NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, September 07, 2014

Εντυπωσιακά ευρήματα στην Αμφίπολη: Βρέθηκαν δυο καρυάτιδες

Εντυπωσιακά ευρήματα στην Αμφίπολη: Βρέθηκαν δυο καρυάτιδες

       
         
Συνέχιση ανασκαφικών εργασιών στον Τύμβο Καστά με εντυπωσιακά ευρήματα (Pics)
 
Δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες, από θασίτικο μάρμαρο, βρήκαν οι αρχαιολόγοι κατά τις εργασίες της Αμφίπολης, ανακοίνωσε σήμερα το Υπουργείο Πολιτισμού.
Ειδικότερα, όπως αναφέρει η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού "την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη στον εργοταξιακό χώρο του λόφου Καστά, υπό τη Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη, με την διεπιστημονική ομάδα, επικεφαλής της οποίας είναι η κ. Κ. Περιστέρη και τη συμμετοχή στελεχών της Διεύθυνσης Αρχαίων Μνημείων του ΥΠΠΟΑ.
Έγινε συνολική εκτίμηση των μέτρων, που έχουν ληφθεί για την προστασία του μνημείου, μετά και την καταρρακτώδη βροχή του προηγούμενου 24ωρου, τα οποία και κρίθηκαν απολύτως ικανοποιητικά. Παράλληλα, συνεχίστηκαν τα έργα υποστήλωσης και αντιστήριξης των δομικών στοιχείων στο εσωτερικό του μνημείου, προκειμένου να εξελιχθούν, με ασφαλή τρόπο οι ανασκαφικές εργασίες.
Την Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου, απομακρύνθηκαν τα χώματα, πίσω από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, προκειμένου να εξισορροπηθούν οι γεωστατικές ωθήσεις των γαιών μεταξύ των δύο χώρων. Με την αφαίρεση των χωμάτων αποκαλύφθηκε, σε απόσταση 2 περίπου μέτρων από τη θόλο και 4,5 μέτρων, περίπου, από το δάπεδο, μαρμάρινη ορθογώνια πλάκα, μήκους 4.2μ, πλάτους 1μ. και πάχους 0.21μ, σε άριστη κατάσταση.(φωτο 1) Εδράζεται οριακά σε πώρινο λίθο του τρίτου διαφραγματικού τοίχου και στο ανώτερο τμήμα ορθομαρμάρωσης, το οποίο φέρει κυμάτιο. (φωτο 2) Στο κάτω μέρος της πλάκας υπάρχει γραπτός διάκοσμος σε γαλάζιο, κόκκινο και κίτρινο χρώμα, όπου παριστάνονται φατνώματα με ρόδακα στο κέντρο. (φωτο 3,4). Πρόκειται για τμήμα της οροφής του συγκεκριμένου χώρου.

Στον ίδιο χώρο, που δημιουργείται μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου διαφραγματικού τοίχου, διαπιστώθηκε σημαντική απομείωση διατομής των θολιτών, σε τμήματα τόσο του δυτικού, όσο του ανατολικού τμήματος της θόλου. Αντιστηρίχθηκε η στέψη της θόλου, με την τοποθέτηση ξύλινων δοκών σε επαφή με αφρώδες υπόστρωμα και κατακόρυφη υποστύλωση. (φωτο 5).
Έγιναν εργασίες αντιστήριξης και του δεύτερου διαφραγματικού τοίχου, το οποίο φέρει επιστύλιο και γείσο, με ξύλινο πλαίσιο και εγκάρσια στηρίγματα από μεταλλικές σωληνωτές δοκούς. Επιπλέον, αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες έδρασης του επιστυλίου. Διαπιστώθηκε ότι η κατακόρυφη ρωγμή του επιστυλίου εκτείνεται σε όλο το ύψος του και είναι διαμπερής. Στον χώρο μπροστά από το επιστύλιο τοποθετήθηκε τριγωνικό μεταλλικό πλαίσιο, παράλληλα με την νότια πλευρά του. Το επιστύλιο αντιστηρίχθηκε με τέσσερα πλάγια στηρίγματα, τα οποία εδράζονται στο μεταλλικό πλαίσιο.
Το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου, η αφαίρεση του χώματος μπροστά από το επιστύλιο, επέτρεψε την σοβαρή ενίσχυση της υποστύλωσης του θραυσμένου τμήματος του, με κατακόρυφες σωληνωτές δοκούς, σε ξύλινη επαφή.
Με την αφαίρεση των αμμωδών χωμάτων, στο χώρο μπροστά από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, αποκαλύφθηκαν κάτω από το μαρμάρινο επιστύλιο, ανάμεσα στις, επίσης, μαρμάρινες παραστάδες, δύο εξαιρετικής τέχνης καρυάτιδες , από θασίτικο μάρμαρο (φωτο 6) συμφυείς με πεσσό, διατομής 0,20Χ0,60 μ.
 

Το πρόσωπο της δυτικής καρυάτιδας σώζεται σχεδόν ακέραιο, (φωτο 7,8 ), ενώ από την ανατολική λείπει . (φωτο 9). Οι καρυάτιδες έχουν πλούσιους βοστρύχους, που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν ενώτια, και φορούν χειριδωτό χιτώνα. Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμμένα, ώστε με την κίνηση τους να αποτρέπουν συμβολικά εκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα. Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών. Οι μορφές, επί των οποίων σώζονται ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος, παραπέμπουν στον τύπο της Κόρης. Ανάμεσα στα αμμώδη χώματα βρέθηκαν θραύσματα των γλυπτών, όπως τμήμα παλάμης και μικρότερα θραύσματα από τα δάκτυλα τους. Η διάταξη της δεύτερης εισόδου με τις καρυάτιδες αποτελεί σημαντικό εύρημα, το οποίο συνηγορεί στην άποψη ότι πρόκειται για εξέχον μνημείο, ιδιαίτερης σπουδαιότητας.
Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5μ. ( φωτο 10, 11) Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο".

Saturday, September 06, 2014

Ο Επίκουρος και η ηδονή της κοιλιάς.

 
 
Ο Επίκουρος και η ηδονή της κοιλιάς.

 Αυτών δάσκαλος ήταν ο Επίκουρος, που φωνάζοντας έλεγε: «Αρχή και ρίζα κάθε αγαθού είναι η ηδονή της κοιλιάς …»

… «Μπράβο πολύ ικανέ και σοφέ άνθρωπε!
Διότι από το να μασουλάς (μασάσθαι) δεν υπάρχει καλύτερο αγαθό»

 ΑΘΗΝΑΙΟΣ , ΔΕΙΠΝΟΣΟΦΙΣΤΩΝ Ζ
 
 
 

Συνελήφθη ο κεντρικός τραπεζίτης της Αλβανίας

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ!


Στη σύλληψη του κεντρικού τραπεζίτη της Αλβανίας, Αρντιάν Φουλάνι, προχώρησαν οι Αρχές της χώρας το βράδυ της Παρασκευής.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο Φουλάνι συνελήφθη για την κλοπή 7,2 εκατομμυρίων δολαρίων από την τράπεζα.

Για το σκάνδαλο έχουν συλληφθεί μέχρι τώρα άλλοι 17 υπάλληλοι της Κεντρικής Τράπεζας.

Κέρδος online   6/9/2014 7:50

Βόμβα έτοιμη να εκραγεί. - Αύξηση 835% η ροή των αλλοδαπών .

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=113340845
ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

«Βόμβα έτοιμη να εκραγεί το μεταναστευτικό - Αύξηση 835% της ροής αλλοδαπών από το Αιγαίο - Δύο εκατομμύρια ήταν οι ξένοι στην Ελλάδα το 2011

«Βόμβα έτοιμη να εκραγεί το μεταναστευτικό - Αύξηση 835% της ροής αλλοδαπών από το Αιγαίο - Δύο εκατομμύρια ήταν οι ξένοι στην Ελλάδα το 2011
 
Τρομακτικές διαστάσεις για την Ελλάδα λαμβάνει το πρόβλημα της παράνομης εισόδου εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από τα σύνορά μας. Το γεγονός ότι την περίοδο 2012-2014 και παρά τον «φραγμό» που μπήκε στον Εβρο, καταγράφεται αύξηση 835% στην αθρόα είσοδο μεταναστών, σε σχέση με το 2012. Κι όλα αυτά τη στιγμή που ο Δ. Αβραμόπουλος αναλαμβάνει Επίτροπος αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης και θα έχει την ευκαιρία να αναδείξει το πρόβλημα της Ελλάδας.

Ο πληθυσμός της χώρας έχει αλλάξει από τη δεκαετία του 1990 όταν περισσότεροι από 2.000.000 ήταν οι μετανάστες στην Ελλάδα, η πλειονότητα των οποίων ήρθε στη χώρα μετά το 1990 και αποτελούν το 19% του πληθυσμού. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών του 2011, ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας ηλικίας ενός έτους και άνω ανήλθε σε 10.712.409 άτομα εκ των οποίων 5.249.971 άντρες και 5.462.438 γυναίκες.
Από τα αναλυτικά στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής προκύπτει πως 2.037.196, δηλαδή ποσοστό 18,8%, των μόνιμων κατοίκων δήλωσαν ότι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα προερχόμενοι από χώρα εξωτερικού, όπου διέμειναν για τουλάχιστον ένα έτος, από τους οποίους ποσοστό 68,8% ήρθαν στην Ελλάδα τα έτη 1990 και μετά.
Και τα στοιχεία αυτά αφορούν το 2011, προτού δηλαδή προκύψει αυτή η τρομακτική αύξηση, άνω του 800%.
Πρόσφατα, ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, είπε πως από την αρχή του χρόνου έως και τις 31 Αυγούστου, διασώθηκαν από άνδρες του Λιμενικού 6.297 μετανάστες, ενώ συνολικά 17.639 πέρασαν φέτος τα ελληνικά θαλάσσια σύνορα μέχρι τα τέλη του Αυγούστου, αριθμός που στο τέλος του χρόνου εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τους 31.000.
Μόλις προ δύο ημερών επιχείρησαν να περάσουν σε διάφορα ελληνικά νησιά συνολικά 285 μετανάστες, οι 172 από τους οποίους διασώθηκαν ενώ ήδη είχαν βρεθεί στη θάλασσα, ενώ λίγες μέρες νωρίτερα συνελήφθησαν 3 διακινητές με πολυτελές γιοτ στην Πάτμο που μετέφερε 63 μετανάστες και αποβίβαζε λίγους κάθε φορά από παραλία σε παραλία του νησιού, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί.
Χαρακτηριστικό της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο Αιγαίο είναι ότι ενώ το 2012 ο αριθμός των συλλήψεων ανερχόταν σε 3.345, το 2014 σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου ο αριθμός αυτός θα εκτοξευθεί στις 31.000 και πλέον συλλήψεις.
Με βάση την κατανομή των μεταναστών από την ΕΛΣΤΑΤ, από την Ευρωπαϊκή Ενωση ήρθαν 42.992 άτομα, από τη λοιπή Ευρώπη 13.780 άτομα, από την Ασία 12.017 άτομα, από την Αφρική 4.159 άτομα, από τη Βόρεια Αμερική 4.026 άτομα και από την Ωκεανία 1.315 άτομα. Από αυτούς, οι 55.742 εγκαταστάθηκαν σε αστικές περιοχές της χώρας και οι 23.812 σε αγροτικές. Από το σύνολο αυτών που εγκαταστάθηκαν στη χώρα το 2010, οι 33.751 (ποσοστό 42,4% του συνόλου) είχαν ελληνική υπηκοότητα και οι περισσότεροι ήταν ομογενείς από τη Γερμανία(10.929 άτομα ή 32,4%), τη Βρετανία (4.869 ή 14,4%) και τις ΗΠΑ (3.086 ή 9,1%).
Με ξένη υπηκοότητα ήρθαν 45.803 άτομα (ποσοστό 57,6% του συνόλου).

ΠΗΓΉ:

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=113340845

Friday, September 05, 2014

Ο Ορισμός της γενοκτονίας.





Και βέβαια είναι γενοκτονία αυτό που βιώνει ο Ελληνικός λαός.
 
Ο Ορισμός της γενοκτονίας:   

 Το άρθρο 2 της σύμβασης ορίζει τη γενοκτονία ως

 ... οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις που διαπράττονται με σκοπό την καταστροφή , εν όλω ή εν μέρει , μιας εθνικής, εθνοτικής , φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, όπως:

( α) Δολοφονία μελών της ομάδας,

( β ) Πρόκληση σοβαρών σωματικών ή διανοητικών βλαβών σε μέλη της ομάδας ,

( γ ) εσκεμμένη επιβολή στην ομάδα συνθηκών διαβίωσης που αποσκοπούν φυσική εξόντωσή της, εν όλω ή εν μέρει.

( δ ) επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας .

( ε) Δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα .

- Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας ,   άρθρο 2

 
 
 
Article 2 of the convention defines genocide as

 
...any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such:

(a) Killing members of the group;
(b) Causing serious bodily or mental harm to members of the group;
(c) Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
(d) Imposing measures intended to prevent births within the group;
(e) Forcibly transferring children of the group to another group.


— Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, Article 2


Σε ότι αφορά τη χώρα μας:

 -3.124 αυτοκτονίες μέσα σε μία τριετία, από το 2009 μέχρι το 2012-Από το 2007 μέχρι το 2011 έχουμε έκρηξη αυτοκτονιών που αγγίζει το 44%!-272,7% αυξήθηκε το ποσοστό γενικής κατάθλιψης του πληθυσμού από 3,3% το 2008 σε 12,3 % το 2013!

Read more:

http://www.newsbomb.gr/politikh/story/443229/prin-psifiso-min-xehaso-3124-aytoktonies-apo-to-2009-mehri-to-2012#ixzz3CVoBooDA


Ενώ η χώρα μας το 2000 βρίσκονταν στον πάτο της σχετικής λίστας με μόλις 2.5 αυτοκτονίες / 100.000 άτομα, το ποσοστό έφτασε το 2009 στο 3.5 αλλά πλέον υπολογίζεται πως έχει αυξηθεί κατά 37%, σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που αναδημοσιεύονται κ στους Financial Times.


Πηγή: http://www.to-mati.net/36549/erevna-sok-poses-aftoktonies-echoun-ginei-sti-chora-mas-logo-krisis#ixzz3CVnXmOcs
 



 


 
 
 

 

 

Το Ανεμούριον είναι πόλις Ελληνική.

 




Με τίτλο: BU BEZİN ALTINDA ANTİK KENT VAR !

ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΛΥΦΘΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΦΑΣΜΑ!


Η τουρκική εφημερίς http://www.haber3.com

Αρνείται να ομολογήσει αυτό που βλέπουμε από την Ελληνική επιγραφή [...ΥΦΑΜΕ (ΕΠΟ) ΙΗΣΑ]

Η πόλις βρίσκεται στην ορεινή περιοχή της Κιλικίας Ανεμούριον.

Στο άρθρο αναφέρονται Χετταίοι, Ασσύριοι, Πέρσες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί και Άραβες όχι όμως οι πραγματικοί κάτοικοί της που ήταν οι Έλληνες.


Ελληνικα Μωσαϊκά από το Ανεμούριον :



 
ΚΑΛΩΣ ΕΧΟΥ

Ο "σταυρός" άνω αντιπροσωπεύει ταλάντωση.

Βλέπε:  https://www.youtube.com/watch?v=wvJAgrUBF4w
 


ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΑΜΜΑΔΙΟΝ

 
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΡΕΝΑ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ.
ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. 
Η ΕΛΛΑΣ ΕΦΗΥΡΕ (ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ)  ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ.

 Το Ανεμούριον βρίσκεται εδώ:

 
 

 



 

Thursday, August 21, 2014

Ο σιωπηλός λέων της Αμφιπόλεως.

 


Ο λέων της Αμφιπόλεως δεν έχει γλώσσα.
 
 Όχι ο γλύπτης δεν έκανε λάθος.
 
Δεσπόζων επί ενός συγκλονιστικού μνημείου είναι αποφασισμένος να μην αποκαλύψει κανένα από τα μυστικά του.
Θυμηθείτε πως όταν ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος απαίτησε από την Τυμίχα να του αποκαλύψει τα μυστικά της Πυθαγόρειας διδασκαλίας έναντι μεγάλης αμοιβής, αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά και μάλιστα έκοψε με τα δόντια την γλώσσα της και
 
την έφτυσε στο πρόσωπο του Διονυσίου.

Η έλλειψη γλώσσας ήταν συμβολική. Καθώς ο Λέων που βρισκόταν ως φρουρός στην κορυφή του τύμβου, "γνώριζε" το μυητικό μυστικό, που έπρεπε να μην το πει ποτέ σε κανέναν και αυτό ο αρχιτέκτονας το συμβόλισε "κόβοντας" του την γλώσσα.

 


«Αποχωρώντας από τα δείπνα πρόσφεραν σπονδές στον Ερμή …. Όταν κόβονταν οι γλώσσες των θυσιαζόμενων ζώων. Οι γλώσσες προσφέρονταν σ’ αυτόν, επειδή είναι Θεός της ερμηνείας.»

Δειπνοσοφιστών εκ του Α΄ 28

 

Ο λέων δεν έχει γλώσσα γι΄ αυτό και καμμία ερμηνεία δεν μπορεί να δοθεί.
 
 
 
 
Amphipolis: The Eldorado of Ancient Greece
 


by Ioanna Zikakou - Aug 22, 2014

 
The tomb of Amphipolis has made an impression across the world for its large size. However, ancient Amphipolis was a powerful city with big, tall walls, which still exist today. When the town was under Macedonian control, it used to operate as the “mint” for King Philip II and Alexander the Great. In other words, Amphipolis was the Eldorado of ancient Greece.

The old ruins of Amphipolis are located 100km from Thessaloniki, on the road to Kavala, near Strymon river. It was an ancient city built in eastern Macedonia and was founded by the Athenians in 437 BC to control the resource-rich region. The town was finally abandoned during the 8th century AD.

The Greek island of Thassos, located southeast of Amphipolis, provided the city with 2,500 cubic meters of elaborate white marble to build a perfect circle made with incredible geometric accuracy, consisting of marble bases, spars, superstructure and finials, noted the excavation architect Michalis Lefantzis.

Pangaion mountain is located on the northeast of ancient Amphipolis and was the main economic source for the area because of its mines. Using the mountain’s gold, the Macedonians made more than 1,000 gold coins per day in order to finance their military activity.

For this reason, Philip II of Macedon, father of Alexander the Great, built the town of Ancient Philippi at the eastern foothills of Pangaion. The rise of the Macedonian dynasty was based entirely on the exploitation of gold mines on Pangaion mountain.

So due to its wealth, Amphipolis was one of the most important conquests of Athens. This explains the terror that prevailed in Athens during the Peloponnesian war, when news arrived, in 424 BC, that the Spartans, led by Vrasidas, had surrounded and besieged Amphipolis.

Historian and military general Thucydides was able to rescue his fleet at the mouth of Strymon river, but his failure to save Amphipolis led to him being ostracized for 20 years. In 421 BC the Athenians made another unsuccessful attempt to regain the city.



 

Η Ελλάς και θύμα βιοπειρατίας



Η Ελλάς και θύμα βιοπειρατίας

«Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων, μια φυλή θεών…» Πίνδαρος (ΣΤ ΄ Ωδή Νεμεονίκου) Γράφει από την Αθήνα, ο συνεργάτης μας, συγγραφέας - λαογράφος Γιώργος Λεκάκης www.lekakis.com
Χρονοτοπία 20.08.2014
20.08.2014 


Δεν μας κλέβουν μόνο αρχαία αγάλματα, αλλά και τα φυτά μας!
Σε Θάσο, Σαμοθράκη, Ικαρία και Λακωνία το καλύτερο βαλσαμόχορτο του κόσμου!
 

/ Αφιέρωμα: Χρονοτοπία - Γράφει o Γιώργος Λεκάκης /
 


Το βαλσαμόλαδο της Σαμοθράκης. Από τα καλύτερα στον κόσμο!
 


Η πανέμορφη Θάσος, στο Βόρειο Αιγαίο, είναι γνωστή για πολλά προϊόντα της: Ένα απ’ αυτά, είναι το υψηλής ποιότητος έξτρα παρθένο ελαιόλαδό της, από την περίφημη τοπική ελιά «θρούμπα», κ.ά. Ένα άλλο όμως, είναι το βαλσαμέλαιό της, από το εξαιρετικό βαλσαμόχορτό της, που θεωρείται – μαζί με της Σαμοθράκης[1], της Ικαρίας και της Λακωνίας - ως το καλύτερο στον κόσμο!

Τα προϊόντα αυτού του «δυναμίτη της φύσεως», διακινούν δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα στον πλανήτη... Η Ελλάς κάθεται πάνω σε ένα θησαυροφυλάκειο ακόμη, και κοιμάται...
Όταν οι Ολλανδοί ήλθαν ως βοτανοκλέφτες...
Όλα άρχισαν όταν ξένες φαρμακευτικές και βοτανικές εταιρείες εντόπισαν την χώρα μας, ως ένα ηλύσιο βιοποικιλακό τόπο...
Πρωτοπόροι βοτανοκλέφτες ήταν οι Ολλανδοί. Ολλανδικές εταιρείες ξανα-επισκέφθηκαν την δεκαετία του 1970-80 τα βουνά του Μυστρά και της Μάνης, στην Νότιο Πελοπόννησο, όπου και άκουσαν – άρα δεν εγνώριζαν πριν - από τοπικούς αγρότες και βοσκούς για το βαλσαμόχορτο και τα θαύματα αποκαταστάσεώς πολλών παθήσεων απ’ αυτό. Τους τρόπους ήξεραν και χρησιμοποιούσαν και γιατροπορεύονταν γενεές και γενεές Ελλήνων, στο πέρασμα των χιλιετιών... Έτσι, οι Ολλανδοί άρχισαν να ενδιαφέρεται (και) γι’ αυτό το φυτό και αφιέρωσαν χρόνο και χρήμα για να πειραματισθούν με το βαλσαμέλαιο – με το αζημίωτο...
Κάθε χρόνο στις αρχές του Μαΐου, εταξείδευαν στην Πελοπόννησο, στην κοιλάδα της Σπάρτης, δεκάδες Ολλανδοί, για να συλλέξουν βαλσαμόχορτο, από βουνοπλαγιές οι οποίες κείτονταν 1.500 μ. πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης! Αλήθεια με ποια άδεια; Οι εντόπιοι τους έβλεπαν ως φολκλόρ... ως φυσιολάτρες τουρίστες... Εν τω μεταξύ, τα λουλούδια της ελληνικής φύσεως αφανίζονταν... Συγκέντρωναν χιλιάδες λουλούδια βαλσαμόχορτου, αυτά τα ωραιότατα, με το φρέσκο κίτρινο-χρυσαφί χρώμα, από πολύ ενωρίς το πρωί... Και τα εβύθιζαν αργότερα, την ίδια ημέρα, σε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, ψυχρής έκθλιψης, από βιολογικά καλλιεργημένες τοπικές ελιές! Αυτό το μείγμα εν συνεχεία αφήνεται σφραγισμένο, σε υάλινα βάζα ή μπουκάλια, στον καυτό ήλιο της Μεσογείου, για αρκετές εβδομάδες, να λιαστεί περισσότερες από χίλιες ώρες... Αυτή η προσεκτική διαδικασία δημιουργεί τις διάσημες ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου, που έχει ένα χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα, και που είναι κυρίως για εξωτερική χρήση, για την θεραπεία των εγκαυμάτων, των ερεθισμών του δέρματος, τις χειρουργικές ουλές, τους μώλωπες, τα διαστρέμματα, κλπ.
Οι Ολλανδοί δεν είναι η πρώτη φορά που κλέβουν βότανα από την ελληνική φύση... Είναι χαρακτηριστικό ότι την χώρα τους την έχουν καθιερώσει ως «χώρα της τουλίπας», τον βολβό της οποίας έχουν κλέψει από την Χίο και την Αργολίδα!


Μια αρχαία ελληνική παράδοση

Στις ηλιόλουστες πεδιάδες και τα νησιά των μεσογειακών χωρών, το βαλσαμέλαιο παράγεται παραδοσιακά εδώ και αιώνες... Η παράδοση αυτή έχει πνευματική ιδιοκτησία. Η κλοπή αυτής της παραδόσεως - και μάλιστα όταν κάποιος κερδίζει χρήματα απ’ αυτήν την άνομη πράξη – πρέπει να τιμωρείται. Κάτοχος αυτής της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι οι Έλληνες – και δη οι Σπαρτιάτες.
Οι ιαματικές ιδιότητες του βαλσαμέλαιου ήταν γνωστές ήδη στον αρχαίο σπαρτιάτικο στρατό! Γι’ αυτό, ακόμη και σήμερα στην Λακωνία, το λένε σπαθόχορτο, από το οποίο παράγουν το σπαθέλαιο, ειδικό στην επούλωση τραυμάτων από σπαθιές! Οι θεραπευτικές ιδιότητες του ελαίου αυτού του φυτού θαυμάζονταν και ήταν σεβαστές από τους αρχαίους χρόνους! Ο Έλλην ιατρός, «ο πατέρας της Ιατρικής», Ιπποκράτης, το χρησιμοποιούσε επίσης ευρέως, 2.500 χρόνια πριν... Οι αρχαίοι Έλληνες - και οι Ρωμαίοι αντιγραφείς τους - χρησιμοποιούσαν το υπερφυτό (υπερικό - hypericum perforatum L.) βαλσαμόχορτο για πολλές ασθένειες, σε ευρύ φάσμα τραυματισμών, τα έλκη, την γαστρεντερική δυσφορία, τον πόνο από την εμμηνόρροια, την οσφυαλγία, τις πληγές, τα δήγματα φιδιών, αλλά και τα αυτοάνοσα, και την κατάθλιψη, καθώς και για πνευματικούς λόγους, αφού επίστευαν ότι το φυτό προσφέρει προστασία από τα κακά πνεύματα (που ήταν αυτά που προξενούσαν τις ασθένειες και τα ατυχήματα)...
Η ελληνική λαογραφία έχει συγκεντρώσει πολλούς τρόπους χρήσεώς του, και πολλούς παρασκευής του, σε διάφορα μέρη της Ελλάδος...

Το χριστιανικό καπέλωμα

Ο Έλληνας λάτρεψε το βαλσαμέλαιο. Η λέξις βάλσαμο στην γλώσσα του είναι συνώνυμο με την πανάκεια, την κάθε είδους θεραπεία, την ανακούφιση. Γι’ αυτό, στην δύσκολη να προσηλυτισθεί στον χριστιανισμό περιοχή της Λακωνίας, το βαλσαμόχορτο ονομάσθηκε και «χόρτο του άη Γιάννη». Για να καπελωθεί χριστιανικά αυτή η πανάρχαια προσφερόμενη θεραπεία, οι χριστιανοί «πατέρες» διέδωσαν, ψευδώς βέβαια, πως από το «ιερό αίμα του αγίου Ιωάννου σχηματίζονται οι κόκκινες κηλίδες ελαίου στα κίτρινα φύλλα του βαλσαμόχορτου»... Και οι εύπιστοι και αδαείς αμόρφωτοι – που αποτελούσαν τον πρώτο εύκολο στόχο δημιουργίας ποιμνίου των χριστιανών - το επίστευσαν... Οι χριστιανοί πιστεύουν, λοιπόν, ότι του αγίου Ιωάννου η θεραπευτική δύναμη επέρασε στο βαλσαμόχορτο... Τι κρίμα γι’ αυτούς! Το βαλσαμόχορτο είχε θεραπευτική δύναμη, χιλιάδες χρόνια πριν εμφανισθεί αυτός ο άγιός τους... Το φυτό, λένε, φύεται για να υπενθυμίζει την βάναυση σφαγή του αγίου! Λες και άλλη αποστολή ή δουλειά δεν έχουν τα φυτά της Γης, από το να γίνονται όργανα της κάθε θρησκείας... Την ημέρα, λοιπόν, του αγίου Ιωάννου, στις 24 Ιουνίου, οι άνθρωποι κρεμούν βαλσαμόχορτο στα σπίτια, εις ανάμνησιν αυτού του αγίου και για την προστασία από τα κακά πνεύματα, όπως έκαναν χιλιάδες χρόνια τώρα, αδιάφορο ποια θρησκεία επικρατούσε στον καιρό τους...[2]

Κινδυνεύουν να εξαφανισθούν 1 στα 10 σπάνια ελληνικά φυτά  από ξένους βιοπειρατές,που δρουν ανεξέλεγκτα στην χώρα μας!

Κίνδυνο ολικής εξαφανίσεως αντιμετωπίζουν περίπου 1 στα 10 σπάνια ή απειλούμενα ενδημικά φυτά της ελληνικής χλωρίδος! Αυτά έχουν μπει για τα καλά στο... μάτι διεθνών κυκλωμάτων βιοπειρατείας, που δρουν τώρα πια στο διαδίκτυο.

Έχει γίνει κατανοητό στους κοινούς ανθρώπους του πλανήτη Γη - αλλά όχι στους... πολιτικούς και τους τραπεζίτες, διότι αυτοί φαίνεται δεν είναι κοινοί, δηλ. δεν διαθέτουν ούτε καν τον κοινό νου! - πως όταν και το τελευταίο δένδρο κοπεί, όταν το τελευταίο ζώο ή ψάρι ή χόρτο θα καταναλωθεί, όταν και η τελευταία πηγή νερού θα δηλητηριασθεί, τότε μόνον θα αντιληφθούν οι «συλλέκτες χρημάτων» στα σίγουρα, ότι τα χρήματά τους... δεν τρώγονται!!! Αλλά έως τότε;


Το «ζωντανό φυτό» πωλείται στο διαδίκτυο από 6 έως 21 ευρώ (λ.χ. η περίφημη ορχιδέα της Κρήτης ophrys kotschyi subsp. cretica – η ορχιδέα ophrys kotschyi απαντάται μόνον σε Ελλάδα και Κύπρο). Υπάρχει αυξανόμενο διεθνές ενδιαφέρον για τον πλούτο και την μοναδικότητα των βοτάνων και αρωματικών φυτών της ελληνικής γης... Κινούν το ενδιαφέρον αγοραστών-συλλεκτών και βιοπειρατών, με τζίρο εκατομμυρίων ευρώ. Πληγή του πολιτισμού δεν είναι μόνον οι αρχαιοκάπηλοι, αλλά και οι βιοκάπηλοι...

«Εντοπίστηκαν 588 περιπτώσεις εμπορίας φυτών από 73 φυτώρια σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία, τα οποία, ως αυτοφυή φυτά, υπάρχουν αποκλειστικά και μόνον στην Ελλάδα, ως ενδημικά της χώρας μας» (βλ. Ν. Κρίγκας «Το ηλεκτρονικό εμπόριο στα ελληνικά ενδημικά φυτά. Βιοποικιλότητα, εμπόριο και νομιμότητα»).


Από αυτά:
● 58 taxa είναι προστατευόμενα σε εθνικό και 19 σε διεθνές επίπεδο,
● 33 χαρακτηρίζονται ως απειλούμενα (κινδυνεύοντα ή τρωτά), και
● 37 ως σχεδόν απειλούμενα ή σπάνια. Τα 12 μάλιστα έχουν εντοπισθεί σε μία μόνον τοποθεσία και άλλα 18 σε 2-5 μόνον σημεία της Ελλάδος.
Κανένα από τα 73 φυτώρια δεν διαθέτει άδεια από τις αρμόδιες ελληνικές Αρχές για την συλλογή και την πώληση των ενδημικών φυτών της Ελλάδος! Σχετικό με την αξιοποίησή τους είναι το Πρωτόκολλο της Ναγκόγια, που θα τεθεί σε ισχύ εντός του 2014.


Θα λογοδοτήσει κανείς, κάποτε, κάπου... Ο πλανήτης τελειώνει... Ο άνθρωπος πιστεύει ακόμη πως είναι ο άρχοντας και κύριός του;



[1] Ειδικώς για το βάλσαμο της Σαμοθράκης και τις ιδιότητές του, βλ. Γ. Λεκάκη «Σαμοθράκη – Ιερά Νήσος», εκδ. Ερωδιός, 2006.
[2] βλ. Γ. Λεκάκη «Τάματα και Αναθήματα», εκδ. Γεωργιάδης, 2000.


-------------------------------------------------------



Οι Έλληνες ξανα-ψαρεύουν όπως στην... νεολιθική εποχή!



Πριν λίγες ημέρες, στην Αυλίδα (Ευβοίας), λίγο πριν το χωριό Δράμεσι, στην... ξεχαρβαλωμένη παραλιακή οδο, είδα κατοίκους, λόγω της κρίσεως προφανώς, προκειμένου να έχουν φρέσκο ψαράκι στο πιάτο τους, να ρίχνουν τα δίχτυα τους και με κυκλωτική κίνηση να τα γυρίζουν στην ακτή, για να παγιδεύσουν ψάρια... Η πείνα τέχνας απεργάζεται... Έτσι ψάρευαν οι άνθρωποι στην νεολιθική εποχή...

Tuesday, August 19, 2014

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ*

«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ, ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ, ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΕ ΤΗΝ... ΑΞΙΑ»!

ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ Τ. 221 ΣΕΛ.70-76

Του Αντώνη Κρούστη

 «...Και το Κράτος που είναι;» Δεν πρέπει να υπάρχει πιο συχνή έκφραση από αυτή, ιδιαίτερα από χα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ως σήμερα. Ένας λαός, σχεδόν ανήλικος, περιμένει κάθε φορά να λυθούν τα προβλήματα του από μια Αρχή, που αναμφισβήτητα ο ίδιος όρισε και προοδευτικό την κατέστησε αιχμάλωτη στις απαιτήσεις του.
Λυτή η ιδιότυπη, αλλά και αμφίπλευρη, ομηρία του ελληνικού λαού έχει μια ιστορική συνέχεια, αρχής γεννωμένης από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την μετέπειτα Οθωμανική, το μετεμφυλιακό κράτος, μέχρι το σημερινό κρατικοπαρεμβατικό μεταπολιτευτικό έκτρωμα. (Ελλας: Δύση η Ανατολή; Ο Ακοινώνητος εκσυγχρονισμός στο Νεοελληνικό Κράτος, Πάνος Γεννηματάς, εκδόσεις Ροές 2013)
Ωστόσο, η παρέμβαση του Κράτους στην ζωή του ανθρώπου, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Συναντάται κυρίως σε καθεστώτα ολοκληρωτικό, που μαζί με την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής, εθνικοποιούν και τις συνειδήσεις των πολιτών, πολτοποιώντας τες στο χωνευτήρι της κρατικής μηχανής.

Στην Ελλάδα η υπερβολική κρατική παρέμβαση δυστυχώς δεν συνέβη μόνο σε περιόδους δικτατορίας ή κατοχής, αλλά και σε περιόδους δημοκρατικής ομαλότητας, όπως ήταν αυτή της μεταπολίτευσης. Όχι μόνο δεν δώσαμε την ευκαιρία στον 1. Καποδίστρια , να δομήσει μια σύγχρονη Αστική Δημοκρατία και να στήσει ένα σύγχρονο φιλελεύθερο Ευρωπαϊκό Κράτος, αλλά επιπλέον είχαμε και την ατυχία να ζήσουμε ιστορικά έναν   εμφύλιο σπαραγμό, μετά από την επανάσταση των Ελλήνων Μπολσεβίκων, που κατέληξε στην ήττα τους το 1949, από την άλλη παράταξη, τη λεγάμενη Εθνική.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πραγματικά τυραννικά για τους ηττημένους του Εμφυλίου... Όχι όμως και στο στίβο των ιδεών. Η Αριστερή διανόηση κατάφερε από το πολιτικό παρασκήνιο, να γίνει φορέας και εκφραστής όλων των ηθικών αξιών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
Η Δεξιά παράταξη την εποχή εκείνη, χρησιμοποιούσε το Κράτος και σαν εργαλείο ανάπτυξης της οικονομίας, αλλά και πολιτικού ελέγχου, ιδίως καταπιέζοντας τους τότε αντιφρονούντες Αριστερούς, για να προστατευτεί από τυχόν κινήσεις υπονόμευσης του πολιτεύματος.
Το πώς στήθηκε αυτό το κράτος, γίνεται εύκολα κατανοητό αν δούμε ότι το Σχέδιο Μάρσαλ -δηλαδή η οικονομική στήριξη της Ελλάδος από τους Συμμάχους- διεκπεραιώθηκε από μια μόνο Τράπεζα, την Κεντρική (Κρατική) Τράπεζα της Ελλάδος. Κάτι αντίστοιχο με την ακμάζουσα τότε ΕΣΣΔ. Μια κεντρική Τράπεζα που χρηματοδοτούσε την οικονομική   ανάπτυξη...
Οι επιλεκτικές επιδοτήσεις σε πρόσωπα και τομείς με πολιτικές αποφάσεις,
συγχωνεύσεις, εθνικοποιήσεις, φραγμοί στην είσοδο χρήματος και κεφαλαίων,
έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος από το κράτος,
καθορισμός επιτοκίων από την Τράπεζα Ελλάδος,
δημιουργία μεγάλων Δημοσίων Οργανισμών (ΔΕΚΟ),
η αδειοδότηση επιχειρήσεων να εμπί¬πτει στην διακριτική ευχέρεια υπουργικών αποφάσεων (βλέπε κλειστά επαγγέλματα),
ο έλεγχος των τιμών (βλέπε διατίμηση) σε προϊόντα και υπηρεσίες...
Όλα αυτά συνέθεταν το μεταπολεμικό πελατειακό κράτος της χώρας μας, που ποσώς προσομοιάζει με ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος της Δύσης!


Ο Άγγελος Αγγελόπουλος (1904-1995), ο ένας από τους πρωτεργάτες της ανοικοδόμησης της ελληνικής Οικονομίας και Διοικητής αργότερα της Εθνικής Τράπεζας επί κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή (1973-79), ήταν γραμματέας επί των Οικονομικών στην Κυβέρνηση του Βουνού των κομμουνιστών, το 1944. (Αγγελόπουλος, Α. Ο. (1945) Ο Σοσιαλισμός: Τι είναι, πώς λειτουργεί, πως θα πάμε, 2η εκδ. Αθήνα: Αργύρης Παπαζήοης),
(http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=3695121&publDate=).


Ο Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004), ο άλλος πυλώνας και θεμελιωτής της ελληνικής Οικονομίας, το 1936 δήλωνε χαρακτηριστικά:
..για να προοδεύσουν οικονομικά κράτη οπως η Ελλάδα, θα έπρεπε να σχεδιάσουν προσεκτικά και να εφαρμόσουν μια παρεμβατική οικονομική πολιτική... (Βιβλίο: Η Νομισματική Σταθεροποίηση της Δραχμής).
Οι σοσιαλιστικές του καταβολές όμως έγιναν περισσότερο φανερές όταν, το 1944, δημοσιεύει το πρώτο βιβλίο από τη σειρά '’Σοσιαλιστικοί Μελέται» που εκδίδονταν υπό την διεύθυνσή του με τίτλο: «Δημιουργικός Σοσιαλισμός» (2η εκδ. Αθήνα - Θεσσαλονίκη: Εκδόσεις Σάκκουλα, 2009). Στο βιβλίο αυτό.
Καθώς τα κράτη έβγαιναν από τη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε πράγματι η ανάγκη ενός κρατικού παρεμβατισμού για την επανεκκίνηση της Οικονομίας. Στην Ελλάδα, αυτή η ανάγκη ήταν ακόμα μεγαλύτερη επειδή η χώρα είχε, επιπλέον, βιώσει το χάος του Εμφυλίου. Ωστόσο, όπως το συνηθίζει, η Ελλάδα πήγε στο άλλο άκρο...

 
 

Στις φωτογραφίες, οι βασικοί θεμελιωτές του κρατικού παρεμβατισμού στην Ελλάδα.
Αγγελος Αγγελόπουλος (1904 - 1995), Ξενοφών Ζολώτας (1906 - 2006) και Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899 - 1987). Οι τρεις κορυφαίες προσωπικότητες που κυριάρχησαν στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ελλάδας τον 20ό αιώνα και άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους. Και οι τρεις έδωσαν σαφή κρατικιστική/σοσιαλιστική κατεύθυνση στη μεταπολεμική πορεία της χώρας.
Κάτω, ο Παναγής Παπαληγούρας (1917 - 1993), ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ωστόσο και αυτός, ενώ αρχικά δήλωνε φίλος της ελεύθερης οικονομίας, στην πράξη θεμελίωσε τον κρατισμό και τον παρεμβατισμό, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να γίνει μια ιδιότυπη Ελβετία - η τελευταία που κατέρρευσε υπό το βάρος των λαθών και των υπερβολών...
αν το διαβάσει κανείς, δε θα βρει και πολλές διαφορές από τις θέσεις του... Λένιν για την Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΟΠ) που εφάρμοσε το 1922-24 στη Ρωσία!
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987), ο οποίος θεωρείται ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος της μεταπολιτευτικής Ελλάδος το 1974. Ούτε αυτός δεν μπορεί να κρύψει τις σοσιαλιστικές ίου καταβολές από το παρελθόν, αφού το 1952, στο βιβλίο του «Ελληνική Πορεία: Πολιτικά Δοκίμια», καταφέρεται ενάντια στους αυτοματισμούς της ελεύθερης οικονομίας και της ατομικής ιδιοκτη¬σίας, προβλέποντας παράλληλα και την επικράτηση του Σοσιαλισμού.

Αυτή η κατάσταση κατέστησε φυσικές συγκεκριμένες Πολιτικές. Τέτοιες ήταν:
Για του λόγου το αληθές, οι εν λόγω ακαδημαϊκοί κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής συνέστησαν την Εταιρεία Σοσιαλιστικών Μελετών, που λίγο αργότερα ενσωματώθηκε στη Σοσιαλιστική Ένωση. Αυτοί οι πολιτικοί ογκόλιθοι και θιασώτες της ελεγχόμενης οικονομίας κατείχαν επί σειρά ετών κυβερνητικές θέσεις επί... δεξιών κυβερνήσεων (1955-1963, 1974-1989)!
Στην αντιπέρα όχθη τάχθηκε, ο εξίσου δυναμικός πολιτικός, ο Παναγής Παπαληγούρας (1917-1993). Παρά τις αρχικές του θέσεις, περί της αποτελεσματικότητας της ελεύθερης οικονομίας έναντι της σοσιαλιστικής, παλινδρόμησε σε θέσεις των τότε Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών, θεμελιώνοντας στην ουσία με τις πολιτικές του αποφάσεις μια κρατικοδίαιτη και ανελεύθερη Οικονομία, στη δομή της οποίας εμφυτεύθηκε το σαράκι της καταστροφής. (Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, «Από τον Λόγο στην Πράξη: Ο Π. Παπαληγούρας και η συμβολή του στην οικονομική πολιτική»)
Για τις σοσιαλιστικές καταβολές των ανορθωτών της ελληνικής Οικονομίας, σας πα¬ραπέμπω στο αποκαλυπτικό βιβλίο «Δημοκρατία και Ελεύθερη Οικονομία», (2011) (Μπήτρος, Γ. Κ., Καραγιάννης, Α. Δ. εκδόσεις Παπαζήσης).


Την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών οι πολιτικές επιλογές της στην Οικονομία στρέφονταν κυρίως στο να δανειοδοτούν ημετέρους, να αναθέτουν εργολαβίες του Δημοσίου με πολιτικές αποφάσεις, να χαρίζουν δάνεια, και το κράτος να παίζει τον κεντρικό ρόλο στο σχεδίασμά της ανοικοδόμησης της Οικονομίας. Αυτές οι πολιτικές μπορεί από τη μία να δημιούργησαν προσωρινά μια εικόνα ανάπτυξης αλλά, από την άλλη, η κατάσταση που δημιουργήθηκε έβαλε και αυτή το λιθαράκι της σε μια Οικονομία Σοβιετικού τύπου, που στο μέλλον θα κατέρρεε εκκωφαντικά. (https://www.youtube.coin/watch?v=pOx.\G6 UrzvO
Ο κρατισμός ποτέ δεν περπατά μόνος του. Συνοδεύεται συνήθως με διαφθορά κι αλαζονεία! Χαρακτηριστικά παραδείγματα ακραίου κρατιομού από την περίοδο αυτή έχουμε όταν ο δικτάτορας Παπαδόπουλος διπλάσιασε το μισθό τον δικό του και των Υπουργών του - μέσα σε μια νύκτα! Το ίδιο έκανε με φωτογραφικές διατάξεις για ιον διορισμό ιων συγγενών των δικών ιου και των Υπουργών της τότε 7ετούς Νομενκλατούρας. (Αναγκαστικός νόμος υπ’  αριθμ. 5 ,περί καθορισμού ακοδοχών του Υπουργικού Συμβουλίου, 10 Μαΐου 1967). Ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει το βιβλίο του Μιχαήλ Βοσλένσκυ, «Η Νομενκλατούρα», που περιγράφει τη Σοβιετική άρχουσα Τάξη, για να διαπιστώσει ότι οι διαφορές μεταξύ των δύο καθεστώτων ήταν μόνο μεταξύ των αποχρώσεων του μαύρου και του κόκκινου...

Το κράτος της μεταπολίτευσης.

Η Αριστερά στην Ελλάδα πέρασε μια μεγάλη περίοδο (28 χρόνια) στην απομόνωση και στην παρανομία. Οι τότε κρατούντες πίστευαν ότι αυτό που διώκεις το εξαφανίζεις... Αλλά 'ισχύει το αντίθετο! Το αίσθημα της επιβίωσης σε κάνει να σκεφθείς τρόπους να επιζήσεις. Έτσι οι διώξεις λειτούργησαν όχι μόνο συσπειρωτικά, αλλά και ανέδειξαν μεγάλες μορφές έμπνευσης στην διανόηση, στην ποίηση, στο θέατρο και βεβαίως στην πολίτική.
Η Αριστεροί έγραψαν βιβλία, σύνθεσαν τραγούδια, ανέδειξαν αγωνιστές, ανέδειξαν (ή κατασκεύασαν) ήρωες, τύπωσαν παράνομα έντυπα και εφημερίδες, συμμετείχαν σε ομιλίες πολιτικής καθοδήγησης, διαμόρφωσαν συνειδήσεις, καθοδήγησαν χιλιάδες ενεργούς πολίτες, οργάνωσαν απεργίες, στάθηκαν μπροστάρηδες σε κάθε πρόβλημα του ελληνικού λαού, στην γειτονιά, στα σχολεία, στο εργοστάσιο στις δημόσιες υπηρεσίες, στα χωράφια... Παντού! Μπράβο τους!
Παντού υπήρχε και ένας αριστερός που διαμόρφωνε την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του, σε έναν λαό με ιδεολογική σύγχυση. Αποτέλεσμα τούτου; Να παγιωθούν οι Αριστεροί σαν οι υπερασπιστές των αδικημένων και οι «νικητές» Δεξιοί, σαν οι φασίστες και οι εκπρόσωποι του «Μεγάλου Κεφαλαίου»!
Στα «Πέτρινα Χρόνια» του Αριστερού αποκλεισμού, στο Δημόσιο είχαν πρόσβαση μόνο οι θιασώτες της φιλελεύθερης ιδεολογίας, και το κατέλαβαν ολοκληρωτικά.
Από την άλλη, οι υποστηρικτές της κρατικής μέριμνας δραστηριοποιούνταν, ως μο¬ναδική επιλογή τους, στον... ιδιωτικό τομέα! Έτσι, είχαμε τους οπαδούς της ιδιωτικής Ον κονομίας να υπηρετούν το Δημόσιο και τους οπαδούς του κρατικού σχεδιασμού, να μεγαλουργούν στην ιδιωτική Οικονομία! Ελλάδα με τα παράδοξα σου...
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης η αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας, η κατοχύρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, στην ουσία έδιναν την ευκαιρία στις σοσιαλιστικές ιδέες να επικρατήσουν, τώρα από το προσκήνιο και νό¬μιμα. Το κατάφεραν με τον καλύτερο τρόπο σε όλα τα επίπεδα...
Το έδαφος είχε ήδη καλλιεργηθεί δεκαετίες πριν:
Από τους οικονομολόγους του Κεντρικού Σχεδιασμού στήθηκε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.
Από τους σοσιαλίζοντες νομικούς συντάχθηκε το αντιφιλελεύθερο Σύνταγμα του 1974.
Οι διανοούμενοι της χώρας εγκατέστησαν στη συνείδηση του λαού την ηθική ανωτερότητα του Σοσιαλισμού.
Οι επαΐοντες της δημοσιογραφίας με την γραφίδα τους αποδομούσαν καθημερινά οτιδήποτε αφορούσε τον Καπιταλισμό.
Οι καλλιτέχνες με κορυφαίες δημιουργίες τους παγίωναν ένα επαναστατικό κλίμα σοσιαλιστικής προσμονής.

Και ο Κ. Καραμανλής; Και η λεγάμενη φιλελεύθερη παράταξη; Αυτοί... εθνικοποιούσαν την Εμπορική Τράπεζα, τις επιχειρήσεις του Ανδρεάδη, την Ολυμπιακή του Ωνάση, διόριζαν ημετέρους, θεσμοθετούσαν προστατευτικούς νόμους στην Οικονομία κ.ο.κ., για να παραδώσουν στο τέλος αμαχητί την σκυτάλη διακυβέρνησης του τόπου στον Ανδρέα Παπανδρέου που -όπως αποδείχτηκε- τοποθέτησε την τελική ταφόπλακα της ελληνικής Οικονομίας.
Αξίζει όμως να τονίσουμε ότι, μπορεί οι κυβερνήσεις της Δεξιάς να είχαν σοσιαλιστικές κατευθύνσεις, ήταν όμως αναμφισβήτητα αρκετά συνετές και καθόλου σπάταλες. Ποτέ το κράτος δεν δανείστηκε για να στηρίξει την κατανάλωση. Τα δάνεια της χώρας επί των ημερών τους, ήταν για μεγάλες επενδύσεις (Μόρνος, Εθνικές Οδοί, αποκατάσταση ζημιών από τους σεισμούς του 1978 και 1981), ανεβάζοντας αναπόφευκτα το Δημόσιο χρέος της χώρας από το 22% του ΑΕΠ το 1974, στο 29% το 1981. (Capita1.gr: Ιστόγραμμα Ελληνικού Δημόσιου Χρέους)



Το κράτος του ΠΑΣΟΚ




Μετά όμως το 1981, με την ανάληψη της εξουσίας -της αυθεντικής πλέον Σοσιαλιστικής κυβέρνησης- από το ΠΑΣΟΚ, τα δάνεια πέφτουν σαν βροχή. Όχι όμως όπως θα νομίζαμε όλοι για υποδομές, αλλά για παροχές (πρώτα βεβαίως προς τους ημέτερους, που όμως έφθασαν και στον λαό)!
Στα πρώτα 4 χρόνια το ΠΑΣΟΚ δανείστηκε 10 δισ. δολάρια (τεράστιο ποσό για την εποχή) για την στήριξη της κατανάλωσης, μέσω παροχών που δεν αντανακλούσαν το παραγόμενο προϊόν. Έτσι, το Δημόσιο Χρέος της Ελλάδος το 1989 έφτασε στο 80% του ΑΕΠ! Από τα 680 δισ. δραχμές χρέους το 1980, φτάσαμε το 1990 στα περίπου 11 τρισεκατομμύρια δραχμές! (Πηγή: Απολογισμοί ελληνικού κράτους, Στατιστικά Δελτία Τράπεζας της Ελλάδος). Περίμενε κανείς αυτό το κράτος να μην χρεωκοπήσει σε λίγα χρόνια;
Ο Δημόσιος τομέας διευρύνθηκε εντυπωσιακά. Οι 300.000 δημόσιοι υπάλληλοι του πελατειακού κράτους της Δεξιάς, θα αυξηθούν επί ΠΑΣΟΚ στους 640.000, το 1989... Η πολιτική αυτή δημιουργούσε ελλείμματα, και τα ελλείμματα την ανάγκη νέου δανεισμού, διατηρώντας παράλληλα ένα επίπλαστο βιοτικό επίπεδο στη χώρα της σοσιαλιστικής ουτοπίας, του: «κάθομαι και περνάω καλά».


Με πολιτικές αποφάσεις διαστρεβλώθηκε η Οικονομία απόλυτα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεσμοθέτησε τα «Εποπτικά Συμβούλια». Τι ήταν αυτά; Το κράτος όριζε Συμβούλια μέσα στις βιομηχανίες που έλεγχαν την παραγωγή, τις τιμές και τα ημερομίσθια! Ποια άραγε η διαφορά από την Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ, με τις «επιτροπές εργατικού έλεγχου»; Ποια η διαφορά με το Ινστιντούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης (1R1) της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι ή την Καθοδηγούμενη Ιδιωτική Επιχείρηση (Wirtschafts lenkung) στη Ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ;
Οι μεγάλοι Δημόσιοι Οργανισμοί, από Οργανισμοί «Κοινής Ωφέλειας», μετασχηματιστήκαν σε «Κοινωνικοποιημένες» επιχειρήσεις «Κρατικής Αμέλειας» και ενίοτε «Λαϊκής Αφέλειας», παραχωρώντας στην ουσία την Διοίκηση τους στα πράσινα και κόκκινα Συνδικάτα των «Προοδευτικών Δημοκρατικών δυνάμεων» της χώρας...
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο λαοπρόβλητος σοσιαλιστής ηγέτης που ήρθε στην Ελλάδα εξ... ουρανού, σε μια νύκτα διπλασίασε τις συντάξεις, αύξησε τους μισθούς, θεσμοθέτησε την ΑΤΑ (παγκόσμια πρωτο¬τυπία), πάγωσε τις τιμές, αύξησε τους φορολογικούς συντελεστές, επιδότησε την αγροτική παραγωγή!
Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα να αποβιομηχανοποιηθεί ολόκληρη η ελληνική Οικονομία και να συρρικνωθεί η αγροτική παραγωγή.
Οι Έλληνες όμως, παρόλο που έβλεπαν τα εργοστάσια να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, δεν αντιδρούσαν και ξαναψήφιζαν μια τέτοια πολίτική. Προφανώς γιατί σε κάθε βιομηχανία που έκλεινε, με συμφωνία των συνδικάτων και της πολιτικής εξουσίας, οι συνδικαλιστές (κυρίως) διορίζονταν σε κάποιο τομέα του Δημοσίου με μισθό μεγαλύτερο από αυτόν που έπαιρναν δουλεύοντας σκληρά στον «άκαρδο καπιταλιστή, που τους έπινε το αίμα και καρπώνονταν την υπεραξία της εργασίας τους», (π.χ. Pirelli, Πειραϊκή Πατραϊκή, κ.λπ.)
Έτσι, η Ελληνική Σοβιετία θέλοντας να μειώσει την εκμετάλλευση της υπεραξίας εκμηδένισε την αξία! Οι Έλληνες αδρανοποιήθηκαν και αποκεφαλοποιήθηκε η ελληνική παραγωγή. Η ελληνική Οικονομία (των δανεικών και της ήσσονος προσπάθειας), μετέτρεψε την Ελλάδα από χώρα παραγωγής, σε χώρα προσφοράς υπηρεσιών και εμπορίου εισαγόμενων προϊόντων...

Το κράτος Μητσοτάκη

Φτάνοντας, λοιπόν, στις αρχές του 1990, η χώρα αναγκάστηκε να προβεί στις εξής ενέργειες πριν την επερχόμενη χρεοκοπία:
Αποφάσισε να συσταθεί μια Οικουμενική κυβέρνηση, υπό την πρωθυπουργία του κ. Ξ. Ζολώτα (αποδεκτός απ’ όλες τις πτέρυγες της Βουλής!) και να ξαναδανειστεί, αφού αδυνατούσε πλέον να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Ζολώτα, που συνυπέγραψε τα νέα δάνεια της χώρας, ήταν ο σοσιαλιστής Γ. Γεννήματος και ο κομμουνιστής Ι. Δραγασάκης.
Πρέπει να λεχθεί ότι η περίοδος Μητσοτάκη, 1990-93, επιχείρησε να προσαρμόσει την Οικονομία με την πραγματικότητα: Πάγωσε τις προσλήψεις, έκλεισε τις προβληματικές, εφάρμοσε τις μετατάξεις στο Δημόσιο, ιδιωτικοποίησε την ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, έδωσε τα αστικά λεωφορεία στους οδηγούς των, μείωσε τις κρατικές δαπάνες, ψήφισε το Ασφαλιστικό, δίνοντας πνοή για πολλά χρόνια, κατάργησε αγορανομικές διατάξεις που έπνιγαν την αγορά και έκλειναν επιχειρήσεις, ενώ οι ΔΕΚΟ άρχισαν να εξορθολογίζουν τα οικονομικά τους, έκλεισε προβληματικές επιχειρήσεις που διαιώνιζαν τα ελλείμματα τους εις βάρος του προϋπολογισμού, τα κλειστά επαγγέλματα ήταν θέμα χρόνου να ανοίξουν, άρχισε η αποκλιμάκωση των φορολογικών συντελεστών, οι αγορές άρχιζαν να ανοίγουν για να προσελκύσουν νέες επενδύσεις, οι δημόσιοι προμηθευτές ήξεραν ότι χάνουν την ευνοιοκρατία και την απομύζηση των κρατικών ταμείων, άχρηστοι δημόσιοι οργανισμοί και ανύπαρκτοι φορείς είχαν δρομολογηθεί να κλείσουν, η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ενόχλησε τους κρατικούς προμηθευτές και τους βολεμένους συνδικαλιστές...
Αλλά πάνω από όλα: για πρώτη φορά το Δημοσιονομικό έλλειμα έγινε πλεόνασμα! Ωστόσο, η πρώτη προσπάθεια φιλελευθεροποίησης της Ελλάδας έπεσε στο κενό, από ανθρώπους που δυστυχώς είχαν ψηφίσει στο ιδρυτικό συνέδριο της Ν.Δ. τον «Ριζο¬σπαστικό Φιλελευθερισμό» (την ερμηνεία του οποίου ο καθένας αντιλαμβάνεται, όπως φαίνεται, κατά το δοκούν...)
(https://www.youtube.com/watch?v=qWuOLNvrg8)
Την περίοδο 1989-1993, η αναγκαστική λήψη δανείου της κυβέρνησης Ζολώτα και η εμφάνιση κρυφών ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό (π.χ. ΔΕΚΟ) της σοβιετικής διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, σκαρφάλωσαν τον δείκτη του Δημοσίου Χρέους στο 110% του ΑΕΠ, το 1993. (Γκούβας Χαράλαμπος: Η Ιστορία της Ελληνικής Οικονομίας)
Το κράτος Σημίτη
Η επερχόμενη επανεμφάνιση των σοσιαλιστών στη διακυβέρνηση της χώρας για τα επόμενα 11 χρόνια, μπορεί όντως να διόρθωσε κάποια κακώς κείμενα (π.χ. νόμος ΑΣΕΠ), να πήγε κάποια άλλα παραπέρα (πχ Δημόσια Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση), αλλά δεν άλλαξε το σημαντικότερο: την καθεστηκυία νοοτροπία των πολιτών και των πολιτικών.
H διακυβέρνηση του Σημίτη διαχειρίστηκε με τον καλύτερο τρόπο την Ελληνική Σοβιετία. Προσλήψεις ημετέρων, αναξιοκρατία, κρατικές παρεμβάσεις στην αγορά, διαφθορά στο δημόσιο, προμήθειες, σπατάλες, δάνεια,

Επίσημη έκθεση του ΟΟΣΑ (2010) αποκαλύπτει ότι κατά την τριακονταετία 1980 - 2010 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα 5.270 απεργίες, γεγονός που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ!
Η ίδια έκθεση αποκαλύπτει πως αυτές οι απεργίες κόστισαν στον Ελληνα φορολογούμενο περί τα 190 δισ. Ευρώ! Αυτά τα χρήματα θα πληρωθούν (και μάλιστα με υπέρογκο τόκο!) αφού όλες οι παραχωρήσεις προς τους απεργούς δόθηκαν με δανεικά... Τελικά, απδείχθηκε ότι από τον Ελληνικό συνδικαλισμό έγινε εκφυλιστική χρήση του ιερού δικαιώματος της απεργίας.
σκάνδαλα (βλέπε: Χρηματιστήριο και εξοπλιστικά προγράμματα), ευνοιοκρατία, επιδοτήσεις, κ.ο.κ.
Η υπογραφή της «Συνθήκης του Μάαστριχ» υποχρέωνε τις χώρες να προσαρμοστούν σε ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, όχι πάνω από το 3% του ΑΕΠ και να διατηρούν ένα Δημόσιο Χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ. (ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ, Επίσημη Εφημερίδα, αριθ. C 191 της 29ης Ιουλίου 1992)
H... δημιουργική λογιστική των κυβερνή¬σεων Σημίτη ενέταξε τη χώρα σε μια Νομι¬σματική Ένωση που το αντίστοιχο της δεν προσομοιάζει καθόλου με τις ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο με την Σοβιετική Ένωση! Όλοι και όλα κάτω από την κυριαρχία ενός Διευθυντηρίου, που σχεδιάζει την νομισματική πολιτική, ασκεί τη δική του εξωτερική, αμυντική οικονομική, νομοθετική πολιτική και κατευθύνει την αγροτική παραγωγή, εν αγνοία των κατά τα άλλα ελεύθερων ευρωπαϊκών λαών. Κάτι σαν τη χώρα των Σοβιέτ, που οι λαοί αντί να είναι οι εντολοδότες στην άσκηση της πολιτικής, ήταν τραγικοί εντολοδόχοι των αποφάσεων της ολοκληρωτικής κεντρικής εξουσίας.
Μ ο, αυτοί που αντιτάχτηκαν στο έκτρωμα της νομισματικής ενοποίησης της Ευρώπης, ήταν οι Έλληνες κομμουνιστές, θα πει κανείς. Όχι μόνο... Προς έκπληξη των περισσοτέρων, ο νεοφιλελεύθερος - και μισητός για τους περισσότερους Έλληνες- Μίλτον Φρήντμαν ήταν κατά της νομισματικής 'Ενωσης της Ευρώπης και προέβλεψε τα αδιέξοδα του εγχειρήματος: «Κατά τη γνώμη μου, το ευρώ θα αποτελέσει περισσότερο αιτία διαφωνιών μεταξύ των μελών της κοινότητας παρά αιτία συμφωνίας, και αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει». «Κοριέρε ντέλα Σέρα» (27/8/01) και «Wall Street Journal» (20/06/97) Στο ίδιο μήκος κύματος και η νεοφιλε¬λεύθερη (και επίσης μισητή από τους απα¬νταχού σοσιαλιστές), Μάργκαρετ Θάτσερ, αντιστάθηκε μέχρι κεραίας στις πιέσεις του ομολόγου της, Ζακ Ντελόρ, για την Ευρώπη του ευρώ, με τρεις λέξεις: No, No, Νο.
Με την στρατηγική αυτή και με τις πολιτι¬κές αποφάσεις για συμπόρευση με το ευρωπαϊκό όνειρο, η Ελλάδα εντάχτηκε στο ευρώ, αποκτώντας ωστόσο δυο αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματα: τον χαμηλό πληθωρισμό και τα μικρά επιτόκια δανεισμού. Το πολιτικό σύστημα όμως, με αίσθημα αυτοσυντήρησης έκανε αυτό που έκανε πάντα: Μεγάλωνε το κράτος-Λεβιάθαν προς τέρψιν των εκατομ¬μυρίων ανυποψίαστων(;) Ελλήνων που εξαρτιόνταν από αυτό...

Το κράτος Καραμανλή του νεότερου

Η συγκεκριμένη περίοδος ίσως να ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της μεταπολίτευσης! Από σοσιαλιστές θα περίμενε κανείς την αύξηση των κρατικών δαπανών και τη διόγκωση του κρατισμού, αλλά από δηλωμένους φιλελεύθερους ποτέ! Από έναν πολιτικό που υπόσχονταν σε κάθε ευκαιρία την «Επανίδρυση του Κράτους» και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, δύσκολο είναι να δεχτείς την «κοπάνα» του από τα πολιτικά πράγματα της χώρας, αφήνοντας πίσω του ένα κράτος ακόμα μεγαλύτερο και περισσότερο σπάταλο, περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους και ανεξέλεγκτα ελλείμματα και χρέη. Κρίμα!
 

Αν σε όλους αυτούς προστεθούν και οι άλλοι Αριστεροί διαμορφωτές της Κοινής Γνώμης (καλλιτέχνες, ηθοποιοί, συγγραφείς κλπ) γίνεται φανερή η τεράστια επίδραση που άσκησε στον Ελληνικό λαό η Αριστερή διανόηση μέσω της σχετικής προπαγάνδας...

Το κράτος Γ. Παπανδρέου του νεότερου

Ανοησία, άγνοια, δολιότητα, ανικανότητα, μικροκομματισμός; Πώς να χαρακτηρίσει κανείς την αρχική άρνηση του ΓΑΠ στην έκκληση Καραμανλή, το Μάιο του 2009, για ένα πρόγραμμα εθνικής συνεργασίας, πριν την επερχόμενη χρεοκοπία, υιοθετώντας προεκλογικά το ανεύθυνο «Λεφτά υπάρχουν»;
Η ανατομία του χρέους είναι αμιγώς σοσιαλιστική!
Λίγο πριν την επερχόμενη με βεβαιότητα χρεοκοπία της χώρας το 2009, τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν καταλυτικά:
Κάθε χρόνο εισάγαμε προϊόντα αξίας 46 δισ. ευρώ και εξάγαμε 16 δισ! Η διαφορά των 30 δισ. κάθε χρόνο συντηρούνταν με τη μέθοδο των δανεικών! (Υπολογίζοντας λοιπόν κανείς, μια μόνο δεκαετία, θα μπορούσε να ερμηνεύσει το ύψος του Δημόσιου Χρέους πως έφτασε πάνω από 360 δισ. ευρώ!).
Το 2009, μια αποκαλυπτική έκθεση του ΟΟΣΑ ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι για κάθε 100 ευρώ που δαπανούσε το ελληνικό κράτος, τα 70 τα διέθετε σε μισθούς και συντάξεις, τα 20 σε τόκους και μόνο τα 10 σε δημόσια έργα και επενδύσεις.

Την ίδια συνταγή αποτυχίας είχαν ακολουθήσει, μερικές δεκαετίες πριν, τα κράτη του υπάρξαντος Σοσιαλισμού, μέχρι την τελική κατάρρευση τους...
H καταγραφή για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων του 2010, με εντολή της Τρόικας, ανερχόταν στους 768.000. Και συνυπολογίζοντας  τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και των συμβασιούχων σε Δήμους και κοινότητες, ο αριθμός αυτός έφτανε πάνω από 1.000.000, όταν την ίδια χρονιά η πάλαι ποτέ κομμουνιστική Ρωσία των 150.000.000 κατοίκων, καταμετρούσε μόνο 500.000 υπαλλήλους...
Με στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης, το κόστος ανά δημόσιο υπάλληλο από την ημέρα πρόσληψης του έως και τα χρόνια της συνταξιοδότησης του ανέρχεται στο 1.275.000 ευρώ! Υπολογίζοντας λοιπόν το 1.000.000 υπαλλήλων που πέρασαν από την μεταπολίτευση και ‘δω, το σχετικό κόστος ανέρχεται στο ιλιγγιώδη ποσό του 1 τρις 275 δις ευρώ. Σχόλιο ουδέν....
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η αριθμητική έκταση των υπαλλήλων, αλλά το βάθος της αδρανοποίησης των. Ο κάθε εργαζόμενος στο Δημόσιο τομέα δεν πληρώνονταν σύμ¬φωνα με τις επιταγές της αποτελεσματικότητας του, αλλά, σύμφωνα με τις ανάγκες που κατά καιρούς προέβαλε. Έτσι η έλλειψη κινήτρου και η έμπρακτη αναγνώριση, αφαίρεσαν κάθε προσωπική ικανοποίηση, καταλήγοντας η εσωτερίκευση της αδράνειας να γίνει κεκτημένο δικαίωμα και αναγνωρι-σμένη συλλογική πρακτική...
Στη δομή του Εθνικού Συστήματος Υγείας, καθώς και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα (αν εξαιρέσει κανείς την πειθαρχία) ελάχιστες διαφορές συναντά κανείς με τα αντίστοιχα Σοβιετικά, ενώ θα βρει πολλές ομοιότητες όσον αφορά τις παθογένειες που προέκυπταν από αυτά - φακελάκια, φροντιστήρια, στημένες εξετάσεις, αναξιοκρατία, υπηρεσίες δυο ταχυτήτων και ανεξέλεγκτη διαφθορά. (Βλ. «Κλεπτοκρατία» του Patrick Meney, εκδόσεις «Ροές»)
Όπως τονίζει και ο πρόεδρος της Ελληνο - Αμερικανικής Ένωσης και του Κολλεγίου της, κ. Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος, «το ελλη¬νικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι δομημένο για να παράγει δημοσίους υπαλλήλους»!
H διαχείριση αυτού του υδροκέφαλου νεοελληνικού κράτους δημιούργησε μια τερά¬στια γραφειοκρατία, καθιερώνοντάς την σαν την Αρχουσα τάξη της χώρας! Στρατιές προνομιούχων στελεχών εξανάγκαζαν τους υπόλοιπους Έλληνες και ιδιαίτερα τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας να υπηρετούν μια πρασινογάλαζη νομενκλατούρα - αντίστοιχης της κόκκινης, στη Σοβιετική Ένωση. (Βλ. «Η Νομενκλατούρα», του Μιχ. Βοσλένσκυ, εκδόσεις «Νεοεκδοτική ΕΠΕ»).

Ο Συνδικαλισμός. Μια από τις πιο σημαντικές αιτίες της χρεοκοπίας την Ελλάδας

Ο Συνδικαλισμός -κρατικοδίαιτος και κομματικοεξαρτόμενος και κομματικοκαθοδηγούμενος- είναι ίσως η μεγαλύτερη πληγή της Ελλάδος. Ωστόσο, όχι... δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο οι πρόεδροι της ΓΣΣΕ (όπως οι κ.κ. Γ. Ραυτόπουλος,, Λ. Κανελλόπουλος, Χρ. Πολυζωγόπουλος, Χρ. Πρωτόπαπας, και άλλοι Πρόεδροι άλλων συνδικαλι¬στικών φορέων όπως οι κ.κ. Δ. Κουσελάς, Γ. Κουτσούκος, Γ. Κουτρουμάνης, Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Δ. Πιπεριάς) να εκλέγονται βουλευτές και να καταλαμβάνουν αργότερα τα υπουργεία εργασίας ή κοινωνικής πρόνοιας, αδυνατώντας να εφαρμόσουν οι ίδιοι αυτά που διεκδικούσαν στους δρόμους και στις πλατείες από την τότε «ανάλγητη πολιτική εξουσία»!


Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά σοβιετικού κράτους και κρατικού κορπορατισμού είναι το φαινόμενο οι πρόεδροι συνδικάτων, συνδικαλιστικών φορέων και εργατικών σωματείων να εκλέγονται, υπό συγκεκριμένα κόμματα, βουλευτές και Ευρωβουλευτές, διαπλέκοντας βαθύτατα την κρατική εξουσία με τον συνδικαλισμό. Σήμερα αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι αυτού του είδους ο συνδικαλισμός έβλαψε ανεπανόρθωτα τη χώρα μας. 


Στις φωτογραφίες (από αριστερά προς τα δεξιά), μερικοί μόνο από τους κορυφαίους Ελληνες συνδικαλιστές που εξελέγηοαν βουλευτές και απόκτησαν κρατικά αξιώματα.
Γ. Ραυτόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1992-1994).
Λ. Κανελλόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Βουλευτής ΠΑΣΟΚ1993-1996-2000
Χρ. Πρωτόπαπας, Πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ 8ξελέγη για πρώτη φορά στις
22.09.1996
Χρ. Πολυζωγόπουλος, Πρόεδρος ΓΣΕΕ. Πρόεδρος της UCESIF εκλέχθηκε για τη διετία 2013-2015 ο πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδος Δ. Πιπεριάς, Γεν. Γραμματέας της ΕΤΕ ΔΕΗ και Βουλευτής Ευβοίας 1993 Δ. Κουσελάς, Πρόεδρος της ΟΤΟΕ και βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ το 2004 Γ. Κουτρουμάνης, Πρόεδρος για 6 συνεχείς θητείες της "Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπι¬κού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής" και Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γ. Κουτσούκος, Πρόεδρος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ και Βουλευτής Ηλείας
Ροβέρτος Σπυρόπουλος, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Ο.Τ.Ε και βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ



Το φαινόμενο αυτό συναντάται σε όλα τα καθεστώτα του κρατικού κορπορατισμού. Για να καταλάβουμε πόσο ακηδεμόνευτος ήταν ο συνδικαλισμός στην αλησμόνητη Σοβιετική εποχή, ο αντίστοιχος Πρόεδρος του Κεντρικού Συμβουλίου των Συνδικάτων, Alexander Nikolayevich Sbelepin, παράλληλα ήταν και Διευθυντής της KGB! (Βλ. «Ήταν ο Κομμουνισμός, Ηλίθιε!» του Αντώνη Κρουστή, εκδόσεις Γεωργιάδη, 2012)
Ένας αποκαλυπτικός απολογισμός της δράσης του επαναστατημένου συνδικαλισμού εν Ελλάδι από την έκθεση του ΟΟΣΑ το 2010, καταμέτρησε ότι οι 5.270 απεργίες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια (1980 - 2010) αποτελούσαν παγκόσμιο ρεκόρ στην Ιστορία και κόστισαν στην ελληνική οικονομία περί τα 190 δισ. ευρώ! (Καλά διαβάσατε: 190 δις ευρώ). Και δεν σταματά εδώ, αν υπολογίσει κανείς και τα διεκδικουμενα των απεργιών που ανέρχονται στα 140 δισ., μπορεί εύκολα να επιμερίσει στον εγχώριο... επαναστατημένο συνδικαλισμό το μερίδιο της ευθύνης των 330 δισ. ευρώ από το Δημόσιο Χρέος της χώρας. (Πραγματικά- προβληματίζεται κανείς για το ποιοι είναι οι προστάτες των δικαιωμάτων του λαού... και τι του κοστίζουν)
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ευθύνης των συνδικαλιστών έχουμε, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη με Υπουργό Βιομηχανίας τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο (από τους ελάχιστους φιλελεύθερους στην Ελλάδα), θέσπισε το νόμο 2000/1992. Ο οποίος τι έλεγε; Αν μια δημόσια επιχείρηση ιδιωτικοποιουνταν θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι με τις αποζημιώσεις τους να την διαχειριστούν οι ίδιοι, να την αναπτύξουν, να δημιουργήσουν κέρδη και να αποκομίσουν οφέλη.
Πόσες φορές νομίζετε ότι συνέβη αυτό; Καμία!
Την πρώτη φορά που πήγε να εφαρμοστεί με πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης, στην περίπτωση των Αστικών Λεωφορείων, ανατράπηκε από το ΠΑΣΟΚ και τις άλλες «Δημοκρατικές Δυνάμεις». Έκτοτε τα ελλείμ¬ματα που συσσωρεύτηκαν από το 1993 ως το 2012 ανέρχονται στα 10 δις ευρώ!
Νεποτισμός, Οικογενειοκρατία, Μιντιοκρατία και η γενιά rou Πολυτεχνείου
Σε ποιό τομέα της Δημόσιας ζωής δεν συναντάμε γόνους πολιτικών τζακιών να αναλαμβάνουν τα δακτυλίδια της ευνοιοκρατίας;
Στην πολιτική; Στη δημοσιογραφία; Στη στελέχωση του Δημοσίου; Παντού!
Σε τι διαφέρει η ελληνική πραγματικότητα με τον επαίσχυντο Νεποτισμό στη Βόρεια Κορέα του Κιμ Ιλ Σουνγκ (στον Κιμ Γιονγκ Ιλ και έπειτα στον Κιμ Γιονγκ Ουν), και το δακτυλίδι της διαδοχής στη Κούβα του Φιντέλ Κάστρο (στον αδελφό του Ραούλ), των εναπομεινάντων Κομμουνιστικών καθεστώτων στον κόσμο;
H δημόσια πολιτική ζωή, μετά την μεταπολίτευση, αλώθηκε ιδεολογικά από τη λεγάμενη Γενιά του Πολυτεχνείου. Εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι οι μιντιάρχες και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι προέρχονταν από τα κομματικά εκκολαπτήρια της Αριστερός.
Μετά την ασυδοσία της εξουσίας για 30 χρόνια, την πλειοδοσία της Αριστερός σε κάθε ανέξοδη διεκδίκηση, τον στρουθοκα¬μηλισμό της διαπλεκόμενης μιντιοκρατίας και δημοσιογραφίας και την ανευθυνότητα της ανήλικης ελληνικής κοινωνίας, φτάσαμε στον Μάιο του 2010 να χρεοκοπεί η χώρα και να σύρεται πίσω από τις εντολές των δανειστών της!
Ο κατάλογος είναι μακρύς, αλλά ο λόγος που αναφερόμαστε στην ιδεολογική προέ¬λευση τους δεν είναι ενοχοποιητικός. Ο κάθε ένας μπορεί να πιστεύει ότι θέλει, και ο κάθε ένας έχει το δικαίωμα στο λάθος, αλλά πρέ¬πει να τονιστεί ότι όλοι αυτοί συνέβαλαν τα μέγιστα στην κρατικίστικη νοοτροπία του ελ¬ληνικού λαού. Σε κάθε αποκρατικοποίηση Δημοσίων Επιχειρήσεων και απελευθέρω¬σης αγορών και επαγγελμάτων, ήταν απέναντι... Αλλά το σημαντικότερο όλων είναι, ότι τους ξέφυγε η μεγαλύτερη είδηση του αιώνα: «ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί»!
Το κράτος του Μνημονίου
Όταν αποκαλύφθηκε, το μέγεθος της Σοβιετοκρατίας εξέπληξε τους πάντες:
Το 60-70% της οικονομικής δραστηριότη¬τας ανήκε στο κράτος.
• Το λεγόμενο «Μεγάλο Κεφάλαιο» στην ουσία δεν υπήρχε υπό την μορφή βιομηχανικής παραγωγής,
• οι φορολογικοί συντελεστές στις διάσπαρ¬τες μικρές επιχειρήσεις έφταναν στο 4045% και ο ΦΠΑ στο 23%!
• τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια απαγορεύονται με Συνταγματική εντολή,
• η γραφειοκρατία εμποδίζει οποιαδήποτε νέα επιχειρηματική δραστηριότητα,
• η κάθε συντεχνία έχει επιτύχει προστα¬τευτικούς νόμους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου,
• η αγροτική παραγωγή να επιδοτείται για να... αδρανεί,
• σι Δημόσιοι Οργανισμοί και φορείς (περίπου 12.500), επωφελούνται τα πρόσοδα, αλλά κοινωνικοποιούν τα έξοδα!
• και ο πολιτισμός με την διανόηση του τόπου, να επιχορηγείται για να σκέπτεται εν υπνώσει.
Τον Μάιο του 2010 (λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης), οι αγορές σταμάτησαν να τροφοδοτούν την Ελλάδα με δανεικά. Η χώρα έπρεπε να επιβιώσει με ίδιους πόρους. Τις έλλειπαν όμως 30 δισ. το χρόνο για να καλύψει τις ανάγκες της. Υπήρχε μόνο μια επιλογή, να προσαρμοστεί η Οικονομία στις δυνατότητες της και οι μέθοδοι ήταν δύο:

H πρώτη ήταν,  η απότομη προσαρμογή και η δεύτερη η σταδιακή, με την αρωγή των εταίρων μας, προσαρμόζοντας τη χώρα ελεγχόμενα πλέον, δηλαδή να δανείζεται υπό μορφή Μνημονίου και υποχρεώσεων.

Επιλέχτηκε η δεύτερη. Το αρχικό μνημόνιο, πέρα από τις αντεθνικές του ρήτρες, είχε μια λογική κατεύθυνση. Μείωση κρατικών δαπανών και ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό που δεν κάναμε τόσα χρόνια - δηλαδή να μειώσουμε το κράτος, καταργώντας δημόσιους φορείς, με παράλληλη πτώση των φορολογικών συντελεστών, απελευθέρωση αγορών και επαγγελμάτων ιδιωτικοποιήσεις, αλλάζοντας τελικά το παραγωγικό μας μοντέλο- ήρθε και μας υποχρέωσε να το κάνουμε η Τρόικα.
Και ω του θαύματος, οι συνήθεις ύποπτοι δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και κομματάρχες, πάλι στους δρόμους! Απεργίες, πορείες, διαμαρτυρίες, συνομωσιολογία, αντι- μνημονιακές αναλύσεις και σεναριολογία, ήταν η καθημερινή αντίδραση μιας συντηρητικής και ιδιότυπης φαιοκόκκινης συμμαχίας του τόπου. Αλλά προσέξτε: καμία ουσιαστική αντίδραση για τους πρωτοφανείς περιορισμούς στην ελευθερία, την επιβολή ηλεκτρονικών μέσων παρακολούθησης, κλπ, κλπ, εκτός από ορισμένες περιθωριακές ομάδες...

Από την άλλη, οι κυβερνήσεις - μη τυχόν χάσουν το πελατολόγιο τους- εμπνεύστηκαν την μείωση των κρατικών δαπανών με άλλο τρόπο. Αντί να κόψουν το κράτος κάθετα, το έκοψαν οριζόντια, διατηρώντας τη δομή του ως έχει, για μελλοντικές ίσως αφαιμάξεις. Παράλληλα δε, αφού φτωχοποίησαν όλους τους Δημοσίους Υπαλλήλους (μιλάμε περί δικαίων και αδίκων...), εφάρμοσαν μια φορομπηχτική πολιτική στον ιδιωτικό τομέα άνευ προηγουμένου. Αποτέλεσμα; 1.500.000 άνθρωποι άνεργοι και περαιτέρω μείωση φορολογικών εσόδων.
Έτσι λοιπόν, μη αυταπατάστε φίλοι της Αριστερός ότι «καταρρέει ο καπιταλισμός στην Ελλάδα». Η κομμουνιστική ουτοπία πήγε να εφαρμοστεί στον 20ό αιώνα, 42 φορές σε 42 χώρες και απέτυχε! Τώρα για άλλη μια φορά (43η) αφήνει πίσω της εκατομμύρια ανθρώπων στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Μπορεί να μην κυβερνήσατε ποτέ, αλλά δημιουργήσατε νοοτροπίες που ενσαρκώθηκαν σε αυτό το Σοβιετικό έκτρωμα.
Ωστόσο, όλοι μαζί μπορούμε, όχι σαν μάζα, αλλά σαν άτομα να ανατρέψουμε αυτή την κατάσταση. Η ατομική προσπάθεια, το προσωπικό όφελος θα επανεκινήσει τη ζωή μας. Το άθροισμα της ατομικής μας προσπάθειας θα είναι πολλαπλάσιο της συλλογικής μας αδράνειας.
Όλα μπορούν να γίνουν υπό μια προϋπόθεση. Την ελευθερία.
Η ελευθερία είναι αυτή που ενσωματώνει μέσα της την έννοια της δυναμικής. Μια ιδέα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Κύριοι της συγκυβέρνησης, φτάνει πια. Απελευθερώστε την Οικονομία, απελευθερώστε τις ζωές μας. Απελευθερώστε τα πάντα για να δημιουργηθούν ευκαιρίες. Οι μόνοι που θα αντιδράσουν θα είναι οι πεθαμένοι. (Ιδεολογικά εννοώ.)