λύκτιοι των Επικούρειων τινάς εκεί παραβαλόντας έξήλασαν. και νόμος έγράφη τη  επιχωρίω φωνή τους την θήλειαν σοφίαν και άγεννή και αίσχράν έπινοήσαντας και μέντοι και τοις θεοίς πολεμίους έκκεκηρύχθαι της Λύκτου. εάν δε τις άφίκηται θρασυνόμενος, και τα εκ του νόμου παρ ’ ουδέν ποιήσηται, δεδέσθω έν κύφωνι πρός τω άρχείω ημερών είκοσιν, έπιρρεόμένος μέλιτι γυμνός και γάλακτι, ίνα ή μελίτταις και μυίαις δεΐπνον, και άναλώσωσι χρόνω τω προειρημένω αυτόν, τούτου γε μην διελθόντος εάν ετι περιή, κατά κρημνόν ώθείσθω, στολήν γυναικείαν περιβληθείς.


ΑΠΟΔΟΣΗ:
39. Από τη Ρώμη διώχτηκαν οι Επικούρειοι με ομόφωνη απόφαση της βουλής αλλά και οι Μεσσήνιοι στην Αρκαδία απέλασαν αυτούς που είχαν τραφεί από το ίδιο παχνί, λέγοντας πως είναι διαφθορείς των νέων και πως κηλιδώνουν τη φιλοσοφία με τη μαλθακότητα και την αθεΐα τους. Πρόσταξαν λοιπόν αυτούς να βρίσκονται πριν από τη δύση του ήλιου εκτός των συνόρων της γης των Μεσσηνίων και τους ιερείς να εξαγνίσουν τα ιερά αφού φύγουν εκείνοι. Επίσης οι τιμούχοι (έτσι αποκαλούν τους άρχοντες οι Μεσσήνιοι) να εξαγνίσουν όλη την πόλη, σαν να απαλλάχτηκε από κάποια μιάσματα και καθάρματα.
40. Στην Κρήτη οι Λύκτιοι έδιωξαν κάποιους Επικούρειους που είχαν έρθει εκεί. Θεσπίστηκε και νόμος, γραμμένος στην ντόπια διάλεκτο, να εξορίζονται με προκήρυξη από τη Λύκτο αυτοί που ενστερνίστηκαν τούτη τη γυναικουλίστικη, ποταπή και αισχρή διδασκαλία και που ήταν παράλληλα εχθροί των θεών. Κι αν κάποιος τολμήσει να έρθει και περιφρονήσει τον νόμο, να δένεται σε κύφωνα κοντά στο αρχηγείο για είκοσι ημέρες, να γυμνώνεται και να περιχύνεται πάνω του μέλι και γάλα, για να του ορμήσουν οι μέλισσες και οι μύγες και να τον φάνε μέσα στη διάρκεια του χρόνου που είπαμε. Όταν oι μέρες αυτές περάσουν, αν έχει απομείνει κάτι, να το ρίξουν στον γκρεμό, ντυμένο με γυναικεία ρούχα.
  

Ήταν κάποιος άντρας, που αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής.



Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ
11.  Ήταν κάποιος άντρας (αν θα μπορούσαμε να τον πούμε άντρα), που αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής, αυτός ο ευνουχισμένος και γυναικωτός, ο οποίος, χωρίς να το καταλάβει, όρμησε στο μέγαρο, όπου επιτρεπόταν να εισέρχεται μόνο ο ιεροφάντης
12. Υπήρξε δαδούχος  στην Αθήνα, όπως λένε όσοι Αθηναίοι γνωρίζουν αυτά με ακρίβεια. Προσεύχονταν στη Βουλαία και στην Κόρη μέσω των ιεροφαντών και του δαδούχου για τη σωτηρία τους. Αυτός που ήταν δαδούχος και λαμπαδηφόρος. Αυτός που ήταν δαδούχος στην Αθήνα πριν από τον Στρατοκλή, εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.
13. Είχε γίνει μέτοχος σε γνώση επιβλαβή, εφαρμόζοντας την άθεη διδασκαλία του Επίκουρου, την ταιριαστή σε γυναίκες, και εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.
14. Τη λέξη «χλούνης» με τη σημασία του «ευνουχισμένος» τη χρησιμοποιεί όχι μόνο ο Αισχύλος αλλά και ο Αιλιανός κατά κόρον στο «περί Προνοίας».
15. Έπειτα λοιπόν, χωρίς να δίνει καμία σημασία στους σεπτούς θεσμούς των Ευμολπιδών, των Κηρύκων και των άλλων γενών, που ήταν ιερά και θεοφιλή, προτίμησε διδασκαλία ευκαταφρόνητη και ταιριαστή σε γυναίκες.
16. Ποθώντας να δείξει στον θεό πως δεν νοιάζεται για τα ανθρώπινα, ορμάει με φόρα στο μέγαρο. Εκεί όμως επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στον ιεροφάντη, σύμφωνα με τους τελετουργικούς θεσμούς, ενώ σ’ εκείνον απαγορευόταν. Μόλις τόλμησε αυτή την πράξη, τον έπιασαν ρίγη, προσβλήθηκε από μακρόχρονη ασθένεια και τελικά άρχισε να σαπίζει. Και με όσα τόλμησε να φωνάζει και να λέει, δραματοποιώντας και ευχόμενος όσα ταιριάζουν στους πιο ασεβείς ανθρώπους, παρ’ όλο που διψούσε να βγει η απαίσια και καταραμένη ψυχή του, με δυσκολία και αργά το πέτυχε .


ΕΚ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

11. άνηρ τις ην (εί δοίημεν αυτόν άνδρα είναι) διά τών Επικούρου λόγων την ψυχήν έκνευρισθείς και θήλυς γενόμενος, ό χλούνης τε και γύννις, οσπερ έπιλαθόμενος ώθησεν εαυτόν εις το μέγαρον φέρων, ενθα δηπου τώ ιεροφάντη μόνω παρελθείν θεμιτόν ην.
12. και δαδονχησας Άθηνησιν. ώς ’Αθηναίων φασιν οί ταύτα ακριβούντες δόκιμοι, εύξαντο δέ και τη Βουλαία και τη Κόρη διά τε τών ιεροφάντων και τον δαδούχου σωτηρίαν αύτοΐς. και δαδουχήσας λαμπαδοφορήσας. ό προ Στρατοκλέους Αθηνησι δαδουχησας, εκ της ηδονης, ην εκείνος ύμνει ό χλούνης τε και γύννις.
13.  κακήν σοφίαν μετιών, και τους άθεους Επικούρου λόγους καί γύννιδας έπασκών, κάκ τής ηδονής, ήν εκείνος υμνει ο χλούνης τε και γύννις.
14. ότι δέ και έντομίαν ο χλούνης δηλοί ον μόνον Αισχύλος δίδωσι χρήσιν, άλλα και Αίλιανός μάλιστα εν τοις περί Προνοίας.
15. ειτα μέντοι παρ’ ονδέν θέμενος τά σεμνά Ευμολπιδών και Κηρύκων και των άλλων γενών ιερών τε ον των και θεοφιλών, έπίρρητ ον δε και θήλυν σοφίαν προελόμενος.
16. και ώς ον μέλει των άνθρωπείων τώ θεώ δεϊξαι φλεγομένος, ωθεί εαυτόν φέρων ές τό μέγαρον ένθα δήπον τώ μέν ιεροφάντη μόνω παρελθεΐν θεμιτόν ήν κατά τον τής τελετής νόμον, εκείνα) δε ονκ έξήν. έπει δέ έτολμήθη οι τό τόλμημα, φρίκη τις αυτόν περιέρχεται, και νοσεί νόσω μακροτάτη, και τηκεδών αυτόν διεδέξατο καί οσα έτόλμησε βοών και λέγων καί όσα έστίν άνθρωπων άσεβεστάτων εκτραγωδών και ευχόμενος, την έπίρρητόν τε και κατάρατον ψνχήν άπορρήξαι διιρώντα, μόλις και όψέ τούτου τυχόντα.

Ανταμείφθηκαν αντάξια για την αθεΐα τους.

Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

39. Ο Επίκουρος, μικρό παιδί ακόμα, δεν μπορούσε να σηκωθεί εύκολα από το κρεβάτι του, καθώς είχε πρόβλημα στα μάτια του και απέφευγε την ηλιακή ακτινοβολία, νιώθοντας απέχθεια για τον πιο λαμπρό και φαεινό θεό.
Απεχθανόταν εξάλλου και τη λάμψη της φωτιάς και είχε αιματώδεις εκκρίσεις από κάτω. Τόσος ήταν ο μαρασμός του σώματός του, ώστε δεν μπορούσε να αντέξει ούτε τα ρούχα πάνω του.
Επίσης ο Μητρόδωρος και ο Πολύαινος, φίλοι του και οι δύο, πέθαναν με τον χειρότερο τρόπο απ’ όλους, και ανταμείφθηκαν αντάξια για την αθεΐα τους. Τόσο πολύ ήταν δούλος της ηδονής ο Επίκουρος, ώστε στις τελευταίες του στιγμές έγραψε στη διαθήκη του να γίνονται μία φορά τον χρόνο εξαγνιστικές τελετές για τον πατέρα, τη μητέρα, τους αδερφούς του και για τον Μητρόδωρο και τον Πολύαινο που αναφέρθηκαν, ενώ για τον εαυτό του να παρέχονται συσσίτια δύο φορές, δείχνοντας έτσι ο έξυπνος και σε αυτή την περίπτωση την προτίμησή του στην ασωτία.
Έδωσε επίσης την εντολή, αυτός ο λαίμαργος και πολυφάγος, να κατασκευαστούν πέτρινα τραπέζια και να τοποθετηθούν ως αναθήματα στον τάφο του. Και άφησε αυτές τις εντολές χωρίς να έχει περιουσία. Ήταν λυσσασμένος με τις επιθυμίες, οι οποίες θα πέθαιναν και μαζί του.

Ο Ευφρόνιος, χαιρόταν με τις φλυαρίες του Επίκουρου.

Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

68. ανήρ Ευφρόνιος, κακοδαίμων ανήρ, και έχαιρεν  επί ταις ’Επίκουρον φλυαρίας και εξ εκείνων κακά είρύσατο δύο, άθεος τε και ακόλαστος είναι.

68. Κάποιος Ευφρόνιος, άνθρωπος κακοδαίμων, χαιρόταν με τις φλυαρίες του Επίκουρου και άντλησε από εκείνες δύο κακά, την αθεΐα και την ακολασία.

Από τη Ρώμη διώχτηκαν οι Επικούρειοι σαν να απαλλάχτηκαν από κάποια μιάσματα και καθάρματα.

ΑΙΛΙΑΝΟΣ:   ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΒΕΒΑΙΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ.

39. έξήλασαν δε τους Επικουρείους τής Ρώμης δόγματι τής βουλής κοινώ, και Μεσσήνιοι δέ έν Αρκαδία τους έκ τής αυτής οΐονει φάτνης έδηδοκότας έξήλασαν, λυμεώνας μεν είναι των νέων λέγοντες, κηλίδα δέ φιλοσοφία προσβάλλοντας διά τε μαλακίαν και άθεότητα. και προσέταξάν γε προ τών του ήλιου δυσμών έξω των όρων τής Μεσσηνίας γής είναι αυτούς, εκφρησθέντων δέ τούς ιερέας καθήραι τα ιερά. τούς γε μήν τιμούχους (καλούσι δέ ταύτη τους άρχοντας Μεσσήνιοι) και την πόλιν καθήραι πασαν, οίαδηπου λυμάτων τινών και καθαρμάτων άπηλλαγμένην.
6. ότι έν Κρήτη Λύκτιοι των Επικούρειων τινάς εκεί παραβαλόντας έξήλασαν. και νόμος έγράφη τη  επιχωρίω φωνή τους την θήλειαν σοφίαν και άγεννή και αίσχράν έπινοήσαντας και μέντοι και τοις θεοίς πολεμίους έκκεκηρύχθαι της Λύκτου. εάν δε τις άφίκηται θρασυνόμενος, και τα εκ του νόμου παρ ’ ουδέν ποιήσηται, δεδέσθω έν κύφωνι πρός τω άρχείω ημερών είκοσιν, έπιρρεόμένος μέλιτι γυμνός και γάλακτι, ίνα ή μελίτταις και μυίαις δεΐπνον, και άναλώσωσι χρόνω τω προειρημένω αυτόν, τούτου γε μην διελθόντος εάν ετι περιή, κατά κρημνόν ώθείσθω, στολήν γυναικείαν περιβληθείς.


ΑΠΟΔΟΣΗ:

39. Από τη Ρώμη διώχτηκαν οι Επικούρειοι με ομόφωνη απόφαση της βουλής αλλά και οι Μεσσήνιοι στην Αρκαδία απέλασαν αυτούς που είχαν τραφεί από το ίδιο παχνί, λέγοντας πως είναι διαφθορείς των νέων και πως κηλιδώνουν τη φιλοσοφία με τη μαλθακότητα και την αθεΐα τους. Πρόσταξαν λοιπόν αυτούς να βρίσκονται πριν από τη δύση του ήλιου εκτός των συνόρων της γης των Μεσσηνίων και τους ιερείς να εξαγνίσουν τα ιερά αφού φύγουν εκείνοι. Επίσης οι τιμούχοι (έτσι αποκαλούν τους άρχοντες οι Μεσσήνιοι) να εξαγνίσουν όλη την πόλη, σαν να απαλλάχτηκε από κάποια μιάσματα και καθάρματα.

40. Στην Κρήτη οι Λύκτιοι έδιωξαν κάποιους Επικούρειους που είχαν έρθει εκεί. Θεσπίστηκε και νόμος, γραμμένος στην ντόπια διάλεκτο, να εξορίζονται με προκήρυξη από τη Λύκτο αυτοί που ενστερνίστηκαν τούτη τη γυναικουλίστικη, ποταπή και αισχρή διδασκαλία και που ήταν παράλληλα εχθροί των θεών. Κι αν κάποιος τολμήσει να έρθει και περιφρονήσει τον νόμο, να δένεται σε κύφωνα κοντά στο αρχηγείο για είκοσι ημέρες, να γυμνώνεται και να περιχύνεται πάνω του μέλι και γάλα, για να του ορμήσουν οι μέλισσες και οι μύγες και να τον φάνε μέσα στη διάρκεια του χρόνου που είπαμε. Όταν oι μέρες αυτές περάσουν, αν έχει απομείνει κάτι, να το ρίξουν στον γκρεμό, ντυμένο με γυναικεία ρούχα.

Ήταν κάποιος άντρας, που αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής.


Ήταν κάποιος άντρας, που αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής.


Αιλιανός «περί Προνοίας» ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ


ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ


11.  Ήταν κάποιος άντρας (αν θα μπορούσαμε να τον πούμε άντρα), που αποχαυνώθηκε από τη διδασκαλία του Επικούρου και έγινε θηλυπρεπής, αυτός ο ευνουχισμένος και γυναικωτός, ο οποίος, χωρίς να το καταλάβει, όρμησε στο μέγαρο, όπου επιτρεπόταν να εισέρχεται μόνο ο ιεροφάντης
12. Υπήρξε δαδούχος  στην Αθήνα, όπως λένε όσοι Αθηναίοι γνωρίζουν αυτά με ακρίβεια. Προσεύχονταν στη Βουλαία και στην Κόρη μέσω των ιεροφαντών και του δαδούχου για τη σωτηρία τους. Αυτός που ήταν δαδούχος και λαμπαδηφόρος. Αυτός που ήταν δαδούχος στην Αθήνα πριν από τον Στρατοκλή, εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.
13. Είχε γίνει μέτοχος σε γνώση επιβλαβή, εφαρμόζοντας την άθεη διδασκαλία του Επίκουρου, την ταιριαστή σε γυναίκες, και εξαιτίας της ηδονής, την οποία εξυμνούσε εκείνος ο ευνουχισμένος και γυναικωτός.
14. Τη λέξη «χλούνης» με τη σημασία του «ευνουχισμένος» τη χρησιμοποιεί όχι μόνο ο Αισχύλος αλλά και ο Αιλιανός κατά κόρον στο «περί Προνοίας».
15. Έπειτα λοιπόν, χωρίς να δίνει καμία σημασία στους σεπτούς θεσμούς των Ευμολπιδών, των Κηρύκων και των άλλων γενών, που ήταν ιερά και θεοφιλή, προτίμησε διδασκαλία ευκαταφρόνητη και ταιριαστή σε γυναίκες.
16. Ποθώντας να δείξει στον θεό πως δεν νοιάζεται για τα ανθρώπινα, ορμάει με φόρα στο μέγαρο. Εκεί όμως επιτρεπόταν η είσοδος μόνο στον ιεροφάντη, σύμφωνα με τους τελετουργικούς θεσμούς, ενώ σ’ εκείνον απαγορευόταν. Μόλις τόλμησε αυτή την πράξη, τον έπιασαν ρίγη, προσβλήθηκε από μακρόχρονη ασθένεια και τελικά άρχισε να σαπίζει. Και με όσα τόλμησε να φωνάζει και να λέει, δραματοποιώντας και ευχόμενος όσα ταιριάζουν στους πιο ασεβείς ανθρώπους, παρ’ όλο που διψούσε να βγει η απαίσια και καταραμένη ψυχή του, με δυσκολία και αργά το πέτυχε .


ΕΚ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ

11. άνηρ τις ην (εί δοίημεν αυτόν άνδρα είναι) διά τών Επικούρου λόγων την ψυχήν έκνευρισθείς και θήλυς γενόμενος, ό χλούνης τε και γύννις, οσπερ έπιλαθόμενος ώθησεν εαυτόν εις το μέγαρον φέρων, ενθα δηπου τώ ιεροφάντη μόνω παρελθείν θεμιτόν ην.
12. και δαδονχησας Άθηνησιν. ώς ’Αθηναίων φασιν οί ταύτα ακριβούντες δόκιμοι, εύξαντο δέ και τη Βουλαία και τη Κόρη διά τε τών ιεροφάντων και τον δαδούχου σωτηρίαν αύτοΐς. και δαδουχήσας λαμπαδοφορήσας. ό προ Στρατοκλέους Αθηνησι δαδουχησας, εκ της ηδονης, ην εκείνος ύμνει ό χλούνης τε και γύννις.
13.  κακήν σοφίαν μετιών, και τους άθεους Επικούρου λόγους καί γύννιδας έπασκών, κάκ τής ηδονής, ήν εκείνος υμνει ο χλούνης τε και γύννις.
14. ότι δέ και έντομίαν ο χλούνης δηλοί ον μόνον Αισχύλος δίδωσι χρήσιν, άλλα και Αίλιανός μάλιστα εν τοις περί Προνοίας.
15. ειτα μέντοι παρ’ ονδέν θέμενος τά σεμνά Ευμολπιδών και Κηρύκων και των άλλων γενών ιερών τε ον των και θεοφιλών, έπίρρητ ον δε και θήλυν σοφίαν προελόμενος.
16. και ώς ον μέλει των άνθρωπείων τώ θεώ δεϊξαι φλεγομένος, ωθεί εαυτόν φέρων ές τό μέγαρον ένθα δήπον τώ μέν ιεροφάντη μόνω παρελθεΐν θεμιτόν ήν κατά τον τής τελετής νόμον, εκείνα) δε ονκ έξήν. έπει δέ έτολμήθη οι τό τόλμημα, φρίκη τις αυτόν περιέρχεται, και νοσεί νόσω μακροτάτη, και τηκεδών αυτόν διεδέξατο καί οσα έτόλμησε βοών και λέγων καί όσα έστίν άνθρωπων άσεβεστάτων εκτραγωδών και ευχόμενος, την έπίρρητόν τε και κατάρατον ψνχήν άπορρήξαι διιρώντα, μόλις και όψέ τούτου τυχόντα.

Η ΠΡΟEΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚHΣ ΟΡΘOΤΗΤΑΣ



Η ΠΡΟEΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚHΣ ΟΡΘOΤΗΤΑΣ



Από τον Bill Lind

Παραλλαγές αυτής της ομιλίας έχουν δοθεί σε διάφορα συνέδρια AIA, συμπεριλαμβανομένου του 2000 Consevative University στο American University
Από πού προέρχονται όλα αυτά; Ο φεμινισμός που παρουσιάζει πάντα την γυναίκα ως θύμα, το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, τα στημένα στατιστικά στοιχεία , η ξαναγραμμένη ιστορία, τα ψέματα, οι απαιτήσεις και όλα τα υπόλοιπα; Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, οι Αμερικανοί πρέπει να φοβούνται για το τι λένε, τι γράφουν και τι σκέφτονται. Θα πρέπει να φοβούνται χρησιμοποιώντας τη λάθος λέξη, μια λέξη που καταγγέλλεται ως προσβλητική ή απερίσκεπτη, ή ρατσιστική, σεξιστική ή ομοφοβική.
Το έχουμε δει να συμβαίνει σε άλλες χώρες, ιδιαίτερα σε αυτόν τον αιώνα. Πάντα τους βλέπαμε  με ένα μείγμα από οίκτο και για να είμαστε ειλικρινείς με κάποια εύθυμη διάθεση, γιατί μας φαινόταν τόσο παράξενο οι άνθρωποι να επιτρέπουν να αναπτυχθεί μία κατάσταση όπου θα πρέπει ο πολίτης να φοβάται τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσει. Τώρα όμως έχουμε αυτή την κατάσταση στη χώρα μας. Εμείς το είχαμε κυρίως στα κολλέγια και τις πανεπιστημιουπόλεις, αλλά εξαπλώνεται σε όλη την κοινωνία. Από που προέρχεται αυτό; Τι είναι αυτό;
Εμείς το ονομάζουμε «πολιτική ορθότητα." Το όνομα προήλθε ως κάτι αστείο, κυριολεκτικά σε ένα κόμικ και έχουμε την τάση να εξακολουθούμε να το θεωρούμε ως κάτι που δεν είναι σοβαρό. Στην πραγματικότητα, είναι θανατηφόρα σοβαρό. Είναι η μεγάλη αρρώστια του αιώνα μας, η ασθένεια που έχει αφήσει δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς στην Ευρώπη, στη Ρωσία, στην Κίνα, και σε όλον τον κόσμο. Είναι η ασθένεια της ιδεολογίας. Προσοχή, δεν είναι αστείο. Είναι θανάσιμα σοβαρό.
Αν το δούμε αναλυτικά, αν το δούμε ιστορικά, μπορούμε γρήγορα να μάθουμε τι ακριβώς είναι. Η Πολιτική Ορθότητα είναι πολιτιστικός μαρξισμός. Είναι ο μαρξισμός που μεταφράστηκε από οικονομικούς σε πολιτισμικούς όρους. Είναι μια προσπάθεια που πηγαίνει πίσω από το 1960 τους χίπις και το ειρηνιστικό κίνημα, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν συγκρίνουμε τα βασικά δόγματα της πολιτικής ορθότητας με αυτά του κλασικού μαρξισμού οι παραλληλισμοί είναι προφανείς.
Πρώτα απ 'όλα, και τα δύο είναι ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Η ολοκληρωτική φύση της πολιτικής ορθότητας δεν αποκαλύπτεται πουθενά πιο καθαρά από ό, τι στις πανεπιστημιουπόλεις και στα  κολλέγια, πολλά από τα οποία σε αυτό το σημείο δεν είναι παρά ένας κισσός που καλύπτει τις Βόρειες Κορέες της Δύσης, όπου ο φοιτητής το μέλος της γραμματείας της σχολής που τολμά να περάσει κάποιες από τις κόκκινες γραμμές που έχουν καθοριστεί από τις φεμινίστριες ή τους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ή την τοπική ομάδα των μαύρων ή των ισπανόφωνων, ή σε οποιοδήποτε άλλο  "θύμα" των ομάδων που περιστρέφονται γύρω από την Πολιτική Ορθότητα, να βρεθούν γρήγορα με δικαστικά προβλήματα. Μέσα στο μικρό νομικό σύστημα του κολλεγίου, αντιμετωπίζει τις τυπικές κατηγορίες και την τιμωρία. Αυτή είναι μια μικρή ματιά στο μέλλον που η Πολιτική Ορθότητα προτίθεται να εφαρμόσει στο σύνολό του έθνους.
Πράγματι, όλες οι ιδεολογίες είναι ολοκληρωτικές, επειδή στην ουσία μια ιδεολογία (θα ήθελα να σημειώσω ότι ο συντηρητισμός αν γίνει κατανοητός σωστά, δεν είναι μια ιδεολογία) παίρνει κάποια φιλοσοφία και  με βάση τη φιλοσοφία αυτή λέει πως κάποια πράγματα πρέπει να είναι σωστά - όπως για παράδειγμα πως το σύνολο της ιστορίας του πολιτισμού μας είναι η ιστορία της καταπίεσης των γυναικών. Δεδομένου ότι η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με αυτό, η πραγματικότητα θα πρέπει να απαγορεύεται. Θα πρέπει να απαγορεύει να αναγνωρίσει την πραγματικότητα της ιστορίας μας. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι αναγκασμένοι να ζουν με ένα ψέμα και δεδομένου ότι οι άνθρωποι είναι φυσικά απρόθυμοι να ζήσουν με ένα ψέμα, αυτοί που χρησιμοποιούν τα αυτιά και τα μάτια τους θα κοιτάξουν έξω και θα πούν, "Για περίμενε ένα λεπτό. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Μπορώ να δω ότι δεν είναι αλήθεια, " η δύναμη του κράτους βρίσκεται  πίσω από αυτό και  απαιτεί να ζήσουμε με ένα ψέμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ιδεολογία δημιουργεί πάντα ένα ολοκληρωτικό κράτος.
Δεύτερον, ο πολιτιστικός μαρξισμός, της πολιτικής ορθότητας, όπως ο οικονομικός Μαρξισμός, έχει ένα ενιαίο συντελεστή για την εξήγηση της ιστορίας. Ο Οικονομικός Μαρξισμός διδάσκει ότι όλη η ιστορία καθορίζεται από την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, ή η πολιτική ορθότητα, λέει ότι όλη η ιστορία καθορίζεται από την εξουσία, με την οποία ορίζονται ομάδες βάσει της φυλής, του φύλου, κλπ., και έχουν εξουσία πάνω σε άλλες ομάδες. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Όλη η αντίστοιχη λογοτεχνία, πράγματι, μιλά γι 'αυτό. Τα πάντα στο παρελθόν μιλούν  γι' αυτό το πράγμα.
Τρίτον, ακριβώς όπως στον κλασσικό οικονομικό μαρξισμό ορισμένες ομάδες, δηλαδή οι εργαζομένοι και οι αγρότες, είναι a priori καλοί και άλλες ομάδες, δηλαδή, η αστική  τάξη και οι ιδιοκτήτες  του κεφαλαίου, είναι κακοί. Στον πολιτιστικό μαρξισμό της πολιτικής ορθότητας ορισμένες ομάδες είναι καλές – οι γυναίκες φεμινίστριες, (μόνο οι φεμινίστριες γυναίκες, καθόσον οι μη φεμινίστριες γυναίκες  θεωρούνται ότι δεν υπάρχουν) οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι, οι ομοφυλόφιλοι. Αυτές οι ομάδες που προσδιορίζονται ως «θύματα» και άρα, αυτόματα καλοί, ανεξάρτητα από ό,τι  από αυτοί κάνουν. Ομοίως, οι λευκοί  άνδρες καθορίζονται αυτόματα ως κάτι κακό, με αποτέλεσμα να γίνουν το ισοδύναμο της αστικής τάξης στον οικονομικό μαρξισμό.
Τέταρτον, τόσο ο οικονομικός Μαρξισμός όσο και ο πολιτιστικός Μαρξισμός βασίζονται στην “απαλλοτρίωση”. Όταν οι κλασσικοί Μαρξιστές, οι κομμουνιστές, κατέλαβαν μια χώρα όπως η Ρωσία,  απαλλοτρίωσαν την μπουρζουαζία και πήραν την περιουσία τους. Ομοίως, όταν οι πολιτιστικοί Μαρξιστές καταλάβουν μια πανεπιστημιούπολη, “απαλλοτριώνουν” τις ποσοστώσεις στις εισαγωγές των φοιτητών. Όταν σε ένα κολλέγιο αρνούνται την είσοδο σε έναν λευκό μαθητή ανώτερων προσόντων υπέρ ενός μαύρου ή ισπανόφωνου, που δεν έχει τόσα προσόντα, ο λευκός φοιτητής θα λέγαμε πως έχει απαλλοτριωθεί. Και πράγματι, σε όλη την κοινωνία μας σήμερα, υπάρχει ένα σύστημα απαλλοτρίωσης. Εταιρείες στις οποίες εργάζονται λευκοί δεν κερδίζουν συμβασεις, διότι η σύμβαση παραχωρείται σε μια εταιρεία που ανήκει ας πούμε, σε Ισπανόφωνους ή σε γυναίκες. Έτσι η απαλλοτρίωση είναι ένα βασικό  εργαλείο και κερδίζουν και οι δύο μορφές του Μαρξισμού.
Και τέλος και οι δύο έχουν μια μέθοδο ανάλυσης που δίνει αυτόματα τις απαντήσεις που θέλουν. Για τον κλασικό μαρξιστή, είναι μαρξιστικά οικονομικά. Για τον πολιτιστικό μαρξιστή, είναι αποδόμηση. Η αποδόμηση παίρνει ουσιαστικά οποιοδήποτε κείμενο, αφαιρεί κάθε νόημα από αυτό και  εκ νέου εισάγει κάθε επιθυμητή έννοια. Έτσι βρίσκουμε, για παράδειγμα, ότι ο Σαίξπηρ μιλά για την καταπίεση των γυναικών, ή η Βίβλος μιλά για τη φυλή και το φύλο. Όλα αυτά τα κείμενα έχουν γίνει απλά άλεσμα στο μύλο, γεγονός που αποδεικνύει ότι "όλη η ιστορία είναι για ποιες ομάδες έχουν εξουσία πάνω σε άλλες ομάδες." Έτσι, οι παραλληλισμοί είναι πολύ εμφανείς μεταξύ του κλασικού μαρξισμού που είμαστε εξοικειωμένοι με την παλιά Σοβιετική Ένωση και τον πολιτιστικό μαρξισμό που βλέπουμε σήμερα ως Πολιτική Ορθότητα.
Αλλά οι ομοιότητες δεν είναι συμπτώσεις. Οι παραλληλισμοί δεν προέρχονται από το τίποτα. Το γεγονός είναι ότι η πολιτική ορθότητα έχει μια ιστορία, μια ιστορία που είναι πολύ μεγαλύτερη από  αυτό που πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν έξω από μια μικρή ομάδα επιστημόνων που έχουν μελετήσει το θέμα. Και η ιστορία πηγαίνει πίσω, όπως είπα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και τόσες πολλές από τις παθολογίες που συναντάμε σήμερα, στην κοινωνία μας και στον πολιτισμό μας.
Η Μαρξιστική θεωρία έλεγε ότι όταν έλθει ένας γενικευμένος ευρωπαϊκός πόλεμος (όπως είχε έρθει στην Ευρώπη το 1914), η εργατική τάξη σε όλη την Ευρώπη, θα σηκωθεί και θα ανατρέψει τις κυβερνήσεις  - τις αστικές κυβερνήσεις - γιατί οι εργαζόμενοι είχαν περισσότερα κοινά μεταξύ τους, ξεπερνώντας τα εθνικά σύνορα καθόσον δεν είχαν κοινά με την αστική τάξη και την άρχουσα τάξη στη χώρα τους. Λοιπόν, το 1914 ήρθε και αυτό δεν συνέβη. Σε όλη την Ευρώπη, οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν για τη σημαία τους και ευτυχώς βάδισαν να πολεμήσουν ο ένας εναντίον του άλλου. Ο Κάιζερ έσφιξε το χέρι με τους μαρξιστές ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και είπε ότι δεν υπάρχουν τώρα κόμματα, υπάρχουν μόνο Γερμανοί. Και αυτό συνέβη σε κάθε χώρα στην Ευρώπη. Έτσι, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Οι Μαρξιστές γνώριζαν εξ ορισμού πως δεν θα μπορούσε να φταίει η θεωρία. Το 1917, κέρδισαν  τελικά ένα μαρξιστικό πραξικόπημα στη Ρωσία και φαινόταν πως η θεωρία δούλευε, αλλά κόλλησε και πάλι. Δεν  εξαπλώθηκε και όταν έγιναν προσπάθειες να εξαπλωθεί, αμέσως μετά τον πόλεμο, με την εξέγερση των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο, με την κυβέρνηση του Μπέλα Κουν στην Ουγγαρία, με το Σοβιέτ του Μονάχου, οι εργάτες δεν τους υποστήριξαν.
Έτσι, οι μαρξιστές είχαν ένα πρόβλημα. Και οι δύο μαρξιστικές θεωρίες εργάστηκαν πάνω σ' αυτό: Ο Αντόνιο Γκράμσι στην Ιταλία και ο Γκέοργκ Λούκατς στην Ουγγαρία. Ο Γκράμσι είπε ότι οι εργαζόμενοι δεν θα κατακτήσουν ποτέ τα αληθινά ταξικά συμφέροντα τους, όπως ορίζονται από τον Μαρξισμό, έως ότου απελευθερωθούν από τον Ελληνο-Ρωμαϊκό δυτικό πολιτισμό  - ότι είναι τυφλωμένοι από τον πολιτισμό και τη θρησκεία και δεν βλέπουν  τα  αληθινά ταξικά συμφέροντα τους. Ο Λούκατς, ο οποίος θεωρείται ο πιο λαμπρός μαρξιστής θεωρητικός από την στιγμή που ο ίδιος ο Μαρξ, είπε στα 1919, «Ποιος θα μας σώσει από τον Δυτικό Πολιτισμό;" Αυτός διατύπωσε τη θεωρία ότι το μεγάλο εμπόδιο στη δημιουργία ενός μαρξιστικού παράδεισου ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός.
Ο Λούκατς είχε την ευκαιρία να βάλει τις ιδέες του στην πράξη, διότι όταν επιβάλλεται στην Ουγγαρία το 1919 η  Μπολσεβίκικη κυβέρνηση του Μπέλα Κουν, γίνεται αναπληρωτής κομισάριος για τον πολιτισμό και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να εισαγάγει τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία της Ουγγαρίας. Αυτό διασφάλιζε ότι οι εργαζόμενοι δεν θα στήριζαν την κυβέρνηση Μπέλα Κουν, διότι ο ουγγρικός λαός αλλά και οι εργαζόμενοι κατάπληκτοι το είδαν αυτό, καθώς και όλοι οι άλλοι. Αλλά είχε ήδη κάνει τη σύνδεση για την οποία σήμερα πολλοί από εμάς εξακολουθούν να εκπλήσσονται"
Το 1923 στη Γερμανία, δημιουργήθηκε μία δεξαμενή σκέψης (think-tank) που ανέλαβε το ρόλο της μετάφρασης του Μαρξισμού από οικονομικούς σε πολιτισμικούς όρους, κάτι που δημιούργησε την πολιτική ορθότητα, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, και ουσιαστικά έχει δημιουργήσει τη βάση γι' αυτό μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1930. Αυτό γίνεται επειδή ο πολύ πλούσιος νεαρός γιος ενός εκατομμυριούχου Γερμανού εμπόρου με το όνομα του Φέλιξ Βέιλ (Felix Weil) έχει γίνει μαρξιστής και έχει πολλά χρήματα να δαπανήσει. Ο ίδιος είναι προβληματισμένος από τις διαιρέσεις ανάμεσα στους μαρξιστές, γι αυτό και γίνεται χορηγός σε κάτι που ονομάζεται η “Πρώτη Μαρξιστική Εργατική Εβδομάδα”, όπου φέρνει τον Λούκατς και πολλούς από τους βασικούς “Γερμανούς” στοχαστές μαζί για μια εβδομάδα, για να εργαστούν πάνω στις  διαφορές του Μαρξισμού.
Και λέει, «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία δεξαμενή σκέψης." Η Ουάσιγκτον είναι γεμάτη από ομάδες προβληματισμού και σκεφτόμαστε πως αυτό είναι κάτι πολύ μοντέρνο. Στην πραγματικότητα πάνε πίσω με αρκετούς τρόπους. Αυτός προικίζει ένα ινστιτούτο, που συνδέεται με το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, που ιδρύθηκε το 1923, που είχε αρχικά   ήταν γνωστό ως το Ινστιτούτο για τον Μαρξισμό. Αλλά οι άνθρωποι πίσω από αυτό αποφάσαν από την αρχή ότι δεν ήταν προς όφελός τους να αναγνωρίζονται ανοιχτά ως Μαρξιστές. Το τελευταίο πράγμα που θέλει η Πολιτική Ορθότητα είναι οι άλλοι να τους θεωρούν ως μια μορφή του Μαρξισμού. Έτσι, αποφάσισαν να το ονομάσουν Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών.
Ο Φέλιξ Βέιλ είναι πολύ σαφής στους στόχους του. Το 1971, έγραψε στον Μάρτιν Τζέι (Martin Jay) συγγραφέα ενός βιβλίου αρχών για την Σχολή της Φρανκφούρτης, όπως έγινε γνωστό ανεπίσημα το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, και είπε, "Ήθελα το Ινστιτούτο να γίνει γνωστό, ίσως και διάσημο, λόγω της συνεισφοράς του στο Μαρξισμό." Λοιπόν, ήταν επιτυχής. Ο πρώτος διευθυντής του Ινστιτούτου, ο Κάρλ Γκρύνμπεργκ (Carl Grunberg), ο Αυστριακός οικονομολόγος, κατέληξε στο συμπέρασμα σε εναρκτήρια ομιλία του, σύμφωνα με τον Μάρτιν Τζέι (Martin Jay), "δηλώνοντας καθαρά την προσωπική του πίστη στο μαρξισμό ως επιστημονική μεθοδολογία.” Ο Μαρξισμός, είπε, θα είναι η κυριαρχούσα αρχή στο  Ινστιτούτο και αυτό δεν άλλαξε ποτέ.
  Η αρχική εργασία στο Ινστιτούτο ήταν μάλλον συμβατική, αλλά το 1930 απέκτησε ένα νέο διευθυντή τον Μαξ Χορκχάιμερ  και οι απόψεις του Χορκχάιμερ ήταν πολύ διαφορετικές. Ήταν ένας μαρξιστής αποστάτης. Οι άνθρωποι που δημιουργούν και αποτελούν τη Σχολή της Φρανκφούρτης, είναι Μαρξιστές αποστάτες. Είναι ακόμα Μαρξιστές στον τρόπο σκέψης τους, αλλά στην πραγματικότητα έφυγαν από το κόμμα. Η Μόσχα κοιτάζει τι κάνουν και λέει, "Έι, αυτός δεν είναι μαζί μας και εμείς δεν πρόκειται να το  ευλογήσουμε αυτό."
Η αρχική αίρεση του Χορκχάιμερ είναι ότι ενδιαφέρεται πολύ για τον Φρόυντ, και το κλειδί για να   μεταφράσει τον Μαρξισμό από οικονομικούς σε πολιτισμικούς όρους είναι να τον συνδυάσει με τον Φροϋδισμό. Και πάλι, ο Μάρτιν Τζέι (Martin Jay), γράφει, «Αν μπορούμε να πούμε ότι  κατά τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του, το Ινστιτούτο ενδιαφέρεται κυρίως με την ανάλυση της κοινωνικο-οικονομικής υπο-δομής της αστικής κοινωνίας» - και θα ήθελα να επισημάνω ότι ο Τζέι είναι συμπαθών στην Σχολή της Φρανκφούρτης, και δεν διαβάζουμε εδώ κάποιον επικριτικό: «κατά τα έτη μετά το 1930 πρωταρχικά του συμφέροντά είναι να θέσει σε αυτό το πολιτιστικό του εποικοδόμημα. Πράγματι, η παραδοσιακή Μαρξιστική συνταγή όσον αφορά τη σχέση μεταξύ των δύο, τέθηκε σε αμφισβήτηση από την Κριτική Θεωρία ».
Αυτά που ακούμε εδώ και καιρό - ο ριζοσπαστικός φεμινισμός, τα τμήματα γυναικείων σπουδών, τα τμήματα ομοφυλοφιλικών σπουδών, τα τμήματα των μαύρων σπουδών, - όλα αυτά τα πράγματα είναι κλάδοι της “Κριτικής Θεωρίας”. Αυτό που κάνει η Σχολή της Φρανκφούρτης ουσιαστικά, είναι να χρησιμοποιήσει τόσο τον Μαρξ όσο και τον Φρόυντ στη δεκαετία του 1930 για να δημιουργήσει τη θεωρία που ονομάζεται Κριτική Θεωρία. Ο όρος είναι ευρηματικός, γιατί μπαίνετε στον πειρασμό να ρωτήσετε, "Τι είναι η θεωρία;" Η θεωρία είναι να ασκεί κριτική. Η θεωρία είναι ότι για να καταρρεύσει ο δυτικός πολιτισμός και το καπιταλιστικό σύστημα δεν χρειάζεται να προσφερθεί μια εναλλακτική λύση. Μπορούν ρητά να αρνηθούν να το κάνουν αυτό. Λένε ότι δεν μπορεί να γίνει, ότι δεν μπορούμε να φανταστούμε με τι θα μοιάζει μια ελεύθερη κοινωνία (ο δικός τους ορισμός για μια ελεύθερη κοινωνία). Όσο ζούμε κάτω από την καταπίεση - η καταστολή της καπιταλιστικής οικονομικής τάξης που δημιουργεί (στην θεωρία τους) την φροϋδική κατάσταση, τις συνθήκες που περιγράφει ο Φρόϋντ σε άτομα της καταστολής - δεν μπορούμε να φανταστούμε. Η  Κριτική Θεωρία απλώς επικρίνει. Απευθύνει έκκληση για την πιο καταστροφική πιθανή κριτική, με κάθε δυνατό τρόπο, και έχει σχεδιαστεί για να καταστρέψει  την παρούσα τάξη . Και φυσικά, όταν ακούμε από τις φεμινίστριες ότι το σύνολο της κοινωνίας είναι ακριβώς έτσι για να υποτάξει τις γυναίκες και ούτω καθεξής, αυτό το είδος της κριτικής είναι ένα παράγωγο της Κριτικής Θεωρίας. Όλα προέρχονται από τη δεκαετία του 1930 και όχι από το 1960.
Άλλα βασικά μέλη που συμμετέχουν σε αυτό το χρονικό διάστημα, είναι ο Θέοντορ Αντόρνο (Theodore Adorno), και το σημαντικότερο, ο Έριχ Φρόμμ (Erich Fromm) και ο Χέρμπερντ Μαρκούζε (Herbert Marcuse). Από τον Φρόμμ και τον Μαρκούζε εισάγεται ένα στοιχείο το οποίο είναι κεντρικό στην πολιτική ορθότητα και αυτό είναι το σεξουαλικό στοιχείο. Ιδιαίτερα ο Μαρκούζε, ο οποίος στα δικά του γραπτά ζητεί μια κοινωνία «πολύμορφης διαστροφής» που είναι ο ορισμός του για το μέλλον που θέλουν να δημιουργήσουν. Ο Μαρκούζε, ιδίως από το 1930 γράφει κάποια πολύ ακραία πράγματα σχετικά με την ανάγκη για σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά αυτό διατρέχει όλο το Ινστιτούτο. Έτσι, είναι τα  περισσότερα από τα θέματα που βλέπουμε στην πολιτική ορθότητα και πάλι από τις αρχές της δεκαετίας του '30. Κατά την άποψη του Φρομ, ο ανδρισμός και η θηλυκότητα δεν ήταν αντανακλάσεις των «βασικών» σεξουαλικών διαφορών, όπως οι ρομαντικοί είχαν σκεφτεί. Προέρχονται, αντιθέτως από τις διαφορές στις ζωικές λειτουργίες , οι οποίες ήταν εν μέρει κοινωνικά καθορισμένες " Το σεξ είναι ένα κατασκεύασμα, οι σεξουαλικές διαφορές είναι ένα κατασκεύασμα”.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η έμφαση που βλέπουμε σήμερα στην προστασία του περιβάλλοντος. "Ο υλισμός ήδη από τον Χομπς είχε οδηγήσει σε μία κυριαρχική στάση χειραγώγησης προς τη φύση." Αυτά γράφει ο Χορκχάιμερ το 1933 στο “Υλισμός και Ηθική” (“Materialismus und Moral”). «Το θέμα της κυριαρχίας του ανθρώπου στη φύση," σύμφωνα με τον Τζέι, «έπρεπε να γίνει  κεντρικό μέλημα της Σχολής της Φρανκφούρτης για  τα επόμενα έτη". "Ο Ανταγωνισμός του Χορκχάιμερ στο φετιχισμό της εργασίας, (εδώ είναι που προφανώς αποχωρούν από τη Μαρξιστική ορθοδοξία) εξέφρασε μια άλλη διάσταση του υλισμού του, τη ζήτηση για την ανθρώπινη, αισθησιακή ευτυχία". Σε ένα από τα πιο δριμεία δοκίμιά του, το “Εγωισμός και το Κίνημα για την Απελευθέρωση”, “Egoism and the Movement for Emancipation”, που συντάχθηκε το 1936, ο Χορκχάιμερ "ισχυρίστηκε πως η  εχθρότητα για προσωπική ικανοποίηση είναι έμφυτη στην αστική κουλτούρα. " και αυτός αναφέρθηκε ειδικά στον Μαρκήσιο Ντε Σάντ (Marquis de Sade), ευνοϊκά, για την "διαμαρτυρία κατά του ασκητισμού ... στο όνομα μιας ανώτερης ηθικής."
Πώς πλημμυρίζουν εδώ όλα αυτά τα πράγματα; Πώς διεισδύουν στα πανεπιστήμια μας, και  στη ζωή μας σήμερα; Τα μέλη της Σχολής της Φρανκφούρτης είναι μαρξιστές, είναι επίσης, ώς τον τελευταίο, Ωραίοι. Το 1933 οι Ναζί ήρθαν στην εξουσία στη Γερμανία, και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι έκλεισαν το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών. Και τα μέλη του έφυγαν. Κατέφυγαν στη Νέα Υόρκη, και το Ινστιτούτο επανιδρύθηκε κατά το 1933 με βοήθεια από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Τα μέλη του Ινστιτούτου, σταδιακά στα μέσα της δεκαετίας του 1930, αν και πολλοί από αυτούς παρέμειναν και έγραφαν στα Γερμανικά, στρέφουν την προσοχή τους από την Κριτική Θεωρία για τη Γερμανική κοινωνία, μία καταστροφική κριτική για κάθε πτυχή της κοινωνίας, στην Κριτική Θεωρία που στρέφεται προς την Αμερικανική κοινωνία. Υπάρχει και μια άλλη πολύ σημαντική μετάβαση όταν έρθει ο πόλεμος. Κάποιοι από αυτούς πάνε να εργαστούν για την κυβέρνηση, όπως ο Χέρμπερντ Μαρκούζε, ο οποίος έγινε βασική μορφή στην OSS (ο προκάτοχος της CIA), και κάποιοι, συμπεριλαμβανομένων των Χορκχάιμερ και Αντόρνο, μετακινήθηκαν στο Χόλλυγουντ.

Αυτές οι απαρχές της πολιτικής ορθότητας πιθανότατα δεν θα σημαίνουν  πολλά για μας σήμερα, εκτός από δύο γεγονότα που ακολούθησαν. Το πρώτο ήταν η εξέγερση των φοιτητών στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αντίσταση στο σχέδιο και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Αλλά οι εξεγερθέντες σπουδαστές χρειάζονταν μία κάποιου είδους θεωρία. Δεν θα μπορούσαν απλά να βγούν και να πουν, "Μα την κόλαση, όχι, εμείς δεν θα πάμε», θα έπρεπε να έχουν κάποια θεωρητική πρόφαση πίσω από αυτό. Πολύ λίγοι από αυτούς ενδιαφέρονταν για διαμαρτυρίες μέσω του Κεφαλαίου του Μάρξ (Das Kapital). Ο Κλασικός, οικονομικός Μαρξισμός δεν είναι ελαφρύς και οι περισσότεροι από τους ριζοσπάστες της δεκαετίας του '60 δεν ήταν βαθείς. Ευτυχώς γι 'αυτούς και δυστυχώς για τη χώρα μας σήμερα και όχι μόνο στο πανεπιστήμιο, ο Χέρμπερτ Μαρκούζε παρέμεινε στην Αμερική, όταν η Σχολή της Φρανκφούρτης μεταφέρθηκε πίσω στη Φρανκφούρτη μετά τον πόλεμο. Και ενώ ο κ. Αντόρνο στη Γερμανία εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για την φοιτητική εξέγερση  - όταν οι εξεγερμένοι φοιτητές εισήλθαν σε αίθουσα διδασκαλίας του Αντόρνο, ο ίδιος κάλεσε την αστυνομία να τους συλλάβει  - ο Χέρμπερντ Μαρκούζε, ο οποίος παρέμεινε εδώ, είδε τη φοιτητική εξέγερση του '60 ως μία μεγάλη ευκαιρία. Είδε την ευκαιρία να πάρει το έργο της Σχολής της Φρανκφούρτης και να την βάλει στη θεωρία της Νέας Αριστεράς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένα από τα βιβλία του Χέρμπερντ Μαρκούζε ήταν το βασικό βιβλίο.  Έγινε ουσιαστικά η Βίβλος του SDS και των ανταρτών σπουδαστών της δεκαετίας του '60. Αυτό το βιβλίο ήταν το “Έρως και Πολιτισμός” (Eros and Civilization). Ο Χέρμπερντ Μαρκούζε υποστηρίζει ότι κάτω από μια καπιταλιστική διακυβέρνηση (που υποβαθμίζει το μαρξισμό πολύ έντονα εδώ, με τιτλο, “A Philosophical Inquiry into Freud”, αλλά το πλαίσιο είναι μαρξιστικό), η καταστολή είναι η ουσία της εν λόγω διακυβέρνησης και ότι μας δίνει την προσωπικότητα που μας περιγράφει ο Φρόυντ - προσωπικότητα με όλα τα συμπλέγματα, τις νευρώσεις, επειδή έχει καταπιεσμένα τα σεξουαλικά ένστικτα. Μπορούμε να οραματιστούμε ένα μέλλον, αν μπορέσουμε να καταστρέψουμε αυτήν την υφιστάμενη καταπιεστική διακυβέρνηση, και απελευθερώσουμε τον έρωτα, απελευθερώσουμε την λίμπιντο, και έτσι θα έχουμε έναν κόσμο με «πολύμορφη διαστροφή», στον οποίο θα μπορούμε να "κάνουμε το δικό μας." Με τον τρόπο αυτό, σε αυτόν τον κόσμο δεν θα υπάρχει πλέον δουλειά, αλλά μόνο παιγνίδι. Τι θαυμάσιο μήνυμα για τους ριζοσπάστες των μέσων της δεκαετίας του '60! Είναι φοιτητές, είναι η γενιά των baby-boomers και έχει μεγαλώσει χωρίς να χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα, εκτός από το ότι να πρέπει να βρεί μια θέση εργασίας. Και εδώ υπάρχει ένας τύπος που γράφει με έναν τρόπο που μπορούν εύκολα να ακολουθήσουν. Αυτός δεν τους υποχρεώνει να διαβάσουν μια πολύ βαριά μαρξιστική θεωρία και τους λέει ό, τι θέλουν να ακούσουν, το οποίο είναι κατ ' ουσίαν, «Κάντε ότι σας αρέσει", "Αν αισθάνεσαι καλά, κάντο," και "Δεν θα χρειάζεται ποτέ να πάω στη δουλειά ". Με την ευκαιρία, ο Χέρμπερντ Μαρκούζε είναι επίσης αυτός που δημιούργησε τη φράση, «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο». Επιστρέφοντας στην κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην πανεπιστημιούπολη, ο Χέρμπερντ Μαρκούζε την ορίζει ως "απελευθερωτική ανοχή», ως έλειψη ανεκτικότητας για οτιδήποτε προέρχεται από τη Δεξιά και ανοχή για οτιδήποτε προέρχεται από την Αριστερά. Ο Χέρμπερντ Μαρκούζε εντάχθηκε στην Σχολή της Φρανκφούρτης, το 1932 (αν θυμάμαι καλά). Έτσι, όλα αυτά πηγαίνουν πίσω στα 1930.

Εν κατακλείδι, η Αμερική σήμερα είναι στα πρόθυρα της μεγαλύτερης και πιο τολμηρής μεταμόρφωσης στην ιστορία της. Γινόμαστε ένα “ιδεολογικό κράτος”, μια χώρα με επίσημη κρατική ιδεολογία που επιβάλλεται από την εξουσία του κράτους. Στα "εγκλήματα μίσους" τώρα έχουμε   ανθρώπους που εκτίουν ποινές φυλάκισης για πολιτικές σκέψεις. Και το Κογκρέσο κινείται πλέον να επεκτείνουν όλο και περισσότερο αυτή την κατηγορία. Η “καταφατική δράση” είναι μέρος της. Η τρομοκρατία ενάντια σε όποιον διαφωνεί με την πολιτική ορθότητα στην πανεπιστημιούπολη είναι μέρος της. Είναι ακριβώς αυτό που είδαμε να συμβαίνει στη Ρωσία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Κίνα και τώρα έρχεται εδώ. Και εμείς δεν το αναγνωρίζουμε γιατί το λέμε “Πολιτική Ορθότητα” και γελούμε μ' αυτό.  Το μήνυμά μου σήμερα είναι ότι δεν είναι αστείο, είναι εδώ, γιγαντώνεται και τελικά θα μας καταστρέψει, καθώς επιδιώκει να καταστρέψει, όλα όσα έχουμε ορίσει πως είναι η ελευθερία μας και ο πολιτισμός μας.



 

Ζ.Χατζηφωτίου: Κάποτε στην Μύκονο.


Ζ.Χατζηφωτίου: Κάποτε στην Μύκονο.

Όσο ανέβαινα τη σκάλα, τόσο τα γέλια και οι στριγγλιές ακούγονταν πιο καθαρά. Απ’ αυτές και μόνο καταλάβαινα σε ποιο στάδιο βρισκόταν η κάθε παρέα των καλεσμένων.
Όταν έφτασα στο πλατύσκαλο κι έριξα μια ματιά στην ανοιχτή πόρτα κάποιου μπάνιου είδα μέσα σ’ αυτό την ίδια εικόνα της καταστροφής με τον κήπο κάτω, μόνο που εδώ ήταν και μια γυναίκα καθισμένη στα μάρμαρα γυμνή με το κεφάλι χωμένο μέσα στο μπάνιο.
Φαντάστηκα πώς θα ’ταν άρρωστη και μπήκα να τη βοηθήσω. Λάθος. Εκείνη «βοηθούσε» κάποιον άλλον, που ’ταν ξαπλωμένος ανάσκελα στο μπάνιο. Βγήκα κλείνοντας την πόρτα.
Η ακολασία πλανιόταν μέσα σ’ αυτό το σπίτι.
Στο μεγάλο καναπέ του διαδρόμου ήταν ένας άντρας ξαπλωμένος αναίσθητος με τα χέρια και τα πόδια κρεμασμένα στο πάτωμα. Τον προπέρασα και τράβηξα για το δωμάτιό μου.
Από συνείδηση προς τον εαυτό μου και μόνον σκέφτηκα να κοιτάξω πού βρισκόταν η Τζιλ στο χάλι που ήταν. Η πόρτα του δωματίου μου ήταν ανοιχτή. Φαντάστηκα πως πιθανόν θα με περίμενε εκεί. Μόλις μπήκα μέσα, ομολογώ ξαφνιάστηκα. Πάνω και κάτω από το κρεβάτι μου ο έρωτας και η συνουσία «δημιουργούσαν» σ’ όλη τους τη δόξα.
Δυο κοπέλες ήταν ξαπλωμένες πάνω στο κρεβάτι. Η μια ήταν ανάσκελα, η άλλη μπρούμυτα είχε έναν άντρα από πάνω της, που βογγούσε. Η άλλη, που ’ταν ξαπλωμένη ανάσκελα, είχε ένα αντρικό κεφάλι ανάμεσα στα μπούτια της  και το τραβούσε με πάθος προς τ’ απάνω. Αυτός ήταν γονατιστός στο πάτωμα και μόνο απ’ τη μέση κι επάνω ακουμπούσε στο κρεβάτι. Η κοπέλα που τραβούσε και φώναζε, ήταν αδύνατο να τον φέρει πιο πάνω. Από πίσω του είχε κολλήσει κάποιος άλλος άντρας και του 'κάνε τη δουλειά.
Όταν με είδε η κοπέλα άφησε το κεφάλι εκείνου, που κρατούσε, άνοιξε τα χέρια της και μου φώναξε:
- Come here you, δηλαδή, έλα εσύ εδώ.
Κάποιος άλλος, που μπήκε στο δωμάτιο από πίσω μου, έτρεξε κοντά της. Χωρίς να κάνει διάκριση στην εκλογή της, άρπαξε αυτόν τον άλλον στην αγκαλιά της κι άρχισαν κάνουν έρωτα.
Βγήκα από το δωμάτιο μ’ ένα περίεργο συναίσθημα. Δεν ήταν πάντως σεξουαλικός ερεθισμός. Ούτε και αηδία. Ήταν τόσο όμορφη εκείνη η κοπέλα, που ένιωσα μάλλον ντροπή.


Προχώρησα στο διάδρομο προς το δωμάτιο της Τζιλ. Εκεί στον καναπέ, που ’ταν αυτός ο ξαπλωμένος, ήταν τώρα από πάνω του μια γυναίκα που τον έτριβε και τον χάιδευε, προσπαθώντας να τον ξυπνήσει. Όταν έφτασα δίπλα της, γύρισε και με κοίταξε γελώντας.
- He’s dead, μου λέει. Μάλλον θα πέθανε.
Και γελούσε. Κι όπως γελούσε, γύρισε και του έδωσε ένα χαστούκι που πρέπει να του ’φυγαν τα μισά δόντια. Βόγγηξε, μισοξύπνησε, ανασηκώθηκε λίγο και την τράβηξε στην αγκαλιά του από πάνω του.
Προχώρησα προς το δωμάτιο της Τζιλ. Η πόρτα ήταν κλει¬στή, την ώρα όμως που έφτανα, άνοιξε και βγήκε ένας άντρας τελείως γυμνός. Γύρισε και με κοίταξε γελώντας κι αυτός. Τελικά όλοι γελούσαν εκεί μέσα με τη μαριχουάνα που τους είχε ποτίσει.
- Πήγαινε μέσα, μου λέει, μόλις άδειασε μια θέση.
Προχώρησα προς τα μέσα έχοντας προετοιμαστεί με την κουβέντα του για το θέαμα. Θα 'ταν ασφαλώς κάτι σχετικό μ' εκείνο που είχα απολαύσει στο δωμάτιό μου και που ασφαλώς θα συνέβαινε και στ’ άλλα τριγύρω δωμάτια.
Ήμουν όμως πολύ αισιόδοξος. Αυτό που είδα, ξεπερνούσε και την πιο παρανοϊκή φαντασία. Μόλις μπήκα, μια Βαριά μυρωδιά από μαριχουάνα έπνιγε το δωμάτιο. Ποιος ξέρει τι θα είχαν καπνίσει. Οι δυο λάμπες δεξιά κι αριστερά στο κρεβάτι ήταν αναμμένες. Μπόρεσα να δω καθαρά πως στο κρεβάτι επάνω ήταν η Τζιλ.
Ήταν ξαπλωμένη, γυμνή, ανάσκελα και το κεφάλι της ήταν ακουμπισμένο στην κοιλιά μιας άλλης κοπέλας, που ’χε ξαπλώσει στο κόντρα, στο επάνω μέρος του κρεβατιού. Ένας άντρας γονατισμένος στο ύψος του στήθους της, είχε το κορμί της ανάμεσα στα πόδια του. Με τα δυο του χέρια της κρατούσε ανασηκωμένο το κεφάλι και μέσα στο ανοιχτό της στόμα είχε χώσει ολόκληρο το σεξουαλικό του όργανο.
Πήγαινε να την πνίξει. Καθισμένη πιο κάτω στο κρεβάτι μια «αδελφή» γελούσε υστερικά με στριγγλιές, κρατώντας ανοιχτά τα μπούτια της Τζιλ. Εκεί ανάμεσα ένας χοντρός, ιδρωμένος άντρας είχε χωθεί και της έκανε έρωτα γονατιστός.
Η Τζιλ βεβαίως ούτε έβλεπε κι ούτε ήξερε ποιος είναι. Απ’ αυτή τη θέση φαίνεται θα 'χε φύγει εκείνος, που


συνάντησα έξω από την πόρτα και μου 'πε πως άδειασε μια θέση. Ο χοντρός ίδρωνε κι αγωνιζόταν γιατί με το ποτό και τα ναρκωτικά που είχε πιει, του ήταν αδύνατο να τελειώσει. Γι’ αυτό ίσως να γελούσε και με τέτοια υστερία η «αδελφή».
Όλα τα βίτσια κι οι σεξουαλικές διαστροφές είχαν πέσει πάνω σ' αυτό το κρεβάτι. Αλλά το τραγικό σκηνικό δεν σταματούσε εκεί. Αυτόν που ήταν γονατιστός από πάνω της και της κρατούσε το κεφάλι στα χέρια, κάποιος άλλος με μια ζώνη τον χτυπούσε δυνατά στην πλάτη. Τον μαστίγωνε κανονικά. Η πλάτη του είχε αρχίσει να ματώνει, κι όσο μάτωνε, τόσο δυνατότερα τον χτυπούσε ο άλλος, βγάζοντας άναρθρες κραυγές πάνω στην ορμή του.
Έμεινα ακίνητος στη θέση μου, χωρίς να προχωρήσω ούτε ένα βήμα μπρος ούτε και πίσω. Προς στιγμήν σκέφτηκα πως αυτός που μαστιγωνόταν δεν μπορούσε να έχει τον έλεγχο του εαυτού του και πολύ εύκολα θα μπορούσε να πνίξει την Τζιλ. Σκέφτηκα όμως πάλι πως η αγαπημένη μου Τζιλ δεν θα ήταν για πρώτη φορά που έκανε τέτοια πράγματα και θα ήξερε να προστατέψει τον εαυτό της.
Κάποια στιγμή η Τζιλ ελευθέρωσε το στόμα της κι άρχισε να στριγγλίζει υστερικά. Δεν ξαφνιάστηκα. Τις είχα ξανακούσει αυτές τις φωνές κι ήξερα τι της συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Μετά χαλάρωσε κι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι. Ο άλλος όμως που ’ταν στο ζενίθ του οργασμού του, τρώγοντας όλο και πιο δυνατές βιτσιές με τη ζώνη στην πλάτη, άρπαξε βάρβαρα το άβουλο κι αδύναμο κεφάλι της και της ξανάβαλε Βαθιά εκείνο που είχε και πριν στο στόμα της.
Η Τζιλ δεν είχε πια αντιδράσεις. Ήταν σχεδόν λιπόθυμη. Στη στάση που βρισκόταν, έτσι αναίσθητη, γύρισε προς το μέρος μου και με κοίταξε μ’ ένα βλέμμα απλανές, χωρίς να ξέρω αν στην πραγματικότητα μ’ έβλεπε. Αλλά και πάλι αυτός της γύρισε το κεφάλι μπροστά και το τράβηξε άγρια ακόμα πιο πολύ προς τ’ απάνω του.
Η Τζιλ πνιγόταν. Τα μάτια της είχαν ανοίξει κι είχαν κοκκινίσει φοβερά. Έβγαζε πνιχτές κραυγές από το λαρύγγι της. Τίποτε όμως δεν μπορούσε να σταματήσει αυτόν τον κατα- ματωμένο ημιπαράφρονα. Τώρα βογγούσε άγρια κι αυτός και την έσφιγγε όλο και πιο πολύ. Κάποια στιγμή έβγαλε ένα τραγικό ουρλιαχτό, που κράτησε πέντε δευτερόλεπτα. Έγειρε μετά κι αυτός σαν νεκρός πλάι της στο κρεβάτι και κατρακύλησε στο πάτωμα. Εκείνος που τον χτυπούσε έπεσε πάνω του και πασαλειμμένος καθώς ήταν με τα αίματα της πλάτης του, του έκανε έρωτα σαν σκύλος.

Γύρισα να δω την Τζιλ. Τι να δω! Η κατάντια της κολυμπούσε σε μια λίμνη εμετού. Ενός εμετού που ’χε απ’ όλα. Σαμπάνια, ακριβά κρασιά, χαβιάρι και το σπέρμα ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων.
Ο χοντρός είχε πέσει τώρα επάνω της μέσα στους εμετούς και προσπαθούσε μ’ αρρωστημένη αγωνία να φτάσει εκεί που φτάνουν κάποτε και τα πιο σιχαμένα και λιπαρά σαν κι αυτόν ζώα. Η «αδελφή» που κρατούσε τα πόδια της Τζιλ ανοιχτά, την παράτησε, σταμάτησε να γελάσει και μ’ ένα λυσσασμένο ύφος έπεσε επάνω τους δυο που κυλιόνταν στο πάτωμα.
Ετοιμαζόμουν να φύγω χωρίς να ξέρω τι αισθανόμουν, όταν κάποιος άλλος μπήκε μέσα. Έριξε μια ματιά τριγύρω του, κοίταξε κι εμένα που πρέπει να ’μουν ανέκφραστος, τράβηξε τον χοντρό με δύναμη πάνω από την Τζιλ, σχεδόν λιποθυμισμένη, και τον πέταξε στο πάτωμα. Ύστερα τράβηξε τη Τζιλ από το λερωμένο κρεβάτι και την ξάπλωσε σε μια γούνα, στο πάτωμα. Γονάτισε από πάνω της, της έπιασε το κεφάλι από τα μαλλιά κι άρχισε να της δίνει χαστούκια. Στην αρχή σιγανά, μετά δυνατότερα και πιο δυνατά και πιο δυνατά, ώσπου η Τζιλ άνοιξε τα μάτια της.
Στάθηκε λίγη ώρα έτσι κοιτάζοντάς τον άγρια κι ύστερα με μια βίαιη και παθιασμένη κίνηση τον τράβηξε επάνω της κι άρχισαν να κάνουν έρωτα.

Sunday, July 06, 2014

Αποκρυφιστικός υπαινιγμός στο κάτω παρτάλι;


Ήμασταν απληροφόρητοι και θεωρήσαμε το κλουβί στο κεφάλι ως μία εκκεντρικότητα.

 
Μέχρι που βρήκαμε το 20 Strange Photos From The Secret Illuminati Ball Of 1972
 
 
 
 
 
Along with all the creepy masks, birdcages were also a popular headdress.

Μαζί με όλες τις ανατριχιαστικές μάσκες, τα κλουβιά των πουλιών ήταν επίσης μία δημοφιλής κόμμωση.


 

Η μουσική συνωμοσία για να μας αποσυντονήσουν από τις φυσικές αρμονικές.

 

Γι αυτό η ιστορία λέει πως ο Θαλήτας (7ος αι.π.Χ) Αοιδός και μελοποιός από τη Γόρτυνα της Κρήτης, σύγχρονος του Λυκούργου, κλήθηκε στη Λακεδαίμονα ύστερα από χρησμό του Μαντείου των Δελφών και έσωσε με την μουσική του την πόλη από λοιμό. Τότε πιθανώς εισήγαγε εκεί τους παιάνες προς τιμή του Απόλλωνα και τις ένοπλες πυρρίχιες ορχήσεις.

 

Η μουσική συνωμοσία για να μας αποσυντονήσουν από τις φυσικές αρμονικές.

 

440Hz ΕΝΑΝΤΙΟΝ 432Hz


Η πλειοψηφία της παγκόσμιας μουσικής έχει ρυθμιστεί στα 440 hertz από το Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (ISO), που την ενέκρινε το 1953. Οι πρόσφατες επανα-ανακαλύψεις της παλμικής / ταλάντωσης στη φύση του Σύμπαντος δείχνουν ότι το πρότυπο των σύγχρονων συναυλιών διεθνώς μπορεί να δημιουργήσει μια νοσηρή δράση ή αντικοινωνική συμπεριφορά στη συνείδηση των ανθρώπων.

   Η συχνότητα A=432 Hz, που είναι γνωστή ως η "Α" του Βέρντι είναι μια εναλλακτική ρύθμιση η οποία είναι μαθηματικά σύμφωνη με το Σύμπαν. Η Μουσική με βάση τα 432Hz μεταδίδει ευεργετική θεραπευτική ενέργεια, διότι είναι ένας καθαρός ήχος μαθηματικής θεμελιώδους σημασίας για τη φύση.

440hz Music - Conspiracy to Detune Good Vibrations from Nature's 432hz 2.jpeg


  Υπάρχει μια θεωρία ότι η μετάβαση από τα 432Hz στα 440Hz υπαγορεύτηκε από τη Ναζιστική προπαγάνδα από τον υπουργό Joseph Goebbels. Τη χρησιμοποίησε για να κάνει τους ανθρώπους να σκέφτονται και να αισθάνονται με ένα ορισμένο τρόπο, και να τους κρατά φυλακισμένους σε ένα ορισμένο πεδίο συνείδησης. Στη συνέχεια, γύρω στο 1940 οι ΗΠΑ επέβαλαν τα 440Hz σε όλο τον κόσμο, και τελικά το 1953 έγινε ISO 16-πρότυπο.


Τι είναι τα 440 Hz;

 Τα 440Hz είναι ένα αφύσικο πρότυπο συχνότητας και συντονισμού, το οποίο αφαιρεί τη συμμετρία των ιερών δονήσεων με μια χροιά που έχει κηρύξει τον πόλεμο στο υποσυνείδητο μυαλό του δυτικού ανθρώπου.


   Σε ένα έγγραφο με τίτλο «Μουσική Αίρεση Ελέγχου», ο Δρ Leonard Horowitz γράφει: «Η μονοπώληση της μουσικής βιομηχανίας χαρακτηρίζεται από αυτή την επιβαλλόμενη συχνότητα που μετατρέπει τους πληθυσμούς σε κοπάδι που "βόσκει" σε μεγαλύτερη επιθετικότητα, ψυχοκοινωνική διέγερση, και συναισθηματικές διαταραχές οι οποίες προδιαθέτουν τους ανθρώπους σε σωματικές ασθένειες...»

7.jpg

 Απλά χρειάζεται να βγείτε στο δρόμο και να ρίξετε μια ματιά γύρω. Τι βλέπετε; Παιδιά του σχολείου, νέους ενήλικες στο δρόμο τους για να εργαστούν, μια γυναίκα σπρώχνει το μωρό της σε ένα καροτσάκι, ένας άνδρας πηγαίνει βόλτα το σκύλο του - και τι έχουν όλοι από κοινού; iPods και MP3 Players! Ευφυές, έτσι δεν είναι;


«Αν θέλετε να μάθετε τα μυστικά του Σύμπαντος, σκεφτείτε με τους όρους της ενέργειας, της συχνότητας και των δονήσεων.» 
Nikola Tesla

   Αυτές οι δυνάμεις που υπάρχουν μειώνουν με επιτυχία τις δονήσεις όχι μόνο της νέας γενιάς αλλά και των υπολοίπων από εμάς. Αυτές οι καταστροφικές συχνότητες παρασύρουν τις σκέψεις προς την κατεύθυνση της διαταραχής, την έλλειψη αρμονίας και την διχόνοια. Επιπλέον, θα προκαλέσουν την διέγερση του ελεγκτικού οργάνου του σώματος - τον εγκέφαλο - σε δυσαρμονικό συντονισμό, ο οποίος δημιουργεί τελικά την αρρώστια και τον πόλεμο.

Η διαφορά μεταξύ 432 Ηz και 440 Ηz. Ακούστε αυτό, και καταλάβετε:


«Αυτή η αφύσικη συχνότητα με πρότυπο συντονισμού στα 440 Hz, μας αφαιρεί από τη συμμετρία των ιερών κραδασμών και την αρμονία, έχοντας κηρύξει τον πόλεμο στο υποσυνείδητο μυαλό του δυτικού ανθρώπου.» 
L. C.  Vincent

people-fighting.jpg

Η κρυμμένη δύναμη της Παγκόσμιας Συχνότητας και κραδασμών

 Οι  Συχνότητες και οι κραδασμοί κατέχουν μια πάρα πολύ σημαντική ακόμη κρυφή δύναμη και μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας, την υγεία μας, την κοινωνία μας και τον κόσμο μας. Η επιστήμη της Κυματικής (που σημαίνει τη μελέτη του ορατού ήχου και της δονήσεως) αποδεικνύει ότι η συχνότητα και η δόνηση είναι τα βασικά κλείδια και η οργανωτική βάση για τη δημιουργία όλης της ύλης και της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη.

droppedImage.jpg

  Όταν τα ηχητικά κύματα κινούνται μέσω ενός φυσικού μέσου (άμμου, αέρα, νερού, κλπ.), η συχνότητα των κυμάτων έχει άμεση επίπτωση στις δομές που δημιουργούνται από τα ηχητικά κύματα καθώς περνούν μέσα από το συγκεκριμένο μέσο.

Για να κατανοήσετε καλύτερα τη δύναμη της συχνότητας του ήχου, δείτε το εκπληκτικό βίντεο:


«Αν κάποιος επιθυμεί να γνωρίζει εάν ένα βασίλειο κυβερνάται καλά, αν το ήθος του είναι καλό ή κακό, η ποιότητα της μουσικής του, θα παράσχει την απάντηση.» 
Κομφούκιος

Play-it-louder-_-Skull-_-Blood-Level-_-Headphones-T-Shirts.jpg

 Η μουσική έχει μια κρυφή δύναμη να επηρεάσει το μυαλό μας, το σώμα μας, τις σκέψεις μας, και την κοινωνία μας. Όταν η μουσική βασίζεται σε ένα πρότυπο ρύθμισης και σκόπιμα αφαιρεθεί από τις φυσικές αρμονικές που βρίσκονται στη φύση, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι η ψυχική δηλητηρίαση του μαζικού νου της ανθρωπότητας.

   Όπως το Ντοκιμαντέρ Kymatica του (2009) λέει: «Η επανα-ανακαλυφθήσα γνώση της επιστήμης του ήχου δείχνει ότι ο ήχος είναι κάτι περισσότερο από απλά δονητικά σήματα, όχι μόνο ο ήχος δεν αλληλεπιδρά με τη ζωή, αλλά την συντηρεί και την αναπτύσσει. Λειτουργεί ως αγωγός της συνειδητής πρόθεσης μεταξύ των ανθρώπων, κοινωνιών και ολόκληρων πολιτισμών.»

 


Η google προωθεί τα Γκρίκλις και το φωνητικό αλφάβητο.


ΒΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Η επίδραση του Ελληνικου αλφαβήτου σε ψυχολογία και νόηση
-Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος  και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως  διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία


ΤΙ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΖΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ;

...ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΦΩΝΗΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ.

I̱ epídrasi̱ tou Elli̱nikou alfaví̱tou se psychología kai nói̱si̱
-Káthe grámma tou Elli̱nikoú Alfaví̱tou ekpémpei í̱cho kai eikóna.
Káthe léxi̱ téthi̱ke apó tous «Onomatothétes», nomothétes tha tous légame sí̱mera, me akríveia kai óchi tychaía kai échei ámesi̱ schési̱ Aitías kai Aitiatoú, metaxý Si̱maínontos kai Si̱mainoménou.
Eán páme de stis Epistí̱mes, ta paradeígmata eínai ateleío̱ta kai ákro̱s diafo̱tistiká, allá kai didaktiká gia tis epómenes geneés.
To “N” syntonízei ton enkéfalo.
Schetiká prósfata (1996) sto Iatrikó Periodikó MEDIZIN-JURNAL sti̱n Germanía, di̱mosiéf̱ti̱ke mía episti̱monikí̱ ergasía


 

Saturday, July 05, 2014

Ποιοι δεν θελουν να τα λεμε με το ν και με το ς;

Εξαιρετικα ενδιαφερον: Ποιοι δεν θελουν να τα λεμε με το ν και με το ς;

Δημοσιεύθηκε από olympia spyr στο Ιουνίου 16, 2014

Γιατι “ακρωτηριάζουν” το ν και το ς;


Η επίδραση του Ελληνικου αλφαβήτου σε ψυχολογία και νόηση
-Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα.
Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμε σήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος  και Σημαινομένου.
Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως  διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.
Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν:
«Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν  ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο  πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα ». (Εκτός αυτού στο Χάρβαρντ, από  ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των  άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση.).

Και δικαιούμαι να ερωτήσω: Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Γιατί θέλομε να φτωχύνομε τον εγκέφαλο των επομένων γενεών στην χώρα μας;
Ως μάχιμος Εκπαιδευτικός και συγγραφέας επιστημονικού συγγράμματος
(ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση σήμερα), νομιμοποιούμαι να ερωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος:
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από  άλλες ακρότητες.

Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο  τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό » (!), αντί το  εμβαδόν !!
(Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται
το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν  καταργήσει !!

Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα: Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα  σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το  φίλο, το Σύμβουλο κλπ. κλπ.).
Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το  δακτυλάκι μας..
Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να  του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη τότε :
«ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει :
«Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του
τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου.»


Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του  τελικού Σίγμα (Σ). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας: «η μέθοδο», η «οδό», «η  πλήρη! ένταξη» (!) κ.τ.ο.
Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με  την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή.
Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την  δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα: Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα  της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου.
Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να  σκέφτεται σωστά.

Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη  Ψυχιατρική.
Οι Αρχαίοι Έλληνες τα εγνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι  μόνον εμείς οι Έλληνες λέμε «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα, (παρ΄όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.
Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται  ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα.
Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη ουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα  νόμισμα με τις δύο όψεις του.
Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη.
Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα.

Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη  προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού.
Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της  δημιουργίας Πολιτισμού.
Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του  ήταν αρχικά :
Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.

Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Σπύρος Μάρκου Διευθυντής 3ου Δημ. Σχολείου Λαρίσης